Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα lost. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα lost. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 26 Μαΐου 2010

Lost The End

Δεν έχει στον τίτλο ούτε σεζόν 6, ούτε επεισόδια 17 18 ούτε τίποτα. Εξάλλου δεν έχω σκοπό να αναφερθώ αποκλειστικά στο τελευταίο σχεδόν δίωρο επεισόδιο που είδα αλλά να κάνω μια γενική αποτίμηση της σειράς. Ασυναίσθητα έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται κατά τη διάρκεια του επεισοδίου τη μέρα που νοίκιασα το πρώτο dvd της σειράς, τις πάμπολες φορές που είχα φύγει από το πανεπιστήμιο για να κατεβάσω όσο πιο γρήγορα γίνεται κάποιο επεισόδιο και γενικά όλες τις στιγμές που έζησα και σχετίζονται με το lost. Δεν είναι καθόλου περίεργο αυτό αν αναλογιστεί κανείς ότι πιθανότατα αυτός ήταν και ο σκοπός των σεναριογράφων. Να μας συγκινήσουν, να μας θυμίσουν τα παλιά, να δημιουργήσουν συναίσθημα. Το τέλος της σειράς προκάλεσε πολλές και διαφορετικές αντιδράσεις. Είναι περίεργο αυτό; Μπα. Η σειρά η ίδια τόσα χρόνια αυτό έκανε. Ο κύριος λόγος που δυσαρεστήθηκαν πολύ κάποιοι από τους θαυμαστές της σειράς ήταν αυτές οι δύο τελευταίες ώρες; Μπα δεν νομίζω. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Το lost από το ξεκίνημα του ήταν μια καθαρή σειρά χαρακτήρων και η επιτυχία της βασιζόταν στο συνδυασμό πολλών διαφορετικών συστατικών που όμως έδιναν ένα υπέροχο αποτέλεσμα. Θυμάμαι διάφορους εκφράζουν απόψεις τύπου ''ακόμα και αν μας δείξουν ότι είναι μασκαρέμενοι πίθηκοι εμείς θα συνεχίσουμε να γουστάρουμε γιατί οι ήρωες έχουν πολύ ζουμί και τα σπάνε''. Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με αυτή την άποψη. Ήθελα να διεισδύσω στη ψυχοσύνθεση κάθε χαρακτήρα που έβλεπα, ενθουσιαζόμουν όταν τους έβλεπα να αντιμετωπίζουν τις ίδιες καταστάσεις και στο νησί και στην πραγματική τους ζωή, μου άρεσε ο τρόπος που γινόταν σταδιακά η αποκάλυψη του χαρακτήρα τους, έγινα και εγώ μέλος της ομάδας τους. Υπήρχε και το μυστήριο δεν αντιλέγω αλλιώς πιθανότατα δεν θα γινόταν τόσο μεγάλος ντόρος με τη σειρά. Μόνο που το μυστήριο αποτελούσε το συνοδευτικό του κυρίως πιάτου που δεν ήταν άλλο από τους πρωταγωνιστές της σειράς. Κάτι σαν τα βιβλία του Stephen King που η θεματολογία τους είναι σχετική με ιδιαίτερους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν μεταφυσικές καταστάσεις και όχι το μεταφυσικό το ίδιο. Δυστυχώς ο περισσότερος κόσμος εστίασε στο αναπάντητο σκέλος της σειράς. Έπαψε ποια να ασχολείται με τους ήρωες και έτρεχε σαν τρελός να βρει απάντηση σε όλα. Σελίδες στο διαδίκτυο γέμισαν με εικασίες, υποθέσεις, φωτογραφίες από επόμενα επεισόδια. Κάπως έτσι οδηγηθήκαμε σε απότομη στροφή που δεν είχε καλά αποτελέσματα. Ποια ήταν αυτή; Μα φυσικά ο πέμπτος κύκλος.

Οι ήρωες που τόσο αγαπήσαμε στους προηγούμενους κύκλους άρχισαν να ξεθωριάζουν. Οι καινούριοι δεν είχαν να πουν τίποτα παραπάνω. Αντί να ασχοληθούμε με αυτούς ψάχναμε τη χρονική περίοδο που διαδραματίζονταν τα τεκταινόμενα, πως μπορεί να επηρεαστεί η ζωή μου από τις πράξεις του παρελθόντος, πως πως πως. Τα ταξίδια στο χρόνο είναι μεγάλη υπόθεση και δύσκολη. Θέλουν λεπτούς χειρισμούς. Δεν τα πήγαν και άσχημα σε αυτό το στάδιο. Αν και είμαι εχθρός όλης αυτής της νοοτροπίας συνέχισα να παρακολουθώ τη σειρά και με αρκετό ενθουσιασμό. Το κακό είχε γίνει βέβαια γιατί είχα αποπροσανατολιστεί Νέοι δρόμοι άνοιγαν για τη σειρά χωρίς να έχουν κλείσει οι προηγούμενοι. Όταν δεν έχεις δώσει μια ικανοποιητική απάντηση πέρα από ¨¨το νησί το αποφάσισ娨 ακόμα και για τα βασικά του πρώτου κύκλου και ξέρεις ότι η πλειονότητα του κόσμου για αυτό το λόγο παρακολουθεί τη σειρά οφείλεις να δώσεις εξηγήσεις και όχι να ανοίγεις νέα μέτωπα. Εδώ πιθανότατα είναι υπεύθυνο και το ίδιο το κοινό που καθόρισε έμμεσα τις τύχες της σειράς. Αν είχε επικεντρωθεί η σειρά στον παράγοντα άνθρωπο και όχι στον παράγοντα μυστήριο το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα θα ήταν μάλλον καλύτερο; Το εμπορικό όμως; Αν μας έδιναν ξεκάθαρες απαντήσεις ορισμένοι από τους θεατές θα εγκατέλειπαν. Κακό marketing λοιπόν γιατί ο κόσμος του θεάματος είναι μια επιχείρηση.

Namaste λοιπόν και στο μεγαλύτερο πρόβλημα της σειράς που ονομάζεται έκτος κύκλος. Από τη στιγμή που οι αγαπημένοι μου ήρωες περιπλέκονταν σε ανούσιες καταστάσεις και είχαν διαφοροποιηθεί εκατομμύρια φορές είχα την απαίτηση κάθε επεισόδιου του έκτου κύκλου να είναι και σοκαριστικό, να εξηγεί τα μυστήρια που άφησαν να αιωρούνται. Δεν έγινε στο πρώτο επεισόδιο, δεν έγινε στο δεύτερο μπλα μπλα. Το άσχημο της υπόθεσης ήταν πως δεν υπήρχε η παραμικρή πρόθεση από πλευράς σεναριογράφων να εξηγήσουν τίποτα. Ο κόσμος περίμενε υπομονετικά και δεν έχασε τη πίστη του. Ανάθεμα όμως αν είναι δυνατόν να εξηγήσεις πέντε χρόνια αποριών μέσα σε ελάχιστα επεισόδια. Απορώ κιόλας που είχαν αυτή τη βεβαιότητα. Ο έκτος ήταν και με διαφορά ο πιο αδύναμος. Οι απαντήσεις που θα μπορούσαν να δώσουν θα άγγιζαν τα όρια της μυθολογίας και κάτι τέτοια θα ξενέρωνε τους πάντες. Άντε δώσε μου την εξήγηση ότι επί πέντε χρόνια έβλεπες το παιχνίδι δύο αρχαίων Αιγυπτίων θεών που επειδή ήταν αργόσχολοι έσπαγαν πλάκα με τους τουρίστες του νησιού. Εκεί να δείτε κλάμα που θα έπεφτε. Η σειρά βάδιζε σε αδιέξοδο αφού έχασε και στον τομέα των χαρακτήρων, έχασε και στο μυστήριο.

Ήρθε λοιπόν και το τελευταίο επεισόδιο που σχολιάστηκε αρνητικά. Επαναλαμβάνω όποιος πίστεψε πως θα έπαιρνε απαντήσεις μάλλον ζει στο θαυμαστό του κόσμό ή έβλεπε άλλη σειρά ή απλά δεν του κόβει και πολύ ρε παιδιά. Αν εξαιρέσεις το Ab Aeterno το the end ήταν μάλλον το καλύτερο επεισόδιο του κύκλου. Στα προηγούμενα που είχαν διάρκεια μόλις 45 λεπτά συχνά πυκνά χασμουριόμουν, χάζευα καμιά σελίδα ενώ σε αυτό παρακολουθούσα με ενδιαφέρον. Η στροφή στον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα της σειράς μου προξένησε νοσταλγία, κατάφερε να μου προκαλέσει συναισθήματα κάτι που είχε να γίνει καιρό. Σίγουρα κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι ήταν άκυρη αυτή η αλλαγή και η εύκολη λύση. Για εμένα ισχύει το ανάποδο. Το τέλος ήταν βγαλμένο από τις παλιές καλές μέρες του lost που μας ξετρέλαναν όλους και το υπερβολικό μυστήριο ήταν η άκυρη στροφή. Σαν να χάνεις το δρόμο σου στην πορεία αλλά στην τελική ευθεία να καταλαβαίνεις το λάθος σου και να βάζεις τα δυνατά σου; Σώζεται όμως έτσι η κατάσταση; Είναι αρκετό ένα δυνατό τελείωμα να σου δώσει τη νίκη όταν έχεις μείνει χιλιόμετρα πίσω; Αυτά τα ερωτήματα προκάλεσαν διχογνωμίες στους θαυμαστές της σειράς.

Άλλοι μπορούν να ισχυριστούν ότι πέσανε θύματα της πιο καλοστημένης απάτης όλων των εποχών. Έβλεπαν σε κάθε σεζόν αυτό ακριβώς που θέλανε να δουν για να διατηρηθεί αμείωτο το ενδιαφέρον τους και τελικά δεν πήραν καμία απάντηση ούτε στα πιο βασικά κομμάτια της σειράς. Δούλεμα μεγατόνων με δύο λέξεις. Άδικο εντελώς δεν έχουν, εξάλλου αυτές ήταν οι απαιτήσεις τους από τη σειρά. Λογική είναι η απογοήτευσή τους αλλά δεν είναι και άμοιροι ευθυνών. Θα έπρεπε να είχαν σταματήσει πιο νωρίς τη θέαση της σειράς. Όσο για εμένα δεν μετάνιωσα που τόσα χρόνια δεν έχασα ούτε ένα επεισόδιο. Το lost παραμένει η μοναδική σειρά που με καθήλωσε, που τη λάτρεψα, που έγινε το αγαπήμενο μου θέμα συζήτησης. Σίγουρα θα μπορούσε να είναι καλύτερη, αλλά στην τελική υπάρχει κάτι σε αυτό τον κόσμο που τελειώνει τόσο όμορφα όσο ξεκίνησε; Αν ο έκτος κύκλος είχε κινηθεί συνολικά στα ίδια πλαίσια με το τελευταίο επεισόδιο το αποτέλεσμα θα ήταν σαφώς καλύτερο. Δεν πειράζει όμως. Συμβαίνουν και αυτά. Οι επιλογές που έχουμε σαν θεατές είναι δύο. Η πρώτη είναι να κάτσουμε να αναλογιστούμε όλα τα συναισθήματα που μας προκάλεσε η σειρά στο πέρασμα του χρόνου και η δεύτερη να ψάχνουμε αν τελικά το νησί είναι το καθαρτήριο και αν όλοι οι επιβάτες της πτήσης 815 πέθαναν στο αεροπορικό ατύχημα. Επιτρέψτε μου να επιλέξω την πρώτη. Είναι και πιο συγκινητική και πιο αληθινή. Bye bye Lost, σε ευχαριστώ για όλες τις στιγμές που μου χάρισες.

Πέμπτη 20 Μαΐου 2010

Lost Season 6 Episode 16 - What they died for

Να γίνω εντελώς λακωνικός ή να νη γίνω; Για το τίποτα πέθαναν. Ας μην το παρακάνω. Θεσσαλονικιός είμαι και όχι Σπαρτιάτης που έγραψε και ο Γιαννουλάκης σε ένα παλιό Strange. Πέντε χρόνια Lost και ειλικρινά δεν θυμάμαι να αδιαφορώ για το προδιαγροφόμενο κλείσιμο ενός κύκλου. Περάσανε τα καλά χρόνια ανεπιστρεπτί. Σε κάθε επεισόδιο του έκτου κύκλου περιμέναμε στα επόμενα να υπάρξει δράση, εξέλιξη αλλά τίποτα. Το ίδιο συνεχίστηκε και εδώ. Είναι πρωτόγνωρο ότι σκοτώνουν με χαρακτηριστική άνεση και ευκολία χαρακτήρες που περίμενες πολλά από αυτούς. Πως και πως τον περιμέναμε τον Γουίντμορ και ο θάνατος του ήταν πιο άκυρος και από την ακυρότητα. Και να μην είχε εμφανιστεί ποτέ δεν θα άλλαζε κάτι. Ο Ντεσμοντ με την μεγάλη του αντοχή είναι μια δικλείδα ασφαλείας για το αν πεθάνουν όλοι οι υπόλοιποι. Για αυτό ήταν ξεχωριστός μάλλον, για αυτό λειτουργούσαν σε αυτόν διαφορετικά οι κανόνες.

Εξέλιξη σχεδόν καμία. Έγινε ο Τζακ ο νέος προστάτης του νησιού. Θύμα και αυτός του Τζέηκομπ όπως ήταν και εκείνος θύμα της υποτιθέμενης μάνα του. Αν άξιζε κάτι είναι η σκηνή που μαζέψε ο Τζέηκομπ όλους τους υποψήφιους για να τους μιλήσει. Ναι εκεί θύμισε λίγο από παλιό καλό Lost. Το γιατί μπορούσαν πλέον να τον δουν όλοι το προσπερνάμε. Ενδιαφέρον φαίνονται να έχουν και οι προθέσεις του Ντέσμοντ στη ζωή μετά. Το βλέπω να καταλήγουν όλοι μαζί να θυμούνται τα παλιά και να τελειώνει εκεί.

Τελικά το μεγάλο λάθος μας είναι ότι αναλύσαμε σε υπερβολικό βαθμό κάθε τι που βλέπαμε. Λέξεις, νοήματα, σκέψεις, εκφράσεις προσώπου. Παρασυρθήκαμε και εμείς στο παιχνίδι των δημιουργών περιμέναμε όλες τις απαντήσεις και τελικά δεν ήρθε τίποτα. Εκείνο που έλεγαν κάποτε ότι η αρχή και το τέλος είναι γνωστά και απλά προσθέτουν στοιχεία στη μέση παρά ήταν μπαρούφα. Δεν πειράζει. Την Κυριακή έχει το τελευταίο δίωρο. Μεγάλη διάρκεια. Είναι καλό ή κακό αυτό άραγε; Δεν έχει σημασία. Όπως και να έχει είναι το τέλος μιας σειράς που λατρέψαμε και ας ήταν στο τέλος κατώτερη των προσδοκιών. Περιμένω τουλάχιστον μια αναφορά στους παλιούς κύκλους έτσι για να ανέβει η συγκίνηση. Τα λέμε σε λίγες μέρες.

Υ.Γ Α ναι το τελευταίο επεισόδιο νομίζω πως είχε το πιο άκυρο και ανούσιο φινάλε από όλα όσα έχω δει μέχρι τώρα. Τι να σου πω ρε Άγνωστε Χ με τρομοκράτησες.

Τετάρτη 12 Μαΐου 2010

Lost season 6 Episode 15 - Across the Sea

Ας μην είμαι και τόσο λακωνικός σήμερα. Η απογοήτευση του προηγουμένου πέρασε για τα καλά, πλέον έχουμε μπει για τα καλά στην τελική ευθεία καθώς μένουν λίγα επεισόδια και το 15ο είχε τους πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες: Τζέηκομπ και Άγνωστο Χ. Μας έδειξαν τη ζωή τους από μικρά παιδιά, πως έφτασαν στο νησί, πως μεγάλωσαν, πως έγιναν έτσι όπως τους γνωρίσαμε(στο περίπου). Το Lost πλέον έχει πάρει μια τροπή παρόμοια με μυθολογία. Οι απαντήσεις έχουν ξεφύγει εδώ και καιρό από τα όρια της επιστήμης και μοιάζουν με ένα παραμυθάκι χωρίς ιδιαίτερους κανόνες. Είναι μια τροπή που θα ξενίσει πολύ κοσμό, άλλους θα τους ευχαριστήσει γενικά οι απόψεις θα είναι διφορούμενες. Όταν μπαίνεις για τα καλά στον κόσμο του μεταφυσικού ενώ στην αρχή επέμενες σε λογικές εξηγήσεις λογικό είναι να υπάρξουν αντιδράσεις. Δεν ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που ξενέρωσαν απίστευτα με την τροπή που πήρε η σειρά επειδή εξάλλου ήδη από τον πέμπτο κύκλο είχαμε μπόλικες τέτοιες αναφορές. Να πω και την πικρή αλήθεια όμως σίγουρα προτιμάω τις δολοπλοκίες του Μπεν,τις εσωτερικές μονομαχίες του Σαγίντ, του Σώγιερ.

Το επεισόδιο κινήθηκε στα χνάρια του μοναδικού Ab Aeterno χωρίς όμως να φτάσει το μεγαλείο του. Απάντηθηκαν ορισμένα όπως το παιδάκι που εμφανίζοταν μπροστά στον Άγνωστο Χ και δεν είναι άλλο από τον Τζέηκομπ. Είδαμε πως ο ένας έγινε αθάνατος και πως ο άλλος μαύρος καπνός έστω και αν το προσέγγισαν με την μυθολογική πλευρά. Ότι θα ήταν αδέρφια να πω την αλήθεια δεν το περίμενα. Έξυπνο ήταν το ομολογώ. Είδαμε και επίσημα πλέον ποιοι ήταν οι ξεχασμένοι σκελετοί που είχαν ανακαλύψει ο Τζακ με την Κέητ στον πρώτο κύκλο. Μας έδειξαν και λίγο τον τροχό που γύρισε ο Μπεν για να φύγει από το νησί. Η ντεμέκ δικαιολογία είμαι ξεχωριστός και για αυτό ισχύει ό,τι λέω θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Προσπαθούν λοιπόν οι σεναριόγραφοι να απαντήσουν σε όλα τα ερωτήματα και καλά κάνουν.

Το κακό είναι ένα: ο περιορισμένος χρόνος που τους απομένει. Δεν ξέρω αν θα ξαναασχοληθούν με τα δύο αδέρφια αλλά σίγουρα οφείλουν κάποιες εξηγήσεις. Αυτή η Πηγή του νησιού που έχει το αιώνιο φως πως γίνεται να παράγει το πιο κακό πράγμα του νησιού το Μαύρο Καπνό; Οκ είχαμε συνηθίσει όλα τα φαντάσματα που εμφανίζονται στο νησί να τα αποδίδουμε στον Άγνωστο Χ. Αυτό που εμφανίστηκε στον ίδιο όταν ήταν μικρός πως θα το εξηγήσουμε; Δύσκολα τα πράγματα για να ολοκληρωθεί σαν σειρά χωρίς να αφήσει κάποιον με απορίες. Αυτό είναι το κακό της τηλεόρασης πάντως. Θα το υποστούμε.

Με λίγα λόγια το επεισόδιο κινήθηκε στα γνωστά νερά του 6ου κύκλου. Δεν ήταν απογοητευτικό, δεν ήταν κακό ούτε καν μέτριο. Ήταν ένα από τα επεισόδιο που το ευχαριστιόσουν καθώς το βλέπεις. Όμως διάολε που θα έλεγε και ο lazinio ο ενθουσιασμός και η αναμονή των παλαιοτέρων επεισοδίων έχει χαθεί ή τουλάχιστον έχει μειωθεί. Ευτυχώς για όλους μας κρατάνε καλά τα προσχήματα και η σειρά δεν έχει οδηγηθεί σε ναυάγιο.

Άντε τα λέμε την επόμενη βδομάδα.

Τετάρτη 5 Μαΐου 2010

Τετάρτη 21 Απριλίου 2010

Lost season 6 Episode 13 - The Last Recruit

Μπαίνουμε στην τελική ευθεία και δεν το πήρα καν χαμπάρι. Το σημερινό επεισόδιο αποτέλεσε μια μικρή ανταμοιβή των κόπων μας και μια μικρή επαλήθευση των προσδοκιών μας. Δεν ήταν κάτι το εξαιρετικό, ούτε το μοναδικό και ανεπανάληπτο επεισόδιο θύμισε όμως παλιές καλές στιγμές. Καταρχήν ήταν ανατρεπτικό και κατάφερε μετά από πολύ καιρό να με ξαναβάλει σε σκέψεις. Ξέφυγε από τις ηλίθιες και άσκοπες ιστορίες και αλλαγές στην εξέλιξη και έγινε σαφώς πιο ουσιαστικό.

Στη ζωή μετά ήταν εντυπωσιακό και συνάμα διαφορετικό. Άρχισε να συνδυάζει όλες τις ζωές των πρωταγωνιστών και να τους φέρνει κοντά χωρίς καν να χρησιμοποιήσει τον Ντέσμοντ. Αυτό δεν το περίμενα σε καμιά περίπτωση. Ο τρόπος που έδεσαν ήταν επιτυχημένος και σαφώς καλοδουλεμένος χωρίς την παραμικρή υπερβολή. Άντε ίσως μόνο στο σημείο που χτύπησε ο Ντες τον Λοκ. Αν το έκανε από ένστικτο ή υπάρχει άλλος λόγος θα το μάθουμε σύντομα. Όλοι συναντιούνται και αρχίζουν να σκέφτονται μεταφυσικές δυνάμεις, πεπρωμένα και τα λοιπά. Που θα το πάνε παρακάτω περιμένω. Ο χαρακτηρισμός μου η ζωή μετά αρχίζει να μοιάζει το λιγότερο άστοχος αλλά αυτή είναι η μαγεία. Θα περιμένω μέχρι να διαψευστώ πλήρως. Αξιοπερίεργη είναι και η αντίδραση της Σαν όταν είδε τον Λοκ. Μην το ξεχάσουμε και αυτό.

Στο νησί πάλι βίοι παράλληλοι με τη ζωή μετά. Έγινε και εκεί η συνάθροιση και πλέον κανείς δεν εμπιστεύεται κανένα. Τι έκανε εντύπωση; Η ξαφνική καλοσύνη του Σαγίντ και της Κλαιρ. Ο πρώτος από εκεί που δεν ένιωθε το παραμικρό συναίσθημα ξαφνικά άρχισε να σκέφτεται για τις πράξεις του. Η δεύτερη άφησε την κακία στην άκρη και αποφάσισε να συμβιώσει με τους υπόλοιπους. Υπάρχει άραγε τελικά επιστροφή από τη σκοτεινή πλευρά όπως έγινε και με τον Άνακιν; Γεια σου ρε Χιούγκο με τις ατάκες σου. Τους είχα ξεγράψει και τους δύο τώρα έχω τις αμφιβολίες μου. Άλλο ένα αξιοσημείωτο είναι η ολοφάνερη ομοιότητα της τελευταίας σκηνής με την πρώτη του πρώτου επεισοδίου. Οκ πέρασαν αρκετά τα χρονιά δεν θυμάμαι αν είναι ολόιδια αλλά υπάρχουν σαφώς πολλές ομοιότητες. Ακόμα ένας προβληματισμός.

Ναι λοιπόν άξιζε τον κόπο. Χρειαζόμαστε και άλλα τέτοια επεισόδια. Άντε τα λέμε την επόμενη βδομάδα.

Σάββατο 17 Απριλίου 2010

Lost season 6 Episode 12 - Everybody Loves Hugo

Ούτε ο υποφαινόμενος αποτελεί εξαίρεση στον τίτλο του επεισοδίου. Ο Χιούγκο είναι ένας από τους πιο αξιαγάπητους χαρακτήρες της σειράς χάρη στο χιούμορ του και την καλώς εννοούμενη αγαθότητα και μερικές φορές αφέλεια του. Δεν είναι και ιδιαίτερα δυσνόητο ότι το επεισόδιο αφορά κυρίως αυτόν. Στη ζωή μετά είδαμε πόσο τυχερός είναι, πόσα λεφτά απέκτησε, πόσο γενναιόδωρος είναι και πόσο ευτυχισμένος μοιάζει. Μια μικρή παρένθεση. Είναι κάπως σπαστικό που πετάνε στη ζωή μετά ανθρώπους που έζησαν στο νησί για πολλά χρόνια μόνο και μόνο για να κάνουν μια επιπλέον συμμετοχή οι ηθοποιοί. Σαν να δείχνει ότι δεν έχουν και τόσο μεγάλη σημασία όσα διαδραματίζονται εκεί. Τέσπα το προσπερνάμε. Ο Χιούγκο λοιπόν εξακολουθεί να μην είναι και τόσο ευτυχισμένος γιατί τον ταλαιπωρεί το γνωστό πρόβλημα έλλειψης επικοινωνίας με το αντίθετο φύλο. Με λίγα λόγια δεν μπορεί να πιάσει γκόμενα. Εδώ είναι που επανέρχεται μια παλιά μας γνώριμη. Φυσικά μιλάω για τη Λίμπι και δεν πιστεύω ότι υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί έξω που βλέπει Lost και δεν το υπέθεσε. Από τις πιο γλυκές και τρυφερές ιστορίες αγάπης που είδαμε στην οθόνη μας αν όχι η καλύτερη. Πάνε να ξανασμίξουνε τα πουλάκια με τη βοήθεια του Ντέσμοντ που περιφέρεται σαν άλλος Τζέηκομπ ή σαν άλλος Σαγίντ όταν προσπαθούσε να τους ξαναενώσει. Είδαμε και τη Λίμπυ στο ψυχιατρείο προσπαθώντας να μας εξηγήσουν εκείνο το φινάλε του επεισοδίου του δεύτερου κύκλου. Να πω την αλήθεια δεν με έπεισε και πολύ. Τότε μιλούσαμε ξεκάθαρα για flashback ενώ τώρα παρακολουθούμε κάτι που κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι είναι. Μπερδεμένη κατάσταση ή απλά εμένα δεν μου κόβει και τόσο.

Νησί τώρα και εδώ τα πράγματα είναι κάπως περίεργα. Η σκηνή με την Ιλάνα είναι παντελώς άστοχη και ακυρώνει ένα χαρακτήρα που περιμέναμε να δείξει πολλά. Άσε που έχουμε δει τον ίδιο θάνατο με τον τρελό επιστήμονα τον Αρνζτ ή κάπως έτσι. Ο Ρίτσαρντ φαίνεται να τα έχει πανηγυρικά χαμένα όπως και οι υπόλοιποι. Από δύο άτομα περιμένουμε να παίξουν καθοριστικό ρόλο. Το κακό είναι ότι ακόμα περιμένουμε. Ο Άγνωστος Χ έδειξε να ταραζέται μόνο από τον Τζακ και τον Ντέσμοντ. Το δεύτερο πήγε να τον ξεφορτωθεί και ψιλιάστηκε ότι γνωρίζει την πραγματική του ταυτότητα και τον πρώτο πιθανότατα τον αναγνώρισε σαν το μεγάλο του αντίπαλο ή σαν το κυρίαρχο συστατικό της δικής του νίκης. Α ναι είχαμε και τον Ιησού σε επανεμφάνιση. Το παιδάκι που εμφανίζεται στον Άγνωστο Χ και αυτός τα κάνει πάνω του. Μας εξήγησαν και καλά τους ψίθυρους. Τι να σου πω πολύ πρωτότυπη έκδοχη. Πάμε για άλλα.

Εξακολουθούμε να περιμένουμε τη δράση και δράση δεν βλέπουμε. Έχουν γίνει κάπως πιο αργές εξελίξεις και υπάρχουν πολλά ανοιχτά μέτωπα. Σίγουρα ήταν καλύτερο από το προηγούμενο και πολύ μάλιστα αλλά ακόμα υπάρχει η προσμονή ενός αναμενόμενου εκπληκτικού επεισοδίου. Άντε να δούμε αν αυτό θα είναι της επόμενης βδομάδας ρε μάγκες.

Τετάρτη 7 Απριλίου 2010

Lost season 6 Episode 11 - Happily Ever After

Ίσως το χειρότερο επεισόδιο ενός κύκλου που δεν τον λες και ό,τι καλύτερο έχουμε παρακολουθήσει. Βγαλμένο μέσα από τις μέρες του Flashes Before your Eyes. Είχα απαγοητευτεί πολύ τότε το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Σχεδόν τίποτα από το νησί και πολύ ζωή μετά για τον Ντεσμόντ. Ίδια δομή με το προαναφερθέν επεισόδιο. Πιστεύω πως αυτές οι εναλλαγές στη ζωή του Ντες δεν συνέβησαν ταυτόχρονα όπως σε εκείνο. Μάλλον το έκαναν για να μας ψαρώσουν. Αν είναι κάτι άξιο σχολιασμού από το σημερινό επεισόδιο τότε θα είναι σίγουρα η πρώτη ξεκάθαρη αναφορά στη ζωή μετά για το νησί. Το θυμήθηκε ο Ντες και αρχίσαμε να προβληματιζόμαστε και πάλι. Πάλι θέλουν να τα αλλάξουν όλα. Έλεος ρε σεις. Δεν έχω κουράγιο για κάτι παράπανω.

Άντε και την επόμενη βδομάδα ελπίζω να έχω καλύτερα και περισσότερα σχόλια.

Τετάρτη 31 Μαρτίου 2010

Lost Season 6 Episode 10 - The Package

Πέρασε ο καιρός και παρόλο που διανύουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι εύκολο να αντισταθώ στον πειρασμό του lost. Ποιος ξέρει, ίσως πάω στην κόλαση και δεν είναι καθόλου απίθανο να συναντήσω και τους αγαπημένους φανταστικούς χαρακτηρές. Εξάλλου δεν είναι λίγες οι φορές που προσπάθησαν να μας πείσουν ότι όλα όσα παρακολουθούμε στις οθόνες μας διαδραματίζονται στην κόλαση.

Αχταρμάς το σημερινό επεισόδιο με την έννοια ότι μπλέκει πολλά πρόσωπα κάτι που έγινε αμέσως αντιληπτό από το εισαγωγικό δίλεπτο. Κεντρικά πρόσωπα ο Τζιν και η Σαν. Βρίσκονται και οι δύο σε διαφορετικά στρατόπεδα και για αυτό το λόγο παρακολουθούμε όλα τα άτομα που συγχροτίζονται μαζί τους τελευταία. Στο παιχνίδι μπαίνει και η παρέα του Γουίντμορ που από ότι φαίνεται θα παίξει πολύ σημαντικό ρόλο. Σε γενικές γραμμές η δομή δεν άλλαξε από εκείνη που είχαμε συνηθίσει στα προηγούμενα. Ζωή μετά και νησί. Στο πρώτο πάλι δεν πήραμε ξεκάθαρες απαντήσεις αν και φαίνεται ότι το συμπαθεστάτο ζευγάρι μάλλον διάλεξε το δρόμο του καλού. Μας εξήγησαν βασικά πως ακριβώς συναντήθηκαν ο Σαγίντ με τον Τζιν. Κάτι είναι και αυτό. Κατά τα άλλα συνεχίστηκε η πασαρέλα παλιών γνώριμων με έναν κάργα αχώνευτο τύπο, τον Μιχαήλ. Τι κατάρες του είχα ρίξει αυτουνού που δεν μπορούσε να πεθάνει δεν φαντάζεστε.

Στο νησί πάλι που είναι και το κυριότερο σημείο της ιστορίας είδαμε τη συνολική δύναμη των τριών στρατοπέδων και ετοιμαζόμαστε για να παρακολουθήσουμε τη στρατηγική που θα ακολουθήσουν στη προδιαγραφόμενη μάχη. Επιτέλους είναι και οι τρεις αποφασισμένοι για όλα ξεπερνώντας την αναποφασιστικότητά τους. Γενικά σχόλια είναι ότι ο Τζακ έχει πάρει ξανά τα ηνία της ομάδας και προσπαθεί να τους κρατάει ενωμένους, ο Άγνωστος Χ είναι κωλοχαρακτήρας και το δείχνει και τέλος ο Γουίντμορ ξέρει πραγματικά πολλά. Σίγουρα πιο πολλά από τον Μπεν. Γιατί επέτρεψε ο Τζέηκομπ μια τέτοια αλλαγή στην αρχηγεία των αυτόχθονων είναι μια καλή ερώτηση που πιθανότατα δεν θα πάρει απάντηση. Το τέλος ήταν πάλι δυνατό. Άλλος ένας παλιός γνώριμος και κάργα συμπαθητικός. See you in another life brotha. Ναι, ναι αυτός. Τι σχέση μπορεί να έχει με τον Τζιν θα μάθουμε σύντομα. Προμηνύεται μεγάλη καταστροφή πάντως.

Άντε τα λέμε την επόμενη βδομάδα μάγκες.

Τετάρτη 24 Μαρτίου 2010

Lost Season 6 Episode 9 - Ab Aeterno

Παρακολουθήσαμε σήμερα κάτι που περιμέναμε πολύ μα πολύ καιρό. Ένα επεισόδιο αποκλειστικά αφιερωμένο στο Ρίτσαρντ. Στον προηγούμενο κύκλο θα βλέπαμε ένα παρόμοιο αλλά πάπαλα. Ήρθε η ώρα και αυτού. Είχαν αφήσει να εννοηθεί βέβαια στα προηγούμενα η ιστορία του αλλά τώρα την είδαμε και από πρώτο χέρι. Μαζί με το Ρίτσαρντ βέβαια μας εξήγησαν καλύτερα και την κόντρα Τζέηκομπ - Άγνωστου Χ. Όλα τα δυνατά χαρτιά μαζεμένα. Το επεισόδιο δεν θα μπορούσε να μην είναι καλό.

Ελάχιστο νησί αυτή τη φορά και μπόλικη παρελθοντολογία. Μια χαρά ήταν η ιστορία. Μου την έδωσε λίγο που ένα τεράστιο άγαλμα καταστράφηκε από ένα πλοίο αλλά τι να κάνουμε. Είδαμε και τον Ρίτσαρντ αλυσοδεμένο. Μου είχε κινήσει αυτή η έκφραση την περιέργεια αν θυμάστε καλά. Μας έδειξαν πλέον ξεκάθαρα πως πήρε τη θέση του συμβουλάτορα, πως έγινε αγέραστος. Μας το χρωστούσαν είναι η αλήθεια. Το ενδιαφέρον βέβαια δεν βρίσκεται τόσο πολύ σε αυτόν αλλά στη μάχη καλού - κακού.

Εκεί είναι που έδωσαν ρεσιτάλ προσωποποιώντας τις δύο αιώνια αντιμαχόμενες πλευρές. Το καλό προσπαθεί να μην επεμβαίνει. Θέλει να αφήσει τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν μόνοι τους τη σωστή επιλογή. Δίνει κάποια ψήγματα, κάποιες υπόνοιες και μετά σου δίνει το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής. Το κακό από την άλλη αλλάζει διαρκώς πρόσωπα, είναι ελκυστικό και σου προσφέρει απλόχερα ότι επιθυμείς. Ορισμένες φορές για να σε πείσει μπορεί να φανεί ίδιο με το καλό. Εσύ απλά πρέπει να προσέξεις τις μικρές λεπτομέρειες. Όπως την έκφραση του Τζέηκομπ όταν του είπε ο Ρίτσαρντ ότι μπορεί να επέμβει το κακό. Ήταν σα να του έλεγε ότι για αυτό το λόγο εκπροσωπεί το καλό γιατί δεν χειραγωγεί. Όπως την ίδια έκφραση που πήρε ο Άγνωστος Χ όταν ο Ρίτσαρντ αρνήθηκε την πρόταση του. Εκείνος δεν μπόρεσε να δέχτει την ήττα του, το έπαιξε υπεράνω αλλά πέταξε και τη σπόντα του προσφέροντας την εύκολη λύση. Θα ξαναέγραφα για την αρετή και την κακία αλλά θα μου την ξαναπεί ο agit8d και αυτή τη φορά θα έχει δίκιο.

Μια αιώνια μάχη που διαρκεί όσο και η ιστορία της ανθρωπότητας. Καλή και κακή πλευρά του ανθρώπου. Παράδεισος κόλαση. Θεός Διάβολος. Όσιρις Σεθ. Πείτε όπως θέλετε. Μεταφράστε το όπως θέλετε. Προσαρμόστε το στα δικά σας πιστεύω. Καλά κάνουν και δεν μας λένε το όνομα του Άγνωστου Χ. Ίσως κακώς έδωσαν στο καλό το όνομα Τζέηκομπ. Ας μην προτρέχω βέβαια γιατί πιθανώς θα έχουν και για αυτό μια εξήγηση. Εμένα το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι η ιστορία με τη σκάλα που θα έπρεπε να φτάσει στον ουρανό. Κάτι αντίστοιχο με τον πύργο της Βαβέλ. Είχαμε ανάγκη από ένα επεισόδιο διαφοροποιημένο και αποστασιοποιημένο από τα υπόλοιπα. Από ένα επεισόδιο που έχει τις ρίζες τους περισσότερο στη φιλοσοφία. Άξιζε τον κόπο.

Άντε τα λέμε την επόμενη βδομάδα μάγκες.

Τετάρτη 17 Μαρτίου 2010

Lost Season 6 Episode 8 - Recon

Ακόμα ένα επεισόδιο. Δεν άλλαξαν και πολλά από το προηγούμενο. Αργή εξέλιξη στο νησί, περισσότερο ενδιαφέρον στη ζωή μετά. Εκεί είδαμε τον Σώγιερ. Τον πιο αναποφάσιστο, περίεργο και απρόβλεπτο χαρακτήρα της σειράς. Τίποτα δεν μπορώ να πω με σιγουριά. Ακόμα και από τη ζωή μετά δεν είναι εύκολο να προβλέψεις ποιανού το μέρος πήρε στην τελική αναμέτρηση. Δεν έγινε εγκληματίας, εκεί που λες ότι διάλεξε το καλό, σου λέει ότι θέλει να σκοτώσει τον Κούπερ και πάλι σου αλλάζει την άποψη. Σε κάποιο άλλο επεισόδιο θα δούμε την τελική του επιλογή. Εκεί θα φανεί αν και κατά πόσο άλλαξαν τα άσχημα στοιχεία του χαρακτήρα του. Όλη η φάση έχει αρχίσει να μου θυμίζει ένα στίχο. Then they watch the progress he makes, the good and the evil which path will he take. Οι Maiden πάντα ήταν μπροστά από την εποχή τους.

Στο νησί λίγα πράγματα. Γεμίσματα με την υποτιθέμενη εκδίκηση της Κλαιρ και μια μικρή γνωριμία με την ομάδα του Γουίντμορ. Ξέρει αυτός ποιος στα αλήθεια είναι ο Λοκ; Αν ναι, τότε ξέρει πολλά περισσότερα από τον Μπεν. Θα γίνει και με αυτούς παιχνίδι. Μένει να δούμε το είδος του παιχνιδιού. Τεσπα έχουμε δει και καλύτερα επεισόδια. Άντε τα λέμε την επόμενη βδομάδα μάγκες.


Σάββατο 13 Μαρτίου 2010

Lost Season 6 Episode 7 - Dr. Linus

Σαν να ταξίδεψα στο χρόνο. Πίσω στις μέρες που έτρεχα στο videoland να νοικιάσω τον πρώτο κύκλο. Η ομοιότητα των δύο κύκλων καλά κρατεί. Στο έβδομο επεισόδιο ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής. Ιδιαίτερα ένα λεπτό πριν το τέλος με τα κλασικά πλάνα όλων των πρωταγωνιστών που υποδέχονται όλο χαρά τα άτομα που είχαν καιρό να δουν. Πήγα να κλείσω το παράθυρο είναι η αλήθεια. Ευτυχώς συγκρατήθηκα. Αν το είχα κάνει θα είχα χάσει την καλύτερη σκηνή του επεισοδίου.

Έχω και έναν εναλλακτικό τίτλο να προτείνω. Σαφώς πιο ξεκάθαρο και In your face που λένε εκεί στην Ουγκάντα. The other side of Ben. Είναι και πιο οπαδικός, ταιριάζει καλύτερα στους θαυμαστές. Ένα επεισόδιο για να μας δείξουν την πραγματική και καλά πλευρά του Μπεν. Την αληθινή πλευρά του πιο ελκυστικού γλοιώδη τσάτσου όλων των εποχών. Τέρμα ο άνθρωπος που τον σάπιζαν στο ξύλο, πετούσε τη θανατηφόρα ατάκα και έβγαινε από πάνω. Τώρα πια έχει αισθήματα, νιώθει αδικημένος, προδομένος, ξεσπάει. Το περίεργο είναι ότι δεν μου κακόπεσε. Δεν θα άντεχα και τη δική του απομυθοποίηση. Μας είχαν δώσει δείγματα αυτής της πτυχής της προσωπικότητάς του είναι η αλήθεια σε προηγούμενους κύκλους. Για αυτό δεν ήταν τόσο απρόσμενη και τη χώνεψα εύκολα.

Αν υπάρχει ένα παράπονο για το σημερινό επεισόδιο είναι ότι δεν πήγε την υπόθεση πολύ παραπέρα. Οκ είδαμε το Μπεν στη ζωή μετά να είναι καλοσυνάτος. Για αυτό και διάλεξε την πλευρά του καλού. Ωχ το ανάποδο μάλλον. Διάλεξε το καλό για αυτή δεν είναι τόσο μεγάλος τσάτσος στη ζωή μετά. Το είχα αντιληφθεί από το προηγούμενο επεισόδιο αυτό το σκεπτικό. Ευτυχώς ήταν ωραία η ισορροπία ανάμεσα στις δύο πλευρές. Το χειρίστηκαν καλά. Στην υπόθεση μέσα στο νησί, τίποτα το εξαιρετικό. Είδαμε την πλευρά που περιμένουμε να γυρίσει το ματσάκι αλλά δεν έκαναν τίποτα το ιδιαίτερο εκτός από το να περιφέρονται άσκοπα. Μαζεύτηκαν πάντως όλοι μαζί και σίγουρα θα έχουμε εξελίξεις. Αρχίζει να γίνεται και ο Τζακ αρχηγός. Τουλάχιστον είναι πιο συμπαθής. Επεισόδιο κάργα για τον Μπεν λοιπόν. Το αξίζει ο τύπος τώρα που το ξανασκέφτομαι.

Εκείνο που ανοίγει νέους ορίζοντες είναι ο διάλογος Μπεν με τον πατέρα του. Δεν έπρεπε λέει ο δεύτερος να σε πάρω από το νησί. Θα έκανες μεγάλα πράγματα εκεί. Καλή φρίκη έφαγα εκεί. Σάστισα πιο πολύ από συνήθεια επειδή είδα το νησί βυθισμένο. Ρε μπούφο ,είπα στον εαυτό μου, ο Μπεν ζούσε εκεί πριν την Oceanic. Το νησί μπορεί να βυθίστηκε πριν το ατύχημα και αφού το εγκατέλειψε ο Μπεν. Μας προμηνύει βέβαια εξελίξεις για τους λεγόμενους Άλλους. Αν δούμε και καμιά Τζούλιετ κάπου εκεί στη ζωή μετά ας μην παραξενευτούμε. Στο ίδιο μοτίβο και ο ερχομός Γουίντμορ. Να πω ότι δεν το είχα προβλέψει στην κριτική για το Lighthouse ψέματα θα είναι. Ψεύτης δεν θα γίνω ποτέ. Θυμήθηκα και την κυρία Χώκινγκ. Είχε μιλήσει για μια μάχη πολύ ανώτερη από όλους εκεί μέσα. Ξέρει πολλά η τύπισσα. Κάποια στιγμή θα την επαναφέρουν και αυτή. Αυτό το ανδρόγυνο είναι πολύ δυνατό για να πάει άκλαφτο. Το πως θα τους αξιοποιήσουν θα το δούμε σύντομα στις οθόνες.

Άντε τα λέμε την επόμενη βδομάδα μάγκες.

Τετάρτη 3 Μαρτίου 2010

Lost Season 6 Episode 6 - Sundown

Να μαι και πάλι εδώ πιστός στο εβδομαδιαίο ραντεβού με τον εαυτό μου. Όλα κύλησαν ομαλά. Είχα έξοδο, ήρθα Θεσσαλονική, κατέβασα το επεισόδιο με τον γνωστό όχι και τόσο γρήγορο ρυθμό και ήρθε η ώρα να γράψω στο blog. Όλα με πρόγραμμα, όλα στο σχέδιο που έλεγε και ο Νικόλας. Συνεχίζονται τα καλά επεισόδια και αυτό με κάνει χαρούμενο. Χωρίς να είναι κάτι το εξαιρετικό, ήταν διαφορετικό από τα προηγούμενα και φαίνεται να ανοίγει ένα νέο δρόμο.

Έμφαση στη δράση μετά από πολύ καιρό. Πολλά υποσχόμενο τέλος που προμηνύει δραματικές έως και θανατηφορές εξελίξεις. Ο Άγνωστος Χ φαίνεται να κερδίζει έδαφος στη μάχη. Όλα του πάνε ρολόι. Αποκτάει καινούριους σύμμαχους, σκοτώνει πολλούς από τους αντιπάλους του. Συγκεντρώθηκαν όλοι μαζί μετά από καιρό. Φαίνεται πως οι επιλογές έγιναν. Κάποιοι πήγαν με το κακό, κάποιοι με το καλό.

Εδώ είναι το σημείο που μου ήρθε η φαεινή ιδέα. Ο Τζακ απέτυχε οριστικά να αποτρέψει το ατύχημα. Οι σκήνες από τη ζωή που παρακολουθούμε μακρυά από το νησί πιστεύω πως διαδραματίζονται μετά το πέρας των γεγονότων που παρακολουθούμε αυτή τη στιγμή. Ναι, ξέρω πως το συντακτικό μου δεν είναι και το καλύτερο δυνατό αλλά δυσκολεύομαι να χρησιμοποιώ λέξεις όπως παρόν, παρελθόν και μέλλον. Πάμε λίγο πιο αναλυτικά.

Πάμε στο σημερινό επεισόδιο και ας θεωρήσουμε παρόν την εισβολή του Άγνωστου Χ στο ναό. Έταξε στο Σαγίντ πως θα αναστήσει τον έρωτα της ζωής τους αν τον βοηθήσει. Με λίγα λόγια του είπε πως όταν τελειώσουν όλα αυτά θα μπορέσει να γυρίσει το χρόνο πίσω και να του προσφέρει μια καλύτερη ζωή έξω από το νησί. Το πως θα το καταφέρει ας μην μας παραξενεύει. Ήδη έχουμε πειστεί πως αυτός και ο Τζέηκομπ μπορούν να κάνουν πράγματα που ξεπερνάνε τη λογική.

Έστω λοιπόν ότι κάποια στιγμή τελειώνουν τα πάντα στο νησί και αυτό βυθίζεται στον πάτο του Ειρηνικού. Ως δια μαγείας η ζωή όλων των ηρώων συνεχίζεται κανονικότατα με την πτήση. Ποια ήταν η φαεινή ιδέα θα μου πείτε και θα έχετε δίκιο. Ε λοιπόν κάπου καταστάλλαξα. Ποιοι πήγαν με τον Άγνωστο Χ; Κέητ και Σαγίντ. Και οι δύο φάνηκε πως δεν άλλαξαν κάτι στη ζωή τους. Τα ίδια πάθη συνεχίζουν να τους βασανίζουν. Ποιοι φαίνεται πως πήγαν με τον Τζέηκομπ; Τζακ και Χιούγκο. Ο πρώτος διόρθωσε τις σχέσεις με τα αγαπημένα του πρόσωπα, ο δεύτερος κάνει ζωή χαρισάμενη. Μένει να δούμε και την εξέλιξη των επόμενων χαρακτήρων για να δω πόσο στέκει η θεωρία μου. Άντε τα λέμε την επόμενη βδομάδα μάγκες.

Υ.Γ Αγωνιστικούς χαιρετισμούς στον πιο γαμάτο διακοσμητικό χαρακτήρα. Τον Μάρτιν Κίμι.

Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010

Lost Season 6 Episode 5 - The Lighthouse

Πάλι εδώ στη συνήθεια που έγινε λατρεία. Πιστός στο ραντεβού για ακόμα μια φορά και ίσως λέω ίσως καταφέρω να κρατήσω και μια δεύτερη υπόσχεση που έχω δώσει στον εαυτό μου. Η πρώτη ήταν να μη καπνίσω ποτέ. Φτου μη με ματιάξω καλά κρατάνε και οι δύο. Πέμπτο επεισόδιο για το Lost και η σειρά αρχίζει να μοιάζει στον μπασκετικό Άρη. Άργησε λίγο αλλά φαίνεται να τα βρίσκει τα πατήματά της. Εξακολουθούμε βέβαια να είμαστε λίγο καχύποπτοι και για τη σειρά και για την ομάδα από την άλλη όμως εξακολουθούμε να ονειρευόμαστε πως ήρθε η ώρα να ξαναγίνουμε αυτοκράτορες στη χώρα. Αερολογίες άρχισα να λέω και δεν κάνει. Με λίγα λόγια ακόμα ένα καλό και ενδιαφέρον επεισόδιο. Πιο κοντά στο τέταρτο και όχι στα τρία πρώτα. Τρισδιάστατη δομή ή αλλιώς παιχνίδι σε τρία ταμπλό.

Αρχικά, όπως είχαμε συνηθίσει και στα προηγούμενα, η ζωή στο σύμπαν που η πτήση 815 της Oceanic δεν έπεσε ποτέ. Jack ο βασικός ήρωας μας και όπως πιθανότατα γνωρίζετε όλοι δεν του έχω και τη μεγαλύτερη αδυναμία. Δυστυχώς βέβαια φαίνεται να διαδραματίζει κάτι παραπάνω από σημαντικό ρόλο αλλά ας το προσπέρασω αυτό. Δεν είναι του παρόντος. Ακόμα απορώ για τη σκοπιμότητα αυτών των σκηνών. Αρχίζω να αναθεωρώ και να πιστεύω ότι δεν θα ξαναγυρίσουν στο νησί. Μου φαίνεται κάπως αδύνατο. Η ζωή σε αυτό το παράλληλο σύμπαν είναι εντελώς διαφορετική. Μοιάζει ίδια αλλά στο βάθος υπάρχει η αίσθηση ότι οι ήρωες μας διδάχθηκαν από τα λάθη του παρελθόντος και ξεκινάνε μια νέα ζωή με καλύτερες σχέσεις με τα συγγενικά και αγαπημένα τους πρόσωπα. Ήταν άραγε ένα μάθημα όλα όσα πέρασαν στο νησί; Μήπως τελικά δεν διαφθείρονται, τσακώνονται και πεθαίνουν όσοι πατάνε το πόδι τους στο ομολογουμένως αφιλόξενο τοπίο;

Δεύτερο ταμπλό η στρουμπουλή Κλαιρ. Δεν περίμενα να γνωρίσει τον Τζιν. Είχα την εντύπωση πως θα έδιναν παράπανω βαρύτητα στο σασπενς. Πάει και αυτό, τον θυμόταν για τα καλά. Ίδια η Ρουσό έγινε στα όλα της. Ψάχνει και αυτή το παιδί της που το έχουν οι άλλοι. Έτσι της είπε ο πατέρας της. Κάπου εδώ επιβεβαιώνεται μια πεποίθηση μου που την είχα αναφέρει και σε παλιότερη δημοσίευση. Μην με βάλετε να ψάξω βαριέμαι. Τότε είχα πει ότι στην καλύβα του Τζέηκομπ παρουσιαζόταν ο άγνωστος Χ με την μορφή του Κρίστιαν. Ο φουκαράς ο Τζέηκομπ είχε πει το αξέχαστο ‘’Σώσε με’’. Πλέον είμαι σίγουρος ποιον φοβόταν. Δεν έκανε λοιπόν καμία εντύπωση που ο άγνωστος Χ είναι το φιλαράκι της Κλαιρ. Τι ακριβώς έχει στο νου του δεν ξέρουμε. Να δούμε και πως θα χρησιμοποιήσει την Κλαιρ. Α ναι μια υποσημείωση. Αυτό το σλόγκαν ‘αν δεν φύγουμε θα μας σκοτώσει’ έχει αρχίσει να γίνεται κουραστικό. Δεν θα αντέξουμε τόσο φονικό. Υπάρχουν και καλύτεροι τρόποι να δημιουργηθεί αγωνία. Α ναι κάτι ακόμα. Η Κλαιρ δεν μπορεί να σκοτώσει την Κέητ. Είναι πιο άσχημη και πιο κομπάρσα. Πάμε παρακάτω.

Τρίτη διάσταση πάλι το νησί και η τριπλέτα Χιούγκο – Τζέηκομπ – Τζακ. Αρκετά πετυχημένη. Ο Χιούγκο θύμισε τα παλιά. Πετυχημένες ατάκες, απορημένη έκφραση, μπόλικο γέλιο. Ο πρώτος κύκλος επανήλθε στο προσκήνιο για ακόμα μια φορά όμως με πιο επιτυχημενό τρόπο. Ευτυχώς δεν μας πέταξαν καμιά Σάννον. Πιθανότατα θα ξενέρωνα. Αυτό το σκέλος είναι που χωράει και την περισσότερη συζήτηση. Κάποιος έρχεται στο νησί. Ελπίζω να είναι ο Γουίντμορ. Καιρό έχουμε να τον δούμε. Ο Τζέηκομπ έχει να πει πολλά κυρίως για τους αρθμούς που έχει αντιστοιχήσει σε πολλούς τελικά ανθρώπους και ανυπομονούμε να αρχίσει να μιλάει. Το κακό είναι ότι ο Τζακ πρέπει να ανακαλύψει ορισμένα πράγματα μόνος του. Επειδή είναι αρκετά στόκος θα του πάρει καιρό.

Άντε τα λέμε την επόμενη βδομάδα μάγκες.

Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου 2010

Lost Season 6 Episode 4 - The Substitute

Οι γνωστοί οιωνοί ήταν κακοί για ακομά μια φορά. Διπλό επεισόδιο κατώτερο του αναμενομένου και το τρίτο κάτι μεταξύ κακού και μέτριου. Ταχύτητα κατεβάσματος πολύ μικρή και όλα έμοιαζαν απογοητευτικά. Το είχα πει και στην προηγούμενη ανάρτηση. Είχα αρχίσει να έχω αμφιβολίες για την εξέλιξη της υπόθεσης. Μετά το Silent Hill Homecoming αν έπεφτα θύμα προδοσίας και από το Lost θα το έπαιρνα κάπως κατάκαρδα. Ευτυχώς για εμένα και για τους υπόλοιπους θαυμαστές της σειράς το τέταρτο επεισόδιο ήταν σαφώς ανώτερο από εκείνα που είχαν προηγηθεί. Η δομή δεν άλλαξε καθόλου. Πλάνα από τη ζωή που το αεροπλάνο δεν έπεσε ποτέ στο νησί και από την άλλη τα γεγονότα που διαδραματίζονται στο νησί. Για ακόμα μια φορά κέρδισε  τις εντυπώσεις ο άγνωστος κύριος με τη μορφή του Λοκ. Όσο πάει και γίνεται πιο συμπαθητικός. Πιθανότατα μέσω αυτού να μας δώσουν οι σεναριογράφοι όλες τις απαντήσεις. Ήδη έκαναν μια αρχή. Φαίνεται πως το Substitute αποτελεί ένα από τα βασικά επεισόδια της σεναριακής ραχοκοκκαλιάς και όχι από τα συνηθισμένα γεμίσματα που χρησιμοποιούνται κατά κόρον στις τηλεοπτικές σειρές.

Κεντρικός ήρωας ο Λοκ. Πόσα δεν ακούστηκαν για αυτόν. Σε κάθε κύκλο ήταν και διαφορετικός. Κυνηγούσε πάντα το πεπρωμένο του, τις περισσότερες φορές δεν μπορούσε να επιτύχει το στόχο του και τον έπιανε κατάθλιψη. Μίζερο τον έλεγαν συχνά πυκνά, άλλοι τον θεωρούσαν το καλύτερο χαρτί της σειράς. Πάντως σίγουρα αποτελούσε ένα από τα απαραίτητα στοιχεία. Παρέμεινε ίδιος και στο νέο παράλληλο σύμπαν. Προσπαθεί να ξεπεράσει την αναπηρία του, χάνεται συχνά στις μάταιες του ελπίδες, παραμένει το ίδιο σκεπτικός και προβληματισμένος. Ο Χιούγκο από την άλλη σε αυτή την εναλλακτική κατάσταση είναι πετυχημένος και εντελώς διαφορετικός. Δεν μπορώ να καταλάβω που σκοπεύουν να καταλήξουν οι σεναριογράφοι. Σχέδον όλοι οι διαμένοντες στο νησί ξανασυναντήθηκαν. Τον Μπεν καθηγητή ας μη το σχολιάσω καλύτερα. Πρέπει να έχει πάντως αρκετό ψωμί η υπόθεση. Θυμίζει πρώτο κύκλο πλέον η δομή των επεισοδίων και ίσως αυτό να σημαίνει ότι πλησιάζουμε στο τέλος της κυκλικής πορείας.

Ο άγνωστος Χ από την άλλη. Τι τύπος και αυτός. Όλοι τον φοβούνται ενώ αυτός θέλει να ελευθερωθεί. Τα χρειάστηκε και αυτός μόλις είδε τον πιτσιρικά. Τι ήταν πάλι ετούτος; Έτσι που τον είδα με ματωμένα χέρια λέω θα είναι ο Χριστός και θα έχουμε μονομαχία Χριστιανισμού με Αιγυπτιακή θρησκεία. Μας έκανε και λίγο χαβαλέ ο Χ λέγοντας πως ο Σταινμπεκ δεν είναι της εποχής του. Μένει να μάθουμε και επίσημα ποια είναι η δική του εποχή. Η κόντρα του με τον Τζέηκομπ αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά. Μονό που για ακόμα μια φορά δυσκολεύομαι να συνειδητοποιήσω ποια πλευρά είναι η καλή και ποια η κακή. Και οι δύο έχουν κάποιους στόχους και προσπαθούν με διαφορετικά μέσα να τους εκπληρώσουν. 

Συμπέρασμα: Άξιζε τον κόπο το σημερινό επεισόδιο. Είχε ένταση, ανατροπές, ορισμένες απαντήσεις και σταθερούς χαρακτήρες. Όχι τρεις λαλούν και δύο χορεύουν. Όσοι πρωταγωνίστησαν ήταν ίδιοι όπως τους είχαμε συνηθίσει και τους συμπαθήσαμε. Πέρασαν πολύ γρήγορα τα 40 λεπτά. Σαν να ξαναβρίσκει το δρόμο του. Για το πέμπτο συνεχίζω να έχω επιφυλάξεις αν συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε το τρίτο. Μα η Κλαιρ να γίνει Ρουσώ; Δεν της πάει περισσότερο εκείνο το ψηλομύτικο υφάκι που είχε στην καλύβα του Τζέηκομπ; Θα δούμε. Τα ξαναλέμε σε μια βδομάδα.

Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2010

Lost Season 6 Episode 3 - What Kate Does

Σαν να έχασα λιγάκι τον ενθουσιασμό μου. Σαν να παρακολουθώ ανούσιες καταστάσεις που μοιάζουν να μην οδηγούν πουθένα. Κάτι δεν πάει καλά με το Lost. Πιθανότατα είναι η αλλοίωση των χαρακτήρων. ΄Όταν αλλάζεις ριζικά τα δυνατά σου χαρτιά από τον πρώτο κύκλο σίγουρα δεν οδηγείσαι σε καλά αποτελέσματα. Που είναι ο Σαγίντ που ξέραμε, που είναι ο κυνικός Σώγιερ, που χάθηκαν όλες οι αμφιβολίες και οι εσωτερικές μάχες των ηρώων;

Χαμένα όλα. Συνεχίζουμε να παρακολουθούμε εναλλαγές, ανατροπές, κοινές πορείες σε και καλά παράλληλα σύμπαντα. Αν συνεχίσουν έτσι ζήτω που καήκαμε. Θα είναι σαν να μηδενίζουν όλα τα προηγούμενα επεισόδια. Αν δεν ενώσουν τα γεγονότα τότε σίγουρα θα μιλάμε για μια μεγάλη φούσκα που απλά σε κάθε κύκλο πρόβαλε ότι ζητούσαν οι θεατές. Είχα να απογοητευτώ τόσο πολύ από τα μέσα του τρίτου κύκλου. Δεν ξέρω τι άλλο να περιμένω. Καμιά ανατροπή πλέον δεν μου κινεί το ενδιαφέρον γιατί απλά με έχουν κουράσει. Περιμένω καλύτερα επεισόδια στο μέλλον.

Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010

Lost Season 6 Episodes 1&2 LA X

Βρε πως πέρασε ο καιρός. 15 του Μάη ήταν όταν σας είχα υποσχεθεί (ή καλύτερα σας είχα απειλήσει;) ότι θα επιστρέψω με σχόλια και για τον έκτο κύκλο της καλύτερης σειράς όλων των εποχών. Το ξέρω πως η υπερβολή είναι στο αίμα μου δεν χρειάζεται να μου το υπενθυμίζετε. Η καθυστέρηση βέβαια υπάρχει στις αναρτήσεις μου. Ο άφθονος ελεύθερος χρόνος  που είχε πέρσι τέτοιο καιρό δεν υφίσταται πλέον. Τώρα γράφω έχοντας στο μυαλό μου το γυρισμό στο Πολύκαστρο. Τελειώνει και αυτό το βάσανο. Δευτέρα σπάω την κατοστάρα και μπαίνουν σιγά σιγά και οι νέοι της 310(ναι για εσένα μιλάω Δημήτρη). Τα αφήνω στην άκρη όλα αυτά. Διπλό επεισόδιο λοιπόν και ακόμα θυμάμαι τις απορίες που είχα με το φινάλε του πέμπτου κύκλου. Απαντήσεις δεν πήραμε ούτε εδώ και ακόμα αναμένουμε. Πάμε στο ζουμί λοιπόν όπως συνηθίζουμε.

Κάθε κύκλος στο Lost είχε τα δικά του ξεχωριστά στοιχεία και αυτό έκανε τη σειρά να μη χάσει το κοινό της αλλά και να επαναφέρει κάποιους θεατές που την είχαν παρατήσει σε αρχικό στάδιο. Για τον έκτο είναι νωρίς να μιλήσουμε για ξεχωριστό τρόπο αφήγησης. Τα δύο πρώτα αποτελούν συνέχεια του πέμπτου κύκλου. Στα αρνητικά των επεισοδίων συγκαταλέγω το χαζό Love story. Το έχουν κουράσει αρκετά το θέμα με τα φρου φρου και τα αρώματα. Με Σώγιερ και Κέητ λειτούργησε καλά ας μην το παρακάνουν. Προσευχές κάνω για να σταματήσουν. Ακόμα κάτι που δεν θέλω να δω είναι μια ακόμα επιστροφή στο νησί. Ας μην αναλωθούν πάλι σε κάτι τέτοιο. Θα πέσει το χασμουρητό σύννεφο. Δεν τους παίρνει και ο χρόνος βέβαια για υπεραναλύσεις της επιστροφής και σε αυτό βασίζομαι. Περιμένω κάτι πραγματικό έξυπνο και πρακτικό σε αυτό το θέμα.

Ατού παραμένουν ο Τζέηκομπ και ο μυστήριος εχθρός του. Όσο ασχοληθήκαμε με αυτούς τους δύο δεν υπήρξε το παραμικρό πρόβλημα. Απαντήσεις γιοκ βέβαια αλλά θα το συνηθίσουμε και αυτό. Τα πλάνα με το αεροπλάνο που δεν έπεσε στο νησί είναι ένα μυστήριο. Το νησί βρίσκεται κάτω από τη θάλασσα και αυτό είναι χειρότερο μυστήριο. Οι σκηνές στο αεροδρόμιο σε αυτό το στάδιο μοιάζουν ξέμπαρκες. Θα τις ενώσουν δεν υπάρχει θέμα και εδώ περιμένω το έξυπνο και πρακτικό που ανέφερα πριν. Απορίας άξιο είναι βέβαια το γεγονός ότι κανένας από τους επιβάτες δεν θυμάται αυτά τα νέα δεδομένα. Ας μην πάρω και όρκο για τίποτα. Καινούριοι χαρακτήρες από την άλλη και ξεπάστρεμα κάποιων παλιών διακοσμητικών. Ας ελπίσω να μην είναι γλάστρες και οι καινούριοι.

Τι μπορεί να γίνει από εδώ και πέρα; Ο και καλά κακός τύπος λέει ότι θέλει απλά να γυρίσει στο σπίτι του. Τον κρατάει κανείς φυλακισμένο με το ζόρι; Ρε μπας και βγει στο τέλος ο καλός της υπόθεσης; Φοβάμαι βέβαια μην είναι το σπίτι του καμιά πυραμίδα του Χέωπα. Ο Τζέηκομπ από την άλλη ξέρει τα πάντα και προσπαθεί να σώσει το τομάρι του. Λίγο μάταιη μου κάνει η προσπάθεια του να πω την αλήθεια. Πάλι προβληματισμός. Τα δύο επεισόδια δεν ήταν κάτι άλλο από ένας πρόλογος για τη συνέχεια. Την περιμένουμε με ανυπομονησία. Πιθανότατα θα έχουμε και συνάντηση όλων των ηρώων. Δεν χάθηκε το ενδιαφέρον και αυτό είναι θετικό. Δεν με τρέλανε κιόλας αλλά το προσπερνάω. Τα λέμε σε μια βδομάδα.

Υ.Γ Μόνο σε εμένα δεν αρέσει το θέαμα ενός αλυσοδεμένου Ρίτσαρντ;

Παρασκευή 19 Ιουνίου 2009

Lost Via Domus


Σε καταναλωτική κοινωνία ζούμε, το marketing κυριαρχεί, ο κόσμος κυνηγάει το εύκολο χρήμα προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί με κάθε δυνατό τρόπο την όποια επιτυχία έχει σημειωθεί πρόσφατα. Ηθοποιοί που είναι στα φόρτε τους επειδή έπαιξαν σε μια πετυχημένη σειρά τρελαίνονται στις διαφημίσεις (το ίδιο κάνουν και μερικοί αθλητές), πετυχημένα videogames γίνονται ταινίες και το αντίστροφο. Θα μπορούσαμε με βάση το τελευταίο παράδειγμα να κάνουμε μια γενική κουβέντα περί χαμένης έμπνευσης και δημιουργικότητας. Ίσως άλλη φορά. Το σίγουρο ήταν ότι το Lost δεν θα γλίτωνε από τις επιταγές της μόδας. Φυσικά βγήκε και σε παιχνίδι για ηλεκτρονικούς υπολογιστές, playstation3 και xbox αν δεν απατώμαι. Το όνομα αυτού Lost Via Domus.



Έχει περάσει πολύς καιρός από τη μέρα που κυκλοφόρησε. Περίπου δύο με τρία χρόνια. Εκείνη την εποχή είχε τελειώσει η προβολή του τρίτου κύκλου. Πριν την κυκλοφορία του είχε δημιουργήσει πανικό στους θαυμαστές της σειράς σε αντίθεση με τις χλιαρές αντιδράσεις του κόσμου την επόμενη της κυκλοφορίας. Υπήρχε η πεποίθηση ότι μέσω του παιχνιδιού θα δινόταν απαντήσεις σε μερικά από τα ερωτήματα και τις απορίες που είχαν δημιουργηθεί. Καλύτερα θα συμπλήρωνα ότι υπήρχε η ελπίδα να πραγματοποιηθεί αυτή η πεποίθηση του κοινού. Μια ολόκληρη βιομηχανία κρύβεται πίσω από τη σειρά και οι συντελεστές της έχουν το στοιχειώδες μυαλό για να μην απομυθοποιήσουν το δημιούργημά τους. Το παιχνίδι δεν έδωσε καμία απάντηση. Πλέον έχοντας δει και τα επόμενα επεισόδια αντιλαμβάνομαι ότι δεν έγινε η παραμικρή αναφορά στους ήρωες που πρωταγωνίστησαν στους επόμενους κύκλους. Περιστρέφεται πολύ σωστά γύρω από τους ήρωες και τις καταστάσεις που γνωρίσαμε στους τρεις πρώτους κύκλους. Το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο. Αξίζει τελικά το παιχνίδι ή πρόκειται για μια μεγάλη αρπαχτή;

Ξεκινάει με την συντριβή του αεροσκάφους όμοια με τη σειρά. Η έξυπνη κίνηση των δημιουργών ήταν ότι δεν έβαλαν σαν πρωταγωνιστή κάποιον από τους ήδη γνωστούς ήρωες. Ο καθένας έχει τα δικά του ξεχωριστά χαρακτηριστικά και αν επέλεγαν κάποιον από αυτούς θα περιόριζαν σε μεγάλο βαθμό τις δυνατότητες που τους παρείχε η σειρά. Επιλέγουν λοιπόν ένα πρόσωπο που δεν εμφανίστηκε ποτέ στο τηλεοπτικό πρόγραμμα. Ποιος είναι αυτός; Εδώ είναι η μαγκιά. Ούτε εμείς ξέρουμε. Το αίσθημα άγνοιας και απορίας της τηλεοπτικής σειράς υπάρχει και εδώ σε μεγάλο βαθμό. Ο κεντρικός μας ήρωας δεν ξέρει ποιος είναι και προκαλεί καχυποψία στους υπόλοιπους επιζώντες. Πρέπει να θυμηθεί την ταυτότητα του και να συμβιώσει αρμονικά με τους ''χαμένους''.


Το παιχνίδι ανήκει στην κατηγορία των adventure με μπόλικα στοιχεία δράσης όπως συνηθίζεται τελευταία. Η δομή του αρχικά συμβαδίζει με αυτή των επεισοδίων. Ψάχνονται όλοι στο νησί και μόλις ο ήρωας μας δει κάτι οικείο αναπολεί και με flashback ανακτά σταδιακά τη μνήμη του. Ο τρόπος που επανέρχεται η μνήμη του με τη φωτογραφική μηχανή είναι έξυπνος και δίνει ποικιλία στο παιχνίδι κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον. Μέσα στο νησί θα αντιμετωπίσει το μαύρο καπνό, τους Άλλους. Τα στοιχεία δράσης είναι που το κάνουν να ξεχωρίζει. Η σπηλιά που αν σβήσουν οι πυρσοί γίνεται αδύνατη η εξερεύνηση της και ο μαύρος καπνός κερδίζουν τις εντυπώσεις. Έχει και πιστολίδι, και προσεκτικές κινήσεις με δυναμίτη. Βάζει και το μυαλό σε εγρήγορση θέτοντας μερικούς γρίφους και δύο έξυπνα τεστ IQ που δίνουν πρόσβαση στους υπολογιστές της Dharma.

Ακούγεται καλό, αλλά τελικά δεν είναι. Τα στοιχεία που το κάνουν να ξεχωρίζει επαναλαμβάνονται διαρκώς. Σίγουρα θα μπορούσαν να βάλουν παραπάνω γρίφους από το να θέτεις γεννήτριες σε λειτουργία. Παρόμοια και με τη δράση. Ήταν ανάγκη η τελευταία σκηνή να είναι παραπλήσια με μια αρχική; Εκεί εμφανίζονται τα πρώτα στοιχεία αρπαχτής. Τα γραφικά δεν τα λες και άσχημα. Σίγουρα όμως δεν αξιοποιούν τις δυνατότητες που παρέχουν οι κονσόλες τελευταίες τεχνολογίας. Έχουμε δει και πολύ καλύτερα. Ο χειρισμός είναι εύκολος έως απλοϊκός Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό. Θα στενοχωρήσει όμως τους απαιτητικούς gamers. Η μεγαλύτερη ένσταση μου είναι η διάρκεια του παιχνιδιού. Τερματίζεται μέσα σε λίγες μέρες και χωρίς να καεί κάποιος μαζί του. Θα ήταν καλύτερο να υπήρχαν μερικά επιπλέον σενάρια ή κάποιες επιπρόσθετες διαφοροποιήσεις για να έχει κάποιος που το τερμάτισε έναν λόγο να το ξαναρχίσει. Δεν υπάρχουν αυτά. Το τέλος είναι κάθε άλλο παρά εντυπωσιακό. Χωρίς λόγο ύπαρξης. Εντάξει δεν δίνει καμιά απάντηση. Δεν είχα τέτοια απαίτηση έτσι και αλλιώς. Πιο ξενέρωτο και ανούσιο όμως δεν θα μπορούσαν να βρουν.

Εν κατακλείδι πρόκειται για ένα παιχνίδι με λίγα καλά στοιχεία που επαναλαμβάνονται σε κουραστικό βαθμό. Ελάχιστη η διάρκεια του, πανεύκολος ο χειρισμός δίνει την εντύπωση ότι απευθύνεται σε μικρά παιδάκια. Σε καμιά περίπτωση δεν θα ικανοποιήσει όσους δεν έχουν δει ποτέ την σειρά. Οι καμμένοι με τη σειρά(σαν εμένα καλή ώρα) ας του ρίξουν μια ματιά. Πλέον δεν θα το αγοράσει κανείς και ελπίζω να μην το έχει κάνει μέχρι τώρα. Είναι χαμένα λεφτά. Μια ενοικίαση όμως να φύγει η περιέργεια δεν βλάπτει. Η χρέωση δεν πρόκειται να είναι μεγαλύτερη από τρεις μέρες. Σας το εγγυώμαι.

Παρασκευή 15 Μαΐου 2009

Lost season 5 Episodes 16,17 - The Incident

Φτάσαμε αισίως στο τέλος. Δεν μιλάμε βέβαια για δύο επεισόδια, αλλά για ένα διπλό όπως είχαμε συνηθίσει. Λίγα γενικόλογα. Ήταν σοκαριστικό και απρόβλεπτο δεν έφτασε όμως το αντίστοιχο του τρίτου κύκλου. Το λέω με την έννοια ότι σε εκείνο πιστεύαμε ότι παρακολουθούσαμε ακόμα ένα flash back και για πρώτη φορά είδαμε και την τεχνική του flash forward. Βέβαια σε εκείνο είχαμε αγωνία να δούμε τον τρόπο εξέλιξης επειδή μας είχαν δείξει τα μελλοντικά γεγονότα. Το θετικό του έκτου κύκλου είναι ότι όσο και να χτυπάμε τον κώλο μας κάτω δεν μπορούμε να προβλέψουμε τίποτα. Είναι όλα εντελώς φλου με κυρίαρχο ερώτημα τη χρονική στιγμή που θα διαδραματιστεί ο έκτος κύκλος. Ό,τι και να δείξει δεν θα είμαστε σίγουροι. Από αυτή την άποψη είναι πιο πολύ αναπάντεχο και πιο πολλά υποσχόμενο. Τα έφεραν όλα τούμπα, κατέρριψαν σχεδόν όλα τα spoilers που κυκλοφορούσαν και αυτή είναι η χαρά της δημιουργίας. Κλαίω που πιθανότατα δεν θα δω τα καινούρια επεισόδια κοντά στην εποχή που θα κυκλοφορήσουν αλλά δεν θα επεκταθώ.

Από το πρώτο λεπτό τρως φρίκες. Ένα πλοίο που πρέπει να είναι το black rock, δύο τύποι να συζητάνε. Περίεργοι και οι δύο και δεν τους έχουμε ξαναδεί. Να σου καπάκι και το άγαλμα. Το είχαμε συνδυάσει όλοι με αρχαίες εποχές. Αν το πλοίο πάντως είναι το black rock πάλι βλακεία είπαμε. Ο ένας από τους δύο τύπους είναι ο Τζέηκομπ. Ναι εκείνος που είχε αχνοφανεί κάποτε, που πρόλαβε να αρθρώσει ένα σώσε με και που μετά άρχισαν να πετάνε αντικείμενα μέσα στη καλύβα του. Δεν είναι καθόλου πνεύμα τελικά. Μια χαρά ανθρώπινη υπόσταση έχει. Συζητάνε περίεργα πράγματα. Ο Τζέηκομπ θέλει να φέρνει κόσμο στο νησί ενώ ο άλλος όχι. Απειλεί να βρει ένα παραθυράκι και τότε θα σκοτώσει τον Τζέηκομπ. Τι στο διάολο δίπλα σου είναι. Σκοτωσέ τον να τελειώνουμε. Τι τα θέλεις τα παράθυρα; Συμβολικά και τα λόγια τους. Μην δουλευόμαστε μεταξύ μας. Δεν πρόκειται να είναι θεοί. Πόσο μάλλον αρχαίοι. Αν το γυρίσουν σε ιστορία Όσιρι - Σεθ θα παραγίνει το κακό. Υπάρχουν βέβαια παραλληλισμοί με θεούς και ανθρώπινη έπαρση και τιμωρία που ακολουθεί αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Νέα κόντρα στο προσκήνιο και που είσαι ακόμα.

Τζέηκομπ συνεχίζει να μας ταλαιπωρεί. Αγέραστος και αυτός. Έχει συναντήσει και τους κύριους πρωταγωνιστές της σειράς. Αυτή τη σκηνή με τον Λοκ που πέφτει από το παράθυρο την είχαμε δει κάποτε. Ούτε καν τον κύκλο δεν θυμάμαι. Μου είχε κάνει εντύπωση εκείνος ο περίεργος που του μίλησε αλλά δεν έδωσα σημασία. Κίνηση εντυπωσιασμού σκέφτηκα. Και νάτος πάλι φάτσα φόρα. Ό,τι και να είναι αυτός ο Τζέηκομπ δεν είναι εκατό τα εκατό άνθρωπος. Αγγίζει το Λοκ και γιατρεύεται, αγγίζει τον Τζακ και από εκεί που είναι άπειρος χειρουργός μεταμορφώνεται σε αυθεντία. Τα ίδια με Κέητ και Σώγιερ. Σαν να προδιέγραψε το μέλλον τους. Γιατί όμως θέλει να φέρνει κόσμο στο νησί; Μελετάει την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση; Κάνει και αυτός κάποιου είδους πειράματα; Τι τον πειράζει τον άλλο τον μπαγάσα; Για την πάρτυ του το θέλει και μόνο;

Είχαμε και τους πιο συνηθισμένους ήρωες. Με το Λοκ από την αρχή κάτι δεν πήγαινε καλά. Οκ δέχομαι την υπερβολική του αυτοπεποίθηση. Την είχε καμιά φορά, την έχανε πανηγυρικά. Ήταν ή του ύψους ή του βάθους. Αυτό που δεν είχα καταλάβει ήταν πως ήθελε να σκοτώσει τον Τζέηκομπ. Είχε δει κάποτε μια άυλη μορφή. Είχε νιώσει καλύτερα. Πως μπορεί να δολοφονήσει κάτι τέτοιο; Είχε κάνει και μεγαλύτερες αγαμίες στο παρελθόν βέβαια και δεν έδωσα σημασία. Το κιβώτιο που κουβαλούσε η Ιλάνα ήξερα ότι θα έχει το πτώμα του ΛοκΒρωμούσε από την αρχή.Dead is dead λέμε. Το είπε και ο Ρίτσαρντ που κάτι παραπάνω ξέρει. Φυσικά δεν θα τέλειωνε με αυτή την αποκάλυψη. Ίδιο τέλος σε δύο κύκλους ισοδυναμεί με αυτοκτονία. Να προβλέψω βέβαια ποιος ήταν ο περιφερόμενος ζωντανός Λοκ δεν ήταν δυνατό. Το τσιράκι της Ιλάνα ήταν εκείνος που έβαλε το Μάιλς στο φορτηγό. Άνθρωπος του Τζέηκομπ που έκρινε πως δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή να πάει στο νησί ο Ασιάτης. Κόντρα και στο Γουίντμορ λοιπόν. Χωρίς να καίγεται και πολύ.Είπε στο Φρανκ ότι είναι οι καλοί της υπόθεσης. Το ίδιο είχε πει και ο Μπεν στο τέλος του δεύτερου κύκλου. Σύμπτωση ή σεναριακό λάθος. Δεν νομίζω να υπάρχει συσχέτιση. Οι υπόλοιποι σαν να ήταν και το μειονέκτημα του επεισοδίου. Ιδιαίτερα εκείνη η Τζούλιετ με τα άλλαξα γνώμη θυμήθηκε να γίνει παντελώς χαζογκόμενα. Να και η Κέητ να σαλιαρίζει τον Τζακ και σου σπάνε τα νεύρα. Γύρω στα 20 λεπτά ήταν αυτά τα συγχωρώ.

Να και το τέλος και το μεγάλο σοκ. Ο Λοκ είναι ο τύπος που μιλούσε στην αρχή στο Τζέηκομπ. Φοβερός και τρομερός αλλά δεν μπορεί να δολοφονήσει ο ίδιος για αυτό πείθει το Μπεν. Έχουν και αυτοί οι περίεργοι δικούς τους κανόνες; Δε ξέρω. Αφού μπορεί και παίρνει μορφές πιθανότατα θα έγινε ο Κρίστιαν, ο αδερφός του Έκο, η γυναίκα του Γκουντγουιν, η Άλεξ. Όλοι αυτοί είχαν ένα διεστραμμένο στο βλέμμα και μια σιγουριά. Πάλι όμως αν έχει τέτοια ικανότητα γιατί δεν πλησίασε τον Τζέηκομπ πιο νωρίς; Μήπως έπρεπε να πάρει τη μορφή του μοναδικού ανθρώπου που είχε μιλήσει μαζί του; Δεν γνωρίζω να πω τη μαύρη αλήθεια. Ο τρανός Τζέηκομπ δεν μπορεί να αμυνθεί; Συμπαθητικός ήταν αλλά την είπε στεγνά στο Μπεν και με εξόργισε. Τσιράκι τελικά ο Μπεν. Πιόνι και μεγάλο. Αναπάντεχη εξέλιξη για εμένα. Ξέχασα και το Ριχάρδο. Το Ρίτσαρντ εννοώ. Για να τον ξέρουν σαν Ριχάρδο τα έχει τα χρονάκια του. Μέχρι και ο Λεοντόκαρδος μπορεί να είναι. Θα σκάσει μύτη με το άλογο και θα προκαλέσει σε μονομαχία τον κακό Λοκ. Ναι το έχω χάσει, το παραδέχομαι. Πεθαίνει λοιπόν ο Τζέηκομπ έστω και από φωτιά; Τον είχα για πιο μαθημένο στις δυσκολίες. Κάποιοι λέει έρχονται. Μάλλον εννοεί την Ιλάνα και το Ρίτσαρντ; Στο www.cinemascope.gr διάβασα μια άποψη ότι εννοεί πως θα έρθουν οι παγιδευμένοι χρονικά στο 1977. Δεν τη συμμερίζομαι να πω την αλήθεια.

Τι έγινε λοιπόν και με αυτούς; Απίστευτος ο Μάιλς που τους είπε το αυτονόητο. Ότι μπορεί οι ίδιοι να προκαλέσουν το περιστατικό που είναι υπεύθυνο για την πτώση της πτήσης. Έριξαν τη βόμβα. Τα κατάφεραν. Και μετά; Εδώ αρχίζουν τα ζόρια. Μπορεί κάποιος να ισχυρίστει ότι δεν έγινε ποτέ η έκρηξη. Μιλάει για την τελευταία σκηνή με την Τζούλιετ. Ο ήχος της έκρηξης πάντως ακούγεται. Με τις ελάχιστες μου γνώσεις πάνω στα πυρηνικά φαινόμενα δεν νομίζω ότι με την έκρηξη θα παραχθεί ένα λευκό τοπίο. Τέχνασμα ήταν αυτό για να μας μπερδέψουν ακόμα περισσότερο. Δέχομαι ότι έγινε η έκρηξη. Και λοιπόν; Τα συζητήσαμε και στην προηγούμενη ανάρτηση. Είναι ικανή να αλλάξει το μέλλον; Ίσως ξαναπήραν την πτήση της Ατζίρα και προσγειώθηκαν όλοι μαζί στην ίδια χρονική στιγμή. Ο Ρίτσαρντ όμως είπε ότι τους είδε όλους να πεθαίνουν. Την εμπιστεύομαι την κουφάλα. Ό,τι και να πω όμως άδικο θα έχω. Μας την έφεραν για τα καλά. Ιδανικό τέλος για τον κύκλο. Αυτό ήταν λοιπόν. Αν ακι δεν σας ενδιαφέρει υπόσχομαι δημόσια ότι και για τον έκτο κύκλο θα υπάρχει ανάλυση για κάθε επεισόδιο ξεχωριστά. Με καθυστέρηση βέβαια αλλά τι να κάνω. Lost είναι αυτό. Καλό Ιανουάριο λοιπόν. Ποιος ασχολείται με το καλοκαίρι;

Πέμπτη 7 Μαΐου 2009

Lost season 5 Episode 15 - Follow the Leader

Όσοι από εσας διαβάσατε την προηγούμενη ανάρτηση θα γνωρίζετε ότι είχε σταματήσει το κατέβασμα στο 98%. Ως δια μαγείας βρέθηκε η καταραμένη πηγή ακριβώς την ίδια ώρα που ανέβηκαν και οι υπότιτλοι. Τέτοιο συγχρονισμό θα τον ζήλευε και ο Τζον Λοκ όταν είπε στον Ρίτσαρντ να του βγάλει την σφαίρα από το πόδι. Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι το νησί είναι υπεύθυνο για τη διαβολεμένη σύμπτωση. Σκέφτομαι να πάρω ένα πιστόλι σαν το Μάικλ. Ο μόνος λόγος που δεν το έχω κάνει είναι γιατί δεν ξερώ αν αυτό που ζω τώρα είναι το παρελθόν μου ή το παρόν. Ναι έχω αρχίσει και τα χάνω. Με αυτά που βλέπω λογικό είναι. Διάβασα ότι έχει κεντρικό πρόσωπο τον Ρίτσαρντ. Richard centric my ass που θα λέγανε και οι Αμερικάνοι. Πρέπει να είναι πολύ απλή η εξηγηση για τον τύπο. Δεν μπορώ να χωνέψω ότι τόσα επεισόδια και δεν μας έχουν δώσει έστω ένα μικρό στοιχείο. Λέτε να γίνει στο τελευταίο διπλό; Δεν το πολυπιστεύω. Έκτος λοιπόν. Εκεί πρέπει να έχουν την τιμητική τους ο Τζέηκομπ και ο Ρίτσαρντ.

Ένα γενικό σχόλιο. Το σημερινό ήταν καλό. Ένα τυπικό επεισόδιο πέμπτου κύκλου. Αρκετή αγωνία, λίγο αίμα, υπερβολικό μπέρδεμα και ένα πολλά υποσχόμενο τέλος. Παιχνίδι σε τρία ταμπλό σήμερα και καλύτερη συνοχή. Εχθρικοί, άλλοι ή όπως θέλετε να τους λέτε, Ντάρμα και παρόν. Όποτε λέω αυτή τη λέξη λύνομαι στα γέλια αλλά τι να κάνω. Το σημείο που συνάντησε ο Λοκ τον εαυτό του να περιφέρεται ανάμεσα στις λάμψεις ήταν πετυχημένο. Άλλη μια απόδειξη πως ότι έγινε έγινε και δεν μπορεί να αλλάξει. Εντύπωση μου προκαλεί η εμφανής αδυναμία του Ρίτσαρντ. Έχει αρχίσει να μην γνωρίζει τις εξελίξεις και να φαίνεται χαμένος. Ο Λοκ ψωνίστηκε υπερβολικά. Περιφέρεται με έναν απίστευτο αέρα. Αέρα καταστροφής όμως. Για καλό υποτίθεται ότι τον έφερε το νησί και αυτός θα ισοπεδώσει τα πάντα. Βλέπω το μαύρο καπνό να παίρνει τη μορφή του Μπουν και να τον σκοτώνει για ακόμα μία φορά. Ο Μπεν έχει το ύπουλο βλέμμα. Με ξενέρωσε λίγο και αυτός επειδή δεν μπορεί να αφήσει ένα παιδί ορφανό. Άκου ρε να έχει το απόλυτο είδωλο ψυχολογικά τραύματα. Τι είπε θέλει να κάνει ο Λοκ; Να σκοτώσει τον Τζέηκομπ; Γελάσαμε και σήμερα. Να του πάρει τη θέση το συζητάμε. Αλλά το να αλληλοσκοτωθούν δυο νεκροί θα έχει πλάκα.

Στα άλλα δύο ταμπλό είχαμε και εκεί ενδιαφέρον. Ο Τζακ καταρχήν πρέπει να πάρει το Όσκαρ βλακείας. Ο άλλος πέθανε μπροστά στα μάτια του και του απέδειξε ότι δεν μπορεί να αλλάξει όσα έγινε και αυτός τρέφει φρούδες ελπίδες. Η Κέητ όταν τον ρώτησε τι θα γίνει με εμάς ελπίζω να μην εννοούσε αυτούς τους δύο αλλά γενικά όσους επέζησαν από την πτήση. Καλά έκανε και τον παράτησε. Μακάρι να μην ξαναγυρίσει κοντά του ποτέ. Επιτέλους είδαμε και Σαγίντ έστω και για λίγο. Περιμένουμε να δούμε τη συνέχεια και με αυτόν. Από την άλλη μου την έσπασε ο Σώγιερ μετά από καιρό. Ξεκίνησε σαν τυπάς και στο τέλος διάλεξε να φύγει με την κρυόκωλη γιατρίνα. Του ήρθε και αυτουνού η Κέητ γυάλισε της άλλης το μάτι, αλλά τι να κάνουμε Kate + Sawyer = L.F.E

Πριν φτάσω στο τέλος ας μείνω λίγο στον Ρίτσαρντ και στην ατάκα του "τους είδα όλους να πεθαίνουν". Δεν έχει πει ποτέ ψέματα και δεν έχει λόγο να πει και τώρα. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι θα ενεργοποιήσουν τη βόμβα υδρογόνου. Οι άνθρωποι της Ντάρμα πρέπει να πεθάνουν από το αέριο. Βέβαια η έκφραση δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα δεν σημαίνει ότι θα συμβεί και με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Για αυτό μην παίρνεις και όρκο. Όπως και με το υποβρύχιο. Πάλι δεν πιστεύω ότι θα φύγει. Αν όμως παραμείνει θα έχουμε μια αλλαγή. Θα μείνει ο Μάιλς και η μάνα του στο νησί και δεν θα χάσει τον πατέρα του. Το απρόβλεπτο είναι που κάνει την αναμονή του επόμενου διπλού μαρτυρική. Ίσως πρέπει να ετοιμάσω και μια συλλεκτική ανάρτηση μετά το τέλος του πέμπτου ανάρτηση. Θα δω.

Πέμπτη 30 Απριλίου 2009

Lost season 5 Episode 14 - The Variable

Τελικά δεν είχε ουδεμία σχέση με το συναρπαστικό the constant ούτε στην δομή ούτε σε τίποτα. Δεν είναι απαραίτητως κακό αυτό επειδή το Lost μας έχει ενθουσιάσει με τις συνεχόμενες αλλαγές που παρουσιάζει ακόμα και από επεισόδιο σε επεισόδιο. Οι προσδοκίες πάντως ήταν υψηλές. Ήταν και η μικρή διακοπή των δύο βδομάδων που έκανε την αναμονή ακόμα πιο δύσκολη. Το αποτέλεσμα πάντως ήταν κατώτερο του αναμενόμενου. Με λίγες λέξεις μπορώ να πω ότι έχουμε δει πολύ καλύτερα επεισόδια. Φυσικά έχουμε δει και πολύ χειρότερα δεν αντιλέγω. Ίσως έπεσα θύμα των προσδοκιών μου. Αναμένοντας ένα εξαιρετικό επεισόδιο δεν ικανοποιήθηκα βλέποντας ένα αρκετό καλό.

Σταθερές και μεταβλητές και περιμένεις να δεις κανένα ολοκλήρωμα, μια δυο διαφορικές εξισώσεις, κανένα ανάδελτα βρε αδερφέ. Και αν δεν δεις τίποτα από τα παραπάνω συμβιβάζεσαι με μια χωροχρονική ασυνέχεια. Πως ήταν περίπου το constant. Γεμάτο από χαοτικά ταξίδια περίπου σαν να αιωρείσαι στο κενό προσπαθώντας παράλληλα να πιαστείς από ένα σταθερό σημείο που θα σε σώσει. Αυτές οι ωραίες εικόνες έδωσαν τη θέση τους σε έναν ψιλοαχταρμά. Παιδική ηλικία Φάραντευ, η σφαίρα που χτύπησε τον Ντέσμοντ, 1977 και λίγη δράση, σχέση Ελοίζ και Τσαρλς. Πρόβλημα συνοχής είχε. Δεν έδεσαν καλά όλα τα υλικά. Παρουσιάζει κάτι ενδιαφέρον μετά το κατέστρεφε και τούμπαλιν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η άθλια σκηνή με τον Τζακ και τον Ντάνιελ σε ρόλο πιστολάδων και μετά από λίγο ο εκπληκτικός μονόλογος του Νταν. Παραφορτωμένο επεισόδιο σε γενικές γραμμές.

Τι μένει στο τέλος όμως; Κουλαβάχατα εντελώς. Τις φρίκες τις μεγάλες θα τις φάνε οι εναπομείναντες στο έτος 1977. Πολύ τα σκάτωσαν και να δω πως θα ξεμπλέξουν. Λες να χωθεί κανένας Σαγίντ από το πουθένα; Ακόμα περιφέρεται σαν την άδικη κατάρα; Υποθέτω ότι θα μείνουν παγιδευμένοι στο παρελθόν. Αν είχαν μια ελπίδα με τον Ντάνιελ την έχασαν και αυτήν. Δεν νομίζω να ζήσει ο τύπος. Ήταν προσχεδιασμένο να πεθάνει. Κάποια στιγμή όμως πρέπει να μας εξηγήσουν έστω και λίγο αυτά τα πρέπει, τους κανόνες και το καταραμένο πεπρωμένο. Θυσιάζουν γονείς τα παιδιά τους. Ρε γαμώτο πρέπει να το κάνουν για πολύ σοβαρό λόγο. Γλυκόπικρη η αίσθηση. Επανορθώστε και γρήγορα παρακαλώ.

Mια μικρή προσωπική επισήμανση για τον Δημήτρη αν με διαβάζει ακόμα και δεν με εγκατέλειψε. Σήμερα είχαμε την διάψευση ότι η Σάρλοτ είναι κόρη του Τσανκ. Το πρώτο επεισόδιο που έδειχνε το μωρό δεν σταμάτησε εκεί. Έδειχνε στην συνέχεια τον τρελό Ασιάτη να κατεβαίνει στο σταθμό για να διορθώσει ένα πρόβλημα με την ηλεκτρομαγνητική ενέργεια. Εκεί έπεσε πάνω στον Φάραντεη. Ναι ήταν μια σκήνη που την έδειξαν και στο 14ο. Με δεδομένο ότι ο Ντάνιελ μίλησε με την Σάρλοτ που ήταν γύρω στα πέντε είναι αδύνατον να είναι και το μωρό.Αυτό είναι ο Μάιλς. Δεν είναι δικιά μου η παρατήρηση. Τα συγχαρητήρια πάνε στη διαδικτυακή μου φίλη nmathens η αλλιώς γνωστή και σαν φα λα ντο μι. Χειροκροτήστε την. Όταν μιλάει μαζί μου έχει αναλαμπές.