The Unknown

Έφτασε στο videoclub της γειτονιάς και αφού άκουσα τόσα καλά λόγια είπα να του ρίξω μια ματιά(για βιβλία δεν το λέμε αυτό συνήθως;). Μέχρι και ο Δανίκας έγραψε θετικά σχόλια στα Νέα τι στο διάολο λέω κάτι καλό θα έχει. Δεν μου υπενθύμισε κάποιος πως ο Μήτσος αν δει και την παραμικρή αναφορά σε προοδευτικές ματιές στην πολιτική θεωρεί την ταινία λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση. Τελικά την είδα και προβληματίστηκα στο αν πρέπει να γράψω για αυτήν. Θα έγραφα με σκοπό να σας αποτρέψω να τη δείτε. Τι στο διάολο λέω η αρνητική διαφήμιση είναι η καλύτερη διαφήμιση και θα αποτύχω. Θα τρέξουν όλοι οι περίεργοι να την ψάξουν, ορισμένοι θα πουν ε μαλάκας είναι αυτός ψάχνει παντού κρυφά νοήματα αφου τη θάβει θα αξίζει και θα γίνει σαματάς. Μην τη δείτε λοιπόν. Όχι επειδή είναι κακή και τρισάθλια. Κάθε άλλο. Απλά και να μη τη δείτε δεν θα χάσετε και τίποτα.

Ένας λόγος που δεν ήθελα να τη δω είναι ο πρωταγωνιστής Liam Neeson. Η νέα εκδοχή του σούπερ ήρωα με το κουστούμι, ο τυπικός οικογενειάρχης που χειρίζεται όπλα καλύτερα από τον Eastwood και επίσης είναι ο μοναδικός που μπλόκαρε τη στριφογυριστή κλωτσιά του Chuck Norris. Είχα δει το Taken που είχε κερδίσει και αυτό καλά σχόλια. Συμπαθητικό ήταν και εκείνο μέχρι ένα σημείο. Απήγαγαν την κόρη του Neeson και αυτός τους κυνήγησε σε όλη την υφήλιο και τους σκότωσε όλους. Μέχρι εκείνο το σημείο ήταν καλή. Μετά που συνέχισε να σκοτώνει για ένα ακόμα μισάωρο έχασα κάθε διάθεση. Περιπετειούλα του κιλού μύριζε ο Άγνωστος. Σκηνοθέτης και δεύτερος λόγος για να μη τη δω ο Jaume Collet-Serr. Όπως είχα γράψει και στην κριτική του Orphan ''έχει να παινεύεται (;) για τη δημιουργία του Goal 2 και του House of Wax. Δεν σας λένε κάτι οι τίτλοι; Τυχεροί είστε. '' Προσθέστε στην Αγία Τρίαδα το σαφώς βελτιώμενο αλλά και πάλι σχεδόν ανύπαρκτο Orphan και γίνεστε μάρτυρες του πηγαίου ταλέντου του σκηνοθέτη.

Κάποιοι θα πουν πως ο άγνωστος είναι Χιτσκοκική ταινία και μάλλον δεν ξέρουν τη διαφορά ανάμεσα στο θέλω να σκηνοθετήσω σαν τον Άλφρεντ και στο μπορώ να σκηνοθετήσω σαν αυτόν. Φτάνει λοιπόν ο Liam με τη σύζυγο στο παγωμένο Βερολίνο και εκεί που ξεφορτώνουν τις βαλίτσες ένα close up στον ξεχασμένο χαρτοφύλακα προοικονομεί την εξέλιξη του έργου. Φτάνουν στο ξενοδοχείο και πανικόβλητος ο Liam τρέχει να πάρει τον χαρτοφύλακα. Επιβιβάζεται σε ταξί και ακολουθεί τραγικότατη σκηνή βγαλμένη μέσα από τις μέρες του Βλέπω το Θάνατό σου που οδηγεί σε ένα παρολίγον θανατηφόρο ατύχημα. Επιβιώνει ο πρωταγωνιστής επιστρέφει στο ξενοδοχείο και βλέπει τη γυναίκα του με άλλον στο πλάι της. Δεν έχει κανένα έγγραφο βλέπεις πάνω του να αποδείξει ποιος είναι και ψάχνει από εδω ψάχνει από εκεί να δει τι γίνεται.

Υπάρχει μυστήριο δεν λέω. Δεν είναι καθόλου υπερβολική ταινία. Σκηνές δράσης δεν είναι πολλές ο Neeson δεν δίνει ούτε μια μπουνιά, ο Bruno Ganz δίνει το δυναμικό παρόν κλέβοντας τις εντυπώσεις και υπάρχει ένα σχετικό ενδιαφέρον. Κάποια στιγμή βέβαια αρχίζουν τα μπουνίδια αλλά έχει κυλήσει ήδη πολύ η ώρα. Το σενάριο στέκει αρκετά καλά, έχει τις ανατροπές του. Μιλάμε για μια ταινία δηλαδή που τηρεί τα αυτονόητα. Την κάνει αυτό μεγάλη; Σε καμία περίπτωση. Καλή; Μάλλον ρίξαμε χαμηλά τον πήχη. Για να περάσει η ώρα; Προτιμώ να φάω δύο σακουλάκια ζελεδάκια και δύο παγωτά. Είναι σαφώς πιο ανθυγιεινά αλλά και τρεις φορές πιο απολαυστικά. Συμπέρασμα: Αν θέλετε να περάσει απλά η ώρα φάτε σαβούρες. Αν θέλετε να περάσει εποικοδομητικά η ώρα δείτε καμιά ταινία που να αξίζει.

The Ward

Ακολουθεί ο διάλογος των σεναριογράφων Michael και Shawn Rasmussen λίγο πριν ξεκινήσουν τη συγγραφή της ταινίας The Ward που στους κινηματογράφους της χώρας μας προβάλλεται με τίτλο Ο Θάλαμος του Τρόμου. Περιττό να αναφέρω πως ο διάλογος είναι παγκόσμια αποκλειστικότητα του blog αλλά δεν θα παινευτώ παραπάνω γιατί δεν μου αρέσει να περιαυτολογώ. Πρώτος μιλάει ο Michael και ο διάλογος παρουσιάζεται όπως ακριβώς ειπώθηκε

-Ρε μαλάκα βαριέμαι ελεεινά τη ζωή μου. Σκέφτομαι να κάνω κάτι διαφορετικό

-Σκέφτεσαι να ασχοληθείς με το μοντέλινγκ;

-Μπα κάτι πιο δημιουργικό είχα στο μυαλό μου

-Δοκίμασες να λύσεις Sudoku;

-Τι Κινέζικες μαλακίες είναι αυτές που λες. Το πολύ πολύ να φάω κανένα spring roll. Λες να γράψω τραγούδι;

-Μα δεν ξέρεις μουσική

-Σωστός. Πρέπει να βρω να δημιουργήσω κάτι που δεν απαιτεί τρελές γνώσεις.

-Όπως;

-Ρε μαλάκα μου ήρθε ιδέα. Θα γράψω σενάριο. Τόσα θρίλερ έχω δει κάτι έχω μάθει. Θα με βοηθήσεις;

-Καλό ακούγεται πρέπει να βρούμε όμως και έναν σκηνοθέτη γιατί εμείς έχουμε τραβήξει βίντεο μόνο πάνω στο σεξ.

-Έχεις καμιά καλή ιδέα; Που να κάνει πάταγο να γίνουμε γνωστοί να χέζουμε λεφτά

-Πάταγο θα κάνει ο Uwe Boll

-'Οχι και έτσι ρε μαλάκα θα μας πάρουν με τις πέτρες. Αυτός είναι και ψυχάκι. Θα μας βάλει στο ρινγκ και θα μας γαμήσει στα μπουνίδια. Που να βρεις λεφτά για οδοντίατρο.

-Δίκιο έχεις. Μου ήρθε τρελή ιδέα. Θα προτείνουμε στον Apichatpong Weerasethakul

-Καλή ιδέα να σκεφτείς δύο σκηνοθέτες για συνεργασία. Θα πρωτοτυπήσουμε

-Όχι ρε ένας είναι. Μη μπερδεύεσαι

-Τον ξέρει η μάνα του;

-Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες πήρε για μια ταινία με έναν θείο που στις προηγούμενες ζωές του ήταν κατσίκα που έβοσκε και μετά νεράιδα της λίμνης που έκανε σεξ με ένα χρυσόψαρο

-Τρελή φαντασία έχεις μαλάκα. Στον ύπνο σου τα είδες όλα αυτά; Εμένα μου ήρθε φλασιά πάντως. Την ταινία θα την κάνει ο Carpenter.

-Aυτός έχει να σκηνοθετήσει σοβαρή ταινία από το 1985. Άκουσα πως πλέον έγινε και επίσημα ξυλουργός

-Μην λες μαλακίες. Έκανε και το Cigarette Burns για το masters of horror.

-Α ναι είχα δει μερικά επεισόδια από αυτή την σειρά και ήταν χειρότερα και από τον Τρίτο Νόμο του Κοκκινόπουλου.

-Ρε άκου με. Είναι καλή διαφήμιση η επιστροφή του άρχοντα, του μεγάλου δημιουργού του Halloween, του Fog. Οι κολλημένοι με τα eighties θα έρθουν πετώντας.

-'Οσο να'ναι έχεις δίκιο. Καλή ιδέα. Πρέπει όμως να γράψουμε το σενάριο.

-Να μην του πούμε να το γράψει αυτός;

-Και πως θα βγάλουμε λεφτά;

-Μαλακία είπα. Μπράβο. Πρέπει να βρούμε κάτι με ανατροπή.

-Σαν την Έκτη Αίσθηση;

-Όχι με πεθαμένους ρε μαλάκα.

-Να βάλουμε έναν που ζει σε έναν μη υπαρκτό κόσμο;

-Πολύ κουλτούρα

-Το Shutter Island το έχεις δει;

-Εκείνο με το DiCaprio που ήταν ψυχάκι σε κλινική και δεν ήξερε ποιος ήταν;

-Ναι ρε γαμάτο. Κάτι παρόμοιο να κάνουμε και εμείς.

-Για να μη μας πουν κλέφτες θα βάλουμε γυναίκα πρωταγωνίστρια

-Σωστός.

-Επίσης εκείνο είχε μέσα αρκετές αναφορές σε ψυχολογικούς παράγοντες, στη θέση του άντρα και της γυναίκας μέσα στην κοινωνία.

-Ωχ άρχισες πάλι τα ψαγμένα. Λεφτά θέλουμε να βγάλουμε. Ταινία για σινεμά φτιάχνουμε αν είναι να σκεφτόμαστε ας διαβάσουμε Victoria Hislop.

-Βασικά ο Carpenter γούσταρε πάντα τις καταδύσεις στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση.

-Μαλακίες θα του τα ξεκόψουμε αυτά. Θα του πούμε να παρουσιάσει απλά την ταινία να βάλει δυο τρεις απότομες σκηνές για να ουρλιάζουν οι χαζογκόμενες, πετάμε και ένα τέλος που να αφήνει ανοιχτή τη δημιουργία sequel και είμαστε καλυμμένοι.

-Ελπίζω πάντως να έχει καλή ατμόσφαιρα. Δεν θα το ξέχασε το άθλημα ο Carpenter.

-Στάνταρ. Θα είναι ελαφρώς καλύτερο από τις δεκάδες μαλακίες που θα κυκλοφορήσουν εκείνη την εποχή. Πιο αρπαχτή από τους Πειρατές της Καραϊβικής δεν θα είναι.

-Μια χαρά τα λες. Κάτσε να πάρω τηλέφωνο τον παραγωγό να επικοινωνήσει για να κλείσει τον Carpenter Μην τον χάσουμε.

-Κάνε γρήγορα μαλάκα...

Incendies

Η ξυριστική μηχανή κάνει καλά τη δουλειά της. Χαιδεύει απαλά τα κεφάλια των μικρών παιδιών που σε ελάχιστα λεπτά καταλήγουν να έχουν άδειο κρανίο. Ξυρισμένο κεφάλι σημαίνει μεγάλη θέληση για επιτυχία και καλώς εννοούμενο εγωισμό όταν γίνεται κατόπιν προσωπικής επιλογής. Αν συμβεί από εξαναγκασμό οι καταστάσεις διαφοροποιούνται. Στις γυναίκες θεωρείται ταπείνωση λόγω απώλειας της θυληκότητας, στους περισσότερους άντρες δείχνει τυφλή υποταγή στις προσταγές ενός ανώτερου ανθρώπου, σε ορισμένες αξίες που δεν γίνονται εύκολα κατανοητές από τη λογική. Γίνεται πολύ εύκολα και ακατανόητα γρήγορα συνώνυμο του φανατισμού που οδηγεί σε απώλεια συνείδησης. Μια αλλαγή στην εμφάνιση που συμπορεύεται πλήρως με τις ψυχολογικές διακυμάνσεις. Ξυρισμένο κεφάλι και το βλέμμα γίνεται πιο αδίστακτο, πιο πονεμένο, πιο αφοπλιστικό ανάλογα με τη διάθεση και τη ζωή του κάθε χαρακτήρα. Μια συνηθισμένη καθημερινή πράξη που σε μεγάλη μερίδα του κόσμου γίνεται απλώς για στυλ είναι η εισαγωγή ενός ενδιαφέροντος και πλούσιου σε συναισθήματα τελετουργικού.


Η αρχή του τελετουργικού σε κερδίζει την όμορφη εικόνα και με την αποφυγή εικαστικών υπερβολών. Δεν σε συγκλονίζει αρχικά αλλά δεν σε αφήνει αμέτοχο στα τεκταινόμενα της. Μητέρα που απεβίωσε αφήνει τη διαθήκη της η οποία ανοίγει μπροστά στα δίδυμα παιδιά της. Το περιεχόμενο της αμφιλεγόμενο και ιδιαίτερο σαν τη ζωή της μητέρας όπως αφήνεται εντέχνως να εννοηθεί. Για να έχει φυσιολογική ταφή η μητέρα ,και συνεπώς να ηρεμήσει η ψυχή της βρίσκοντας την εξιλέωση, τα δύο παιδιά της πρέπει να παραδώσουν από ένα φάκελο στον πατέρα τους και στον μέχρι τότε άγνωστο αδερφό τους. Σοκάρονται καθώς θεωρούν νεκρό τον πατέρα και δεν έχουν ενημερωθεί ποτέ για την ύπαρξη κάποιου αδερφού. Πληροφορίες που ισοπεδώνουν όλα όσα ήξεραν μέχρι τώρα και τους οδηγούν να αναθεωρήσουν τη ζωή τους και τη σχέση με τη μητέρα τους. Ξεκίνημα από την αρχή που φαντάζει αδύνατο στον αδερφό και τον οδηγεί στην πεισματική άρνηση συμμετοχής στις τρέλες της μάνας του.



Αυτοκριτική. Ο μεγαλύτερος δισταγμός των ανθρώπων. Η ντροπή που νιώθουμε για τους συνανθρώπους μας που δεν κατανοούμε τις πράξεις τους που μερικές φορές ξεπερνούν τα επιτρεπόμενα όρια της κοινωνίας. Τεράστιο πλήγμα στη ζωή μας. Διακρίνεις ξεκάθαρα το πρόβλημα, φτάνεις πολύ κοντά στο σημείο να το αναγνωρίσεις και πάνω στην κρίσιμη στιγμή επιλέγεις τη στροφή 180 μοιρών και του γυρνάς την πλάτη σαν να μην υπήρξε ποτέ. Δεν γνωρίζεις τι σε οδήγησε στη συγκεκριμένη πράξη. Ο φόβος αποκάλυψης της αλήθειας ή η κοινωνική κατακραυγή; Η αποχή δεν υπήρξε ποτέ λύση και ευτυχώς το ρητό ''το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει'' βρίσκει πλήρη εφαρμογή στην ταινία.

Το κουβάρι ξετυλίγεται με ρυθμό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαδιστικός. Δεν κυλάει γρήγορα, ούτε αργά. Ο ρυθμός είναι αυτός που πρέπει για να μη χαθεί το ενδιαφέρον αλλά και να σε κρατάει παράλληλα στα όρια της αγωνίας, της έντασης και της διερεύνησης του αγνώστου. Κάποια στιγμή θα βρεθεί η άκρη του λαβύρινθου. Αυτό είναι το μόνο σίγουρα. Τι να κάνουμε όμως που και οι τοίχοι του λαβύρινθου είναι εξίσου αν όχι περισσότερο συναρπαστικοί; Δεν θέλεις να βγεις αμέσως έξω. Χρειάζεται να παρατηρήσεις προσεκτικά, να συνειδητοποιήσεις το σε ποιο χώρο βρίσκεσαι μέσα ώστε να τον κατανοήσεις καλύτερα. Σκέψου μάλλον πόσο πιο συγκλονιστικό θα είναι η ύπαρξη δύο παρόμοιων λαβύρινθων δίπλα δίπλα που θα οδηγούν ταυτόχρονα στην ίδια έξοδο. Δύο λαβύρινθοι που προκαλούν διαφορετικά συναισθήματα τα οποία αλληλοσυμπληρώνονται με διαφορετικό τρόπο.



Η ομοιότητα του χαρακτήρα της κόρης με τη μητέρα της γίνεται εμφανής σε μικρό χρονικό διάστημα. Είναι και οι δύο αποφασιστικές, δυναμικές, πρόθυμες να παλέψουν για τις αξίες τους και να μοχθήσουν μέχρι τέλους για να επιτύχουν τους στόχους. Η παράλληλη πορεία των δύο σε κοινό τόπο αλλά σε διαφορετικό χρονικό διάστημα φανερώνει μια πληθώρα αντιθέσεων, κοινωνικών προκαταλήψεων, μίσους και φανατισμού. Τυφλή βία, ξενοφοβία, ρατσισμός, προκατάληψη και οι ελπίδες σχεδόν έχουν ψηθεί κάτω από τον καυτό ήλιο. Δεν μπορείς να βρεις κάτι να πιαστείς στον αφιλόξενο κόσμο που θα μπορούσε να είναι και η γειτονιά σου αν δεν είναι ήδη. Κάποιος όμως πρέπει να δώσει τη μάχη, να φτάσει μέχρι τέρμα. Να βρει στήριγμα στην ανθρωπιά και στην κατανόηση.

Θα το βρείτε στις κινηματογραφικές αίθουσες με τίτλο Μέσα από τις Φλόγες και δεν πρέπει να το χάσετε. Είναι το σημείο συνάντησης της αρχαίας τραγωδίας με τις καλύτερες κινηματογραφικές στιγμές των αδερφών Νταρντέν και της σύγχρονης εποχής. Υπέροχη ένωση θαυμάσιων κόσμων που με συνεπήρε απόλυτα. Τα βραβεία και οι διακρίσεις μιλάνε από μόνα τους. Το ίδιο και το γεμάτο εκπλήξεις σενάριο, η υπέροχη σκηνοθεσία και οι διαφορετικές μα συνάμα ταιριαστές μουσικές επενδύσεις. Αν το είχα δει στο Φεστιβάλ το Route Irish ίσως και να μην ήταν η ταινία της χρονιάς.

Blogovision: Καλύτερες ταινίες μέρος τρίτο και τελευταίο

Τελειώνουμε σήμερα... Ωραίο ήταν όσο κράτησε. Καλύτερα τελειώνουν οι προσωπικές επιλογές. Θα υπάρξει σίγουρα ακόμα μία αναφορά στα blogoscars με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Ό,τι έπρεπε να κάνω το έπραξα. Τώρα η δουλειά περνάει σε άλλα χέρια. Κρατάμε την έξυπνη ιδέα και δίνουμε συγχαρητήρια σε όσους τη στήριξαν. Χειροκροτούμε την επικοινωνία μεταξύ των bloggers, χαιρόμαστε για ανακαλύψεις ταινιών που δεν τις ξέραμε και τις τοποθέτησαν σε περίοπτη θέση οι υπόλοιποι. Αυτή είναι η ουσία για εμένα. Τα αποτελέσματα είναι απλώς κάτι που πρέπει να συμβεί. Τελική πεντάδα λοιπόν.

5. Ιnception

4. Toy Story 3

3. Donkeys

2. Submarino

1. Route Irish

Ελπίζω να μην πάθατε κανένα εγκεφαλικό από την ταινία που έβαλα στην κορυφή της λίστας. Το έκανα απλά για να ανατρέψω τα προγνωστικά και να εκπλήξω τους αναγνώστες. Ευχαριστώ όλους όσους με διάβασαν και με πολλούς από εσάς δεν θα χάσουμε επαφή τώρα που σας ανακάλυψα. Συνεχίζουμε ακάθεκτοι.

Blogovision: Καλύτερες ταινίες μέρος δεύτερο

Η βαρεμάρα έχει χτυπήσει κόκκινο για αυτό θα αναφέρω απλά τις θέσεις 10-6. Τελειώνει και αυτό σιγά σιγά.

10. Scott Pilgrim vs the World

9. True Grit

8. Loved Ones

7. Blue Valentine

6. Never Let me Go

Αύριο όπως καταλαβαίνετε είναι η σειρά των πέντε καλύτερων ταινιών. Ίσως εκεί να μη βαριέμαι και πω περισσότερα. Συντονιστείτε.

Blogovision: Καλύτερες ταινίες μέρος πρώτο

Να και το ζουμί της υπόθεσης. Θέλω να το πω. Αν δεν υπήρχαν και τα φεστιβάλ η χρονιά θα ήταν μέτρια, πολύ μέτρια και συγχωρήστε μου το αδόκιμο της έκφρασης που θα έλεγε και ο τεράστιος Βασίλης Σκουντής. Αν καθόμουν να υπεραναλύσω τις θέσεις στην εικοσάδα θα άλλαζαν συνέχεια οι θέσεις για αυτό τελικά αποφάσισα να μην το πολυσκεφτώ και να λειτουργήσω αυθόρμητα. Ξεκινάμε με τις θέσεις 20-11 χωρίς σχόλια.

20. Alice in Wonderland

19. You Will Meet a Tall Dark Stranger

18. How i ended this summer

17. The Road

16. Town

15. Killer Inside Me

14. Μαχαιροβγάλτης

13. Littlerock

12. Black Swan

11. Buried

Blogovision:Βραβεία Α΄ Γυναικείου Ρόλου

Μια στροφή πριν τα μεγάλα βραβεία που δεν είναι άλλα από αυτά της καλύτερης ταινίας είμαστε εδώ για να βραβεύσουμε τις καλύτερες γυναικείες ερμηνείες. Ευτυχώς οι επιλογές ήταν πολλές και μάλιστα προέκυψε τεράστιο πρόβλημα. Είχα την Cotillard σε πολύ υψηλή θέση για την ερμηνεία στο Inception κάνοντας τεράστιο λάθος γιατί ο ρόλος της δεν ήταν πρωταγωνιστικός. Έγκλημα έκανα που δεν την συμπεριέλαβα σε εκείνα του δεύτερου ρόλου αλλά τώρα είναι αργά. Ήταν τεράστια πάντως και της αξίζουν συγχαρητήρια. Μια μικρή αλλαγή στις θέσεις λοιπόν και πάμε

10. Lyndsy Fonseca (Κick Ass) Η είσοδος στη δεκάδα λόγω ομορφιάς και χάρης. Δεν θα κρυφτώ από εσάς, δεν σας ντρέπομαι. Έκανα πολλές πονηρές σκέψεις για αυτήν. Μόλις τέλειωσε η ταινία έψαξα να βρω την ηλικία της για να σιγουρευτώ πως δεν είναι ανήλικη και να μου φάνε τα σωθικά οι τύψεις. Ευτυχώς δεν έγινα Φωτούλης έστω στο μυαλό.

9. Madeline Carroll (Flipped) Σε μια συνηθισμένη ιστορία το μικρό κοριτσάκι είναι αυτό που κερδίζει εξαρχής τη συμπάθεια σου. Όσο περνάει η ώρα συνεχίζει ακάθεκτη να είναι το κύριο συσταστικό που τονίζει τη γλυκύτητα.

8. Atsuko Okatsuka (Littlerock) Σε έναν εντελώς άχαρο ρόλο. Ξένη μέσα σε αγνώστους που δεν μιλάνε καν την ίδια γλώσσα. Πως να συννενοηθεί; Έχει τον τρόπο της να είναι το επίκεντρο ακόμα και σιωπηλή

7. Helena Bonham Carter (Alice in Wonderland) Ναι. Πρωταγωνιστικός ρόλος ήταν αυτός της Αλίκης. Μόνο που η ηθοποιός που την υποδύθηκε ήταν ελαφρώς ξενέρωτη και η αγαπητή Helena κατόρθωσε να καπακώσει τον Ντεπ. Τουλάχιστον στη δική μου συνείδηση.

6. Marija Skaricic (Mother of Asphalt) Και τι δεν τράβηξε η άμοιρη μάνα για χάρη του παιδιού της. Ξύλο έφαγε, την έβρισαν, πάγωσε, ταξίδεψε, τρόμαξε. Έντονη ερμηνεία

5. Robin McLeavy (The Loved Ones) Ναι ναι ναι. Η αδυναμία μου. Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή; Πως μπορεί να λείπει η αρρωστημένη πριγκίπισσα από τα βραβεία; Αν σας την πέσει καμιά ευτραφής και το σκεφτείτε σοβαρά να βγείτε μαζί της η συγκεκριμένη ερμηνεία θα σας έχει επηρεάσει για τα καλά.

4) Hailee Steinfeld (True Grit) Από τα πιτσιρίκια το καλύτερο. Δυνατοί μονόλογοι, αποφασισμένη, έξυπνη, πολυτάλαντη. Ίσως επιτύχει πολλά περισσότερα στο μέλλον.

3) Ariane Labed (Attenberg) Έκπληξη αυτή η επιλογή και για εμένα. Η ταινία δεν μου άρεσε καθόλου και συνεπώς τα πρώτα σχόλια δεν αφορούσαν τις ερμηνείες. Όταν ξέφυγα από τις ενστάσεις και τις εναντιώσεις μου και κοίταξα αποκλειστικά το ερμηνευτικό κομμάτι συνειδητοποίησα πως η Labed ήταν πάρα πολύ καλή. Καθόλου επιτηδευμένη, σχεδόν πρωτόγονη, κατορθώνει να ξεπεράσει ακόμα και το πρόβλημα χρήσης της Ελληνικής γλώσσας.

2) Michelle Williams (Blue Valentine) Ό,τι και να πεις είναι λίγο. Της πάει ο Gosling τελικά. Ειχαν ξανασυναντηθεί στο λατρεμένο United States of Leland. Τώρα κουβάλησε μόνη της το φορτίο και στάθηκε επάξια στο πλευρό του μεγάλου Ryan. Ένα δυνατό χειροκρότημα γιατί της αξίζει.


1) Natalie Portman (Black Swan) Δίκαια είναι η νικήτρια γιατί όλα τα βλέμματα πέφτανε πάνω της και στην υπερόχη αντίθεση με τη συμπρωταγωνίστρια της. Προβλέπω να θριαμβεύει και στα δικά μας Oscar.

Blogovision:Bραβεία Α΄ αντρικού ρόλου

Πλησιάζουμε ολοταχώς στη μέρα ανάδειξης της καλύτερης ταινίας της χρονιάς. Βέβαια αν παρακολουθούμε τις επιλογές καθενός blogger δεν θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο να προβλέψουμε και τις τελικές του επιλογές αλλά μικρό το κακό. Ερμηνευτικά βραβεία σήμερα για τους άντρες σε πρωταγωνιστικούς ρόλους που ξεχώρισαν και για προσωπικούς λόγους δηλώνω πως ο Viggo Mortensen ήταν με διαφορά ο καλύτερος και δεν το έβαλα μέσα στη δεκάδα γιατί ήταν εκτός συναγωνισμού. Καλά μην παίρνετε και πολύ στα σοβαρά την παραπάνω πρόταση απλά δεν θέλω να χάσω τη διαφήμιση στον republic το πιο ξενέρωτο και δήθεν σταθμό της πόλης. Είπα και την κακία της μέρας, σταματώ να χρονοτριβώ και ξεκινάω




10. James Cosmo (Donkeys): Σήκωσε στις πλάτες του ερμηνευτικά όλο το βάρος μιας από τις πιο συναισθηματικές ταινίες της χρονιάς και αντεπεξήλθε άριστα. Ήταν η αρχή, η μέση και το τέλος κάθε δυνατής στιγμής και εκείνο το πονεμένο βλέμμα δεν ξεχνιέται εύκολα.

9. James Franco (127 Hours): Σχεδόν σόλο προσπάθεια που αδικείται σε μεγάλο βαθμό από το σενάριο. Στις δραματικές σκηνές ήταν άριστος κρίμα που σε ένα μεγάλο μέρος της ταινίας έδειξε τις ικανότητες του σαν show man που δεν ήταν σχετικές με την κατάσταση που βρισκόταν. Τώρα θα μου πεις δεν φταίει αυτός απλά έκανε αυτά που του ζήτησαν και τα έκανε καλά. Μπορεί να έχεις και δίκιο.

8. Jeff Bridges (True Grit): Πάντα μας απασχολεί με τις ερμηνείες και φέτος έφτασε πολύ κοντά στο χρυσό αγαλματίδιο. Είναι από τους ανθρώπους που απλώς το έχουν μέσα τους. Η χάρη, η κίνηση, το στυλ όλα πάνω του είναι άφθονα δοσμένα. Συγχαρητήρια.

7. Colin Firth (The king's speech):Τα Όσκαρ δεν είναι τα πιο αξιόπιστα βραβεία αυτό δεν σημαίνει όμως πως τα κερδίζουν πάντα άσχετοι. Ο Firth ήταν απίστευτα καλός σε έναν ομολογουμένως απαιτητικό ρόλο. Δεν έμεινε μόνο στα φωνητικά προβλήματα αλλά συμμετείχε με όλο του το κορμί και το πάθος.

6. Leonardo DiCaprio (Inception): Το πιτσιρίκι που κάποτε ήταν ικανό μόνο να γίνει αφίσα στα κοριτσίστικα δωμάτια έχει δείξει για τα καλά τα δόντια του. Στον Πληροφοριοδότη ήταν ο καλύτερος ανάμεσα σε πολύ μεγάλα ονόματα. Στο Inception ο ρόλος του είναι απαιτητικός και δύσκολος και όμως τα βγάζει πέρα χωρίς καν να ιδρώσει. Θα δείξει πολλά ακόμα.

5. Jesse Eisenberg (The Social Network): Δείχνω τα δόντια μου σαν τα σκυλιά όταν θυμάμαι την ερμηνεία του. Κωλοαχώνευτε, γελοίε, καριόλη, τσόγλανε, φιλοτομαριστή, μπάσταρδε. Με τσατίζει ο τύπος και πολύ μάλιστα. Ποιο είναι το συμπέρασμα; Παρά ήταν καλός σε αυτό που έπρεπε να υποδυθεί

4. Casey Affleck (The Killer Inside me): Να και η μισοριξιά. Φου να τον κάνεις τον έχεις στείλει στον απέναντι τοίχο να γίνει χαλκομανία. Αυτός λες δεν μπορεί να σκοτώσει μύγα. Τι κάνει η μια πιθαμή άνθρωπος; Παίρνει το πιο εριστικό βλέμμα, μένει εξαιρετικά απαθής και χυμάει με απίστευτη ορμή και δεν σου αφήνει περιθώριο αντίδρασης. Περιφέρεται με τόσο αυτάρεσκη σιγουριά ακόμα και μερικές στιγμές πριν το τέλος που έχει χάσει το παιχνίδι που βγαίνει πάντα νικητής

3. Mark Womack (Route Irish): Ναι ναι. Κάποιοι από εσάς θα απορήσατε πως και δεν αναφέρθηκα ακόμα στην ταινία. Τι να κάνουμε μόνο ψηλές θέσεις τις αρμόζουν. Νεύρο, νεύρο και πάλι νεύρο. Τόση ένταση μέσα του που δεν μπορεί να εκτονωθεί. Φωνάζει, τσιρίζει, κραυγάζει και δεν γίνεται ποτέ γραφικός. Απρόβλεπτος, τυφλωμένος οδηγείται στην άνευ όρων παράδοση στο μίσος. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

2. Ryan Gosling (Blue Valentine): Έναν ηθοποιό δεν τον κρίνεις μόνο από τις ερμηνείες του αλλά και από τις επιλογές του. Οι ταινίες που έχει πρωταγωνιστήσει ο Gosling είναι ιδιαίτερες και διαφορετικές. Εδώ αφήνει τους ευαίσθητους χαρακτήρες και δείχνει μια διαφορετική πτυχή του ταλέντου του πιο σκοτεινή σε μερικά σημεία πιο πολύπλευρη γενικά. Συνεχίζω να τον λατρεύω.

1. Ryan Reynolds (Buried): Μόνος του. Ολομόναχος. Άντε και με καμία φωνή να ακούγεται. Δεν το έχω ξαναδεί. Μπορεί και να είμαι άσχετος. Δεν βαρέθηκα καμιά στιγμή. Τον ένιωσα, τον λυπήθηκα, στεναχωρέθηκα για αυτόν. Απλά κορυφαίος.

Blogovision: Καλύτερο σενάριο

Έφυγε η δύσκολη κατηγορία και ήρθε η ώρα να αναλύσουμε τα σενάρια. Σχόλια δεν θα γράψω πολλά λόγω έλλειψης χρόνου. Πρέπει να επισημάνω ότι πολύ θα ήθελα να δώσω τη δέκατη θέση σε δύο ταινίες που θα δικαιούνται τη θέση. Από την άλλη σκέφτομαι θα ακυρώσουν τη ψήφο μου. Σιγά το πράγμα βέβαια θα μου πείτε αλλά εκείνο που με πειράζει είναι πως αφού δέχτηκα τους κανόνες θα πρέπει να πορευτώ μαζί τους αλλιώς θα ήταν ασέβεια από μέρους μου. Tη λύση βέβαια την έδωσε αυτόματα το imdb. Οι ταινίες που προβλήθηκαν Ιανουάριο του 10 είναι εκτός συναγωνισμού και έτσι το ευφυές σενάριο του Sherlock Holmes χάνει τη θέση του. Τα λόγια είναι περιττά

10. Woody Allen (You Will Meet a Tall Dark Stranger): Δεν δίστασε να δώσει τον πρώτο ρόλο στη μεταφυσική και να δείξει τους ήρωες του πιο μπλεγμένους από ποτέ. Το μικρό ψεγάδι που μπορεί να θεωρηθεί τεράστιο μειονέκτημα το έχω ήδη αναφέρει

9. Mike Ott (Littlerock): Ήταν πρωτότυπο, γλυκό, άβολο, αμήχανο και συνάμα ελκυστικό και γνώριμο.

8. Chris Sparling (Buried):Πόσο εύκολο είναι να γράψεις σενάριο μιάμισης ώρας για έναν τύπο που είναι κλεισμένος στο φέρετρο και να μη χαθεί το ενδιαφέρον; Για το συγκεκριμένο μάλλον είναι εύκολο


7. John Curran (The Killer Inside me):Έξυπνη ιδέα για το κακό που ελοχεύει ακόμα και στις πιο ήσυχες και καθόλου ύποπτες περιοχές. Κράτησε την αγωνία και παρόλο που μπορούσε να ξεφύγει έμεινε σταθερό και χωρίς τρύπες.


6. Derek Cianfrance (Blue Valentine): Είναι καθημερινό, μια ιστορία της διπλανής πόρτας. Έχουμε ξεχάσει αυτές τις ταινίες ενώ προσπαθούμε να εντυπωσιάσουμε. Τόσο αληθινό που σε σοκάρει.


5. Christopher Nolan (Inception):Εντυπωσιακές ιδέες που θα μπορούσαν να σταθούν και σε βιβλίο επιστημονικής φαντασίας. Κάποιες αδικαιολόγητες τρύπες και η μη ξεκάθαρη τοποθετήση στο τέλος μειώνουν την εκπληκτική προσπάθεια.

4. Colin McLaren (Donkeys): Πάνω κάτω τα ίδια με τη σκηνοθεσία. Συγκινητικό, ανθρώπινο με το στοιχείο της έκπληξης να έχει και αυτό τη θέση του.


3. Michael Bacall (Scott Pilgrim vs The World): Έχουμε δει πολλά τέτοια το ομολογώ. Έλα όμως που τα παρόμοια δεν μου αρέσουν ενώ αυτά με παρέσυρε. Ευφάνταστο δημιουργικό κάνει και τις συμβάσεις ταιριαστές.


2. John Lasseter (Toy Story 3): Με άγγιξε χωρίς πολλά λόγια. Αν θέλεις παραπάνω διάβασε εδώ

1. Alec Garland (Never Let me Go): Συνδυασμός επιστημονικής φαντασίας με τη καθημερινότητα. Μπερδεύεσαι δεν μπορείς να τα διακρίνεις και μένεις με το στόμα ανοιχτό. Ήρωες τόσο απομακρυσμένοι, τόσο διαφορετικοί που όμως τους πονάς παραπάνω από όσο φαντάζεσαι. Ευτυχώς υπήρξε και αυτό.

Blogovision: Όσκαρ σκηνοθεσίας

Να και η πιο δύσκολη κατηγορία. Έντονος συναγωνισμός, μεγάλα ονόματα του χώρου που δεν μας ικανοποίησαν πλήρως και δικαίως έμειναν εκτός δεκάδας, καινούριοι δημιουργοί που παρουσίασαν εξαιρετικές προτάσεις. Επιπλέον είναι σπουδαία κατηγορία γιατί σε γενικές γραμμές ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με την πιο ενδιαφέρουσα κατηγορία καλύτερη ταινία της χρονιάς. Η σκηνοθεσία κρίνει την επιτυχία της ταινίας σε μεγάλο βαθμό. Τέρμα η φλυαρία ξεκινάμε αμέσως.

10.Darren Aronofsky (Black Swan): Σίγουρα θα έχει τις περισσότερες πρωτιές και πιθανότατα θα είναι ο μεγάλος νικητής. Είναι από τους σπουδαιότερους σκηνοθετές της γενιάς μας και ξέρει να κάνει θαύματα. Γιατί τόσο χαμηλά λοιπόν; Γιατί έχει αρχίσει και επαναλαμβάνεται και η πορεία του μετά το Fountain είναι φθίνουσα. Μελανιασμένα χέρια που έγιναν χαρακιές στο δέρμα και μετά τραυματισμοί στην πλάτη, ίδιο ακριβώς φινάλε για τις τελευταίες του δημιουργίες. Κρίμα. Έχει πολλές παραπάνω δυνατότητες. Η ανακύκλωση σώζει το περιβάλλον όχι τον κινηματογράφο

9. Γιάννης Οικονομίδης (Μαχαιροβγάλτης): Ένας από τους καλύτερους σύγχρονους δημιουργούς της χώρας μας(έλα και οι Κύπριοι δικά μας παιδιά είναι) που βρίσκεται στην καλύτερη του στιγμή και παρουσιάζεται πολύ πιο ώριμος και ουσιαστικός. Από τα πρώτα πλάνα της επαρχίας που μυρίζουν λιγνίτη και κάρβουνο, μέχρι τη σωστή και απολύτως ρεαλιστική διαχείριση των ηρώων του συγκλονίζει. Το μοναδικό έγχρωμο πλάνο της ταινίας θα το ζήλευε πολύς κόσμος. Άς συνεχίσει έτσι και θα έχουμε πολλά ακόμη να συζητήσουμε

8. Sean Byrne (The Loved Ones): Θα έχω κουράσει πολύ κόσμο με τη μοναδική ταινία που κέρδισε θέση στη δεκάδα και στις τρεις κατηγορίες (νομίζω δηλαδή) αλλά έμεινα και εγώ το ίδιο έκπληκτος όταν την είδα. Είναι αποκάλυψη διότι περιμένεις να δεις κάτι συνηθισμένο και τελικά βλέπεις κάτι που σε καθηλώνει. Η αδυναμία της είναι το τυποποιημένο σενάριο. Η σκηνοθεσία όμως το εκτινάσει. Χωρίς αιματηρές υπερβολές και αποφεύγοντας την περιττή ένταση έχει τον τρόπο της να σε κερδίσει με κάθε πλάνο. Εύγε.

7. Ethan & Joel Coen (True Grit): Δεν ήταν η καλύτερη τους δημιουργία αλλά η πιο εξευγενισμένη εκδοχή του No country for old men δεν πέρασε καθόλου απαρατήρητη. Με στοιχεία road movie συνοδεύομενα από πανέμορφα τοπία, με αλληθοφανείς σκηνές δράσεις, με ουσιαστικό καταμερισμό συναισθημάτων και αντιλήψεων κερδίζουν επάξια μια θέση ανάμεσα στους καλύτερους.

6. Srdjan Spasojevic (A Serbian Film): Είναι εμετική, σιχαμερή, προκλητική, διαστροφική, ελεεινή, τη βλέπεις και θέλεις να ξεράσεις, ντρέπεσαι που υπάρχουν τέτοια παρανοικά μυαλά, ανατριχιάζεις, αναρωτιέσαι τον λόγο ύπαρξης τέτοιων ταινιών. Όλα αυτά υποσυνείδητα σε οδηγούν να εκμηδενίσεις την ταινία παραλείποντας πως σκηνοθετικά και μόνο είναι δημιουργία που αξίζει της προσοχής. Έχουμε δει και χειρότερα ντεμπούτα που τα θεωρήσαμε υποσχόμενα. Δεν νομίζω να το ψηφίσει κανείς άλλος για λόγους καθαρής συνείδησης. Το ξαναλέω δεν εγκρίνω όσα διαδραματίστηκαν στην οθόνη μου αλλά παραδέχομαι πως σαν εικόνες και μόνο ήταν συγκλονιστικές. Τρομάζω στην ιδέα του τι μπορεί να κάνει στο επόμενο του βήμα ο σκηνοθέτης.

5. Morag McKinnon (Donkeys): Από τη Σκωτία προερχόμενη και άξια συνεχίστρια της τριλογίας που ξεκίνησε με το Red Road. Κατόρθωσε να κρατήσει το ίδιο ψηλά τον πήχυ, τόλμησε να τον τοποθετήσει μερικά εκατοστά πιο ψηλά, δεν δίστασε να κάνει το άλμα και να τον περάσει χωρίς δυσκολία. Δώστε το πιο δυνατό χειροκρότημα για μια από τις πιο συγκινητικές ταινίες της χρονιάς και ένα σκηνοθετικό ντεμπούτο απομακρυσμένο από τις συμβάσεις και τις εύκολες επιλογές. Εξαίσιο.

4. Christopher Nolan (Inception): Στη δικιά μου συνείδηση έχει κερδίσει στο νήμα τον Aronofsky για την ανάδειξη του καλύτερου νέου σκηνοθέτη. Μπορεί να μην έχει τη φινέτσα, το εκλεπτυσμένο γούστο που έχει ο ανταγωνιστής του αλλά δεν έχει διστάσει ποτέ στους πειραματισμούς και κάθε νέα του δημιουργία τον πηγαίνει ένα βήμα μπροστά. Είναι άξιος συγχαρητηρίων γιατί δεν μένει μόνο στα ντάπα ντούπα και τις εκρήξεις αλλά ξέρει να βάζει και τις κατάλληλες δόσεις μυαλού. Ο κόσμος του Inception που επινόησε ο ίδιος είναι συμμετρικά πανέμορφος, επικίνδυνος και δυσνόητος. Αν δεν είχε σκληρό ανταγωνισμό θα ήταν ακόμα πιο ψηλά.

3. Thomas Vinterberg (Submarino): Η συγκλονιστική επιστροφή ενός ανθρώπου που το ταλέντο ρέει άφθονο από τα μπατζάκια του. Επιστρέφει περισσότερο ανανεωμένος, με φρέσκιες ιδέες χωρίς να ξεπουλήσει τα ιδανικά και τα κινηματογραφικά πιστεύω του. Χρησιμοποιεί νέες μεθόδους που εξυπηρετούν απίστευτα τον τρόπο αφήγησης και τους σκοπούς του. Μαύρη καταχνιά, ψυχολογία στα τάρταρα. Ακόμα και εκείνη η μικρή, μικρή, ελπίδα που δίνει δένει τέλεια αφού φωτίζει όλη την αίθουσα και τις καρδιές των θεατών.

2. Ken Loach (Route Irish): Πριν γράψω πήρα μια βαθιά ανάσα. Σκέφτομαι την ταινία και θεωρώ πως τα λόγια χάνουν την αξία τους. Για ποιο πλάνο να μιλήσω; Ποια συναισθηματική έξαρση να σχολιάσω; Πως στο διάολο γίνεται να μεταμορφωθεί ένα τυπικό σενάριο εκδίκησης σε πανδαισία ονείρων και συναισθημάτων; Πως στο διάολο γίνεται να ανατριχιάζω μόνο που ακούω τις λέξεις Route Irish; Θα τα ξαναπούμε αναλυτικά για αυτό το αριστούργημα.

1. Apichatpong Weerasethakul (Uncle Boonmee who can recall his past lives): Ο χαριτωμένος δικαιωματικά στην κορυφή. Δεν θα πω ψέματα. Όταν έβλεπα την ταινία αφαιρέθηκα για αρκετή ώρα, σκέφτηκα μια γκόμενα που χαμούρευα στο παρελθόν, ίσως να με πήρε και λίγο ο ύπνος. Δεν είναι του στυλ μου ο άνθρωπος. Επίσης προτιμώ να διαβάζω Stephen King από Νίτσε. Αν με ρωτήσεις όμως ποιον από τους δύο θεωρώ καλύτερο θα απαντήσω χωρίς σκέψη το Νίτσε. Ο φίλος μας ο Τζο μεγαλούργησε. Κάθε του πλάνο ήταν και μια διαφορετική ιδέα, ένας καινούριος κόσμος. Δημιούργησε τέχνη και αυτός είναι ο σκοπός του κινηματογράφου. Εικαστικά ήταν ανώτερος όλων των προαναφερθέντων και ας μην είναι του γούστου μου.

Σαν να έχω τύψεις που άφησα έξω το Never Let me Go... Ακολουθούν τα σενάρια τη Δευτέρα.

Blogovision: Β΄Γυναικείος ρόλος

Δεύτερη μέρα μάθαμε πως λειτουργεί η διαδικασία και περνάμε στην κατηγορία που με δυσκολία βρήκα δέκα επιλογές. Αναγκαστικά επέλεξα με βάση τη φρεσκάδα, τη λάμψη. Ναι σε μερικές περιπτώσεις διάλεξα απλώς τις πιο όμορφες παρουσίες. Πείτε με λιγούρη δεν με νοιάζει. Ξεκινάμε από τη πιο χιουμοριστική επιλογή για να ανοίξει η δεκάδα

10. Andrianna Babali (Άπνοια) Εγώ και εσύ θα πει Θεός, εγώ και εσύ. Γλυκύτατη κοπέλα τραγούδησε κάποια ερωτιάρικα τραγουδάκια την ηθοποιία τι την ήθελε; Με ποια κριτήρια της έδωσαν το ρόλο; Όπως και να έχει δεν έχω ξαναδεί δεύτερο ρόλο να περιφέρεται, να συμμετέχει ενεργά στα τεκταινόμενα αλλά να αρνείται πεισματικά να ανοίξει το στόμα της. Εκείνο το ήταν έγκυος πάντως κέρδισε τις εντυπώσεις. Χωρίς την παραμικρή διάθεση κακίας τα παραπάνω Αντριάννα μου. Απλά αν αποφασίσεις να ασχοληθείς πιο δυναμικά με την υποκριτική προσπάθησε το περισσότερο.


9. Jessica Alba (The Killer Inside me) Βασικά όχι η ίδια αλλά το μελανιασμένο της κωλαράκι, τα πρησμένα της ζυγωματικά, ο μελανιασμένος της λαιμός αχ τι έπαθε η ομορφούλα μου. Πόσες φορές θα έχουμε στο μέλλον τη δυνατότητα να τη δούμε να ζαπακιάζεται από μια ζώνη; Ποιος αδίστακτος θα σκεφτόταν να της ρίξει ένα σωρό μπουνίδια στην λεπτή της κοιλίτσα; Το προσωπάκι της είναι όμορφο ακόμα και παραμορφωμένο. Την αγαπώ.

8. Freida Pinto (You will meet a tall dark stranger) Το μέλλον της ανήκει γιατί απλά λάμπει. Μετά το γλυκανάλατο Slumdog Millionaire δούλεψε με ένα σκηνοθέτη που ξέρει τι ζητάει από τους ηθοποιούς του και έλαμψε περισσότερο. Θα γίνει άνετα η νέα χαριτωμενούλα του Hollywood.

7. Jorunn Kjellsby (En ganske snill man) Υποθέτω πως αυτό είναι το όνομα εκείνης που θέλω να δώσω την έβδομη θέση. Πρόκειται για την ηλικιωμένη κυρία που φιλοξενεί τον πρώην κατάδικο και είναι υπεύθυνη για τις πραγματικά αστείες σκηνές της ταινίας. Τόσο αποκρουστική, τόσο σιχαμερή και τόσες πολλές απαιτήσεις. Τα γράφω και γελάω σκεφτόμενος τη να βογγάει. Μπράβο της.

6. Lucy Punch (You will meet a tall dark stranger) Δύο στα δύο γιατί η λατρεία του Woody για τις γυναίκες είναι αναγνωρισμένη από όλους. Τις αγαπάει και τις οδηγεί στις καλύτερες τους ερμηνείες. Να εδώ η ερωμένη του Hopkins που ξεχωρίζει σε κάθε της πέρασμα. Αφελής, γλυκιά, παραδόπιστη αλλά και ευαίσθητη στο βάθος. Στο πολύ βάθος. Πιο πάνω από Pinto γιατί ερμηνεύει περισσότερο παρά λάμπει.

5. Helena Bonham Carter (The Kings speech) Ίσως η θέση της να ήταν στα βραβεία πρώτου γυναικείου ρόλου καθώς δεν υπάρχει άλλη γυναίκα που να παίζει περισσότερο στην ταινία. Ο ρόλος της πάντως είναι περισσότερο υποστηρικτικός (supporting που λένε και στα αυθεντικά Oscars) για αυτό και την τοποθέτησα εδώ. Άσε που στον πρώτο γυναικείο πιστεύω πως θα έχει μία θέση για άλλη ταινία. Εδώ είναι πραγματική κυρία της αυλής, σεμνή, μετρημένη, συμβατική μακριά από τον τρελό εαυτό της που όλοι γουστάρουμε. Ας ανοίξει η πεντάδα με κάτι διαφορετικό.

4. Ashley Bell (The Last Exorcism) Τα ίδια και εδώ με πριν αλλά αυτή τοποθετήθηκε στα βραβεία δευτέρου γυναικείου για να γεμίσει η λίστα. Χιούμορ κάνω ήταν κίνηση της στιγμής να την τοποθετήσω εδώ. Όπως και να έχει έβγαλε νύχια, δόντια, πήρε τσεκούρια, βουτήχτηκε στο αίμα, στριφογύρισε το κεφάλι της και μετά ερχόταν η γαλήνη σαν να μη συνέβη το παραμικρό. Δείτε την και θα με θυμηθείτε.

3. Barbie (Toy Story 3) Να και η κοπέλα που κέρδισε κατά κράτος το αγόρι της. Η κούκλα που από μικρός ήθελα να την αρπάξω από το μαλλί και να την κάνω σβούρες, να βραχυκυκλώσω τα πιστολάκια της, να γκρέμιζα το σπίτι της, να έσκαγα τα λάστιχα του αυτοκινήτου της. Και όμως στην ταινία παρουσιάστηκε γλυκούλα, απροστάτευτη, άκρως συμπαθητική. Αν δεν με πιστεύετε δείτε την ταινία.

2. Mila Kunis (Black Swan) Η μαύρη βασίλισσα που λάτρεψα. Σαγηνευτικό βλέμμα, επιβλητική παρουσία που μπορεί με μία κίνηση του χεριού της να σε παρασύρει σε οποιαδήποτε ακολασία. Κινούμενος πειρασμός που όσο και να προσπαθείς δεν μπορείς να τον αποφύγεις. Η ουσία του κακού στη σάρκα μιας γυναίκας. Το απόλυτο κακό όπως το αντιλαμβάνεται μια γυναίκα με τα όλα της. Στηρίζω μαύρο σαν χρώμα, σαν ύπαρξη και δίνω την πρώτη θέση στην

1. Jessica McNamee (The Loved ones) Αυτή και αν δεν υποστήριξε το μαύρο σε όλη του την έννοια. Τι έκανε και κέρδισε την πρωτιά; Υποδύθηκε μια γκοθού, μια κοπέλα που ανήκει στην κατηγορία που απεχθάνομαι αρκετά. Ε αυτή την ερωτεύτηκα. Μια τέτοια γκοθού αν κυκλοφορούσε στην πόλη θα έτρεχα κάθε Παρασκευή στο Eightball και θα χόρευα μαζί της σε διαμονικούς ηλεκτρονικούς ρυθμούς. Δεν είναι και εύκολα να υποδυθείς ερωτική γκοθού και όποιος διαφωνεί να μη του ξανασηκωθεί.

Blogovision: Βραβεία δεύτερου αντρικού ρόλου

Έφτασε λοιπόν η ώρα να ξεκινήσουμε και επίσημα πλέον. Δέκα βραβεία για το δεύτερο αντρικό ρόλο σε ταινία. Β' ρόλοι και δε συμμαζεύεται. Δύσκολη ψηφοφορία επειδή συνήθως μου διαφεύγουν τέτοιοι ρόλοι, καμιά φορά τους μπερδεύω με τους πρωταγωνιστικούς και δεν ντρέπομαι να το πω. Εδώ θα ψηφίσω με βάση τις υποκριτικές ικανότητες αλλά και με την εικόνα που άφησαν στη σκέψη μου. Περιμένετε να δείτε με τι αξιοκρατικά κριτήρια επέλεξα τις γυναίκες. Ξεκινάμε γρήγορα γιατί ο χρόνος είναι χρήμα και η δουλειά των παιδιών που θα επεξεργαστούν τα αποτελέσματα μεγάλη.

10. Kodi Smit-McPhee (The Road) Ο εύθραυστος πιτσιρικάς δίπλα στο πλευρό του Viggo Mortensen εύθραυστος, φοβισμένος, διστακτικός που όσο περνάει η ώρα στην ταινία λάμπει όλο και περισσότερο. Συγκινητικός χωρίς να είναι υπερβολικός, περισσότερο ακατέργαστος παρά επιτηδευμένος. Μου άρεσε.

9. Matt Damon (True Grit) Πιθανότατα εδώ οι περισσότεροι θα επιλέξουν τον Josh Brolin και το ομολογουμένως πιο χαρακτηριστικό πέρασμά του αλλά θα επιλέξω τον Damon επειδή δεν τον έχω ξαναδεί σε παρόμοιο ρόλο και τρόμαξα να τον αναγνωρίσω. Είναι πολυ πειστικός στο ρόλο φιλοχρήματου καβαλάρη που μετατρέπεται σε υπερπροστατευτικό άνθρωπο.

8. Ken (Toy Story 3) Lol lol lol. Δεν ήταν δική μου ιδέα εξαρχής αλλά μόλις είδα να την προτείνουν στο twitter λύθηκα στα γέλια γιατί ναι ο Κen ήταν τεράστια μορφή στην ταινία. Η πιο αχρείαστη παιδική κούκλα έγινε χαρακτήρας με τα όλα του, με τον κακό του εαυτό αλλά και με την απότομη αλλαγή στη διάθεση του. Χάνει πανηγυρικά βέβαια από τη γυναίκα του αλλά αυτά θα τα πούμε σε δύο μέρες.

7. Rudolf Frecska (Tender Son - A Frankenstein Project) Ο στοργικός γιός από τη σύγχρονή εκδοχή του Φρανκενστάιν που παρακολούθησα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Εξαιρετικά απαθής, απρόβλεπτος, κρύβει επιμελώς κάθε ίχνος συναισθήματος. Μηχανή που παράγει τρόμο δημιούργημα μιας κοινωνίας που δεν σέβεται τους ανθρώπους της. Αξίζει η ερμηνεία του.

6. Geoffrey Rush (The king's speech) Ο μόνος λόγος που δεν βρίσκεται σε πιο ψηλή θέση είναι πως ο ρόλος δεν του επέτρεψε να δείξει το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του σε όλο το μεγαλείο. Σαν να κάνει ζέσταμα χωρίς να θέλει να φορτσάρει τη μηχανή καταφέρνει πάντως για ακόμα μία φορά να αφήνει πίσω του τους υπόλοιπους ηθοποιούς όταν βρίσκονται μαζί του στο ίδιο πλάνα. Έπρεπε να τον είχαν αφήσει περισσότερο λάσκα.

5. Kresimir Mikic (Mother of Asphalt) Πρώτη πεντάδα και αρχίζουν οι σαφώς πιο προσωπικές επιλογές. Η μητέρα της Ασφάλτου είναι η μετάφραση της ταινίας και ο Mikic υποδύεται τον μοναχικό και διψασμένο για αληθινή επικοινωνία και φυσιολογική ζωή φύλακα πολυκαταστήματος. Πλημμυρίζεσαι από οίκτο αρχικά για τον άνθρωπο που έχει φτάσει σε τόσο δύσκολη ψυχολογική κατάσταση και όλα γκρεμίζονται μονομίας σε μια εκπληκτική υποκριτική στιγμή που σε γεμίζει φόβο. Βίωσε στο πετσί του το ρόλο που υποδύθηκε.

4. John Brumpton (The Loved ones) O πατερούλης στην ταίνια αποκάλυψη που κάποιοι έχετε δει την αναφορά της στο blog Υπερπροστατευτικός μπαμπάκας δεν θέλει να στεναχωριέται η κορούλα του και τη βοηθάει να εκδικηθεί τον αλήτη που αρνήθηκε να τη συνοδεύσει στο χορό των αποφοίτων. Ιδιαίτερη εκδοχή της παράνοιας υποδυόμενη στα όρια του κωμικού χωρίς να τα ξεπερνάει και μεγάλη αποφασιστικότητα και εμπειρία που φαίνεται ολοκάθαρα στο μάτι που γυαλίζει επικίνδυνα.

3. Louis Herthum (The Last Exorcism) Aκόμα ένας πατέρας που κέρδισε δικαιωματικά τη θέση στην τριάδα από τον προηγούμενο για την πιο ολοκληρωμένη ερμηνεία του. Κομμάτι μιας ταινίας που θα μπορούσε να κάνει θαύματα αν δεν είχε το τραγελαφικό φινάλε. Όχι ένα απλό κομμάτι αλλά από τα πιο σημαντικά της. Η άποψη σου για τον χαρακτήρα αλλάζει από στιγμή σε στιγμή και ο Herthum με τα ξεσπάσματα του, τις εκρήξεις του προκαλεί κάθε είδους συναίσθημα.

2. Vangelis Mourikis (Μαχαιροβγάλτης) Τα greeklish στο όνομα υπάρχουν μόνο για λόγους ομοιομορφίας στο κείμενο. Τον πάω με τα χίλια τον άνθρωπο το έχω ξαναπεί και θα το πω άλλες δεκάδες φορές. Σε όποια σκηνή και να εμφανίστηκε μια λάμψη πετάχτηκε, κάτι όμορφο δημιουργήθηκε. Ακολουθώντας τις νέες σκηνοθετικές οδηγίες γίνεται πιο κοντρολαρισμένος, περισσότερο ευάλωτος και δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος νοήμων οργανισμός που θα σχολιάσει κάτι αρνητικό στην εμφάνιση του. Θα είχε κερδίσει και την πρώτη θέση αν δεν υπήρχε ο

1. Trevor Williams (Route Irish) Ο σκληροτράχηλος στρατιωτικός που σκορπά τρόμο και θάνατο στο πέρασμα του μετατρέπεται σε θύμα. Ραγίζει, σπάει. Μαζί του έγινε θρύψαλα η ψυχολογία μου, η διαθεσή μου στην με διαφορά πιο έντονη σκηνή που παρακολούθησα φέτος στην οθόνη. Ανατριχιάζω ακόμα όταν θυμάμαι τις κραυγές του και τα παρακάλια του για οίκτο. Από τις μοναδικές στιγμές της μεγάλης οθόνης.

Ραντεβού σε δύο μέρες για το δεύτερο γυναικείο ρόλο...

Blogovision

Περίεργος τίτλος. Είναι μια πιο εμπνευσμένη έκδοση του παιχνιδιού διαδίδεται που παίζαμε μικροί. Κοπανούσες τον άλλο του έλεγες διαδίδεται και έπρεπε να χτυπήσει τον επόμενο μέχρι που να μην έμενε κανείς αχτύπητος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχουν δόσεις κουλτούρας, καψίματος, ανάγκης για συναισθηματική εκτόνωση και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους σας. Η ιστορία ξεκίνησε από εδώ όπου θα βρείτε όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.

Για να μη χασομεράτε είναι μια προσπάθεια όπου κάθε blogger θα δώσει τα δικά του Όσκαρ αντίστοιχα με αυτά της ακαδημίας. Μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή όλοι όσοι έχουν blog και έχουν μούρλα με τις ταινίες. Μπορείτε ακόμα να μπείτε στη διαδικασία γιατί οι δηλώσεις συμμετοχής δεν έχουν λήξει. Όσο πιο πολλοί μαζευτούμε τόσο το καλύτερο. Ελπίζουμε σε αιρετικά, καταστροφικά, δημιουργικά και καθόλου συμβατικά αποτελέσματα. Όσοι προσπεράσατε το λινκ της προηγούμενης παραγράφου δεν είναι αργά για να επιστρέψετε. Διαβάστε με προσοχή και σας περιμένουμε.

Buried

Δεν έχει καιρό που κυκλοφόρησε στα Videoclubs και αρχικά είχα δισταγμούς στο αν θα το επέλεγα για ενοικίαση. Το απέφυγα μια, το απέφυγα δύο στο τέλος λέω τι στο διάολο τόσες και τόσες χιλιοδιαφημισμένες πατάτες έχω δει ας προσθέσω μια ακόμα στο ενεργητικό μου. Κάποιος Αμερικάνος που τον κρατάνε όμηρο οι κακοί Ιρακινοί μέσα σε ένα φέρετρο και τον έχουν χώσει βαθιά στη γη. Θα δείξουν κανένα Flashback σκέφτηκα από την άδικη ζωή του, θα ψευτοσυγκινηθούμε στο τέλος θα βγει χαρούμενος και ήρωας της πατρίδας του. Το γεγονός πως οι βασικοί συντελεστές (σκηνοθέτητης, σεναριογράφος) δεν έχουν να επιδείξουν κάτι ουσιαστικό στο βιογραφικό τους ενίσχυσε τη γνώμη μου. Όλα αυτά πριν την παρακολουθήση γιατί μετά από αυτήν άλλαξε αρκετά η γνώμη μου.

Η μεγάλη της μαγκιά που την κάνει να ξεχωρίζει είναι πως ξεκινάει με τον τύπο μέσα στο φέρετρο τελειώνει πάλι με αυτόν χωρίς να έχει δείξει ένα πλάνο εκτός αυτού και κανέναν άλλον άνθρωπο. Δεν ισχύουν βλακείες όπως στο μεγαλύτερο μέρος της παρακολουθούμε τον τύπο ή σχεδόν σε όλη τη διάρκεια. Υποσχέθηκαν κάτι και το πραγματοποίησαν αφήνοντας μακριά τις εύκολες λύσεις των εικόνων του παρελθόντος και αποφάσισαν να υλοποιήσουν ενα πραγματικά δύσκολο εγχείρημα. Όχι σαν κάτι 127 Ώρες. Αν δεν το έλεγα θα έσκαγα.

Ασφυκτικά περιορισμένος χώρος που γίνεται περισσότερα αποπνικτικός με τα χρονικά περιθώρια που στενεύουν όλο και περισσότερα ελαχιστοποιώντας τις δήθεν ελπίδες. Δίπλα στον όμηρο ένα κινητό και ένας αναπτήρας για να του θυμίζουν πως είναι ακόμα ζωντανός και να του αφήνουν υποσχέσεις πως μπορεί μα βγει νικητής από τη δοκιμασία. Ο Ryan Reynolds τα καταφέρνει παραπάνω από ικανοποιητικά σε έναν μονόλογο που διαρκεί μιάμιση ώρα. Παίρνει τηλέφωνα σε όποιον θεωρεί πως μπορεί να τον βοηθήσει, ελέγχει συνέχεια τη μπαταρία να μην τελειώσει και ο ρεαλισμός δεν χάνεται ούτε στιγμή.

Κλειστοφοβία από τη μία ανοιχτή και ξεκάθαρη πολιτική άποψη μάχονται σε όλη την ταινια και ο νικητής σαφώς είναι η δεύτερη. Το ενδιαφέρον της κυβέρνησης ανύπαρκτο. Προσπαθεί να καθησυχάσει τον εγκλωβισμένο αλλά στην πραγματικότητα ενδιαφέρεται μόνο για το δικό της τομάρι και τη δημόσια εικόνα της. Οι εργοδότες του; Ακόμα χειρότερα. Τον τελειώνουν, τον ισοπεδώνουν χωρίς τύψεις, χωρίς τον παραμικρό οίκτο στην πιο συγκλονιστική στιγμή της ταινίας. Ψέματα από παντού και δήθεν υποσχέσεις που δίνουν κουράγιο σε έναν άνθρωπο που πάνω στην απόγνωση του θα μπορούσε να πιστέψει οτιδήποτε. Η αποσύνθεση της ψυχής του ομήρου συνέβη πολύ πριν το σωματικό του θάνατο και εμείς την παρακολουθήσαμε λεπτό προς λεπτό. Το ομολογώ από τις mainstream ταινίες είναι από τις καλύτερες. Σκηνοθετικά αν είχε πάρει και κάτι από Ταραντίνο τύπου Grave Danger θα μιλούσαμε για αριστούργημα. Ιδανική επιλογή για dvd

You Will Meet a Tall Dark Stranger

Άργησα να τη δω το ομολογώ και δεν έχω απολύτως καμιά δικαιολογία. Όχι πως τη ξέχασα και ποτέ αλλά ίσως δεν της έδωσα την πρέπουσα σημασία που αξίζουν όλες οι ταινίες του μικρού σε μπόι και τεράστιου σε εγκέφαλο δημιουργού. Μάζεψε ένα λαμπρό καστ αποτελούμενο από την Naomi Watts που την έκανε να δείχνει ακόμα πιο όμορφη, το Josh Brolin, τον Antonio Banderas και την γλυκύτατη Freida Pinto από το γλυκανάλατο και πλέον ξεθωριασμένο από τον χρόνο Slumdog Millionaire. Δεν είναι βεβαίως η πρώτη φορά που μαζεύει τόσα πολλά και επιτυχημένα ονόματα καθώς αποτελεί όνειρο πολλών καλλιτεχνών να έχουν την ευκαιρία να συνεργαστούν μαζί του. Εξάλλου ακόμα και αν τον αντιπαθείτε ή αηδιάζετε στο άκουσμα το ονόματος του μιλάμε για τον άνθρωπο που όταν τον συνάντησε η Johansson είπε πως ένιωσε σαν να είχε δει από κοντά το Θεό.

Woody Allen το όνομα του δημιουργού για τους αδαείς που δεν κατάλαβαν για ποιον μιλάω τόση ώρα και για ακόμα μια φορά θα τους προτρέψω να φύγουν τρέχοντας από το blog mου χωρίς δεύτερη σκέψη. Μάλλον έχω ξαναγράψει την άποψη του για τις δημιουργίες του αλλά δεν πειράζει θα σας τα ξαναθυμίσω. Η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης εξάλλου. Είχε σχολιάσει λοιπόν πως όλες οι ταινίες του είναι σαν να τρως Κινέζικο. Άλλη φορά είναι ρύζι, άλλη γαρίδες αλλά πάντα εξακολουθεί να είναι Κινέζικο. Θα ήθελε να δημιουργήσει κάτι διαφορετικό που θα ήταν συνάμα και η μεγαλύτερη του ταινία αλλά δεν το έχει καταφέρει αυτό. Η δικιά μου εκτίμηση είναι πως έχει δημιουργήσει κάτι το διαφορετικό που τον έκανε να ξεχωρίσει και φυσικά αναφέρομαι στο Match Point. Ελπίζω να συμφωνείτε και εσείς.

Το You Will Meet a Tall Dark Stranger είναι ακόμα ένα Κινέζικο πιάτο στη συλλογή του που όμως έχει εμπλουτιστεί με μια γενναιόδωρη σαλάτα. Τη θέλετε χωριάτικη, Γαλλική ό,τι τραβάει η όρεξη σας δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Γνώριμοι νευρωτικοί χαρακτήρες που φαινομενικά ζουν μια υπέροχη ζωή στο πλευρό των συντρόφων τους αλλά είναι ευάλωτοι στα εξωτερικά ερεθίσματα και ψάχνουν μανιωδώς την ολοκλήρωση τους σαν χαρακτήρες. Οι καταστάσεις που βιώνουν είναι από τις πιο δύσκολες που έχουν προβληθεί στα έργα του Allen και η ανικανότητα τους να τις διαχειριστούν τους οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο αναγνωρισιμότητας από τον πλησίον τους και δυστυχίας.

Ποια είναι η διαφορετική σαλάτα που προστίθεται στο γεύμα; Η μεταφυσική που παίρνει τη θέση της ψυχανάλυσης και για πρώτη φορά κατέχει κυρίαρχη θέση σε ταινία του Allen. Εντάξει υπάρχει και το Curse of the Jade Scorpion μόνο που είναι σε μεγάλο βαθμό ανάλαφρη , δεν επικεντρώνεται στα συναισθήματα των ηρώων και βασίζεται στη γρήγορη εναλλαγή ατακών και κωμικών σκηνών. Ένας από τους χαρακτήρες του έργου έχοντας απηυδήσει από τις δυσκολίες της ζωής και τις συμβουλές των δήθεν ειδικών καταφεύγει στη βοήθεια μέντιουμ μήπως και καταφέρει να νικήσει τα προσωπικά προβλήματα. Καμιά φορά οι αυταπάτες είναι καλύτερες από τα φάρμακα ακούγεται μέσα στην ταινία και είναι το βασικό της μότο.

Ο Woody Allen δίνει απροκάλυπτα την ευτυχία και τη γαλήνη στην κυρία που εμπιστεύτηκε τις συμβουλές του μέντιουμ και βυθίζει στην άγνοια και την ταπείνωση τους δύο χαρακτήρες που ακολουθούν είτε τη φωνή της λογικής είτε του ενστίκτου. Με προβλημάτισε αυτή η στάση του το ομολογώ αλλά έμεινα απορημένος με τους λόγους δημιουργίας της ταινίας. Σίγουρα όλοι μας λίγο πολύ παραδεχόμαστε πως καμιά φορά χρειάζεται να αφεθούμε σε φρούδες ελπίδες και να βασιστούμε σε λόγια που δεν έχουν καμιά λογική υποστάση. Δεν είναι εύκολο όμως να αποδεχτούμε το γεγονός πως η ευτυχία μας είναι πλασματική και σύντομα θα καταρριφθεί.

Αυτό είναι το λεπτό σημείο της ταινίας ανάμεσα στην παραδοχή και την αποδοχή. Τα μεταφυσικά φαινόμενα παρουσιάζονται με έναν εύθυμο, κωμικό τρόπο και σε πολλά σημεία αγγίζουν με το παραπάνω τη γελοιοποίηση. Η διάθεση απέναντι τους είναι σαρκαστική αλλά στο τέλος προδίδεται δίνοντας τους κυρίαρχη σημασία καθώς οδηγούν στην ευτυχία. Μπορώ να καταλάβω την παραδοχή τους αλλά σε καμιά περίπτωση δεν με βρίσκει σύμφωνο η αποδοχή τους. Αν ξαφνικά ο Allen θεωρεί πως η εύρεση ψυχικού σθένους είναι ζήτημα αφηρημένων εννοιών και ψεύτικων υποσχέσεων ποιος μου λέει πως στις επόμενες δημιουργίες του δεν θα τον δω υπέρμαχο της θρησκείας;

Ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί η ταινία. Προσωπικά θεωρώ πως δεν υπάρχει πλήρης ταύτιση δημιουργού με την ηρωίδα του αλλά γίνεται μια ευχάριστη αναφορά με ελαφρώς ειρωνική διάθεση στους ανθρώπους αφήνουν τη μοίρα τους σε ανώτερες δυνάμεις. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι συνηθίζω να λέω αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θέλω να τους μοιάσω. Καλύτερα προβληματισμένος και σκεπτόμενος παρά χαζοχαρούμενος. Μόνο που αυτό το συμπέρασμα δεν το έβγαλα αμέσως και χρησιμοποίησα σαφώς τα δικά μου βιώματα. Η εύκολη εξήγηση είναι πως οι αυταπάτες είναι πράγματι λειτουργικές και πρέπει να τις ακολουθήσουμε. Θα μείνω υπέρμαχος της πρώτης θεωρίας. Μακάρι να είναι αυτοί οι αληθινοί λόγοι δημιουργίας. Με τρομάζει και μόνο η σκέψη της δεύτερης θεωρίας.

The Loved Ones

Μετά τη ματιά στην Αμερικάνικη νεολαία που ρίξαμε μέσω του φεστιβάλ περνάμε σε μια πιο συνηθισμένη όπου η ευτυχία των εφήβων κρίνεται από το χορό αποφοίτησης και από την εύρεση συνοδού που θα καταλήξει σε σεξ για να μην πάνε παρθένοι στο κολλέγιο. Ο Jamie έχει καπαρωμένη τη συνοδό που είναι όμορφη κοπέλα, πρόβλημα με το σεξ δεν έχει αλλά η ευτυχία είναι πολύ απομακρυσμένη από αυτόν. Οικογενειακά προβλήματα έχει το παιδί καθώς ο πατέρας του σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα όπου ήταν ο ίδιος οδηγός και δεν αντέχει τις αντιδράσεις της υπερπροστατευτικής μητέρας που όλο υπονοεί πως αυτός είναι υπεύθυνος για το θάνατο του συζύγου της.

Στεναχώρια για τον Jamie που απέχει από την έννοια του ευτυχισμένου ανθρώπου ακόμα μεγαλύτερη στεναχώρια και για μια παχουλοκομψή κοπελίτσα που έχει ερωτευτεί τον Jamie του προτείνει να γίνει συνοδός της στο χωρό και δέχεται την απόρριψη. Οι στρουμπουλές δεν έχουν δικαίωμα στον έρωτα έχουν όμως δικαίωμα στην παράνοια και με συνεργό τον πατέρα της απαγάγουν τον Jamie τον κρατάνε δεμένο σε μια καρέκλα και του ψιθυρίζουν γλυκά λόγια στο αυτί. Δεν μένουν εκεί όμως γιατί μετουσιώνουν τις υποσχέσεις τους σε πράξεις ξεκινώντας μια σαδιστική ιστορία εκδίκησης που περιέχει δυσβάσταχτες αποκαλύψεις. Παράλληλα εξελίσσονται δύο διαφορετικές ιστορίες του κολλητού του βασανιζόμενου η πρώτη και η δεύτερη της αγωνίας της κοπέλας και της μητέρας για την τύχη του πρωταγωνιστή.

Μια ακόμα ταινία βασανιστηρίων και πραγματοποίησης φρικιαστικών επιθυμιών που στερείται δραματουργίας πάσης φύσεως αν και προσπαθεί να θίξει και αυτόν τον τομέα, με τις παράπλευρες ιστορίες να είναι εκτός κλίματος και με ένα φινάλε απόλυτα προβλέψιμο και όμως τη γουστάρεις μέχρι εκεί που δεν πάει. Pure fun που θα λέγανε και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ή αλλιώς απόλυτη διασκέδαση για όσους δεν έχουν εντρυφήσει στην αρχαία Ελληνική. Με το ένα πόδι να πατάει στο Evil Dead και με το άλλο να στέκεται αγέρωχα στις καλύτερες στιγμές βασανισμού που έχουμε παρακολουθήσει στην οθόνη.

Σαπίλα, φρίκη, αιμομιξία, αστεϊσμούς, οφθαλμόλουτρο και ότι άλλο τραβάει η ορεξή σας υπάρχει μέσα στο The Loved Ones. Σκηνές που θα σας κάνουν να γυρίσετε το κεφάλι, να ανατριχιάσετε διαδέχονται αλλές βγαλμένες από cult ταινίες παλιότερων δεκαετιών. Ο σκηνοθέτης κάνει εξαιρετική δουλειά καθώς γνωρίζει πότε ακριβώς πρέπει να δείξει ξεκάθαρα τις σκηνές των βασανιστηρίων αλλά κυρίως κατέχει πότε πρέπει να αφήσει τη φαντασία του θεατή να οργιάσει και να μην γίνει υπερβολικός. Γράφω θυμάμαι την ταινία και ανατριχιάζω. Αφού το κατάφερε σε εμένα που δεν είμαι ο μεγαλύτερος θαυμαστής του συγκεκριμένου είδους δεν μπορώ να φανταστώ τι θα κάνει στους υπόλοιπους. Μη τη χάσετε.

51o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 12/12/10 & Επίλογος

Τελευταία μέρα του Φεστιβάλ και νιώθω περίεργα. Έφτασε η στιγμή που γεννάει σκέψεις, εικόνες σου δίνει μια διάθεση για κριτική όλων όσων πέρασες αυτών που θα μπορούσες να δεις, εκείνων που θα'θελες να δεις για κάποιον λόγο αλλά τελικά δεν μπόρεσες. Τρεις ταινίες για την τελευταία μέρα όπως είχα υποσχεθεί και ξεκινάω με το The myth of the Americansleepover που μεταφράστηκε ως ο Μύθος της Αμερικάνικης εφηβείας. Sleepover είναι το πιτζάμα πάρτυ υποδοχής των πρωτοετών αποκλειστικά για κορίτσια που συνδυάζουν να κάνουν οι Αμερικάνοι και αν αναλογιστώ τη μετάφραση Ο μύθος του Αμερικάνικου πιτζάμα πάρτυ συνειδητοποιώ πως η μετάφραση είναι ομολογουμένως σωστή. Από τον τίτλο και από τις πρώτες σκηνές γίνεται σαφής η πρόθεση του σκηνοθέτη να απομυθοποιήσει τις ταινίες που προέρχονται από την πατρίδα του και αφορούν τη νεολαία. Καθόλου ξέφρενοι ρυθμοί, μηδενικές ακρότητες γενικώς μας περνάει την εικόνα πιο συμμαζεμένων νέων που δεν ξέχασαν να σκέφτονται και να προβληματίζονται. Not all Americans are stupid θα μπορούσε να είναι ο εναλλακτικός τίτλος. Ένα προβληματάκι βρίσκεται στον τρόπο αφήγησης καθώς ο σεναριογράφος επιλέγει να αναφέρει τα υπαρκτά στερεότυπα για την νεολαία και αμέσως μετά να τα καταρρίπτει. Η τόσο συχνή αναφορά έχει σαν αποτέλεσμα σε ορισμένες στιγμές να δίνει την εντύπωση πως αποδέχεται τέτοιου είδους συμπεριφορές και να μην τις κατακρίνει. Είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από όσο θα έπρεπε και σε ορισμένα σημεία κουράζει με τη φλυαρία της. Βέβαια το γεγονός ότι μιλάει για εφηβικό πάρτυ στην Αμερική και δεν έχει καθόλου σεξ μέσα της δίνει επιπλέον πόντους καθώς εξυπηρετεί απόλυτα τους σκοπούς της. Μου άρεσε δεν αντιλέγω αλλά δεν συγκλονίστηκα κιόλας. Πάρα πολύ καλές προθέσεις ήθελε περισσότερη προσοχή στην εκτέλεση.

Δεύτερη ταινία το Sang Sattawat ή στη μετάφραση Σύνδρομα και ένας αιώνας του πολυφορεμένου στο Φεστιβάλ Τζο. Το ηθικό δίδαγμα της προβολής είναι πως ο Τζο είναι αυστηρά ακατάλληλος για τελευταία μέρα φεστιβάλ όταν η κόπωση έχει αρχίσει να δείχνει τα σημάδια της. Αποδεικνύει με τη δημιουργία του πως με το πέρασμα των χρόνων παραμένει πιστός στις απόψεις του καθώς μέσα σε κάθε του δημιουργία βάζει παραπάνω από μια ταινίες και πάντα δημιουργεί πρωτίστως για τον εαυτό του. Για να περάσει την ιστορία ενός αιώνα αφηγείται την ίδια κατάσταση σε δύο διαφορετικές εποχές όταν ήταν μικρός ηλικιακά και στην εποχή που ζούμε σήμερα. Διαφορετικές γωνίες λήψης δίνουν τη διαφορετικότητα όπως επίσης τονίζεται και η αλλαγή μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Η λατρεία της φύσης από τον Τζο είναι εμφανέστατη στο πρώτο μέρος αλλά δυστυχώς παραμένω πολύ κουρασμένος για να εμβαθύνω στα νοήματα του Τζο. Αν θέλετε να δείτε δικιά του δημιουργία επικεντρωθείτε στο Θείο Μπούνμι και μετά ασχοληθείτε με τα υπόλοιπα.

Η αυλαία του 51ου Φεστιβάλ έπεσε για εμένα στην αίθουσα Παύλος Ζάννας με την ταινία Tiny Furniture. Από την Αμερική και αυτό προερχόμενο και έχω την εντύπωση πως έλιωσα για τα καλά το τμήμα του ανεξάρτητου Αμερικάνικου κινηματογράφου και ιδιαίτερα με το τμήμα των νέων σκηνοθετών. Δεν το μετανιώνω και θεωρώ πως ήταν σοφή κίνηση από πλευράς διοργανωτών καθώς μας έδειξαν μια διαφορετική εικόνα ενός είδους κινηματογράφησης που το κατακρίνουμε σε μεγάλο βαθμό γενικεύοντας επικίνδυνα. Το Tiny Furniture είναι η ιστορία μιας κοπέλας που έχει τελειώσει τη σχολή κινηματογράφου γυρίζει σπίτι της και προσπαθεί να βρει το δρόμο που της ταιριάζει στη ζωή μέσα από ένα πέπλο διαρκούς αμφιβολίας για τα πάντα. Οι χαρακτήρες που την περιτριγυρίζουν και ιδιαίτερα οι συγγενείς της δεν της προσφέρουν την παραμικρή βοήθεια αλλά την προβληματίζουν έντονα και την ωθούν να πράττει με αποπροσανατολιστικό για αυτούς τρόπο. Μου αρέσουν οι ταινίες που αφορούν οικογενειακές καταστάσεις και προβληματισμό σε σχέσεις και είναι δοσμένες με διάθεση χιούμορ και με μεγάλες δόσεις υπόγειας μελαγχολίας. Δεν είναι βέβαια στο επίπεδο του The squid and the whale αλλά σαφώς βλέπεται ευχάριστα και ας μη συμφωνεί μαζί μου μεγάλη μερίδα του κοινού.

Τελικός απολογισμός. 25 ταινίες κατόρθωσω να δω κάπου μεταξύ δύο και τριών τη μέρα. Το να λες πως είδες 2.5 ταινίες ανά μέρα προφανώς και δε στέκει. Δύο τρεις παραπάνω δεν θα με έβλαπταν αλλά τώρα είναι αργά. Θα σας παραθέσω τη συνοπτική λίστα για να είναι πιο εύκολο να βρείτε κατευθείαν αυτή που θέλετε. Μια γραμμή παρακάτω είναι μην αγχώνεστε. Εννοείται πως οι σημερινές δεν αναφέρονται. Για να φτάσατε μέχρι εδώ σίγουρα θα έχετε διαβάσει και τα παραπάνω; Σίγουρα; Λέμε τώρα.

127 Hours, 45 Τετραγωνικά, Άπνοια, Κανένας, Aardvark, Attenberg, Dogfahr nai meu marm, Donkeys, Drei, En ganske snill man, Kak ya provyol etim le letom, L'enfance du mal, Littlerock, Lung Boonmee raluek Chat, Majka Asfalta, Meeks Cutoff, Robert Mitchum est mort, Route Irish, Show Bitch, Submarino, Szelid teremtes - A Frankenstein - terv, The happy poet.

Τι μάθαμε:Τον Τζο, ένα διαφορετικό Αμερικάνικο κινηματογράφο.
Ατυχής στιγμή:Είπα να πάρω σαλέπι και μου βγήκε χλιαρό.
Ευτράπελο: Η διερμηνέας του Ολύμπιον σε ρόλο ηθοποιού.
Ωραιότερη παρουσία: Η πρωταγωνίστρια του 45 τετραγωνικά με τα μίνι και τα σορτσάκια
Χειρότερη στιγμή: Το κρύο στην αίθουσα Μαρκετάκη
Χειρότερη ταινία: Aardvark (Show Bitch βασικά αλλά φοβάμαι μη με βρει ο Ζερβός.)
Πιο συναισθηματική στιγμή:Ισοψηφία μεταξύ φινάλε Submarino και Route Irish
Τι έμεινε: Ότι του χρόνου θα περιμένω με την ίδια ανυπομονησία.

Ευχαριστώ που με διαβάσατε. Τα λέμε.

51o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 11/12/10

Προτελευταία μέρα του φεστιβάλ και έζησα και ένα ενδιαφέρον ευτράπελο. Φύγανε κάτι ψιλές πριν την προβολή του 45 τετραγωνικά και το παράδοξο είναι ότι οι αυτουργοί του επεισοδίου ήταν δύο ηλικιωμένες κυρίες που έσπρωχναν έναν περίεργο τύπο που ήθελε να καθίσει στη θέση που είχαν κρατήσει οι κυρίες. Για την ακρίβεια η φίλη τους ήταν τρεις σειρές πιο πάνω και μιλούσε και ο τύπος δεν έχασε την ευκαιρία να καθίσει. Πρωτόγνωρος τσαμπουκάς και για μια στιγμή πίστεψα πως ο σαματάς δεν θα σταματούσε εκεί αλλά τελικά ο ιδιόρρυθμος κύριος αποδείχτηκε και κότα αφού τσαμπουκαλεύτηκε καλά καλά και μετά κλαιγόταν στον εθελοντή. Φήμες αναφέρουν πως συνηθίζει να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο και μάλιστα ακριβώς το ίδιο είχε κάνει και στην προηγούμενη προβολή. Να πω την αλήθεια τον είχα δει να κάνει το ίδιο πράγμα και στο Drei μόνο που εκεί όταν έμαθε πως η κοπέλα είναι έγκυος έκανε πίσω. Μην τον κατηγορούμε άδικα έχει και αξίες στη ζωή του.

Στην τελετή λήξης είχαν στραφεί τα φώτα της δημοσιότητας στην οποία δήλωσε παρών ο υπουργός Πολιτισμού και πολλές άλλες προσωπικότητες, δόθηκαν τα βραβεία κοινού και κριτικών αλλά ο περισσότερος κόσμος που περίμενε έξω υπομονετικά στο κρύο δεν ήθελε να ακούσει τις εξαγγελίες του Γερουλάνου αλλά να δει το Black Swan του Arronofsky. Για την ταινία θα ήθελα να ήμουν εκεί αλλά που να βρεις πρόσκληση. Για εντυπώσεις από την ταινία δεν άκουσα κάτι και δεν έψαξα πολύ. Θα περιμένω υπομονετικά μέχρι να προβληθεί στις αίθουσες και τότε θα τα πούμε πιο αναλυτικά για το αν ο Darren μπορεί να διεκδικήσει μια θέση στο πάνθεον των σκηνοθετών. Κρατάω το ταμπουρωμένο Ολύμπιον που όχι απλά δεν μπορούσες να μπεις αλλά και για να βγεις έπρεπε να ξέρεις την έξοδο κινδύνου επειδή τέτοια εικόνα δεν τη βλέπεις καθημερινά.

Στο θέμα των ταινιών οι επιλογές μου εξαρχής δεν ήταν του γούστου μου αλλά δεν ήθελα να λείψω για μία μέρα ολόκληρη και έτσι τελικά διάλεξα τρεις διαδοχικές. Τέσσερις για την ακρίβεια αλλά τα Μικροσκοπικά Έπιπλα που μου ταιριάζουν είχαν γίνει sold out από νωρίς. Περιόρισα τις ταινίες σε τρεις και η πρώτη ήταν τα 45 τετραγωνικά. Θα το έγραφα με μαθηματικό τύπο αλλά το Blogspot δεν αναγνωρίζει χαρακτήρες mathtype συνεπώς δεν μπορώ να κάνω φιγούρα. Σκηνοθέτης και λίγοι συντελεστές βρέθηκαν στην αίθουσα και μας προσκάλεσαν σε πάρτυ για ποτό και κουβέντα. Δεν μπόρεσα να βρεθώ ούτε στις ερωτήσεις του κοινού γιατί έπρεπε να τρέξω στην επόμενη προβολή. Τα 45 τετραγωνικά είναι μια ενδιαφέρουσα πρόταση και αφορά τη ζωή μιας κοπέλας που έχει κουραστεί από τη συμβίωση με τη μητέρα της και τις σχέσεις με τους φίλους της για αυτό παίρνει τη δύσκολη απόφαση να μετακομίσει σε δικό της σπίτι για να γίνει ανεξάρτητη. Το περίμενα σαφώς πιο αποπνικτικό με τους τοίχους του μικρού σπιτιού να σε περιορίζουν να σου προκαλούν ασφυξία. Όμως η επιλογή του σκηνοθέτη είναι σαφής και επικεντρώνεται στα συναισθήματα της κοπέλας στην ανάγκη της να βρει κουράγιο ή έστω ένα στήριγμα στις δύσκολες στιγμές και πως μπορεί να αποξενωθεί από τους γύρω της καθώς το μυαλό της εστιάζει στην επιβίωση. Δεν ήταν άσχημο αλλά δεν ήταν και συγκλονιστικό.

Αντίθετα η δεύτερη ταινία με τίτλο Aardvark ήταν με διαφορά ότι χειρότερο είχε να παρουσιάσει φέτος το Φεστιβάλ. Δεν θέλω να μείνω στις αντιδράσεις του κοινού που ήταν ψυχρές και από τη θερμοκρασία στην πόλη επειδή είναι σύνηθες φαινόμενο σε μη συνηθισμένες ταινίες Σε ''αργές'' ταινίες που δεν δίνουν ξεκάθαρες απαντήσεις και δεν έχουν σαφή τοποθέτηση πάνω στα πράγματα. Μόνο που το Aardvark δεν ανήκει στην κατηγορία αυτή και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να της αποδοθεί ο όρος καλλιτεχνική. Χωρίς ιδιαίτερα νοήματα με κάκιστη αφήγηση πολύ βιαστική σε ορισμένα σημεία ανυπόφορα αμετάβλητη στα περισσότερα. Παίρνει με άνεση το βραβείο του πιο άστοχου σεναρίου. Ξεκίνησε όμορφα με την αφήγηση και κατέληξε απελπιστικά αδιάφορο αφού έγινε μια ταινία μυστηρίου χωρίς μυστήριο. Η μέρα σώθηκε ελαφρώς με το Meek's Cutoff που και σε αυτό επικράτησαν οι παγωμένες αντιδράσεις αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπαίνει στην ίδια μοίρα με το Aardvark. Ταινια εποχής τοποθετημένη στο μακρινό 1845 όπου ένα κομβόι από άμαξες εμπιστεύεται τον οδηγό που προσέλαβε και τελικά κατορθώνουν να χαθούν σε ένα ιδιαίτερα αφιλόξενο τοπίο. Προσπαθούν να διατηρήσουν τη ψυχραιμία τους βγάζοντας σε μικρό βαθμό την ανησυχία τους μέχρι τη στιγμή που συλλαμβάνουν έναν περιπλανώμενο Ινδιάνο και στην ταινία εισέρχονται νέες διαστάσεις. Ο φόβος για το άγνωστο, η έλλειψη εμπιστοσύνης, η διαφορετικότητα που προβληματίζει είναι πλέον οι κύριοι άξονες αφήγησης. Αλλιώς μια έρευνα πάνω στην ψυχολογία του ανθρώπου όταν αντιμετωπίζει δύσκολες καταστάσεις. Είχα μια ένσταση αν θα έπρεπε να πάρει πιο ξεκάθαρη θέση πάνω στο θέμα του Ινδιάνου αλλά μετά από συζήτηση (γεια σου ρε Δημήτρη) κατέληξα ότι είχα άδικο και είμαι μπούφος. Κουράζομαι μωρέ το ομολογώ. Να δω πως θα αντεπεξέλθω στον Τζο που μια ταινία του ισοδυναμεί με 70 σελίδες ηλεκτρομαγνητισμού.

Είχαμε και βραβεία που ήρθαν σε κόντρα με τις δικές μου απόψεις. Μπορώ να το δω με δύο τρόπους. Ο ένας είναι να το παίξω αντισυμβατικός με ξεκάθαρη δική μου άποψη που δεν επηρεάζεται από την κοινή γνώμη και ο δεύτερος είναι να σκεφτώ καλά πόσο άσχετος μπορεί να είμαι δεν ντρέπομαι να γράφω για σινεμά; Τελικά θα πω απλά δεν πάτε στι διάολο και οι δύο τρόποι δεν ισχύει κανένας σας και θα μπω στο ζουμί. Πρώτο βραβείο ή αλλίως Χρυσό Αλέξανδρο κατέκτησε το Periferic από τη Ρουμανία και μόλις κύλησε ένα δάκρυ από τα μάτια μου γιατί σκέφτηκα να το δω και τελικά προτίμησα τον Κανένα. Θα φτάσουμε και εκεί όπου το δάκρυ θα τρέχει ποτάμι. Αργυρός Αλέξανδρος για το ιδιαίτερο Attenberg που δεν είναι του γούστου μου αλλά δεν μπορώ να αρνήθω πως έχει μια άποψη αποδεκτή από πολύ κόσμο και Χάλκινο Φοίνικα για το Ζαν Ζαντί Ένας καλός άνθρωπος.

Βραβείο κοινού για την καλύτερη Ελληνική ταινία πήρε ο Κανένας και αυτό μόνο σαν ανέκδοτο μπορεί να λειτουργήσει. Ποιος πήρε το βραβείο; Κανένας δεν πήρε το βραβείο. Όπως είπα και στην αναφορά μου στην ταινία οι συντελεστές και οι συγγενείς τους ηταν σαφώς περισσότεροι από το υπόλοιπο κοινό είδα με τα ίδια μου τα μάτια μαμάδες να λένε στα παιδιά τους να ψηφίσουν πολύ καλή συνεπώς θα έπρεπε να αναμένω το αποτέλεσμα. Για το διεθνές διαγωνιστικό το έπαθλο κατέκτησε η Άπνοια και αν θέλετε να βρείτε συγκεντρωμένα τα αναξιόπιστα βραβεία κοινού αλλά και όλα τα υπόλοιπα κάντε κλικ εδώ.

51o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 10/12/10

Τελικά υπήρξε ένα μικρό κένο στην έτσι και αλλιώς όχι πλήρη κάλυψη του Φεστιβάλ. Για την Πέμπτη σκέφτηκα σοβαρά να παρακολουθήσω το Trip του Michael Winterbottom αλλά μιας και τα εισητήρια είχαν εξαντληθεί βαρέθηκα να μπω στη διαδικασία αναμονής στην ουρά όσων έχουν κάρτες και να τρέχω να βρω μια θέση σε μια κατάμεστη κινηματογραφική αίθουσα. Σαν να με εκδικήθηκε η μοίρα και το πρώτο συνθετικό του επίθετου του σκηνοθέτη με βρήκε όχι μόνο όσο ήμουν έξω αλλά και μέσα στις αίθουσες. Δύο ταινίες είχα να δω στην Τόνια Μαρκετάκη και οι υπεύθυνοι μας ενημέρωσαν πως δεν λειτουργεί η θέρμανση για αυτό θα ήταν λίγο κρύα εκεί μέσα. Για καλό και κακό σήμερα θα έχω και μια κουβέρτα καβάτζα γιατί ποτέ δεν ξέρεις από που θα σου έρθει. Με λίγο τουρτούρισμα, πολλή θέληση και υπομονή κατάφερα να παρακολουθήσω αρχικά

Άπνοια Σκηνοθεσία: Άρης Μπαφαλούκας

Σκηνοθετικό ντεμπούτο για τον Άρη Μπαφαλούκα και μια ταινία με πολύ καλές συστάσεις που σαφώς ήταν η πρώτη επιλογή για σήμερα. Ο τίτλος προέρχεται από την άσκηση των κολυμβητών να μένουν στο νερό για όση το δυνατόν παραπάνω ώρα χωρίς να πάρουν ανάσα. Η γαλήνη και η ηρεμία που επικρατούν στο βυθό είναι ταυτόχρονα τα χαρακτηριστικά της ταινίας που παραλληλίζει τη ζωή των πρωταγωνιστών με τη συγκεκριμένη άσκηση. Παρακολουθούμε την τραγική ιστορία αγάπης δύο αντιδιαμετρικών χαρακτήρων μέσα από περιορισμένες αναφορές στο σύγχρονο αθλητισμό και πιο συγκεκριμένα τη μάστιγα του ντόπινγκ και με σαφώς περισσότερη προσήλωση στις οικολογικές ανησυχίες και προβληματισμούς του δημιουργού της.

Έμφαση δίνεται στο δραματουργικό στοιχείο που τονίζεται έντονα με την εκπληκτική μουσική του Νίκου Κυπουργού και με τη χρήση flashback που δένουν αρμονικά με την εξέλιξη της ιστορίας που παρακολουθούμε στο παρόν. Ο Μπαφαλούκας στο ντεμπούτο του δείχνει ότι διαθέτει άφθονο ταλέντο και πως είναι σε θέση να το αξιοποιήσει ακόμα περισσότερο στο μέλλον. Με μια σαφώς πιο γρήγορη εξέλιξη και με περισσότερες σκηνές έντασης όπως η τελευταία με τον πρωταγωνιστή στο νερό όλοι θα μιλούσαμε για ένα σύγχρονο αριστούργημα. Τώρα χαρίζουμε το πιο δυνατό μας χειροκρότημα μένουμε ικανοποιημένοι και αναμένουμε την επόμενη δουλειά.

Μαζί μας ήταν ο Άρης Μπαφαλούκας που μας ενημέρωσε πως τα γυρίσματα διήρκεσαν 33 μερές και η δυσκολία που αντιμετώπισε ήταν τα γυρίσματα στο νερό που ήταν πολλά και απαιτητικά και ανήσυχε για την υγεία του πρωταγωνιστή. Η ταινία έχει ήδη βρει διανομή από τις 13 Ιανουαρίου στην Αθήνα και σύντομα θα ακολουθήσουν και οι υπόλοιπες πόλεις της Ελλάδας. Αναφέρθηκε στο συσχετισμό των λέξεων άπνοια - αφύπνιση λέγοντας πως υπάρχουν οι συγκεκριμένες αναφορές στην ταινία του αλλά δεν θέλει να περιορίσει την κρίση των θεατών που μπορεί να την αντιλήφθηκαν διαφορετικά και πως αυτή είναι η μαγεία του κινηματογράφου. Στην ερώτηση αν θα άλλαζε κάτι απάντησε πως σε κάθε θέαση τα συναισθήματα είναι διαφορετικά αναλόγως το κοινό και κάθε φορά καταλύεται ακόμα και η υποκειμενικότητα καθώς είναι σαν τη σχέση με έναν άνθρωπο που αγαπάς που κάποιες στιγμές μπορεί να σε εκνευρίσει και να μη θέλεις να τον ξαναδείς. Η προβολή έκλεισε με την καθηγήτρια του σχολείου που γύρισε μια ταινία μικρού μήκους ο Μπαφαλούκας να τον ευχαριστεί εμφανέστατα συγκινημένη για τη σπουδαία δημιουργία που μας παρέδωσε. Επόμενη προβολή η επίσης Ελληνική

Κανένας Σκηνοθεσία: Χρήστος Νικολέρης

Παρόλο το κρύο που επικρατούσε στην αίθουσα η κατάσταση μέσα ήταν ίδια με αυτή που υπάρχει σε ένα παιδικό πάρτυ. Σχεδόν όλοι οι συντελέστες της ταινίας ήταν παρόντες και αν βάλεις τους συγγενείς και φίλους που κουβάλησαν μαζί τους εύκολα αντιλαμβάνεσαι πως ήταν σαφώς περισσότεροι από το υπόλοιπο κοινό και με συνεχείς φωνές και γέλια εκδήλωναν τη χαρά τους που βρίσκοταν στο Φεστιβάλ. Οι συντελεστές έχουν κυρίως εμπειρία από την τηλεόραση με το σκηνοθέτη να έχει γυρίσει τα Άγρια Παιδιά και το σεναριογράφο Παναγιώτη Ιωσηφέλη που είναι υπεύθυνος για αρκετά επεισόδια της Δέκατης Εντολής.

Το τελικό αποτέλεσμα προσεγγίζει την εναλλακτική τηλεόραση παρά το σύγχρονο κινηματογράφο. Προσπάθησα να βρώ κάτι θετικό να πιαστώ αλλά δεν τα κατάφερα. Είναι μια ταινία που αφορά το μέσο κάγκουρα, το μέσο μαλάκα, τη μέση πουτάνα. Φτιαγμένα αυτοκίνητα, μπινελίκια, γκόμενες που θεωρούν αυτονόητο να ντύνονται σα ξέκωλα και να τις τραβάνε βίντεο ενώ πηδιούνται οι συμμαθητές τους είναι τα υλικά που αναμειγνύονται και πρέπει να ταιριάξουν για να δώσουν θετικό αποτέλεσμα. Όταν το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου στηρίζει τέτοιου είδους προσπάθειες εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί πάμε κατά διαόλου σαν χώρα στο χώρο της έβδομης τέχνης.

Με επιείκια θα τη χαρακτήριζα διακριτικά ρατσιστική και αν ήθελα να είμαι απολύτως ειλικρινής η σωστή έκφραση θα ήταν ύπουλα ρατσιστική. Αλβανοί και Ρώσσοι που σκοτώνονται στους δρόμους με τους πρώτους να καταφεύγουν στη βία για να λύσουν τα οικογενειακά τους προβλήματα και τους δεύτερους να είναι ικανοί για οποιαδήποτε αποτρόπαια πράξη. Αχτίδα ελπίδας και στις δύο πλευρές δύο παιδιά που ο ένας γεννήθηκε στην Ελλάδα ενώ η άλλη ήρθε σε μικρή ηλικία και για αυτό είναι περισσότερο λογικοί αλλά που θα πάει κάποια στιγμή θα βγάλουν το Ρώσσο και την Αλβανίδα που κρύβουν μέσα τους.

Ερωτεύονται λοιπόν τα καλά παιδία σε μια σύγχρονη έκδοση του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας και το άγαρμπο ρομάντζο χαλάει από την υπερβολή και την έκδηλη αμηχανία της πρωταγωνιστρίας που υποκρίνεται με κινήσεις των ματιών και σπαστικές κινήσεις του κεφαλιού της. Θέλει να περάσει ένα μήνυμα στο τέλος και το κάνει με τον πιο άκυρο τρόπο. Σαν να ξεκινάς να πας Θεσσαλονική - Αθήνα να έχεις φτάσει Σουηδία να κλείνεις τα μάτια και σε ένα δευτερόλεπτι βρίσκεσαι Αθήνα. Άστο καλύτερα πάμε για άλλα.

Οι ηθοποίοι εγκωμίασαν το ευχάριστο κλίμα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και ελπίζουν να πέρασαν και σε εμάς το ίδιο, ο σεναριογράφος δήλωσε πως ηθέλε να συνδυάσει ένα Μεσαιωνικό κείμενο με ένα αρχαίο Ελληνικό και ο σκηνοθέτης τόνισε πως δεν ήταν το θέμα οι μετανάστες αλλά η ιστορία αγάπης. Θα το δείτε στο Village αν θέλετε σύντομα.

Robert Mitchum est mort Σκηνοθεσία: Olivier Babinet, Fred Kihn

Τρία στα τρία και σήμερα καθώς ήταν πάλι μαζί μας οι δημιουργοί και επίσημα πλέον έχω χάσει το μέτρημα. Ο Kihn δεν μιλούσε Αγγλικά και το λόγο πήρε ο Babinet που χαρακτήρισε την ταινία τους μια μελαγχολική κωμωδία και μας ευχήθηκε να την απολαύσουμε.

Μια ιδιαίτερη δημιουργία είδαμε που αφορούσε το ταξίδι ενός manager και του ηθοποιού που εκπροσωπεί με προορισμό φεστιβάλ της Νορβηγίας για να γνωρίσουν καταξιωμένο σκηνοθέτη για συνεργασία με τον ηθοποιό. Το ταξίδι τους είναι περίεργο καθώς περιέχει χαρακτήρες και καταστάσεις που ξεφεύγουν από το συνηθισμένο. Το περίεργο και αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως ενώ η ιστορία αγγίζει τα όρια της καφρίλας και της Αμερικανιάς με την κακή έννοια η ταινία παραμένει ήρεμη και αντιμετωπίζει με σεβασμό κάθε γραφική σκηνή που διαδραματίζεται. Σαν να σκηνοθέτησαν το Kung Fu Pow οι αδερφοί Coen ένα πράγμα.

Δεν έχει τις ξεκαρδιστικές σκηνές αλλά δεν παύει να είναι αφοπλιστικό σε ορισμένα σημεία. Η μελαγχολία και η νοσταλγία είναι διάχυτες για τους ανθρώπους που ζουν σε ένα διαφορετικό κόσμο από τον δικό μας και μάταια προσπαθούν να βρουν και αυτοί τη θέση που τους αξίζει. Ενδιαφέρον μεν τίποτα το σπουδαίο δε. Στο δεύτερο σκέλος της προβολής πληροφορηθήκαμε πως o Robert Mitchum ήταν σπουδαίος αυτοδημιούργητος Αμερικανός ηθοποιός που έκανε καριέρα σαν τραγουδιστής επίσης και πως ο τίτλος είναι συμβολικός λέγοντας με πλάγιο τρόπο πως το Αμερικάνικο όνειρο πέθανε. Απάντησαν πως δεν είναι απαισιόδοξοι για το μέλλον του κινηματογράφου αλλά στην ταινία τους αναφέρονται νοσταλγικά σε ανθρώπους είναι κολλημένοι σε άλλες εποχές και τελειώνοντας ανέφεραν πως οι χώρες που έγιναν τα γυρίσματα αποφασίστηκαν από κοινού από αυτούς και τους παραγωγούς εκτός από τη Νορβηγία που επιλέχτηκε επειδή βρήκαν από εκεί χορηγίες. Φυσικά το Φεστιβάλ που παρουσίασαν στην ταινία τους ήταν γέννημα της φαντασίας και όχι υπαρκτό.

Δύο μέρες μείνανε δηλαδή άλλες έξι ταινίες. Καλό κουράγιο και σε εσάς και σε εμένα.

51o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 8/12/10

Νάμαστε και πάλι εδώ μόνο που αυτή τη φορά θα ξεκινήσω κάπως στενάχωρα. Όπως συνηθίζω διαμορφώνοντας το πρόγραμμα μου είχα μια κεντρική επιλογή και γύρω από αυτήν έχτισα τις υπόλοιπες ταινίες. Winter's bone λέγεται και κατάφερα να τη χάσω. Δεν ευθύνεται η κούραση αλλά η στάση εργασίας των υπαλλήλων του Ο.Α.Σ.Θ και το μεγάλο κοινό που είχα μεταξύ δύο προβολών. Έχω λιγάκι πεσμένη διάθεση αλλά που θα πάει θα καταφέρω να τη δω. Σκέφτομαι πως και σήμερα Πέμπτη δεν θα παρακολουθήσω τίποτα και πάλι δεν κατάφερα να σώσω την κοιλιά από το άρθρο. Το ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο θα επανέλθω δριμύτερος και όπως συνηθίζω να λέω ναι αυτό είναι απειλή.

Drei Σκηνοθεσία: Tom Tykwer

H καινούρια ταινία του πολλά υποσχόμενου δημιουργού των Τρέξε Λόλα Τρέξε, Άρωμα. Με τη Λόλα είχε αφήσει πολλές θετικές εντυπώσεις εξαιτίας των πρωτοποριακών ιδεών του και με το Άρωμα κατόρθωσε να δημιουργήσει σε πολλά σημεία έναν αισθητικό θρίαμβο και να αποθεώσει την τέχνη. Οι ικανότητες του στο σκηνοθετικό τομέα είναι γνωστές και δεν χρειάζεται να αναφερθώ σε αυτές και για αυτό μια από τις πρώτες Ευρωπαϊκές προβολές της νέας του δημιουργίας δεν περνάει εύκολα απαρατήρητη. Γεμάτη αίθουσα όπως αναμενόταν και πέφτουν οι τίτλοι αρχής.

Τρίο η μετάφραση του Φεστιβάλ και αν το μυαλό σας πάει σε παρτούζες, όργια και ερωτικές περιπτύξεις μην ντραπείτε να το πείτε δεν θα σας χαρακτηρίσει κανείς πονηρούς επειδή αυτή είναι η θεματολογία της ταινίας. Πρόκειται για την πιο εμπορική και πιο απλοϊκή ταινία του σκηνοθέτη με τις λιγότερες απαιτήσεις. Ένα ζευγάρι που ο άντρας αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας και η γυναίκα του συνάπτει ερωτική σχέση με έναν άλλο άντρα. Για να ολοκληρωθεί η τριάδα του τίτλου ο άντρας της λίγο αργότερα γνωρίζει τον εραστή της και ερωτεύονται κεραυνοβόλα.

Το σενάριο είναι του Tykwer και είναι αυτό που προδίδει το εγχείρημα. Προσπαθεί να κάνει αναφορές στις δραματικές σκηνές που τις διαποτίζει με πιο εύθυμες και χαλάρες ενώ παράλληλα κάνει αναφορά στη προβληματική σχέση του ζευγαριού και την αδυναμία τους να επικοινωνήσουν και να νοιαστούν ο ένας για τον άλλο. Στην ουσία αυτό που κατορθώνει είναι να γίνει αρκετά κωμική, λίγο συγκινητική και ελάχιστα σκεπτόμενη καθώς το θέμα της σχέσεως του ζευγαριού μένει πολύ στην απέξω. Πρόκειται για μια ανάλαφρη και επιφανειακή προσέγγιση σε ένα θέμα που σηκώνει περαιτέρω ανάλυση και προβληματισμό. Αν δεν διεισδύσεις βαθιά στη ψυχολογία και το υποσυνείδητο των ηρώων σου κινδυνεύεις να εκτεθείς ανεπανόρθωτα καθώς η δημιουργία σου θα γίνει ίδια με παλιά σειρά του Alpha τις Ερωτικές Ιστορίες ή κάπως έτσι. Μιλάω για εκείνη τη σειρά που είχε γράψει σενάριο ο μέγιστος Νίκος Μουρατίδης.

Για να είμαι πιο σωστός θα πω ότι το Drei είναι ένα κουλτουριάρικο επεισόδιο της προαναφερθείσας σειράς καθώς η εικόνα και η σκηνοθεσία είναι πολύ ανώτερες από το μέσο επίπεδο της τηλεόρασης. Και του κινηματογράφου θα συμπληρώσω. O Tykwer στο εικαστικό κομμάτι συνεχίζει να κάνει θαύματα με τις συνηθισμένες του τεχνικές που οδηγούν στην πιο καλαίσθητη σκηνή της ταινίας με το φινάλε. Στο Άρωμα είχε δημιουργήσει κάτι παρόμοιο μόνο που εκεί το σενάριο τον στήριζε απολύτως η κατάληξη ήταν απρόβλεπτη και επικράτησε ο εντυπωσιασμός. Στο Drei αυτά δεν υφίστανται καθώς λείπει το στοιχείο της έκπληξης και το εύθυμο κομμάτι της ταινίας έχει δηλώσει τη δυναμική του παρουσία λίγα λεπτά νωρίτερα. Να τη δείτε κυρίως για την όμορφη εικόνα της προσπαθώντας να μη σκέφτεστε όσα διαδραματίζονται. Τώρα που το σκέφτομαι δεν πάτε σε καμιά έκθεση φωτογραφίας καλύτερα; Και εκεί ωραίες εικόνες θα έχει.

L'enfance du Mal Σκηνοθεσία: Olivier Coussemacq

Συνεχίστηκε για ακόμα μία μέρα η παράδοση καθώς πλέον μετράω έξι μέρες προβολής και οχτώ ερωτοαπαντήσεις με αντίστοιχους σκηνοθέτες. Ο Olivier Coussemacq χαριτολογώντας είπε πως είναι πολύ χαρούμενος που τον επέλεξαν για το διαγωνιστικό κομμάτι του Φεστιβάλ αποδεικνύοντας πως έχουν γούστο στηρίζοντας μια ωραία ταινία αλλά επέλεξαν και άλλες το ίδιο όμορφες ταινίες για αυτό και ο συναγωνισμός θα είναι έντονος. Μας ευχήθηκε να απολαύσουμε τη δημιουργία του και ήρθε αισίως η στιγμή της έναρξης της προβολής.

Η αρχή του κακού όπως είναι η Ελληνική μετάφραση είναι μια εξαιρετική κλασική δημιουργία του Ευρωπαϊκού κινηματογράφου που καταφέρνει κρατώντας χαμηλούς τόνους να έχει τεράστια ένταση και δυναμική και να παίζει επιτυχώς με τα νεύρα του θεατή. Ψυχολογικό θρίλερ για γερά νεύρα με τάσεις να ισοπεδώνει τους χαρακτήρες του, να τους αφήνει απόλυτα εκτεθειμένους και να έχουν παραδώσει ψυχή και σώμα στον μαέστρο που τους κατευθύνει σαν μαριονέτες. Κάποιες μικρές σεναριακές υπερβολές δεν μπόρεσαν να στερήσουν τουλάχιστον από εμένα την απόλαυση της παρακολούθησης.

Δεν μπορώ όμως να αναφερθώ σε ένα ψεγάδι που για μερικούς μπορεί να αποβεί παραπάνω από καταστροφικό και απαξιωτικό για την ταινία. Aναφέρομαι στην πρωτοφανή ομοιότητα με το κατά τέσσερα χρόνια παλιότερο και επίσης Γαλλικό La Tourneuse de Pages κυρίως στα νοήματα των δύο ταινίων αλλά και στη δομή. Η μικρή διαφορά τους είναι πως στην Αρχή του Κακού δεν γίνονται αμέσως κατανοητές οι σεναριακές προθέσεις αλλά υπολείπεται σε ατμόσφαιρα του Κοριτσιού που Γυρνούσε τις Σελίδες. Οποιαδήποτε αναφορά στη μία ταινία ισχύει και για την άλλη και αυτό με προβηματίζει. Δείτε και τις δύο και κάντε με τη σειρά σας τις συγκρίσεις.

Ερώτησεις απαντήσεις στη συνέχεια και ήταν η πιο αμήχανη στιγμή καθώς οι περισσότερες ερωτήσεις κινήθηκαν γύρω από τον τίτλο της ταινίας και δεν τις χαρακτηρίζεις εύκολα εύστοχες. Αφού καταλάβαμε πως η ακριβής μετάφραση είναι η Παιδική Ηλικία του Κακού και προσθέσαμε μια παραπάνω αχρείαστη πληροφορία στον εγκέφαλο, ο σκηνοθέτης απόρησε με την ερώτηση για τα σκοτεινά πλάνα λέγοντας αστειεύομενος πως η ταινία του θα είναι κωμωδία και μετά διευκρίνισε πως είναι και ο σεναριογράφος και πως υπάρχουν πολλά σημεία της ταινίας που αναφέρονται στην κακία που κρύβει η βασική του πρωταγωνιστρία αλλά δεν θέλει να τα επισημάνει και πως γνωρίζει πως η συγκεκριμένη απάντηση δεν είναι η πιο πειστική. Θα μπορούσαμε να είχαμε πιο πετυχημένες ερωτήσεις και περισσότερο χρόνο αλλά δυστυχώς δεν είναι όλα τέλεια. Άλλη μια μέρα έφτασε στο τέλος της.

Θα τα ξαναπούμε. Αύριο; Μεθαύριο; Θα δείξει τα δεδομένα αλλάζουν αστραπιαία.