Aris Gram: The story of a legend

Από μικρό παιδί ήθελα να γίνω μεγάλος μπασκετμπολίστας. Απέτυχα κυρίως γιατί το nba live δεν μου έδωσε τη δυνατότητα να μεγαλουργήσω. Τα όνειρα βέβαια αν δεν μεταλάσσονται πεθαίνουν. Για αυτό λοιπόν αποφάσισα να γίνω μεγάλος ποδοσφαιριστής. Ευτυχώς το pro evolution με σκέφτηκε.

Τώρα πλέον αποσύρθηκα, στα 28 μου και σαν πρωταθλητής Ευρώπης. Νωρίς νωρίς εγκατέλειψα αλλά δεν μπορώ να ασχολούμαι μόνο με το ποδόσφαιρο. Έχω και άλλες καριέρες να κοιτάξω. Μια καλή λύση είναι και αυτή http://argram.blogspot.com/2008/12/guitar-hero_945.html. Ποιος ξέρει βέβαια τι άλλο παιχνίδι θα κυκλοφορήσει εντός ολίγου. Αναμονή. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μπάλα που έπαιζα στο νηπιαγωγείο, στο χρωματιστό, στο κανάλι, στο κρι κρι, στο παλιό. Εκεί έκανα τα πρώτα μου βήματα. Έτσι βρέθηκα ένα πρωί στα 17 μου στην Ολλανδία να κλείνω συμβόλαιο με τη Willem. Δύσκολοι καιροί. Νέα χώρα, νέοι τρόποι ζωής (space cake) δεν μπόρεσα να διακριθώ. Προσπαθούσα να πείσω τον προπονητή μου ότι αξίζω. Μάταια όμως. Κατάφερα να παίξω τρία παιχνίδια όλα και όλα. Στο ένα με έβαλε αλλαγή σαν αμυντικό χαφ στο 70 και με έβγαλε στο 85. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο Ps3 ο χρόνος δεν κυλάει φυσιολογικά. Στα μέσα της χρονιάς αποφάσισα να φύγω και έτσι συμφώνσα με την NAC Breda. Φουνταριστό με έβαλε ο νέος προπονητής και πέτυχα πέντε γκολ. Έμεινα άλλη μια χρονιά. 11 γκολ εκεί και έκτη θέση. Καλές εμφανίσεις και αξιόλογη πορεία. Την επόμενη ήρθε πρόταση από την Feyernood. 16 γκολ σκόραρα σαν δεκάρι αλλά η ομάδα δεν πήγαινε καλά. Έπαιζε και ο Μακάι εκεί και δύο ντίβες δεν χωρούσαν στην ίδια ομάδα.

Ακολούθησε η πιο συναρπαστική πενταετία με τα χρώματα της AZ. Τέσσερα πρωταθλημάτα, πέντε κύπελλα και πάρα πολλές φορές να έχω βγει πρώτος σκόρερ και σε ασίστ και σε πρωτάθλημα και κύπελλο. Champions League έχανα πάντα από την Manchester United. Έφταιγε και ο προπονητής που με έκανε αλλαγή συχνά. Όχι εγώ που έτρεχα πάνω κάτω χωρίς λόγο και πέθαινα στο 60. Είχαμε φτάσει και τελικό αλλά χάσαμε πάλι από τον κακό δαίμονα. Με ένα μηδέν όμως. Ο μισθός μου ανέβηκε κατακόρυφα έγινα γνωστός παντού. Μια χρονιά βγήκα και καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής. Του κόσμου δεν τα κατάφερα. Εκεί φαίνεται πως λαδώνονται οι επιτροπές. Κάποια στιγμή βαρέθηκα, ευχαρίστησα τους οπαδούς της Az για τη στήριξη και πήγα στη Φιορεντίνα και σε ένα πιο απαιτητικό πρωτάθλημα.

Επιστροφή σαν center for. Δύσκολα τα περιμένα αλλά εξελίχθηκα σε μεγάλο ψέμα. 51 ματς και 60 γκολ. Άσε που σε καμιά 15αριά μπήκα και σαν αλλαγή. Πρωτάθλημα και κύπελλο αλλά από Ευρώπη μόνο οχτάδα. Πάλι οι καταραμένοι Άγγλοι μπροστά μου. Έφυγα και από εκεί γιατί δεν τα βρήκαμε στο οικονομικό. Μαρσέιγ ο επόμενος σταθμός. Μια ομάδα που είχε τερματίσει δωδέκατη. Καμιά 45 γκολ και και 20 ασίστ και εκεί. Παραέγινα ψέμα. Πρωτάθλημα και απώλεια κυπέλλου στα πέναλτυ και ας είχα βάλει τρία γκολ στον τελικό. Δεν με ήθελαν για την επόμενη χρονιά και πήγα στην Pompy.(H Πορτσμουθ είναι αυτή;).Χάσαμε το πρωτάθλημα. Δέκα αγωνιστικές πριν το τέλος είχαμε διαφορά έντεκα βαθμών από τους δεύτερους. Άρχισα και εγώ τα skip match και βρεθήκαμε τρίτοι. Πήραμε το champions league όμως με έμενα πρώτο σκόρερ. Όπως και το κύπελλο. Εκεί αποφάσισα να αποσυρθώ. Συγκινήθηκα όταν όλοι μου οι συμπαίχτες φορούσαν τη φανέλα που έγραφε ARGRAM. Και τα δύο τρόπαια τα σήκωσα σαν αρχηγός. Καλύτερα να φεύγεις σαν πρώτος και όχι σαν ξεπεσμένος. Μαλακίες λέω, αν δεν πήγαινα φαντάρος θα συνέχιζα. Ας μείνει μεταξύ μας αυτό. Μην χαλάσει και το τέλος της ιστορίας. Είμαι πλέον ένας θρύλος. Αν είχα ίντερνετ θα μπορούσα να έπαιζα και online τέτοια παιχτούρα που είμαι. Άντε μου εύχομαι να γίνω σύντομα ταινία να κατατροπώσω το Goal.

Lost Via Domus

Σε καταναλωτική κοινωνία ζούμε, το marketing κυριαρχεί, ο κόσμος κυνηγάει το εύκολο χρήμα προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί με κάθε δυνατό τρόπο την όποια επιτυχία έχει σημειωθεί πρόσφατα. Ηθοποιοί που είναι στα φόρτε τους επειδή έπαιξαν σε μια πετυχημένη σειρά τρελαίνονται στις διαφημίσεις (το ίδιο κάνουν και μερικοί αθλητές), πετυχημένα videogames γίνονται ταινίες και το αντίστροφο. Θα μπορούσαμε με βάση το τελευταίο παράδειγμα να κάνουμε μια γενική κουβέντα περί χαμένης έμπνευσης και δημιουργικότητας. Ίσως άλλη φορά. Το σίγουρο ήταν ότι το Lost δεν θα γλίτωνε από τις επιταγές της μόδας. Φυσικά βγήκε και σε παιχνίδι για ηλεκτρονικούς υπολογιστές, playstation3 και xbox αν δεν απατώμαι. Το όνομα αυτού Lost Via Domus.



Έχει περάσει πολύς καιρός από τη μέρα που κυκλοφόρησε. Περίπου δύο με τρία χρόνια. Εκείνη την εποχή είχε τελειώσει η προβολή του τρίτου κύκλου. Πριν την κυκλοφορία του είχε δημιουργήσει πανικό στους θαυμαστές της σειράς σε αντίθεση με τις χλιαρές αντιδράσεις του κόσμου την επόμενη της κυκλοφορίας. Υπήρχε η πεποίθηση ότι μέσω του παιχνιδιού θα δινόταν απαντήσεις σε μερικά από τα ερωτήματα και τις απορίες που είχαν δημιουργηθεί. Καλύτερα θα συμπλήρωνα ότι υπήρχε η ελπίδα να πραγματοποιηθεί αυτή η πεποίθηση του κοινού. Μια ολόκληρη βιομηχανία κρύβεται πίσω από τη σειρά και οι συντελεστές της έχουν το στοιχειώδες μυαλό για να μην απομυθοποιήσουν το δημιούργημά τους. Το παιχνίδι δεν έδωσε καμία απάντηση. Πλέον έχοντας δει και τα επόμενα επεισόδια αντιλαμβάνομαι ότι δεν έγινε η παραμικρή αναφορά στους ήρωες που πρωταγωνίστησαν στους επόμενους κύκλους. Περιστρέφεται πολύ σωστά γύρω από τους ήρωες και τις καταστάσεις που γνωρίσαμε στους τρεις πρώτους κύκλους. Το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο. Αξίζει τελικά το παιχνίδι ή πρόκειται για μια μεγάλη αρπαχτή;

Ξεκινάει με την συντριβή του αεροσκάφους όμοια με τη σειρά. Η έξυπνη κίνηση των δημιουργών ήταν ότι δεν έβαλαν σαν πρωταγωνιστή κάποιον από τους ήδη γνωστούς ήρωες. Ο καθένας έχει τα δικά του ξεχωριστά χαρακτηριστικά και αν επέλεγαν κάποιον από αυτούς θα περιόριζαν σε μεγάλο βαθμό τις δυνατότητες που τους παρείχε η σειρά. Επιλέγουν λοιπόν ένα πρόσωπο που δεν εμφανίστηκε ποτέ στο τηλεοπτικό πρόγραμμα. Ποιος είναι αυτός; Εδώ είναι η μαγκιά. Ούτε εμείς ξέρουμε. Το αίσθημα άγνοιας και απορίας της τηλεοπτικής σειράς υπάρχει και εδώ σε μεγάλο βαθμό. Ο κεντρικός μας ήρωας δεν ξέρει ποιος είναι και προκαλεί καχυποψία στους υπόλοιπους επιζώντες. Πρέπει να θυμηθεί την ταυτότητα του και να συμβιώσει αρμονικά με τους ''χαμένους''.


Το παιχνίδι ανήκει στην κατηγορία των adventure με μπόλικα στοιχεία δράσης όπως συνηθίζεται τελευταία. Η δομή του αρχικά συμβαδίζει με αυτή των επεισοδίων. Ψάχνονται όλοι στο νησί και μόλις ο ήρωας μας δει κάτι οικείο αναπολεί και με flashback ανακτά σταδιακά τη μνήμη του. Ο τρόπος που επανέρχεται η μνήμη του με τη φωτογραφική μηχανή είναι έξυπνος και δίνει ποικιλία στο παιχνίδι κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον. Μέσα στο νησί θα αντιμετωπίσει το μαύρο καπνό, τους Άλλους. Τα στοιχεία δράσης είναι που το κάνουν να ξεχωρίζει. Η σπηλιά που αν σβήσουν οι πυρσοί γίνεται αδύνατη η εξερεύνηση της και ο μαύρος καπνός κερδίζουν τις εντυπώσεις. Έχει και πιστολίδι, και προσεκτικές κινήσεις με δυναμίτη. Βάζει και το μυαλό σε εγρήγορση θέτοντας μερικούς γρίφους και δύο έξυπνα τεστ IQ που δίνουν πρόσβαση στους υπολογιστές της Dharma.

Ακούγεται καλό, αλλά τελικά δεν είναι. Τα στοιχεία που το κάνουν να ξεχωρίζει επαναλαμβάνονται διαρκώς. Σίγουρα θα μπορούσαν να βάλουν παραπάνω γρίφους από το να θέτεις γεννήτριες σε λειτουργία. Παρόμοια και με τη δράση. Ήταν ανάγκη η τελευταία σκηνή να είναι παραπλήσια με μια αρχική; Εκεί εμφανίζονται τα πρώτα στοιχεία αρπαχτής. Τα γραφικά δεν τα λες και άσχημα. Σίγουρα όμως δεν αξιοποιούν τις δυνατότητες που παρέχουν οι κονσόλες τελευταίες τεχνολογίας. Έχουμε δει και πολύ καλύτερα. Ο χειρισμός είναι εύκολος έως απλοϊκός Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό. Θα στενοχωρήσει όμως τους απαιτητικούς gamers. Η μεγαλύτερη ένσταση μου είναι η διάρκεια του παιχνιδιού. Τερματίζεται μέσα σε λίγες μέρες και χωρίς να καεί κάποιος μαζί του. Θα ήταν καλύτερο να υπήρχαν μερικά επιπλέον σενάρια ή κάποιες επιπρόσθετες διαφοροποιήσεις για να έχει κάποιος που το τερμάτισε έναν λόγο να το ξαναρχίσει. Δεν υπάρχουν αυτά. Το τέλος είναι κάθε άλλο παρά εντυπωσιακό. Χωρίς λόγο ύπαρξης. Εντάξει δεν δίνει καμιά απάντηση. Δεν είχα τέτοια απαίτηση έτσι και αλλιώς. Πιο ξενέρωτο και ανούσιο όμως δεν θα μπορούσαν να βρουν.

Εν κατακλείδι πρόκειται για ένα παιχνίδι με λίγα καλά στοιχεία που επαναλαμβάνονται σε κουραστικό βαθμό. Ελάχιστη η διάρκεια του, πανεύκολος ο χειρισμός δίνει την εντύπωση ότι απευθύνεται σε μικρά παιδάκια. Σε καμιά περίπτωση δεν θα ικανοποιήσει όσους δεν έχουν δει ποτέ την σειρά. Οι καμμένοι με τη σειρά(σαν εμένα καλή ώρα) ας του ρίξουν μια ματιά. Πλέον δεν θα το αγοράσει κανείς και ελπίζω να μην το έχει κάνει μέχρι τώρα. Είναι χαμένα λεφτά. Μια ενοικίαση όμως να φύγει η περιέργεια δεν βλάπτει. Η χρέωση δεν πρόκειται να είναι μεγαλύτερη από τρεις μέρες. Σας το εγγυώμαι.

Guitar Hero

Πρώτα από όλα θέλω να ευχαριστήσω τους γονείς μου που με έφεραν στην ζωή και που μου αγόρασαν το playstation 3. Να ευχαριστήσω επίσης και την sony γιατί χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχε η κονσόλα. Τέλος θα ευχαριστήσω και το παιχνίδι guitar hero που έκανε ένα όνειρο μου πραγματικότητα.

Μου έδωσαν και μια κιθάρα. Την πέρασα γύρω από το λαιμό μου, ένιωσα έτοιμος να ροκάρω με ανελέητο ρυθμό αλλά μπα. Τίποτα. Είχε ένα ελάττωμα. Πάτησα το κουμπί, το ps3 θα έπρεπε να την αναγνωρίσει αλλά μάταια. Ξενέρωμα. Ευτυχώς έπαιζε και με το χειριστήριο. Τώρα θα μου πείτε γίνεσαι ροκ σταρ πατώντας L1,R1 και θα έχετε δίκιο αλλά γραμμένους σας έχω. Επίπεδο δυσκολίας easy. Τι να κάνω, δεν γεννήθηκα Satriani. Σκούρα τα πράγματα στην αρχή. Τρια κουμπιά όλα και όλα αλλά εγώ ασυγχρόνιστος. Βέβαια όπως θέλουν να λένε και όλοι οι σύγχρονοι αμπελοφιλόσοφοι όταν θέλεις να γίνεις κάτι θα το πετύχεις. Είχαν δίκιο τελικά. Μόνο στο playstation όμως και μόνο στο εύκολο επίπεδο. Κάνω λίγη εξάσκηση και μέσα σε μια μέρα ξεκίνησε η καριέρα μου.

Δοκιμαστικά για αρχή. Βγάζω για πλάκα τα τρία από τα τέσσερα και ξεκινάει η λαμπρή μου καριέρα. Ήδη έχω αρχίσει να ψωνίζομαι. Σιγά το τραγούδι το school's out. Με την πρώτη το έπαιξα. Γελοίο. Το barracuda των heart είναι κλάσεις ανώτερο. Τα εύκολα τραγούδια δεν τα ακούω πλέον. Είμαι γεννημένος για τα δύσκολα. Κέρδισα τον slash και τον morello σε διαγωνισμό κιθάρας. Τζαμάραμε μαζί στο welcome to the jungle και στο bulls on parade. Σε μια εμφάνιση έπαιξα slipknot και καπάκι muse. Αυτό ούτε στα καλύτερα μου όνειρα δεν μπορούσα να το φανταστώ. Tenacious d, kiss, killers, black sabbath,disturbed, sex pistols, cream, δεν άφησα κάτι άπαiχτο. Η μεγάλη κόλαση ήταν το the number of the beast. Να έμπαινε κανένας μέσα στο σπίτι να με έβλεπε να χτυπιέμαι κρατώντας ένα χειριστήριο και θα έχανε πάσα ιδέα. Τώρα με περιμένουν οι slayer. Κακά τα ψέματα. Η μουσική σκηνή με χρειάζεται. Έχω λαμπρό μέλλον. Οι γειτονές μου δεν πρέπει να ενοχλούνται από την μουσική. Πρέπει να είναι περήφανοι που μένουν δίπλα σε έναν σταρ.