Blogovision: Καλύτερες ταινίες μέρος τρίτο και τελευταίο

Τελειώνουμε σήμερα... Ωραίο ήταν όσο κράτησε. Καλύτερα τελειώνουν οι προσωπικές επιλογές. Θα υπάρξει σίγουρα ακόμα μία αναφορά στα blogoscars με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Ό,τι έπρεπε να κάνω το έπραξα. Τώρα η δουλειά περνάει σε άλλα χέρια. Κρατάμε την έξυπνη ιδέα και δίνουμε συγχαρητήρια σε όσους τη στήριξαν. Χειροκροτούμε την επικοινωνία μεταξύ των bloggers, χαιρόμαστε για ανακαλύψεις ταινιών που δεν τις ξέραμε και τις τοποθέτησαν σε περίοπτη θέση οι υπόλοιποι. Αυτή είναι η ουσία για εμένα. Τα αποτελέσματα είναι απλώς κάτι που πρέπει να συμβεί. Τελική πεντάδα λοιπόν.

5. Ιnception

4. Toy Story 3

3. Donkeys

2. Submarino

1. Route Irish

Ελπίζω να μην πάθατε κανένα εγκεφαλικό από την ταινία που έβαλα στην κορυφή της λίστας. Το έκανα απλά για να ανατρέψω τα προγνωστικά και να εκπλήξω τους αναγνώστες. Ευχαριστώ όλους όσους με διάβασαν και με πολλούς από εσάς δεν θα χάσουμε επαφή τώρα που σας ανακάλυψα. Συνεχίζουμε ακάθεκτοι.

Blogovision: Καλύτερες ταινίες μέρος δεύτερο

Η βαρεμάρα έχει χτυπήσει κόκκινο για αυτό θα αναφέρω απλά τις θέσεις 10-6. Τελειώνει και αυτό σιγά σιγά.

10. Scott Pilgrim vs the World

9. True Grit

8. Loved Ones

7. Blue Valentine

6. Never Let me Go

Αύριο όπως καταλαβαίνετε είναι η σειρά των πέντε καλύτερων ταινιών. Ίσως εκεί να μη βαριέμαι και πω περισσότερα. Συντονιστείτε.

Blogovision: Καλύτερες ταινίες μέρος πρώτο

Να και το ζουμί της υπόθεσης. Θέλω να το πω. Αν δεν υπήρχαν και τα φεστιβάλ η χρονιά θα ήταν μέτρια, πολύ μέτρια και συγχωρήστε μου το αδόκιμο της έκφρασης που θα έλεγε και ο τεράστιος Βασίλης Σκουντής. Αν καθόμουν να υπεραναλύσω τις θέσεις στην εικοσάδα θα άλλαζαν συνέχεια οι θέσεις για αυτό τελικά αποφάσισα να μην το πολυσκεφτώ και να λειτουργήσω αυθόρμητα. Ξεκινάμε με τις θέσεις 20-11 χωρίς σχόλια.

20. Alice in Wonderland

19. You Will Meet a Tall Dark Stranger

18. How i ended this summer

17. The Road

16. Town

15. Killer Inside Me

14. Μαχαιροβγάλτης

13. Littlerock

12. Black Swan

11. Buried

Blogovision:Βραβεία Α΄ Γυναικείου Ρόλου

Μια στροφή πριν τα μεγάλα βραβεία που δεν είναι άλλα από αυτά της καλύτερης ταινίας είμαστε εδώ για να βραβεύσουμε τις καλύτερες γυναικείες ερμηνείες. Ευτυχώς οι επιλογές ήταν πολλές και μάλιστα προέκυψε τεράστιο πρόβλημα. Είχα την Cotillard σε πολύ υψηλή θέση για την ερμηνεία στο Inception κάνοντας τεράστιο λάθος γιατί ο ρόλος της δεν ήταν πρωταγωνιστικός. Έγκλημα έκανα που δεν την συμπεριέλαβα σε εκείνα του δεύτερου ρόλου αλλά τώρα είναι αργά. Ήταν τεράστια πάντως και της αξίζουν συγχαρητήρια. Μια μικρή αλλαγή στις θέσεις λοιπόν και πάμε

10. Lyndsy Fonseca (Κick Ass) Η είσοδος στη δεκάδα λόγω ομορφιάς και χάρης. Δεν θα κρυφτώ από εσάς, δεν σας ντρέπομαι. Έκανα πολλές πονηρές σκέψεις για αυτήν. Μόλις τέλειωσε η ταινία έψαξα να βρω την ηλικία της για να σιγουρευτώ πως δεν είναι ανήλικη και να μου φάνε τα σωθικά οι τύψεις. Ευτυχώς δεν έγινα Φωτούλης έστω στο μυαλό.

9. Madeline Carroll (Flipped) Σε μια συνηθισμένη ιστορία το μικρό κοριτσάκι είναι αυτό που κερδίζει εξαρχής τη συμπάθεια σου. Όσο περνάει η ώρα συνεχίζει ακάθεκτη να είναι το κύριο συσταστικό που τονίζει τη γλυκύτητα.

8. Atsuko Okatsuka (Littlerock) Σε έναν εντελώς άχαρο ρόλο. Ξένη μέσα σε αγνώστους που δεν μιλάνε καν την ίδια γλώσσα. Πως να συννενοηθεί; Έχει τον τρόπο της να είναι το επίκεντρο ακόμα και σιωπηλή

7. Helena Bonham Carter (Alice in Wonderland) Ναι. Πρωταγωνιστικός ρόλος ήταν αυτός της Αλίκης. Μόνο που η ηθοποιός που την υποδύθηκε ήταν ελαφρώς ξενέρωτη και η αγαπητή Helena κατόρθωσε να καπακώσει τον Ντεπ. Τουλάχιστον στη δική μου συνείδηση.

6. Marija Skaricic (Mother of Asphalt) Και τι δεν τράβηξε η άμοιρη μάνα για χάρη του παιδιού της. Ξύλο έφαγε, την έβρισαν, πάγωσε, ταξίδεψε, τρόμαξε. Έντονη ερμηνεία

5. Robin McLeavy (The Loved Ones) Ναι ναι ναι. Η αδυναμία μου. Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή; Πως μπορεί να λείπει η αρρωστημένη πριγκίπισσα από τα βραβεία; Αν σας την πέσει καμιά ευτραφής και το σκεφτείτε σοβαρά να βγείτε μαζί της η συγκεκριμένη ερμηνεία θα σας έχει επηρεάσει για τα καλά.

4) Hailee Steinfeld (True Grit) Από τα πιτσιρίκια το καλύτερο. Δυνατοί μονόλογοι, αποφασισμένη, έξυπνη, πολυτάλαντη. Ίσως επιτύχει πολλά περισσότερα στο μέλλον.

3) Ariane Labed (Attenberg) Έκπληξη αυτή η επιλογή και για εμένα. Η ταινία δεν μου άρεσε καθόλου και συνεπώς τα πρώτα σχόλια δεν αφορούσαν τις ερμηνείες. Όταν ξέφυγα από τις ενστάσεις και τις εναντιώσεις μου και κοίταξα αποκλειστικά το ερμηνευτικό κομμάτι συνειδητοποίησα πως η Labed ήταν πάρα πολύ καλή. Καθόλου επιτηδευμένη, σχεδόν πρωτόγονη, κατορθώνει να ξεπεράσει ακόμα και το πρόβλημα χρήσης της Ελληνικής γλώσσας.

2) Michelle Williams (Blue Valentine) Ό,τι και να πεις είναι λίγο. Της πάει ο Gosling τελικά. Ειχαν ξανασυναντηθεί στο λατρεμένο United States of Leland. Τώρα κουβάλησε μόνη της το φορτίο και στάθηκε επάξια στο πλευρό του μεγάλου Ryan. Ένα δυνατό χειροκρότημα γιατί της αξίζει.


1) Natalie Portman (Black Swan) Δίκαια είναι η νικήτρια γιατί όλα τα βλέμματα πέφτανε πάνω της και στην υπερόχη αντίθεση με τη συμπρωταγωνίστρια της. Προβλέπω να θριαμβεύει και στα δικά μας Oscar.

Blogovision:Bραβεία Α΄ αντρικού ρόλου

Πλησιάζουμε ολοταχώς στη μέρα ανάδειξης της καλύτερης ταινίας της χρονιάς. Βέβαια αν παρακολουθούμε τις επιλογές καθενός blogger δεν θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο να προβλέψουμε και τις τελικές του επιλογές αλλά μικρό το κακό. Ερμηνευτικά βραβεία σήμερα για τους άντρες σε πρωταγωνιστικούς ρόλους που ξεχώρισαν και για προσωπικούς λόγους δηλώνω πως ο Viggo Mortensen ήταν με διαφορά ο καλύτερος και δεν το έβαλα μέσα στη δεκάδα γιατί ήταν εκτός συναγωνισμού. Καλά μην παίρνετε και πολύ στα σοβαρά την παραπάνω πρόταση απλά δεν θέλω να χάσω τη διαφήμιση στον republic το πιο ξενέρωτο και δήθεν σταθμό της πόλης. Είπα και την κακία της μέρας, σταματώ να χρονοτριβώ και ξεκινάω




10. James Cosmo (Donkeys): Σήκωσε στις πλάτες του ερμηνευτικά όλο το βάρος μιας από τις πιο συναισθηματικές ταινίες της χρονιάς και αντεπεξήλθε άριστα. Ήταν η αρχή, η μέση και το τέλος κάθε δυνατής στιγμής και εκείνο το πονεμένο βλέμμα δεν ξεχνιέται εύκολα.

9. James Franco (127 Hours): Σχεδόν σόλο προσπάθεια που αδικείται σε μεγάλο βαθμό από το σενάριο. Στις δραματικές σκηνές ήταν άριστος κρίμα που σε ένα μεγάλο μέρος της ταινίας έδειξε τις ικανότητες του σαν show man που δεν ήταν σχετικές με την κατάσταση που βρισκόταν. Τώρα θα μου πεις δεν φταίει αυτός απλά έκανε αυτά που του ζήτησαν και τα έκανε καλά. Μπορεί να έχεις και δίκιο.

8. Jeff Bridges (True Grit): Πάντα μας απασχολεί με τις ερμηνείες και φέτος έφτασε πολύ κοντά στο χρυσό αγαλματίδιο. Είναι από τους ανθρώπους που απλώς το έχουν μέσα τους. Η χάρη, η κίνηση, το στυλ όλα πάνω του είναι άφθονα δοσμένα. Συγχαρητήρια.

7. Colin Firth (The king's speech):Τα Όσκαρ δεν είναι τα πιο αξιόπιστα βραβεία αυτό δεν σημαίνει όμως πως τα κερδίζουν πάντα άσχετοι. Ο Firth ήταν απίστευτα καλός σε έναν ομολογουμένως απαιτητικό ρόλο. Δεν έμεινε μόνο στα φωνητικά προβλήματα αλλά συμμετείχε με όλο του το κορμί και το πάθος.

6. Leonardo DiCaprio (Inception): Το πιτσιρίκι που κάποτε ήταν ικανό μόνο να γίνει αφίσα στα κοριτσίστικα δωμάτια έχει δείξει για τα καλά τα δόντια του. Στον Πληροφοριοδότη ήταν ο καλύτερος ανάμεσα σε πολύ μεγάλα ονόματα. Στο Inception ο ρόλος του είναι απαιτητικός και δύσκολος και όμως τα βγάζει πέρα χωρίς καν να ιδρώσει. Θα δείξει πολλά ακόμα.

5. Jesse Eisenberg (The Social Network): Δείχνω τα δόντια μου σαν τα σκυλιά όταν θυμάμαι την ερμηνεία του. Κωλοαχώνευτε, γελοίε, καριόλη, τσόγλανε, φιλοτομαριστή, μπάσταρδε. Με τσατίζει ο τύπος και πολύ μάλιστα. Ποιο είναι το συμπέρασμα; Παρά ήταν καλός σε αυτό που έπρεπε να υποδυθεί

4. Casey Affleck (The Killer Inside me): Να και η μισοριξιά. Φου να τον κάνεις τον έχεις στείλει στον απέναντι τοίχο να γίνει χαλκομανία. Αυτός λες δεν μπορεί να σκοτώσει μύγα. Τι κάνει η μια πιθαμή άνθρωπος; Παίρνει το πιο εριστικό βλέμμα, μένει εξαιρετικά απαθής και χυμάει με απίστευτη ορμή και δεν σου αφήνει περιθώριο αντίδρασης. Περιφέρεται με τόσο αυτάρεσκη σιγουριά ακόμα και μερικές στιγμές πριν το τέλος που έχει χάσει το παιχνίδι που βγαίνει πάντα νικητής

3. Mark Womack (Route Irish): Ναι ναι. Κάποιοι από εσάς θα απορήσατε πως και δεν αναφέρθηκα ακόμα στην ταινία. Τι να κάνουμε μόνο ψηλές θέσεις τις αρμόζουν. Νεύρο, νεύρο και πάλι νεύρο. Τόση ένταση μέσα του που δεν μπορεί να εκτονωθεί. Φωνάζει, τσιρίζει, κραυγάζει και δεν γίνεται ποτέ γραφικός. Απρόβλεπτος, τυφλωμένος οδηγείται στην άνευ όρων παράδοση στο μίσος. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ

2. Ryan Gosling (Blue Valentine): Έναν ηθοποιό δεν τον κρίνεις μόνο από τις ερμηνείες του αλλά και από τις επιλογές του. Οι ταινίες που έχει πρωταγωνιστήσει ο Gosling είναι ιδιαίτερες και διαφορετικές. Εδώ αφήνει τους ευαίσθητους χαρακτήρες και δείχνει μια διαφορετική πτυχή του ταλέντου του πιο σκοτεινή σε μερικά σημεία πιο πολύπλευρη γενικά. Συνεχίζω να τον λατρεύω.

1. Ryan Reynolds (Buried): Μόνος του. Ολομόναχος. Άντε και με καμία φωνή να ακούγεται. Δεν το έχω ξαναδεί. Μπορεί και να είμαι άσχετος. Δεν βαρέθηκα καμιά στιγμή. Τον ένιωσα, τον λυπήθηκα, στεναχωρέθηκα για αυτόν. Απλά κορυφαίος.

Blogovision: Καλύτερο σενάριο

Έφυγε η δύσκολη κατηγορία και ήρθε η ώρα να αναλύσουμε τα σενάρια. Σχόλια δεν θα γράψω πολλά λόγω έλλειψης χρόνου. Πρέπει να επισημάνω ότι πολύ θα ήθελα να δώσω τη δέκατη θέση σε δύο ταινίες που θα δικαιούνται τη θέση. Από την άλλη σκέφτομαι θα ακυρώσουν τη ψήφο μου. Σιγά το πράγμα βέβαια θα μου πείτε αλλά εκείνο που με πειράζει είναι πως αφού δέχτηκα τους κανόνες θα πρέπει να πορευτώ μαζί τους αλλιώς θα ήταν ασέβεια από μέρους μου. Tη λύση βέβαια την έδωσε αυτόματα το imdb. Οι ταινίες που προβλήθηκαν Ιανουάριο του 10 είναι εκτός συναγωνισμού και έτσι το ευφυές σενάριο του Sherlock Holmes χάνει τη θέση του. Τα λόγια είναι περιττά

10. Woody Allen (You Will Meet a Tall Dark Stranger): Δεν δίστασε να δώσει τον πρώτο ρόλο στη μεταφυσική και να δείξει τους ήρωες του πιο μπλεγμένους από ποτέ. Το μικρό ψεγάδι που μπορεί να θεωρηθεί τεράστιο μειονέκτημα το έχω ήδη αναφέρει

9. Mike Ott (Littlerock): Ήταν πρωτότυπο, γλυκό, άβολο, αμήχανο και συνάμα ελκυστικό και γνώριμο.

8. Chris Sparling (Buried):Πόσο εύκολο είναι να γράψεις σενάριο μιάμισης ώρας για έναν τύπο που είναι κλεισμένος στο φέρετρο και να μη χαθεί το ενδιαφέρον; Για το συγκεκριμένο μάλλον είναι εύκολο


7. John Curran (The Killer Inside me):Έξυπνη ιδέα για το κακό που ελοχεύει ακόμα και στις πιο ήσυχες και καθόλου ύποπτες περιοχές. Κράτησε την αγωνία και παρόλο που μπορούσε να ξεφύγει έμεινε σταθερό και χωρίς τρύπες.


6. Derek Cianfrance (Blue Valentine): Είναι καθημερινό, μια ιστορία της διπλανής πόρτας. Έχουμε ξεχάσει αυτές τις ταινίες ενώ προσπαθούμε να εντυπωσιάσουμε. Τόσο αληθινό που σε σοκάρει.


5. Christopher Nolan (Inception):Εντυπωσιακές ιδέες που θα μπορούσαν να σταθούν και σε βιβλίο επιστημονικής φαντασίας. Κάποιες αδικαιολόγητες τρύπες και η μη ξεκάθαρη τοποθετήση στο τέλος μειώνουν την εκπληκτική προσπάθεια.

4. Colin McLaren (Donkeys): Πάνω κάτω τα ίδια με τη σκηνοθεσία. Συγκινητικό, ανθρώπινο με το στοιχείο της έκπληξης να έχει και αυτό τη θέση του.


3. Michael Bacall (Scott Pilgrim vs The World): Έχουμε δει πολλά τέτοια το ομολογώ. Έλα όμως που τα παρόμοια δεν μου αρέσουν ενώ αυτά με παρέσυρε. Ευφάνταστο δημιουργικό κάνει και τις συμβάσεις ταιριαστές.


2. John Lasseter (Toy Story 3): Με άγγιξε χωρίς πολλά λόγια. Αν θέλεις παραπάνω διάβασε εδώ

1. Alec Garland (Never Let me Go): Συνδυασμός επιστημονικής φαντασίας με τη καθημερινότητα. Μπερδεύεσαι δεν μπορείς να τα διακρίνεις και μένεις με το στόμα ανοιχτό. Ήρωες τόσο απομακρυσμένοι, τόσο διαφορετικοί που όμως τους πονάς παραπάνω από όσο φαντάζεσαι. Ευτυχώς υπήρξε και αυτό.

Blogovision: Όσκαρ σκηνοθεσίας

Να και η πιο δύσκολη κατηγορία. Έντονος συναγωνισμός, μεγάλα ονόματα του χώρου που δεν μας ικανοποίησαν πλήρως και δικαίως έμειναν εκτός δεκάδας, καινούριοι δημιουργοί που παρουσίασαν εξαιρετικές προτάσεις. Επιπλέον είναι σπουδαία κατηγορία γιατί σε γενικές γραμμές ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με την πιο ενδιαφέρουσα κατηγορία καλύτερη ταινία της χρονιάς. Η σκηνοθεσία κρίνει την επιτυχία της ταινίας σε μεγάλο βαθμό. Τέρμα η φλυαρία ξεκινάμε αμέσως.

10.Darren Aronofsky (Black Swan): Σίγουρα θα έχει τις περισσότερες πρωτιές και πιθανότατα θα είναι ο μεγάλος νικητής. Είναι από τους σπουδαιότερους σκηνοθετές της γενιάς μας και ξέρει να κάνει θαύματα. Γιατί τόσο χαμηλά λοιπόν; Γιατί έχει αρχίσει και επαναλαμβάνεται και η πορεία του μετά το Fountain είναι φθίνουσα. Μελανιασμένα χέρια που έγιναν χαρακιές στο δέρμα και μετά τραυματισμοί στην πλάτη, ίδιο ακριβώς φινάλε για τις τελευταίες του δημιουργίες. Κρίμα. Έχει πολλές παραπάνω δυνατότητες. Η ανακύκλωση σώζει το περιβάλλον όχι τον κινηματογράφο

9. Γιάννης Οικονομίδης (Μαχαιροβγάλτης): Ένας από τους καλύτερους σύγχρονους δημιουργούς της χώρας μας(έλα και οι Κύπριοι δικά μας παιδιά είναι) που βρίσκεται στην καλύτερη του στιγμή και παρουσιάζεται πολύ πιο ώριμος και ουσιαστικός. Από τα πρώτα πλάνα της επαρχίας που μυρίζουν λιγνίτη και κάρβουνο, μέχρι τη σωστή και απολύτως ρεαλιστική διαχείριση των ηρώων του συγκλονίζει. Το μοναδικό έγχρωμο πλάνο της ταινίας θα το ζήλευε πολύς κόσμος. Άς συνεχίσει έτσι και θα έχουμε πολλά ακόμη να συζητήσουμε

8. Sean Byrne (The Loved Ones): Θα έχω κουράσει πολύ κόσμο με τη μοναδική ταινία που κέρδισε θέση στη δεκάδα και στις τρεις κατηγορίες (νομίζω δηλαδή) αλλά έμεινα και εγώ το ίδιο έκπληκτος όταν την είδα. Είναι αποκάλυψη διότι περιμένεις να δεις κάτι συνηθισμένο και τελικά βλέπεις κάτι που σε καθηλώνει. Η αδυναμία της είναι το τυποποιημένο σενάριο. Η σκηνοθεσία όμως το εκτινάσει. Χωρίς αιματηρές υπερβολές και αποφεύγοντας την περιττή ένταση έχει τον τρόπο της να σε κερδίσει με κάθε πλάνο. Εύγε.

7. Ethan & Joel Coen (True Grit): Δεν ήταν η καλύτερη τους δημιουργία αλλά η πιο εξευγενισμένη εκδοχή του No country for old men δεν πέρασε καθόλου απαρατήρητη. Με στοιχεία road movie συνοδεύομενα από πανέμορφα τοπία, με αλληθοφανείς σκηνές δράσεις, με ουσιαστικό καταμερισμό συναισθημάτων και αντιλήψεων κερδίζουν επάξια μια θέση ανάμεσα στους καλύτερους.

6. Srdjan Spasojevic (A Serbian Film): Είναι εμετική, σιχαμερή, προκλητική, διαστροφική, ελεεινή, τη βλέπεις και θέλεις να ξεράσεις, ντρέπεσαι που υπάρχουν τέτοια παρανοικά μυαλά, ανατριχιάζεις, αναρωτιέσαι τον λόγο ύπαρξης τέτοιων ταινιών. Όλα αυτά υποσυνείδητα σε οδηγούν να εκμηδενίσεις την ταινία παραλείποντας πως σκηνοθετικά και μόνο είναι δημιουργία που αξίζει της προσοχής. Έχουμε δει και χειρότερα ντεμπούτα που τα θεωρήσαμε υποσχόμενα. Δεν νομίζω να το ψηφίσει κανείς άλλος για λόγους καθαρής συνείδησης. Το ξαναλέω δεν εγκρίνω όσα διαδραματίστηκαν στην οθόνη μου αλλά παραδέχομαι πως σαν εικόνες και μόνο ήταν συγκλονιστικές. Τρομάζω στην ιδέα του τι μπορεί να κάνει στο επόμενο του βήμα ο σκηνοθέτης.

5. Morag McKinnon (Donkeys): Από τη Σκωτία προερχόμενη και άξια συνεχίστρια της τριλογίας που ξεκίνησε με το Red Road. Κατόρθωσε να κρατήσει το ίδιο ψηλά τον πήχυ, τόλμησε να τον τοποθετήσει μερικά εκατοστά πιο ψηλά, δεν δίστασε να κάνει το άλμα και να τον περάσει χωρίς δυσκολία. Δώστε το πιο δυνατό χειροκρότημα για μια από τις πιο συγκινητικές ταινίες της χρονιάς και ένα σκηνοθετικό ντεμπούτο απομακρυσμένο από τις συμβάσεις και τις εύκολες επιλογές. Εξαίσιο.

4. Christopher Nolan (Inception): Στη δικιά μου συνείδηση έχει κερδίσει στο νήμα τον Aronofsky για την ανάδειξη του καλύτερου νέου σκηνοθέτη. Μπορεί να μην έχει τη φινέτσα, το εκλεπτυσμένο γούστο που έχει ο ανταγωνιστής του αλλά δεν έχει διστάσει ποτέ στους πειραματισμούς και κάθε νέα του δημιουργία τον πηγαίνει ένα βήμα μπροστά. Είναι άξιος συγχαρητηρίων γιατί δεν μένει μόνο στα ντάπα ντούπα και τις εκρήξεις αλλά ξέρει να βάζει και τις κατάλληλες δόσεις μυαλού. Ο κόσμος του Inception που επινόησε ο ίδιος είναι συμμετρικά πανέμορφος, επικίνδυνος και δυσνόητος. Αν δεν είχε σκληρό ανταγωνισμό θα ήταν ακόμα πιο ψηλά.

3. Thomas Vinterberg (Submarino): Η συγκλονιστική επιστροφή ενός ανθρώπου που το ταλέντο ρέει άφθονο από τα μπατζάκια του. Επιστρέφει περισσότερο ανανεωμένος, με φρέσκιες ιδέες χωρίς να ξεπουλήσει τα ιδανικά και τα κινηματογραφικά πιστεύω του. Χρησιμοποιεί νέες μεθόδους που εξυπηρετούν απίστευτα τον τρόπο αφήγησης και τους σκοπούς του. Μαύρη καταχνιά, ψυχολογία στα τάρταρα. Ακόμα και εκείνη η μικρή, μικρή, ελπίδα που δίνει δένει τέλεια αφού φωτίζει όλη την αίθουσα και τις καρδιές των θεατών.

2. Ken Loach (Route Irish): Πριν γράψω πήρα μια βαθιά ανάσα. Σκέφτομαι την ταινία και θεωρώ πως τα λόγια χάνουν την αξία τους. Για ποιο πλάνο να μιλήσω; Ποια συναισθηματική έξαρση να σχολιάσω; Πως στο διάολο γίνεται να μεταμορφωθεί ένα τυπικό σενάριο εκδίκησης σε πανδαισία ονείρων και συναισθημάτων; Πως στο διάολο γίνεται να ανατριχιάζω μόνο που ακούω τις λέξεις Route Irish; Θα τα ξαναπούμε αναλυτικά για αυτό το αριστούργημα.

1. Apichatpong Weerasethakul (Uncle Boonmee who can recall his past lives): Ο χαριτωμένος δικαιωματικά στην κορυφή. Δεν θα πω ψέματα. Όταν έβλεπα την ταινία αφαιρέθηκα για αρκετή ώρα, σκέφτηκα μια γκόμενα που χαμούρευα στο παρελθόν, ίσως να με πήρε και λίγο ο ύπνος. Δεν είναι του στυλ μου ο άνθρωπος. Επίσης προτιμώ να διαβάζω Stephen King από Νίτσε. Αν με ρωτήσεις όμως ποιον από τους δύο θεωρώ καλύτερο θα απαντήσω χωρίς σκέψη το Νίτσε. Ο φίλος μας ο Τζο μεγαλούργησε. Κάθε του πλάνο ήταν και μια διαφορετική ιδέα, ένας καινούριος κόσμος. Δημιούργησε τέχνη και αυτός είναι ο σκοπός του κινηματογράφου. Εικαστικά ήταν ανώτερος όλων των προαναφερθέντων και ας μην είναι του γούστου μου.

Σαν να έχω τύψεις που άφησα έξω το Never Let me Go... Ακολουθούν τα σενάρια τη Δευτέρα.

Blogovision: Β΄Γυναικείος ρόλος

Δεύτερη μέρα μάθαμε πως λειτουργεί η διαδικασία και περνάμε στην κατηγορία που με δυσκολία βρήκα δέκα επιλογές. Αναγκαστικά επέλεξα με βάση τη φρεσκάδα, τη λάμψη. Ναι σε μερικές περιπτώσεις διάλεξα απλώς τις πιο όμορφες παρουσίες. Πείτε με λιγούρη δεν με νοιάζει. Ξεκινάμε από τη πιο χιουμοριστική επιλογή για να ανοίξει η δεκάδα

10. Andrianna Babali (Άπνοια) Εγώ και εσύ θα πει Θεός, εγώ και εσύ. Γλυκύτατη κοπέλα τραγούδησε κάποια ερωτιάρικα τραγουδάκια την ηθοποιία τι την ήθελε; Με ποια κριτήρια της έδωσαν το ρόλο; Όπως και να έχει δεν έχω ξαναδεί δεύτερο ρόλο να περιφέρεται, να συμμετέχει ενεργά στα τεκταινόμενα αλλά να αρνείται πεισματικά να ανοίξει το στόμα της. Εκείνο το ήταν έγκυος πάντως κέρδισε τις εντυπώσεις. Χωρίς την παραμικρή διάθεση κακίας τα παραπάνω Αντριάννα μου. Απλά αν αποφασίσεις να ασχοληθείς πιο δυναμικά με την υποκριτική προσπάθησε το περισσότερο.


9. Jessica Alba (The Killer Inside me) Βασικά όχι η ίδια αλλά το μελανιασμένο της κωλαράκι, τα πρησμένα της ζυγωματικά, ο μελανιασμένος της λαιμός αχ τι έπαθε η ομορφούλα μου. Πόσες φορές θα έχουμε στο μέλλον τη δυνατότητα να τη δούμε να ζαπακιάζεται από μια ζώνη; Ποιος αδίστακτος θα σκεφτόταν να της ρίξει ένα σωρό μπουνίδια στην λεπτή της κοιλίτσα; Το προσωπάκι της είναι όμορφο ακόμα και παραμορφωμένο. Την αγαπώ.

8. Freida Pinto (You will meet a tall dark stranger) Το μέλλον της ανήκει γιατί απλά λάμπει. Μετά το γλυκανάλατο Slumdog Millionaire δούλεψε με ένα σκηνοθέτη που ξέρει τι ζητάει από τους ηθοποιούς του και έλαμψε περισσότερο. Θα γίνει άνετα η νέα χαριτωμενούλα του Hollywood.

7. Jorunn Kjellsby (En ganske snill man) Υποθέτω πως αυτό είναι το όνομα εκείνης που θέλω να δώσω την έβδομη θέση. Πρόκειται για την ηλικιωμένη κυρία που φιλοξενεί τον πρώην κατάδικο και είναι υπεύθυνη για τις πραγματικά αστείες σκηνές της ταινίας. Τόσο αποκρουστική, τόσο σιχαμερή και τόσες πολλές απαιτήσεις. Τα γράφω και γελάω σκεφτόμενος τη να βογγάει. Μπράβο της.

6. Lucy Punch (You will meet a tall dark stranger) Δύο στα δύο γιατί η λατρεία του Woody για τις γυναίκες είναι αναγνωρισμένη από όλους. Τις αγαπάει και τις οδηγεί στις καλύτερες τους ερμηνείες. Να εδώ η ερωμένη του Hopkins που ξεχωρίζει σε κάθε της πέρασμα. Αφελής, γλυκιά, παραδόπιστη αλλά και ευαίσθητη στο βάθος. Στο πολύ βάθος. Πιο πάνω από Pinto γιατί ερμηνεύει περισσότερο παρά λάμπει.

5. Helena Bonham Carter (The Kings speech) Ίσως η θέση της να ήταν στα βραβεία πρώτου γυναικείου ρόλου καθώς δεν υπάρχει άλλη γυναίκα που να παίζει περισσότερο στην ταινία. Ο ρόλος της πάντως είναι περισσότερο υποστηρικτικός (supporting που λένε και στα αυθεντικά Oscars) για αυτό και την τοποθέτησα εδώ. Άσε που στον πρώτο γυναικείο πιστεύω πως θα έχει μία θέση για άλλη ταινία. Εδώ είναι πραγματική κυρία της αυλής, σεμνή, μετρημένη, συμβατική μακριά από τον τρελό εαυτό της που όλοι γουστάρουμε. Ας ανοίξει η πεντάδα με κάτι διαφορετικό.

4. Ashley Bell (The Last Exorcism) Τα ίδια και εδώ με πριν αλλά αυτή τοποθετήθηκε στα βραβεία δευτέρου γυναικείου για να γεμίσει η λίστα. Χιούμορ κάνω ήταν κίνηση της στιγμής να την τοποθετήσω εδώ. Όπως και να έχει έβγαλε νύχια, δόντια, πήρε τσεκούρια, βουτήχτηκε στο αίμα, στριφογύρισε το κεφάλι της και μετά ερχόταν η γαλήνη σαν να μη συνέβη το παραμικρό. Δείτε την και θα με θυμηθείτε.

3. Barbie (Toy Story 3) Να και η κοπέλα που κέρδισε κατά κράτος το αγόρι της. Η κούκλα που από μικρός ήθελα να την αρπάξω από το μαλλί και να την κάνω σβούρες, να βραχυκυκλώσω τα πιστολάκια της, να γκρέμιζα το σπίτι της, να έσκαγα τα λάστιχα του αυτοκινήτου της. Και όμως στην ταινία παρουσιάστηκε γλυκούλα, απροστάτευτη, άκρως συμπαθητική. Αν δεν με πιστεύετε δείτε την ταινία.

2. Mila Kunis (Black Swan) Η μαύρη βασίλισσα που λάτρεψα. Σαγηνευτικό βλέμμα, επιβλητική παρουσία που μπορεί με μία κίνηση του χεριού της να σε παρασύρει σε οποιαδήποτε ακολασία. Κινούμενος πειρασμός που όσο και να προσπαθείς δεν μπορείς να τον αποφύγεις. Η ουσία του κακού στη σάρκα μιας γυναίκας. Το απόλυτο κακό όπως το αντιλαμβάνεται μια γυναίκα με τα όλα της. Στηρίζω μαύρο σαν χρώμα, σαν ύπαρξη και δίνω την πρώτη θέση στην

1. Jessica McNamee (The Loved ones) Αυτή και αν δεν υποστήριξε το μαύρο σε όλη του την έννοια. Τι έκανε και κέρδισε την πρωτιά; Υποδύθηκε μια γκοθού, μια κοπέλα που ανήκει στην κατηγορία που απεχθάνομαι αρκετά. Ε αυτή την ερωτεύτηκα. Μια τέτοια γκοθού αν κυκλοφορούσε στην πόλη θα έτρεχα κάθε Παρασκευή στο Eightball και θα χόρευα μαζί της σε διαμονικούς ηλεκτρονικούς ρυθμούς. Δεν είναι και εύκολα να υποδυθείς ερωτική γκοθού και όποιος διαφωνεί να μη του ξανασηκωθεί.

Blogovision: Βραβεία δεύτερου αντρικού ρόλου

Έφτασε λοιπόν η ώρα να ξεκινήσουμε και επίσημα πλέον. Δέκα βραβεία για το δεύτερο αντρικό ρόλο σε ταινία. Β' ρόλοι και δε συμμαζεύεται. Δύσκολη ψηφοφορία επειδή συνήθως μου διαφεύγουν τέτοιοι ρόλοι, καμιά φορά τους μπερδεύω με τους πρωταγωνιστικούς και δεν ντρέπομαι να το πω. Εδώ θα ψηφίσω με βάση τις υποκριτικές ικανότητες αλλά και με την εικόνα που άφησαν στη σκέψη μου. Περιμένετε να δείτε με τι αξιοκρατικά κριτήρια επέλεξα τις γυναίκες. Ξεκινάμε γρήγορα γιατί ο χρόνος είναι χρήμα και η δουλειά των παιδιών που θα επεξεργαστούν τα αποτελέσματα μεγάλη.

10. Kodi Smit-McPhee (The Road) Ο εύθραυστος πιτσιρικάς δίπλα στο πλευρό του Viggo Mortensen εύθραυστος, φοβισμένος, διστακτικός που όσο περνάει η ώρα στην ταινία λάμπει όλο και περισσότερο. Συγκινητικός χωρίς να είναι υπερβολικός, περισσότερο ακατέργαστος παρά επιτηδευμένος. Μου άρεσε.

9. Matt Damon (True Grit) Πιθανότατα εδώ οι περισσότεροι θα επιλέξουν τον Josh Brolin και το ομολογουμένως πιο χαρακτηριστικό πέρασμά του αλλά θα επιλέξω τον Damon επειδή δεν τον έχω ξαναδεί σε παρόμοιο ρόλο και τρόμαξα να τον αναγνωρίσω. Είναι πολυ πειστικός στο ρόλο φιλοχρήματου καβαλάρη που μετατρέπεται σε υπερπροστατευτικό άνθρωπο.

8. Ken (Toy Story 3) Lol lol lol. Δεν ήταν δική μου ιδέα εξαρχής αλλά μόλις είδα να την προτείνουν στο twitter λύθηκα στα γέλια γιατί ναι ο Κen ήταν τεράστια μορφή στην ταινία. Η πιο αχρείαστη παιδική κούκλα έγινε χαρακτήρας με τα όλα του, με τον κακό του εαυτό αλλά και με την απότομη αλλαγή στη διάθεση του. Χάνει πανηγυρικά βέβαια από τη γυναίκα του αλλά αυτά θα τα πούμε σε δύο μέρες.

7. Rudolf Frecska (Tender Son - A Frankenstein Project) Ο στοργικός γιός από τη σύγχρονή εκδοχή του Φρανκενστάιν που παρακολούθησα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Εξαιρετικά απαθής, απρόβλεπτος, κρύβει επιμελώς κάθε ίχνος συναισθήματος. Μηχανή που παράγει τρόμο δημιούργημα μιας κοινωνίας που δεν σέβεται τους ανθρώπους της. Αξίζει η ερμηνεία του.

6. Geoffrey Rush (The king's speech) Ο μόνος λόγος που δεν βρίσκεται σε πιο ψηλή θέση είναι πως ο ρόλος δεν του επέτρεψε να δείξει το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του σε όλο το μεγαλείο. Σαν να κάνει ζέσταμα χωρίς να θέλει να φορτσάρει τη μηχανή καταφέρνει πάντως για ακόμα μία φορά να αφήνει πίσω του τους υπόλοιπους ηθοποιούς όταν βρίσκονται μαζί του στο ίδιο πλάνα. Έπρεπε να τον είχαν αφήσει περισσότερο λάσκα.

5. Kresimir Mikic (Mother of Asphalt) Πρώτη πεντάδα και αρχίζουν οι σαφώς πιο προσωπικές επιλογές. Η μητέρα της Ασφάλτου είναι η μετάφραση της ταινίας και ο Mikic υποδύεται τον μοναχικό και διψασμένο για αληθινή επικοινωνία και φυσιολογική ζωή φύλακα πολυκαταστήματος. Πλημμυρίζεσαι από οίκτο αρχικά για τον άνθρωπο που έχει φτάσει σε τόσο δύσκολη ψυχολογική κατάσταση και όλα γκρεμίζονται μονομίας σε μια εκπληκτική υποκριτική στιγμή που σε γεμίζει φόβο. Βίωσε στο πετσί του το ρόλο που υποδύθηκε.

4. John Brumpton (The Loved ones) O πατερούλης στην ταίνια αποκάλυψη που κάποιοι έχετε δει την αναφορά της στο blog Υπερπροστατευτικός μπαμπάκας δεν θέλει να στεναχωριέται η κορούλα του και τη βοηθάει να εκδικηθεί τον αλήτη που αρνήθηκε να τη συνοδεύσει στο χορό των αποφοίτων. Ιδιαίτερη εκδοχή της παράνοιας υποδυόμενη στα όρια του κωμικού χωρίς να τα ξεπερνάει και μεγάλη αποφασιστικότητα και εμπειρία που φαίνεται ολοκάθαρα στο μάτι που γυαλίζει επικίνδυνα.

3. Louis Herthum (The Last Exorcism) Aκόμα ένας πατέρας που κέρδισε δικαιωματικά τη θέση στην τριάδα από τον προηγούμενο για την πιο ολοκληρωμένη ερμηνεία του. Κομμάτι μιας ταινίας που θα μπορούσε να κάνει θαύματα αν δεν είχε το τραγελαφικό φινάλε. Όχι ένα απλό κομμάτι αλλά από τα πιο σημαντικά της. Η άποψη σου για τον χαρακτήρα αλλάζει από στιγμή σε στιγμή και ο Herthum με τα ξεσπάσματα του, τις εκρήξεις του προκαλεί κάθε είδους συναίσθημα.

2. Vangelis Mourikis (Μαχαιροβγάλτης) Τα greeklish στο όνομα υπάρχουν μόνο για λόγους ομοιομορφίας στο κείμενο. Τον πάω με τα χίλια τον άνθρωπο το έχω ξαναπεί και θα το πω άλλες δεκάδες φορές. Σε όποια σκηνή και να εμφανίστηκε μια λάμψη πετάχτηκε, κάτι όμορφο δημιουργήθηκε. Ακολουθώντας τις νέες σκηνοθετικές οδηγίες γίνεται πιο κοντρολαρισμένος, περισσότερο ευάλωτος και δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος νοήμων οργανισμός που θα σχολιάσει κάτι αρνητικό στην εμφάνιση του. Θα είχε κερδίσει και την πρώτη θέση αν δεν υπήρχε ο

1. Trevor Williams (Route Irish) Ο σκληροτράχηλος στρατιωτικός που σκορπά τρόμο και θάνατο στο πέρασμα του μετατρέπεται σε θύμα. Ραγίζει, σπάει. Μαζί του έγινε θρύψαλα η ψυχολογία μου, η διαθεσή μου στην με διαφορά πιο έντονη σκηνή που παρακολούθησα φέτος στην οθόνη. Ανατριχιάζω ακόμα όταν θυμάμαι τις κραυγές του και τα παρακάλια του για οίκτο. Από τις μοναδικές στιγμές της μεγάλης οθόνης.

Ραντεβού σε δύο μέρες για το δεύτερο γυναικείο ρόλο...

Blogovision

Περίεργος τίτλος. Είναι μια πιο εμπνευσμένη έκδοση του παιχνιδιού διαδίδεται που παίζαμε μικροί. Κοπανούσες τον άλλο του έλεγες διαδίδεται και έπρεπε να χτυπήσει τον επόμενο μέχρι που να μην έμενε κανείς αχτύπητος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχουν δόσεις κουλτούρας, καψίματος, ανάγκης για συναισθηματική εκτόνωση και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους σας. Η ιστορία ξεκίνησε από εδώ όπου θα βρείτε όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.

Για να μη χασομεράτε είναι μια προσπάθεια όπου κάθε blogger θα δώσει τα δικά του Όσκαρ αντίστοιχα με αυτά της ακαδημίας. Μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή όλοι όσοι έχουν blog και έχουν μούρλα με τις ταινίες. Μπορείτε ακόμα να μπείτε στη διαδικασία γιατί οι δηλώσεις συμμετοχής δεν έχουν λήξει. Όσο πιο πολλοί μαζευτούμε τόσο το καλύτερο. Ελπίζουμε σε αιρετικά, καταστροφικά, δημιουργικά και καθόλου συμβατικά αποτελέσματα. Όσοι προσπεράσατε το λινκ της προηγούμενης παραγράφου δεν είναι αργά για να επιστρέψετε. Διαβάστε με προσοχή και σας περιμένουμε.