Maybeshewill - He films the clouds pt.2

Ήταν ένα από τα συνηθισμένα καλοκαιρινά απογεύματα λίγες στιγμές πριν τη δύση του ήλιου,ακριβώς τη στιγμή που ο ουρανός ντυνόταν με τα πιο όμορφα του χρώματα. Ξεκίνησε μόνη της με κατεύθυνση προς την παραλία. Ήταν η καλύτερη διέξοδος από τα προβλήματα της καθημερινότητας. Θα άφηνε τη τσάντα της πάνω στην άμμο και λίγο πιο δίπλα το λευκό της φόρεμα. Θα στεκόταν μπροστά στη θάλασσα με το κύμα να της χαϊδεύει τα πόδια και τον ήλιο να στέλνει τις αχτίδες του στο πρόσωπο της, θα τέντωνε τα χέρια της ψηλά σε μια προσπάθεια να μαζέψει όλη τη θετική ενέργεια που την περιτριγύριζε και θα βουτούσε στη θάλασσα νιώθοντας τη δροσιά του βυθού να την περιλούζει. Θα ξάπλωνε ανάσκελα στην ήρεμη επιφάνεια της θάλασσας και το τελετουργικό αναζωογόνησης θα βρισκόταν στην κορύφωση του. Μια αύρα ηρεμίας και γαλήνης θα την συντρόφευε έστω για λίγες στιγμές.

Έφτασε στην παραλία. Άφησε κάτω την τσάντα της. Την στιγμή που πήγε να βγάλει το φορεμά της ο χρόνος πάγωσε. Κοκκάλωσε, έμεινε έκθαμβη. Δίπλα της σε απόσταση αρκετών μέτρων ένας κύριος μάζευε τα δικά του πράγματα αλλά είχε κολλήσει και αυτός. Το βλέμμα του ήταν στραμμένο προς τον ουρανό, στα λιγοστά σύννεφα, στους περίεργους σχηματισμούς τους. Κοιτούσε με ταξιδιάρικη διάθεση, με ένα τυφλό ρομαντισμό που εμφανίζεται σε ορισμένες μόνο περιπτώσεις. Το βλέμμα του.. ήταν τόσο έντονο, τόσο διεισδυτικό. Ήταν σίγουρη πλέον. Ο κύριος κινηματογραφούσε τα σύννεφα και το έργο που παιζόταν στα μάτια του ήταν το ομορφότερο που είχε δει ποτέ.

Όταν πλέον σταμάτησε να κοιτάει προς τον ουρανό χαμογέλασε ξαφνιασμένος και με γρήγορες κινήσεις συγκέντρωσε τα πράγματά του. Έφυγε και αντιλήφθηκε την κοπέλα να τον κοιτάει επίμονα και θαυμασμό. Κοντάσταθηκε για λίγο, της έγνεψε με το χέρι και μέσα σε λίγες στιγμές είχε εξαφανιστεί από το οπτικό πεδίο της κοπέλας. Απομακρύνθηκαν χωρίς να είναι επιλογή τους. Είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν, να ακουστούν ο ένας στον άλλον αλλά παρέμειναν σιωπηλοί. Οι ομορφότερες στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου δίνουν ονειρική διάθεση που τις μετατρέπει σε απόμακρες. Έβγαλε τελικά το φόρεμα της. Ακούμπησε τα πόδια της στο νερό. Η αίσθηση γαλήνης θα συντροφευτεί με ένα πανέμορφο ή μελαγχολικό συναίσθημα. Κάτι κέρδισε από την εμπειρία της.

Φοβάμαι(τη φαλάκρα)

Tα μαλλάκια μου παλιώσανε και πέφουν
Σαν χρεωκοπημένες κυβερνήσεις
Γέρασα με ένα ροξάκι στο κεφάλι
Και τρίχα δεν φάνηκε ακόμη
Τα πιάνω πιο πολύ γιατί αραιώνουν
Τα μαλλιά μου πέσαν
Και εγώ τα βλέπω στον καθρέφτη
Σε λίγο δεν θα μείνει ούτε τρίχα
Γυάλισε λίγο τη φαλάκρα θα με δεις
Να λαμπυρίζω κάτω από τον ήλιο
Και το κέφαλι το καμμένο, γεμάτο ηλιακά εγκαύματα
Regaine,pregaine αγόρασα από το φαρμακείο
Και σε πλαστικό χειρουργό τα λεφτά μου έδωσα για την κεφαλή
Φοβάμαι τα μαλλιά που θα πέσουν από εμένα, χωρίς εμένα
Φοβάμαι τα μαλλιά που θα πέσουν από εμένα, χωρίς εμένα

Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει

Και ο υποφαινόμενος αποφασίζει να γράψει. Πολλές οι νέες κυκλοφορίες χθες στο videoclub και η επιλογή μου έγινε δύσκολη. Έχοντας επιλέξει ήδη δύο dvd να σου η πρώτη φλασιά από εκείνες που σου υπενθυμίζουν καταστάσεις και συνθήκες που τις έχεις κρύψει, συνειδητά ή ασυνείδητα δεν έχει την παραμικρή σημασία, και νομίζεις πως ανήκουν στο μακρινό παρελθόν. Δύο τα σοκ το πρώτο ο τίτλος. Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει. Τα ταξίδια με το μυαλό δεν είναι εύκολο να αφαιρεθούν ακόμα και να περιοριστούν και ο δικός μου νους πέταξε περίπου δέκα χρόνια πίσω.Κάτι λιγότερο φωνάζει μέσα μου η φωνή της συνείδησης που δεν θέλει να γράφω ανακρίβειες αλλά την αγνοώ επιδεικτικά. Δεν μπορεί να μου κάνει χαλάστρα. Πολύ.

Coelho σκέφτομαι αυτόματα χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση. Μεγάλος συγγραφέας που αγγίζει τα όρια της φιλοσοφίας έχει την δική του οπτική γωνία που αν την ακολουθήσει η πλειονότητα του πληθυσμού ο κόσμος μας θα καλυτερέψει. Το εγχειρίδιο του πολεμιστή του φωτός πρέπει να γίνει οδηγός για την κατάκτηση της προσωπικής ευτυχίας και δεν πρέπει να λείπει από κανέναν άνθρωπο που σέβεται τον εαυτό του. Ο Αλχημιστής τι γλυκός και καλός που ήταν. Με γλυκό και καθημερινό τρόπο δείχνει το δρόμο για την εκπλήρωση κάθε ονείρου και την επίτευξη όλων των στόχων. Η Βερόνικα αχ αυτή η Βερόνικα. Συγκλονιστικό βιβλίο. Κοπέλα στα όρια της κατάθλιψης αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή της. Παίρνει ένα σωρό χάπια αλλά την προλαβαίνουν οι γείτονες και τη μεταφέρουν εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Σώνεται τελευταία στιγμή μόνο που τα νέα είναι δυσάρεστα για αυτήν. Η ποσότητα των χαπιών ήταν πολύ μεγάλη και της άφησε πρόβλημα στην καρδιά της καθιστώντας την αδύναμη και ο χρόνος ζωής που της απέμεινε ήταν περιορισμένος. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν πότε θα πεθάνουν ενώ η Βερόνικα το ξέρει. Περιμένει το θάνατο καρτερικά, είναι ανήμπορη να αντιδράσει. Η τραγική υπόσταση είναι έκδηλη στο βιβλίο με την ηρωίδα να έχει αποφασίσει η ίδια για το τέλος της και τώρα σαφώς μετανιωμένη υποχρεώνεται να ζήσει για λίγες στιγμές στο αποκρουστικό περιβάλλον της κλινικής που νοσηλεύεται έχοντας πλέον χάσει την παραμικρή ελπίδα.

Ένας βασιλιάς με τη σύζυγο του βασίλευαν με απόλυτη αρμονία στον τόπο τους. Οι υπήκοοι ήταν απόλυτα ευτυχισμένοι και ικανοποιημένοι από τους άρχοντες τους που έπαιρναν τις αποφάσεις με μοναδικό γνώμονα το συμφέρον της κοινωνίας τους. Όλα κυλούσαν ήσυχα μέχρι που ο τρελός του χωριού έριξε δηλητήριο στο πηγάδι και όποιος έπινε από αυτό τρελαινόταν. Όλοι οι κάτοικοι του χωριού ήπιαν και οδηγήθηκαν στην παραφροσύνη και άρχισαν να έχουν παράπονα από το βασιλιά τους και τον τρόπο που διοικούσε. Αυτός βέβαια δεν άλλαξε τίποτα στον τρόπο σκέψης τους απλά οι άνθρωποι του είχαν τρελαθεί και όλοι πίστεψαν πως αυτοί ήταν οι φυσιολογικοί και ο βασιλιάς τους τρελός. Ο βασιλιάς στεναχωρημένος από την τροπή που πήραν τα πράγματα σκέφτηκε να παρατήσει τη χώρα του αλλά στο τέλος άκουσε τη συμβουλή της γυναίκας του και ήπιαν από το πηγάδι αμφότεροι έχασαν τα λογικά τους και πλέον συνέχισαν να βασιλεύουν σε πλήρη αρμονία. Εκπληκτική ιστορία που τη συνδύασε με εκείνη με το πληκτρολόγιο που κάποτε είχε τους χαρακτήρες σε αλφαβητική σειρά αλλά επειδή έγραφαν πολύ γρήγορα και έσπαναν τα πλήκτρα άλλαξε η μορφή σε αυτήν που έχουμε σήμερα. Πλέον γράφουμε πολύ πιο γρήγορα σε ένα πληκτρολόγιο που σχεδιάστηκε για να γράφουμε αργά. Σε τι τρελό κόσμο ζούμε....

Συμφωνείτε μαζί μου; Αν ναι πιθανότατα δεν έχετε ξεπεράσει κατά πολύ το εικοστό έτος της ηλικίας σας. Πλέον το μόνο που έχω να αναφωνήσω είναι τι μαλακίες διάβαζε Θέε μου; Η ιστορία με το πληκτρολόγιο; Από που να την πιάσεις. Γιατί να μη γράφουν γρήγορα; Γιατί να σπάνε τα πλήκτρα από την ταχύτητα; Πλεόν που μάθαμε να γράφουμε γρήγορα μήπως να ξανά αλλάξουμε το πληκτρολόγιο έτσι για το γαμώτο; Ακόμα και αληθινή να είναι πως σχετίζεται με το βασιλιά; Από πότε η λύση στα προβλήματα είναι να υποβαθμίζεις τον εαυτό σου και να ασπάζεσαι κατώτερες συμπεριφορές; Η λύση αγαπητέ Coelho θα ήταν να βρεθεί το αντίδοτο αλλά έτσι πως θα συνεχιζόταν η ιστορία σου; Αμπελοφιλοσφίες και τίποτα άλλο τα λόγια σου. Η υπέρμετρη αισιοδοξία σου έγινε τροφή για τα θηρία. Απευθύνεται μόνο σε δήθεν ρομαντικές ψυχές που ζουν στον αγγελικά πλασμένο τους κόσμο. Τα μεταγενέστερα σου βιβλία κατέντησαν ισάξια των αποστολών στην σούπερ Κατερίνα από ανήλικα κορίτσια.

Η Βερόνικα αχ αυτή η Βερόνικα για να επιστρέψω στο θέμα μας. Αυτή η φαεινή ιδέα, η τρομερή έμπνευση χάνει μονομιάς τη μαγεία της με την ανάγνωση οποιοδήποτε σοβαρού βιβλίου. Ενδεικτικά αναφέρω τον Ηλίθιο του Ντοστογιέφκσι. Μέσα σε είκοσι σελίδες καταφέρνει να πει χιλιάδες φορές περισσότερα πράγματα και να μεταφέρει ατόφιες συγκινήσεις από ότι έκανε η Βερόνικα σε ένα ολόκληρο βιβλίο. Ο καταδικασμένος σε θάνατο σέρνεται μπροστά στα πλήθη που έχουν μαζευτεί για να τον γιουχάρουν και να τον ισοπεδώσουν. Εκείνος ξέρει ακριβώς τη χρονική στιγμή που θα εκτελεστεί, γνωρίζει επίσης πως θα χάσει τη ζωή του με τον πιο εξευτελιστικό τρόπο. Οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα και μια στιγμή πριν δοθεί η μοιραία εντολή του χαρίζουν τη ζωή. Ακόμα και αυτός ο άνθρωπος που ένιωσε το θάνατο, συμβιβάστηκε με την ιδέα του δεν κατόρθωσε να ζήσει κάθε στιγμή της ζωής του στο έπακρο, να απορροφήσει τη μαγεία της. Οι δικοί σου ήρωες κύριε Coelho ποτέ δεν έζησαν αντίστοιχα πάθη και όμως έζησαν ζωή χαρισάμενη που τους τη χάρισες απλόχερα. Άσε μας ρε άνθρωπε.

Δεύτερο σοκ το όνομα της πρωταγωνίστριας. Sarah Michelle Gellar άλλη μια ηρωίδα εκείνων των καιρών. Cruel Intentions και η πανέμορφη γλυκιά κοπελίτσα μου έχει κλέψει την καρδιά. Το ομολογώ την ερωτεύτηκα. Σέξυ, μοχθηρή να συμμετέχει σε εκείνη την μοναδική σκηνή φιλιού που πίστευα πως ήταν ότι πιο γοητευτικό και συνάμα ερωτικό έχω παρακολουθήσει. Από τις αγαπημένες μου ταινίες.Που να ηξερα τότε για Αυτοκρατορίες των Αισθήσεων. Τη θυμάμαι να υποδύεται τη Buffy τη βαμπιρόφονισσα. Τι όμορφη που ήταν και εκεί. Να σκοτώνει βρικόλακες με τα μινάκια της, να ζει τον τραγικό έρωτα με τον εχθρό της. Έσπασε η Sarah δεν είναι πια εκείνο το γλυκούλι κοριτσάκι. Τι σημασία έχει; Οι αναμνήσεις ξεχύνονται και δεν μπορώ να τις σταματήσω.

Από τότε ο Coelho έδωσε τη θέση του στον Κάφκα και τον Όργουελ. Το Cruel Intentions και το Meet Joe Black αντικαταστάθηκαν από τον Κιούμπρικ, από τον Λιντς. Ποιος ξέρει τι θα φέρουν οι επόμενες μέρες. Η Sarah έσπασε αλλά μήπως δεν έπαθα και εγώ το ίδιο; Θα με βασανίζει ακόμα για πολύ καιρό ποια από τις εικόνες είναι η αληθινή μου. Του τότε ή του τώρα; Μήπως τελικά η αλήθεια είναι μια συνάρτηση; Έχει τα ακρότατα της έχει τις διαφοροποιήσεις της αλλά είναι η ίδια. Η ζωή όμως διαφέρει με την συνάρτηση σε κάτι. Η ζωή είναι κάτι παραπάνω από την ένωση των επιμέρους κομματιών της. Δανεική είναι η έκφραση το ξέρω. Όλα αυτά από ένα εξώφυλλο dvd. Αυτή είναι η μαγεία.

Υ.Γ Καιρό είχα να φλυαρήσω και το απόλαυσα.

ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ(Βελούδινη σιγή)

Είχε ακούσει πως αν ξέρεις πραγματικά τι θέλεις από τη ζωή σου είναι θέμα χρόνου να το επιτύχεις και στην πραγματικότητα. Πολλές εκδοχές της παραπάνω σύνοψης είχαν φτάσει στα αυτιά του άλλες φιλοσοφημένες, μερικές τις χαρακτηρίζει με επιείκεια αφελείς, οι περισσότερες όμως περιείχαν μια ουτοπική διάθεση και του προκαλούσαν μελαγχολία και θλίψη ταυτόχρονα. Μελαγχολία,γλυκιά για την ακρίβεια, επειδή φανταζόταν πως δεν θα μπορούσε ποτέ να βιώσει ο ίδιος μια τόσο χαρούμενη κατάσταση και θλίψη επειδή ο πληθυσμός που βασιζόταν σε ονειροπολήσεις και ψευδείς αναφορές στην καθημερινότητά του αυξανόταν διαρκώς. Τα μάτια αποτελούν τον καθρέφτη της ψυχής και αν κοιτάξεις βαθιά μέσα στα δικά του θα διακρίνεις το χαλαρό δισταγμό για την ανάδυση της καλά κρυμμένης ελπίδας από τα μέγιστα βάθη που μπορεί κανείς να φανταστεί. Θα δεις έναν διαφορετικό, γαλήνιο κόσμο και θα βυθιστείς στη βελούδινη, αέναη, χαοτική σιγή που θα σε τρομάξει αρχικά και στο τέλος θα σε απωθήσει. Θα δεις τη λύπη για την αναπόφευκτη φθορά κάθε έμβιου όντος, τη φρίκη κάθε πονεμένου πολλαπλασιασμένη με τη μέγιστη δυνατή ποσότητα, θα δεις... Ακόμα και αν κατορθώσεις να τον προσεγγίσεις και να συνειδητοποιήσεις τι κρύβεται πίσω από τις μεταμφιεσμένες χαριτωμένες εκφράσεις του προσώπου του θα είσαι άραγε σε θέση να τον κατανοήσεις, να τον αισθανθείς, να του πεις λίγες απλές αληθινές κουβέντες μέσα από την καρδιά σου που θα του αλλάξουν τη ζωή;

Για τα δικά του ανθρώπινα δεδομένα έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που κατέγραψα την πρώτη μου αναφορά βασιζόμενος σε ένα καθημερινό περιστατικό. Οι αλλαγές πάνω του είναι πολλές αλλά το βλέμμα του συνεχίζει να παραμένει αναλλοίωτο με την πάροδο του χρόνου. Είναι πιο ώριμος, πιο προετοιμασμένος για τις εκάστοτε δυσκολίες δυστυχώς όμως είναι και μεγαλύτερος ηλικιακά και εύχεται ολόψυχα να είχε τις τωρινές γνώσεις στο παρελθόν που τις χρειάστηκε. Βέβαια ξέρει κατά βαθός πως οποιαδήποτε μορφή γνώσης δεν θα τον απέτρεπε από τα λάθη που διέπραξε αλλά θα τον έριχνε στα πιο βαθιά πηγάδια της αυτοκριτικής. Επαληθεύω συνεχώς μέσα από τη ζωή του την πρόβλεψη μου πως οι δαίμονες που τον ταλαιπωρούσαν παλιότερα όχι απλά θα έπαυαν να υφίστανται αλλά θα πολλαπλασιάζονταν. Οι παιδικές του ανησυχίες είναι πλέον μια αθώα ανάμνηση που του προκαλούν χαμόγελα ανεμελιάς και δεν ντρέπεται να τις συζητήσει διότι τις απολαμβάνει και έχει συμφιλιωθεί μαζί τους. Μπορεί να υπέπεσε σε πράξεις που τον ντρόπιασαν, τον βασάνισαν αλλά δεν τις απαρνείται επειδή τις έχει ανάγκη, τις χρειάζεται γιατί είναι απλά ένα κομμάτι του εγώ του. Η αρμονική συμβίωση με τις εικόνες του παρελθόντος δεν κατάφεραν να τον οδηγήσουν σε μια βελτιωμένη και ευτυχισμένη εκδοχή της ζωής του. Παρόλο που έγινε περισσότερο κοινωνικός γνωρίζοντας πιο πολλούς ανθρώπους, εκφράζοντας σε μεγάλο βαθμό τις ενδότερες σκέψεις του, ανοίγοντας την καρδιά του χωρίς φόβο τελικά πέτυχε να κλειστεί στον εαυτό, να απομονωθεί από τον περίγυρο του. Επιχείρησε να βγάλει προς τα έξω εκείνα τα στοιχεία που υπέθεσε πως θα ήταν αρωγοί στην ατέρμονη προσπάθεια του για τη διατήρηση της ευτυχίας και αντί για αυτό κατάφερε να δώσει ζωή στα στοιχεία που μισεί πάνω του.

Όταν ήταν σταθερός στις αντιλήψεις και τις πεποιθήσεις του αναρωτιόταν αν θα έπρεπε να γίνει συγκαταβατικός και προσαρμοστικός στις σχέσεις με τους συνανθρώπους του. Ίσως αν διαφοροποιούσε τη συμπεριφορά του θα ήταν ανοιχτός σε νέους ορίζοντες που θα του έδιναν εκείνη την εύθυμη νότα που τόσο απεγνωσμένα έψαχνε. Όταν το επιχειρούσε τα αποτελέσματα δεν ήταν τα επιθυμητά γιατί αμφιταλαντεύοταν ανάμεσα σε δύο ρόλους που διαγράφοταν στο κινηματογραφικό πανί της ζωής και σε δύο προσωπικότητες που έδιναν ανελέητη μάχη για την επιβίωση. Πίστευε πως οι άνθρωποι δεν άλλαζαν στο πέρασμα του χρόνου απλά οι καταστάσεις τους διαφοροποιούσαν σε ορισμένους τομείς. Μήπως όμως κάθε στιγμή της ζωής του δεν ήταν τίποτα άλλο από τους ρόλους που υποδυόταν; Τον τρομάζει η ανίχνευση της αληθινής του υπόστασης αλλά δεν μπορεί να την αποφύγει. Έχει παγιδευτεί στους νοσηρούς διαδρόμους του μυαλού και έχει κλείσει ερμητικά όλες τις εισόδους αποκλείοντας κάθε ενδεχόμενη πιθανή βοήθεια. Δεν θα μπορούσε να έχει διαφορετική αντίδραση από τη στιγμή που βίωσε στο πετσί του την προδοσία, την αχαριστία και την ασέβεια. Ανοίχτηκε καθιστώντας τη ψυχή του ευάλωτη σε κάθε λογής κακοπροαίρετα σχόλια από σιχάματα που αυτοαποκαλούνται άνθρωποι. Χρησιμοποιούσε τον χαρακτηρισμό αυτόν σε περιόδους που η οργή του ήταν μεγάλη. Ανοίχτηκε και το μετανιώσε αποτυγχάνοντας να κυριαρχήσει στη διαγραφόμενη ευτυχία που πάντα ονειρεύοταν.

Γνωρίζει καλά τι πρέπει να κάνει για να γλιτώσει από τη δυσάρεστη θέση που μόνος του εισήλθε. Έχει συνειδητοποιήσει το πρόβλημα, ανακάλυψε τη ρίζα του και θέλει να διαφύγει το συντομότερο δυνατόν και με τις λιγότερες απώλειες. Η αμφιβολία εμφανίζεται σποραδικά κυρίως επειδή έχει ξανανιώσει την ίδια σιγουριά στο παρελθόν και οδηγήθηκε σε αδιέξοδο. Δεν με εκπλήσσει η στάση του αφού αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του και θα συνεχίσει να τον συντροφεύει μέχρι τα τελευταία δευτερόλεπτα της ύπαρξης του. Τα όνειρα είναι αθάνατα, η εικόνα του μέλλοντος που θέλει να ζήσει είναι ολότελα καθαρή μπροστά του έχει δηλαδή όλα τα εχέγγυα να την ζωντανέψει. Δεν είναι πάντα δυνατό να μπεις στον παράδεισο ακόμα και αν τον ζωγράφισες χρησιμοποιώντας τα δικά σου χρώματα. Βλέπεις δεν πιστεύει σε ουτοπίες παρόλο που τις θεωρεί απαραίτητες για την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Δεν αρκεί η θέληση για να κινηθεί ένα βουνό. Η πίστη είναι εκείνη που θα το πραγματοποιήσει αλλά αυτή έχει χαθεί εδώ και καιρό. Ο φόβος για μια καινούρια αρχή τον έχει κυριεύσει, νιώθει αδύναμος να την πραγματοποιήσει, τρέμει στην ιδέα των επιπτώσεων που θα υπάρξουν στη ζωή του. Αν κλειστείς σε ένα σκοτεινό δωμάτιο για μεγάλο χρονικό διάστημα σίγουρα θα εκτιμήσεις την αξία του φωτός αλλά θα έχεις το κουράγιο να αντέξεις στις κακουχίες ή απλά θα υποκύψεις στις αδυναμίες σου; Δεν ήταν σίγουρος για τα όρια του.

Ίσως να νιώθεις άβολα, δυσάρεστα, να λυπήθηκες τον καλό μου φίλο ίσως ακόμα να ανησύχησες για το μέλλον του. Υπάρχει βεβαίως η περίπτωση να τον θεωρείς δειλό και πως έχει μια απίστευτη ικανότητα να πνίγεται σε ένα κουτάλι νερό. Δεν επιτρέπεται να πω την άποψη μου καθώς βρίσκομαι εδώ απλά για να τον παρατηρώ όχι για να τον κρίνω. Μπορώ όμως να να πράξω διαφορετικά και να αναφερθώ σε κάποια πράγματα περισσότερο. Βλέπεις τον παρακολουθώ ανελλιπώς, τον γνωρίζω καλύτερα από κάθε άλλον σε αυτό τον κόσμο έχω διαβάσει όλες τις σκέψεις του γνωρίζω τους λόγους που τον οδήγησαν σε κάθε επιλογή του. Δεν ανησυχώ για τη θλιμμένη και απαισιόδοξη του ματιά, για τις αντιφατικές του σκέψεις και για τη διαρκή αλληλοαναίρεση την επιθυμιών του. Εκείνο που με φοβίζει είναι η κρυφή ελπίδα η διάθεση για καλοσύνη και για πνευματική αφύπνιση που έχουν δώσει τη θέση τους στη σιωπηλή αποδοχή της μοίρας και στον συμβιβασμό πέρα από κάθε όριο. Η χαμένη ελπίδα θα τον οδηγήσει σε δύσβατα και επίπονα μονοπάτια. Με τρομάζει η άνευ όρων υποταγή στη βελούδινη σιγή που είναι τόσο τρομακτική...

The Karate Kid

Σε αυτό το σημείο έχετε δύο επιλογές. Αν θέλετε να διαβάσετε την αποψή μου για το προσφάτο remake υπάρχει λύση. Αν πάλι θέλετε να διαβάσετε άκυρα πράγματα γενικά για το θέμα συνεχίστε εδώ. Αν θέλετε να κάνετε και τα δύο περαστικά σας.

Good karate inside you, concentrate με σπασμένα Αγγλικά και μια εφηβεία ξαναγεννιέται μπροστά στα μάτια μας. Έκατσα να δω το remake και σκέφτηκα αν αξίζει τον κόπο να ξαναπροσπαθήσω να πετύχω το θρυλικό χτύπημα του πελαργού. Θυμήθηκα πως και πιτσιρικάς όταν ήμουν πάντα κόντευα να κολλήσω τα μούτρα μου στο πάτωμα και αναρωτήθηκα τι θα μπορούσα να πάθω τώρα αν σκόπευα να κάνω την ίδια κίνηση. Απ΄την άλλη λες δεν γαμιέται έχω κάνει και χειρότερα στη ζωή μου ίσως αξίζει να το δοκιμάσω. Το αν έκανα πράξη την επιθυμία μου το αφήνω στη φαντασία του αναγνώστη.

Άλλη διαχρονική απορία που έχει μείνει ανεξήγητη. Στο πρώτο μέρος ο Ντανιέλ ήταν ένας φλώρος καρπαζοεισπράκτορας που εκπαιδεύτηκε, προπονήθηκε και έγινε ένας αξιοπρεπής καρατέκα. Στο δεύτερο ήταν λογικό να τις έτρωγε γιατί τα είχε βάλει με έναν δολοφόνο, τρελιάρη, σφίχτη που δεν μασούσε από γουαξ ον γουαξ οφ. Αφού κέρδισε ή μάλλον καλύτερα κατατρόπωσε και τον ειδικοδυναμίτη γιατί στο διάολο στο τρίτο έτρωγε και πάλι το ξύλο της αρκούδας από έναν τύπο που ήταν ίδιος με αυτόν που κέρδισε στο πρώτο;

Γιατί ο Ντανιέλ έχασε τη γοητεία του στο τρίτο και δεν κατάφερε να ρίξει το γκομενάκι που δεν ήταν τόσο καλό όσα τα δύο πρώτα; Η Hilary Swank κάνει αναφορά στο βιογραφικό της στο the next karate kid? Aυτό πάλι γιατί δεν λεγόταν karate girl; Με την ίδια λογική γιατί και το καινούριο να μην λέγεται kung fu kid; Τα φυτά μπονζάι υπάρχουν και είναι τόσο πολύτιμα στην πραγματικότητα και ποια η σχέση τους με τα μπαλέτα μπολσόι; Η δικιά μου σεναριακή ιδέα με τον Ντανιέλ να εκπαιδεύει έναν μαθητή που τρώει συνέχεια ξύλο, στην τελευταία καθοριστική μονομαχία τις ξανατρώει και μετά τσακίζει με τους υπόλοιπους στο ξύλο τον Ντανιέλ δεν είναι καλύτερη από τη μούφα με το μαυράκι; Απαντήστε ειλικρινά.

10 + 1 που ξεχωρίζουν

Την ιδέα την έκλεψα στεγνά από τον Νυχτερινό Ποδηλάτη που γράφει σε ένα από τα blogs που διαβάζω με περισσή ευχαρίστηση και πιστεύω πως δεν θα ενοχληθεί από αυτή μου την κίνηση. Θα διαφοροποιηθώ λίγο από το δικό του τρόπο γιατί ως γνωστόν είμαι και φαφλατάς και μου αρέσουν τα μεγάλα κείμενα. Όσα θα αναφέρω παρακάτω απέχουν πολύ από τα δέκα πιο αγαπημένα πράγματα, καταστάσεις ή οτιδήποτε. Τα έχω χωρίσει σε πέντε κατηγορίες και κάθε μία από αυτές περιλαμβάνει δύο επιλογές που προσπάθησα να μη σχετίζονται μεταξύ τους. Ας μην το κουράζω και ας ξεκινήσω

1. Tumblepop Ξεκινάω με την μεγαλύτερη μου αδυναμία σαν παιδί και που ακόμα συνεχίζει να με ελκύει. Videogames λοιπόν και η πρώτη επιλογή με πάει πίσω στο χρόνο. Συνήθως για να καταλαβαίνει ο κόσμος για ποιο παιχνίδι μιλούσα το αποκαλούσα ghostbusters, εκείνο με το μπαρμπαδάκι με τη σκούπα που ρουφούσε φαντάσματα και τα πετούσε πάνω στους εχθρούς. Κάτι σαν Snow Bros. Κάπου εκεί καταλάβαιναν τι εννοούσα και χαιρόμουν γιατί τα 50άρικα που έριχνα στο μηχάνημα έπιασαν τόπο. Μετά ήρθε η εκδίκηση του Mame32 που αντί να ξοδεύω λεφτά πατούσα το 5 όσες φορές ήθελα. Προσπάθησα να το τερματίσω με 1 credit αλλά δεν τα καταφέρα ποτέ. Το ρεκόρ μου ήταν με δύο. Δείτε πως περίπου έπαιζα στις παλιές καλές εποχές.

2. Ηeavy Rain Ναι δεν έβαλα το Silent Hill γιατί πολύ απλά είναι υπεράνω όλων και διότι ήθελα να κάνω μια μικρή αναφορά κάποια στιγμή και για το Heavy Rain. Αυτό δεν μου θυμίζει τα παλιά αλλά τις μέρες τις προηγουμένης βδομάδας που το ξανανοίκιασα για να το ξανατερματίσω για πολλοστή φορά. Βλέπετε κάθε επιλογή στο παιχνίδι ανοίγει νέες δυνατότητες και δίνει διαφορετική τροπή στην ιστορία και συνεπώς δεν μπορεί παρά να σε καθηλώσει. Ο πρωτότυπος χειρισμός του, η πανέμορφη εισαγωγή, η μελαγχολία και η μουντή ατμόσφαιρα που επικρατούν με κερδίσαν αμέσως. Οι χαρακτήρες άλλοι και τούτοι. Όσες φορές και να παίξεις ταυτίζεσαι μαζί τους. Και για να μην ξεχνιόμαστε Norman Jayden το είχα υποσχεθεί πως θα σε αναστήσω.

3. Citizen Kane Πέρασα στις ταινίες λοιπόν και ξεκινάω με μια κλασικότατη ταινία που έχει χαρακτηρισθεί από πολλούς ως η καλύτερη όλων των εποχών. Μιλάνε για σκηνοθετικές καινοτομίες, απίστευτες λήψεις, ενδιαφέρουσα ροή αφήγησης και δεν έχουν άδικο. Προσωπικά τη συγκαταλέγω στις κορυφαίες μου προτιμήσεις για έναν πιο απλό λόγο που είναι άλλος από το περιβόητο λακωνίζειν που εστί φιλοσοφείν. Ξέρετε όταν κάποιος κάνει την περίληψη μιας κατάστασης χρησιμοποιώντας όσο το δυνατόν λιγότερες λέξεις είναι και ο πιο έξυπνος από όλους. Ε λοιπόν ο Welles συνοψίζει την πολυτάραχη ζώη ενός μεγιστάνα μόνο σε μία λέξη. Υποκλιθείτε στην αυθεντία του.

4. The United States of Leland Αυτή σίγουρα δεν ανήκει στις καλύτερες όλων των εποχών αλλά για εμένα είναι κάτι παραπάνω από σημαντική. Αν πιστεύετε ότι στη φωτογραφία του προφίλ μου είμαι εγώ έχετε μαύρα μεσάνυχτα από κινηματογράφο και ήρθε η ώρα να μάθετε ότι το απεικονιζόμενο πρόσωπο είναι ο Ryan Gosling που ερμηνεύει τον Leland που στην ταινία δολοφονεί εν ψυχρώ τον αυτιστικό αδερφό της κοπέλας του. Γιατί το έκανες τον ρωτάνε και αυτός απαντάει ''Εξαιτίας της θλίψης, της δικής σας θλίψης''. Σε αφήνει με ανοιχτό στόμα παρακαλουθώντας τη ζωή του ανθρώπου που διέπραξε ένα αποτρόπαιο έγκλημα, την κοινωνική κατακραυγή και τις επιπτώσεις της πράξης του τονίζοντας όμως τον απίστευτο του χαρακτήρα και τον προσωπικό του τρόπο προσέγγισης των πραγμάτων. Δείτε το

5. Ζελεδάκια 6. Μερέντα Να ελαφρύνω και λίγο την κατάσταση. Μπορεί να καταστρέφουν τα δόντια, να διαλύουν το στομάχι, να είναι άκρως επιβλαβή για την υγεία αλλά μπορώ να πω ότι είναι η πιο ευχάριστη καταστροφή. Από ζελεδάκια προτιμώ τα ξινά και τα βατομουράκια δεν είναι το καλύτερο μου. Η μερέντα δεν μπερδεύεται με φρούτα, είναι νόστιμη και στο ψωμί και στην κρέπα αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με το να τη τρως με το κουτάλι από το κουτάκι. Ωχ νιώθω σαν να έβαλα δύο χιλιάδες θερμίδες. Τις καραμέλες τις άφησα απέξω γιατί ο πολύς κόσμος δεν ξέρει καν πως αν φας πολλές μπορεί να ματώσει η μύτη σου. Τι να πω μαζί τους;

7. Η μπαλάντα της φυλακής του Ρέντινγκ Σειρά έχουν τα βιβλία και ο μεγάλος ατακαδόρος Oscar Wilde σε μια κατάθεση ψυχής αφηγείται όσα έζησε μέσα στη φυλακή. Μικρό έργο που θα το τελειώσετε γρήγορα αλλά θα το ξαναδιαβάσετε πολλές φορές προσπαθώντας να το αποστηθίσετε, να το ξεζουμίσετε. Οι τελευταίες στιγμές ενός καταδικασμένου σε θάνατο για τη δολοφονία της γυναίκας του. Καθένας όμως σκοτώνει ό,τι αγαπά λέει ο Wilde ο δειλός με ένα φιλί και ο γενναίος με το σπαθί. Συναισθήματα ανθρώπων που ζουν απομονωμένοι, εγκλωβισμένοι με την ελπίδα να έχει χαθεί μακριά. Η γλώσσα είναι λιτή, απολαυστική, απλή και σε παρασέρνει.

8. Η Δίκη Εδώ να πω την αλήθεια προβληματίστηκα για τα καλά. Μπορούσα να είχα βάλει το 1984, Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, Το Αυτό, ο Βασιλιάς ο Σοφός και ο Γελωτοποιός μη σου πω και τα μαθήματα οπτικής του Ασημέλλη. Προτίμησα τον Κάφκα ίσως γιατί ήταν η πρώτη μου επαφή με την ''καλή'' λογοτεχνία. Μετά τους Νυχτερίτες και το Σάλεμς Λοτ άρχισα τη Δίκη. Με δυσκόλεψε πολύ στην αρχή και για να διαβάσω είκοσι σελίδες σπαταλούσα πολύ περισσότερη φαιά ουσία από όση μπορούσα να αντέξω. Με το που έσκασε μύτη ο θείος του Κ. ξέχασα κάθε πολιτική αναφορά και αφέθηκα στις στιγμές σουρεαλισμού μέσα στην καθημερινότητα, στην αποπνικτική διάθεση, στην αναμονή του αναπόφευκτου. Σαν το σκυλί και λίγα λέω

9. Sound of Silence Μουσική και τελειώνω. Eδώ και αν δεν προβληματίστηκα. Post Rock, Maiden, Savatage, Crimson Glory, Πανούσης, Άσιμος και τελικά λέω να βάλω κομμάτια που ποτέ δεν πίστευα πως θα μου άρεσαν. Το τραγούδι με τους καλύτερους στίχους που έχουν γραφτεί ποτέ και με την χαρακτηριστική μελωδία το ανακάλυψα από τον Πρωτάρη όταν τον αποπλάνησε η κυρία Ρόμπινσον. Τι σκηνή και εκείνη, μαγεία, απόλαυση. Δεν ήθελα και πολύ να τρέξω την επόμενη μέρα στο δισκάδικο να αγοράσω το cd. Από τότε δεν έχω σταματήσει να το ακούω

10. Θολά νερά Hip hop ένα είδος που δεν το γούσταρα ποτέ. Ποζεράδικο, φιγουρατζίδικο, μπινελίκια χωρίς αιτία. Έτσι πίστευα μέχρι που άκουσα F.F.C και έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Στίχοι που θα μπορούσαν να μιλάνε για τη ζωή μου, νοοτροπία παρόμοια με τη δική μου. Ποτέ μη λες ποτέ σε αυτή τη ζωή. Αποτελούν την ιδανική συντροφιά για δύσκολες ψυχολογικές καταστάσεις.

Το +1 που υποσχέθηκα είναι ένα ποίημα που διάβασα στο περιοδικό 2001 Φάκελος Χ σε ένα άρθρο για τα αγρογλυφικά. Απλά πρόκειται για το ενιαίο νόημα ζωής όλων των ανθρώπων.
Να βλέπεις έναν κόσμο σε ένα κόκκο άμμου
Και ουρανούς μέσα σε ένα αγριολούλουδο
Να κρατάς την απειρότητα στην παλάμη του χεριού σου
Και την αιωνιότητα μόνο σε μια ώρα


Αυτά τα πολλά και ελπίζω να σας κούρασα.

Uri Geller who?

Να είσαι mentalist είναι ταλέντο, ή το 'χεις ή δεν το 'χεις. Ομολογώ βασικά πως τα κολπάκια που θα σας παρουσιάσω είναι ελαφρώς παλιά, ξεπερασμένα και μάλλον οι περισσότεροι θα τα γνωρίζετε ήδη. Ο πρώτος λόγος που τα γράφω είναι γιατί βαριέμαι απελπιστικά, ο δεύτερος γιατί έχω καιρό να δημοσιεύσω ανάρτηση και ο τρίτος και βασικότερος ήταν ο Λαζόπουλους που είπε στην εκπομπή του το ανέκδοτο με το ενυδρείο και το άλλο με την ατάκα πήγα για κλάσιμο και βγήκε χέσιμο. Αν ο κόσμος γελάει ακόμα με αστεία 20ετίας και 15ετίας και χαρίζει 60άρια στην AGB ίσως να εντυπωσιαστούν και με τις δικές μου μούφες.

Πρώτο κόλπο και ιντερνετικό. Κάνετε κλικ στον τίτλο της ανάρτησης και μεταφέρεστε σε μια σελίδα. Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πως απενεργοποίησα τις εντολές html για αυτό καταφεύγω σε πλάγιες μεθόδους. Εκεί λοιπόν διαλέγετε ένα διψήφιο αριθμό και αφαιρείτε από αυτόν τα ψηφία του. Επειδή γνωρίζω πως η νοημοσύνη σας είναι περιορισμένων δυνατοτήτων θα σας το κάνω λιανά με παράδειγμα. Λέμε τώρα ότι διαλέγετε το 54 η πράξη που θα κάνετε είναι 54-5-4=45. Κάπως καλύτερα τώρα ε; Ωραία. Μετά θα πάτε στον πίνακα που έχετε μπροστά σας και θα δείτε το σύμβολο που υπάρχει δίπλα στο νούμερο που υπολογίσατε. Προσέξτε καλά μη το ξεχάσετε. Κλικ μετά πάνω στην κρυστάλλινη σφαίρα. Τι λέτε; Θα καταφέρει να το βρει;

Το δεύτερο είναι δικός μου αυτοσχεδιασμός. Θέλει μικρή προσοχή στις πράξεις. Οι κορασίδες της Αγγλικής φιλολογίας με έχουν εγκαταλείψει πλέον και το καλαμπούρι μου για χρήση κομπιουτερακίου είναι κάπως άνοστο. Παρόλα αυτά αν δυσκολευτείτε κάπου πατήστε και κανένα calc από την έναρξη, δεν θα το μάθω για να σας κράξω. Ακολουθήστε με προσοχή τα παρακάτω βήματα.

1) Βάλτε έναν αριθμό (μονοψήφιο για ευκολία) στο μυαλό σας.

2) Προσθέστε 1

3)Πολλαπλασιάστε τον αριθμό που βρήκατε με τον εαυτό του

4)Αφαιρέστε 1

5)Διαιρέστε με τον πρώτο αριθμό που βάλατε στο μυαλό σας.

6)Προσθέστε 2

7)Αφαιρέστε με τον πρώτο αριθμό που βάλατε στο μυαλό σας.

8)Έχετε καταλήξει σε έναν αριθμό που πρέπει να τον αντιστοιχήσετε στο σωστό γράμμα από το αλφάβητο. Αν είναι το 1 αντιστοιχεί το Α, αν είναι το 2 το Β. Καλώς; Από αυτό το γράμμα βρείτε μια χώρα της Ευρώπης

9)Από το επόμενο γράμμα της αλφαβήτου βρείτε ένα ζώο χωρίς κέρατα. Αν η χώρα ξεκινούσε από Π το ζώο πρέπει να ξεκινάει από Ρ.

10) Ένα έχω να σας πω. Δείτε το σχόλιο που έχω αφήσει.

Το ημερολόγιο ενός στρατιώτη

(Εναλλακτικός τίτλος: Πήζοντας στο Κ.Ψ.Μ)
(Δεύτερος εναλλακτικός τίτλος: Μήπως τελικά δεν περνούσα τόσο καλά στον Αυλώνα;)

Σιωπηλές κραυγές απόγνωσης σε έναν αποχαυνωμένο κόσμο διαστρέβλωσης και φίμωσης της αλήθειας. Αποπλανητές συνειδήσεων και προδότες ονείρων κυριαρχούν εκμεταλλευόμενοι την άπληστα και άδικα δοσμένη τους κοινωνική θέση.
Ανώτερος δεξιά, κατώτερος αριστερά, περήφανος μπροστά, κλαμένος τελικά. Δυστυχισμένες υπάρξεις που μάταια προσπαθούν να αναρριχηθούν στα δύσβατα για κάποιους μονοπάτια της εξουσίας.
Προσπάθεια επιβολής που ακολούθησε την άνευ όρων υποταγή. Σκύβεις χαμηλά, ενώ παράλληλα στοχεύεις ψηλά. Διχασμένη ουτοπία μέσα σε γυάλινη κλούβα. Φυλακισμένη ψυχή, ισοπεδωμένη προσωπικότητα, καταπιεσμένη ψυχολογία, πλούσια αγαθά σε αφθονία όπως έπαρση και αλαζονεία.
Νοητές γραμμές που σε εμποδίζουν να αποκλίνεις σχηματίζουν έναν ιστό από περίεργο χακί υλικό. Αστεία νοοτροπία, παραποιημένη αμφιβολία. Παρηγοριά με το τίποτα, χαρά με το μηδαμινό. Αφρισμένος και ξεχειλωμένος από συναισθήματα που διοχετεύονται μόνο σε λεκιασμένες δεξαμενές και απορριμματοφόρα οχήματα.
Η ελπίδα συσσωρευμένη σε μακρινές και δυσνόητες εποχές. Ο εχθρός πλησιάζει και μοιάζει διαφορετικός. Δεν φορά τομάρι λύκου, αλλά ρούχα συνηθισμένα. Προσποιούμενοι άνθρωποι, κολλάζ χαρακτήρων και γνωστών επιταγών.
Μάταιες κραυγές απόγνωσης σε έναν αποχαυνωμένο κόσμο που αρνείται να δεχτεί και να ακούσει.

Δισταγμός

Το δροσερό αεράκι που φυσούσε προμήνυε τον ερχομό του φθινοπώρου. Οι περαστικοί στους δρόμους φορούσαν πιο βαριά ενδύματα. Κάποιοι λιγοστοί τολμηροί εξακολουθούσαν να είναι ντυμένοι με σορτσάκια και κοντομάνικα προσπαθώντας να επαναφέρουν στις καρδιές τους το καλοκαίρι. Ο κεντρικός δρόμος της πόλης Χίντεν ήταν πολυσύχναστος αλλά παραδόξως καθόλου θορυβώδης. Οι οδηγοί των εκατοντάδων αυτοκινήτων που κατέκλυζαν τους δρόμους ήταν υπερβολικά υπομονετικοί καθώς ήταν ανεκτικοί στις κακουχίες και συνάμα πράοι. Η κυκλοφοριακή συμφόρηση δεν τους πτοούσε και δεν προκαλούσε τον παραμικρό μορφασμό. Οι διερχόμενοι από τα πεζοδρόμια βρίσκονταν σε παρόμοια κατάσταση. Χαρωποί, ευδιάθετοι με το χαμόγελο αποτυπωμένο στα χείλη μετέβαιναν χωρίς κόπο στον προορισμό τους. Αν κάποιος έβλεπε την πόλη από ψηλά θα παρατηρούσε ότι βρισκόταν σε τέλεια αρμονία. Οι δρόμοι ήταν συμμετρικοί και κανένας από τους κατοίκους δεν παρέκκλινε από την πορεία του. Όλα έδειχναν πως η πόλη ήταν βγαλμένη μέσα από τα όνειρα του πιο επιτυχημένου δημιουργού.

Μοναδική παραφωνία ήταν ένα μικρό πάρκο χτισμένο σε μια γωνιά της πόλης και αποκομμένο από τους κατοίκους της. Άνθρωποι υπεύθυνοι για τη διατήρηση της τάξης και της ησυχίας απαγόρευαν την είσοδο στο πάρκο. Το δεύτερο σκέλος της δουλειάς τους ήταν να απαγορεύουν την είσοδο στο Χίντεν όλων εκείνων που διέμεναν στο πάρκο. Όλοι τους κυκλοφορούσαν με τσαλακωμένα ρούχα, μάλωναν μεταξύ τους και πιο συχνά ξεστόμιζαν αισχρές κουβέντες. Το Χίντεν δεν ήταν κατάλληλο μέρος για αυτούς επειδή χτίστηκε με πολύ κόπο και υπομονή. Επιπλέον η εκπαίδευση των κατοίκων του ήταν πολυδάπανη για αυτό και τίποτα δεν θα μπορούσε να χαλάσει την ηρεμία της πόλης.

Στο πάρκο είχε δοθεί το όνομα Χελτ. Η εικόνα του θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αποκαρδιωτική. Τα παγκάκια είχαν να βαφούν πάνω από ένα χρόνο, κάθε λογής σκουπίδια ήταν πεταμένα σε όλα τα μήκη και πλάτη του πάρκου και μερικές τούφες από γρασίδι είχαν παραμείνει φυτεμένες στο κοκκινόχωμα. Στο ένα παγκάκι καθόταν κάποιος ηλικιωμένος με μακριά λευκή γενειάδα. Ήταν ψηλός, αδύνατος, φαινόταν καταβεβλημένος από τις κακουχίες της ζωής. Μια κουβέρτα που είχε αφημένη δίπλα του και τα μαύρα κουρέλια που φορούσε πρόδιδαν αμέσως πως ήταν άστεγος. Το βλέμμα του ήταν απλανές χωρίς να έχει κάποιο συγκεκριμένο στόχο. Ήταν υπερβολικά αφηρημένος και ταράχτηκε έντονα όταν αισθάνθηκε ένα χέρι στον ώμο του. Το άγγιγμα ήταν φιλικό αλλά διαπέρασε σαν ηλεκτρισμός τον ηλικιωμένο που πετάχτηκε έντρομος από τη θέση του.
Πως σε λένε; άκουσε μια φωνή
Καν απάντησε ο ηλικιωμένος με το φόβο καταγεγραμμένο στα μάτια του. Ο άνθρωπος που του μίλησε ήταν πολύ διαφορετικός. Αν ο Καν είχε επισκεφτεί το Χίντεν θα συνειδητοποιούσε ότι ήταν ίδιος με τους κατοίκους του. Ήταν και αυτός ψηλός, γεροδεμένος, τριαντάρης με σγουρά μαλλιά και τα χρήματα που κόστιζαν τα ρούχα του ήταν παραπάνω από εκείνα που αναλογούσαν στο πάρκο του Χελτ.
Ονομάζομαι Άλεβ. Έχεις ακούσει για το Χίντεν; ήταν τα λόγια του προς τον Καν
Ξέρω μόνο ότι είναι απαγορευμένη περιοχή ήταν η γρήγορη απάντηση του ηλικιωμένου.
-Έχεις σκεφτεί ποτέ να πας;
-Όχι
-Γιατί;
-Γιατί αν πλησιάσω θα με σκοτώσουν.
-Πλησίασες ποτέ και είσαι τόσο σίγουρος;
Ο Καν άρχισε να τα χάνει. Δεν μπορούσε να αντιληφθεί το σκοπό του διαλόγου ούτε τις προθέσεις του κυρίου. Η αντίθεση των δύο ήταν χαρακτηριστική. Η σιγουριά και η αυτοπεποίθηση διέκριναν τον Άλεβ. Το κορμί του στεκόταν αγέρωχο και ενέπνεε μια δυναμική αύρα πλημμυρισμένη από ζωηρά χρώματα. Αντίθετα ο Καν βρισκόταν σε σύγχυση επειδή αισθανόταν έντονο φόβο χωρίς να υπήρχε προφανής αιτία. Ο άγνωστος άντρας ήταν φιλικός μαζί του όμως η πηγή του τρόμου ήταν η διαφορετικότητά τους. Ο Καν ένιωθε μπροστά στον Άλεβ όπως ένα μυρμήγκι μπροστά στον ελέφαντα. Η μαζεμένη και επιφυλακτική στάση του σώματος του πρόδιδε την ψυχολογική του κατάσταση. Τα λίγα δευτερόλεπτα αμήχανα σιωπής έσπασαν από τα λόγια του Άβελ.
-Καμιά φορά οι καταστάσεις διαφέρουν από αυτό που δείχνουν.
-Τι εννοείς;
-Εννοώ πως αν με ακούσεις προσεχτικά όχι μόνο θα εισέλθεις στο Χίντεν αλλά θα γίνεις και ο αντικαταστάτης του Γκεντ.
Οι παλμοί του Καν αυξήθηκαν με γεωμετρική πρόοδο. Οι φλέβες του χτυπούσαν δυνατά όλο του το σώμα και η αναπνοή του επιταχύνθηκε απότομα. Είχε ακούσει για τον Γκεντ, τον αυτοκράτορα του Χίντεν. Μόλις ένα άτομο είχε την αρμοδιότητα να επικαλείται το όνομά του και αποτελούσε για αυτόν τον σύμβουλό του. Η δουλειά του ήταν να μεταφέρει στο λαό του Χίντεν τις διαταγές του Γκεντ για να μπορεί να διατηρηθεί πλήρως η αρμονία της πόλης. Δεν ήταν δυνατό ένας τόσο σημαντικός άνθρωπος να συνομιλούσε μαζί του. Θεωρώντας πως πρόκειται για κακόγουστη φάρσα ο Καν σηκώθηκε από το παγκάκι και άρχισε να απομακρύνεται με νωχελικά βήματα λόγω της κακής του φυσικής κατάστασης. Η φωνή του Άλεβ τον ξάφνιασε και τον σταμάτησε απότομα.
Δεν είσαι τόσο ασήμαντος όσο νομίζεις Καν. Σε επέλεξα για ένα σκοπό και πρέπει να επαληθεύσεις τις προσδοκίες μου και να πραγματοποιήσεις τα όνειρα μου.
Γιατί με αποκάλεσες Καν ρώτησε ταραγμένος επειδή δεν πίστεψε ότι ο Άλεβ γνώριζε το όνομά του.
Το μόνο που έχεις να κάνεις, είπε ο Άλεβ, είναι να με ακολουθήσεις και όλες σου οι απορίες θα λυθούν. Μπορείς να επιλέξεις ανάμεσα στη γνώση και την άγνοια.
Φοβισμένος και συνάμα περίεργος ο Καν δεν ήξερε ποια από τις δύο επιλογές θα ήταν η σωστή. Κινούμενος περισσότερο από τα εσωτερικά του ένστικτα τις ενδότερες του επιθυμίες προτίμησε το δρόμο της γνώσης.

Ο Καν δεν είχε συνειδητοποιήσει ποια παράλογη ορμή τον ώθησε σε αυτή την απόφαση. Περπατούσε δίπλα δίπλα με τον μέχρι πριν λίγο άγνωστο άντρα που στεκόταν αμίλητος κάνοντας τον Καν να νιώσει άβολα για ακόμα μία φορά. Ήταν σίγουρος πως ο Άβελ το έκανε επίτηδες γιατί ήταν ικανός να διαβάζει τις σκέψεις των ανθρώπων. Προχώρησαν ελάχιστα όταν ο Άβελ επιτέλους μίλησε.
-Ο χρόνος μας είναι περιορισμένος. Πρέπει να επιστρέψω πριν αντιληφθούν πως λείπω. Θέλεις να γίνεις ο αυτοκράτορας του Χίντεν;
-Μα, είσαι τρελός; Ο Γκεντ...
-Δεν υπάρχει Γκεντ, είναι μια επινόηση. Εγώ είμαι αυτός που εξουσιάζει την πόλη.
-Είσαι σίγουρα τρελός. Γιατί μιλάς έτσι;
-Πριν από εμένα υπήρχαν και άλλοι που έκαναν τη δουλειά μου. Αν δίναμε εμείς τις διαταγές οι πολίτες θα αντιδρούσαν. Τώρα που πιστεύουν ότι λειτουργούν κάτω από τις εντολές ενός αόρατου και ανέγγιχτου αρχηγού δεν τολμάνε να φέρουν αντίρρηση. Ο κόσμος έχει ανάγκη από έναν μυστηριώδη, ακατανόητο και συνάμα αυστηρό αρχηγό που τους κρατάει στο σωστό δρόμο.
-Δεν σε καταλαβαίνω.
-Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που θεωρείς ευτυχισμένους και ανωτέρους σου έχουν υποστεί ψυχολογική βία. Έμαθαν να λειτουργούν κάτω από συγκεκριμένους κανόνες και έτσι έχασαν αυτό που τους χαρακτηρίζει, την ατομική τους βούληση.
Ο Άβελ δεν φαινόταν να δίνει σημασία στον Καν. Τα λόγια του ήταν γρήγορα και άμεσα. Ήλπιζε πως θα γινόταν αμέσως κατανοητά χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις. Συνεχίζοντας είπε
Θέλουν ένα δυνατό σοκ για να συνέλθουν. Να δουν πως υπάρχει και διαφορετική ζωή, δηλαδή εσύ. Με εσένα αρχηγό το Χελτ θα μπορούσε να γίνει ισότιμο κομμάτι του Χίντεν. Με αυτό τον τρόπο θα βελτιωνόταν οι δικές σας συνθήκες διαβίωσης και οι πολίτες του Χίντεν θα ξανάβρισκαν τη χαμένη τους ταυτότητα. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να με σκοτώσεις.
-Ακόμα και να το έκανα οι άνθρωποι της ασφάλειας δεν θα με άφηναν να εισέλθω.
-Θα τους έλεγες ότι αυτό διέταξε ο Γκεντ.
-Δε θα με πιστέψουν.
-Θα πιστέψουν οτιδήποτε τους πει ο Γκεντ. Λοιπόν είσαι έτοιμος για μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου και όλου του κόσμου ταυτόχρονα; Πάρε αυτό το μαχαίρι και σκότωσε με.
Ο Καν δίστασε να πάρει το μαχαίρι. Ίσως να φοβήθηκε ότι ο Άβελ θα χρησιμοποιούσε πρώτος το μαχαίρι. Πιο πολύ όμως δίστασε να κάνει το παραπάνω βήμα. Να γίνει κυρίαρχος, να πάρει αποφάσεις που θα επηρέαζαν τη ζωή πολλών ανθρώπων. Ένιωθε μικροσκοπικός απέναντι στο μεγαλείο μιας πόλης που ποτέ δεν είχε δει αλλά μόνο είχε ακούσει για αυτήν. Ο Γκεντ τον ήθελε κάτοικο του Χελτ και έτσι έπρεπε να παραμείνει. Απομακρύνθηκε με βιαστικά βήματα. Δεν γύρισε να κοιτάξει πίσω του τον Άβελ που στεκόταν ακίνητος και εκλιπαρούσε από μέσα του να γυρίσει πίσω ο Καν και να τον σκοτώσει. Η επιθυμία του δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα Η ζωή και των δύο συνεχίστηκε χωρίς αλλαγές. Του μεν σε ένα κόσμο που ένιωθε τιποτένιος μπροστά σε ανώτερες δυνάμεις και του δε σε έναν πλασματικά ονειρικά φτιαγμένο κόσμο. Κανείς δεν ήταν έτοιμος για δραστικές αλλαγές. Ίσως να μην γίνει ποτέ. Ίσως ο δισταγμός να υπάρχει αιώνια.

Χρόνια πολλά moviescult

Η πρώτη ετεροχρονισμένη ανάρτηση. Μέσα στη μέρα θα ακολουθήσει και συνηθισμένη δεύτερη. Δεν κατάφερα να γράψω στην ώρα μου αλλά ας όψεται το πολεμικό μουσείο Κιλκίς που παρέμεινα για μια εβδομάδα. Γενέθλια λοιπόν είχε στις 11 Μαρτίου ένα site που είχα ενεργό συμμετοχή είτε σαν μέλος είτε σαν κομμάτι της δημιουργικής ομάδας. Το όνομα αυτού www.themoviescult.gr. Προχθές έκλεισε πέντε χρόνια δημιουργίας. Έχει αντέξει ήδη αρκετά στο χρόνο και σίγουρα θα κρατηθεί και άλλο τόσο. Έχει πίσω ακόμα μεγαλύτερη ιστορία ξεκινώντας από ένα κανάλι στο Mirc το σωτήριο έτος 2001, το #movies. Εκεί και αν δεν οργίασα πάμπολλες φορές. Σκοπός μου βέβαια δεν είναι να αναφερθώ στην ιστορία και στις απόψεις που επικρατούν εκεί μέσα. Με μια βόλτα στο site και διαβάζοντας το διαχρονικό και μόνιμα επικαλούμενο FAQ θα αντιληφθείτε καλύτερα αν ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία σας. Ήθελα απλά να ευχηθώ δημόσια για δύο λόγους που κατά κάποιον τρόπο επηρέασαν άμεσα τη ζωή μου.

Ο πρώτος βρίσκεται κάπου μακρυά στο χρόνο. Η μνήμη μου έχει αρχίσει να εξασθενεί. Με κάτι πρόχειρους υπολογισμούς εκτιμάω ότι μιλάω για το έτος 2006. Τα μέλη τότε του site είχαν έρθει στη Θεσσαλονική για να παρακολουθήσουν το Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Μέχρι εκείνη τη στιγμή η άποψη μου για τις διαδικτυακές συναντήσεις ήταν κάτι παραπάνω από αρνητική. Θεωρούσα ότι πρόκειται για άτομα με μηδενική προσωπική ζωή και αυτοεκτίμηση που προσπαθούν με πλάγιους τρόπους να νιώσουν σημαντικοί και να αποτελέσουν κάποια συνιστώσα μιας δήθεν ευδιάθετης και αγαπημένης παρέας. Τα πίστευα όλα αυτά όμως δεν θα με χαλούσε να έβλεπα και καμιά ταινία στο φεστιβάλ. Τελικά στο φεστιβάλ δεν πήγα ποτέ. Τα παιδιά βέβαια είχαν κανονίσει νυχτερινή τσάρκα και με κάλεσαν.

Να το σημείο που έγινα πάλι ιδιαίτερα σκεπτικός. Τι να πάω να κάνω εκεί, δεν ξέρω κανέναν, τίποτα βαρεμένοι θα είναι, δεν θα κάνω αυτά που ειρωνευόμουν και τα λοιπά και τα λοιπά. Βέβαια δεν είχα κανονίσει και τίποτα άλλο και συνέχιζα να αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στις δύο επιλογές. Να μείνω σπίτι και να μιζεριάσω ή να το ρισκάρω και να τους συναντήσω; Δεν γαμιέται λέω στην τελική πάω και αν δεν περάσω καλά σηκώνομαι και φεύγω. Δεν είμαι υποχρεωμένος να ευχαριστιέμαι κάθε μου έξοδο. Για να μη λέω και πολλά, βρεθήκαμε στην αρχή ήμουν μαζεμένος. Τελικά φύγαμε όλοι μαζί γύρω στις έξι το πρωί. Άφθονο κρασί, αρκετή μπύρα, τρελά γελιά, ενδιαφέρουσες συζητήσεις, πολύ ωραία άτομα. Να καθόμουν και άλλο δεν θα με χαλούσε στο παραμικρό. Είχα καιρό εκείνο το διάστημα να περάσω τόσο ευχάριστα και το διασκέδασα απίστευτα. Δεν ήθελε και πολύ για να φύγει το ηλίθιο taboo "όσοι μπαίνουν στο ίντερνετ είναι βλάκες''. Ένας μικρόκοσμος είναι τελικά και αυτός που συναντάς κάθε καρυδιάς καρύδι. Από τότε έκανα και άλλες παρόμοιες γνωριμίες και πέρασα μερικές στιγμές που θα τις θυμάμαι. Οκ πέρασα και άλλες που μετάνιωσα αλλά έτσι είναι η ζωή. Οτιδήποτε σε κάνει πιο ανοιχτόμυαλο έχει να σου προσφέρει στη ζωή.

Ο δεύτερος λόγος είναι βασικά και ο κυριότερος για πολλούς και διάφορους λόγους. Μέσα στο site είχα διαβάσει πολλά κείμενα, τα λεγόμενα reviews, που ήταν κάτι περισσότερο από απλώς καλά κείμενα. Ήταν όμορφα διατυπωμένα, σε βοηθούσαν να καταλάβεις καλύτερα ταινίες που είχες ήδη παρακολουθήσει. Όταν γνώρισα τους αρθογράφους από κοντά είδα ότι ήταν παιδιά κοντά στην ηλικία μου με πάνω κάτω ίδιες κινηματογραφικές απαιτήσεις με τις δικές μου. Τι στο διάολο λέω. Αξίζει τον κόπο να προσπαθήσω. Να γράφω κάτι που θα έχει το προσωπικό μου στίγμα. Εκείνη την περίοδο βέβαια είχα να γράψω από τότε που έδωσα πανελλήνιες στην έκθεση. Με είχε παρατήσει το άθλημα.

Στο moviescult ένιωθα οικειότητα με τον όλο ''χώρο'' και έκανα την πρώτη μου απόπειρα. Rocky Balboa η ταινία και να σου η πρώτη ολοκληρωμένη μου κριτική. Τη διαβάζω που και που και μου φαίνεται αστεία. Σύχνη χρήση επιθέτων για μια πιο πομπώδη έκφραση και αρκετά επιτηδευμένο ύφος. Το δημοσίευσαν όμως, ανέβηκε η αυτοπεποίθηση μου και ακολούθησαν πολλά ακόμα κείμενά μου. Όχι δεν την είδα ξαφνικά κριτικός κινηματογράφου, ούτε πιστεύω πως ξεκίνησε μια μια νέα επαγγελματική προοπτική στη ζωή μου. Μέσα από όλα αυτά τα κείμενα κατάφερα να παρακολουθώ πιο προσεκτικά τις ταινίες και συνεπώς κατάφερα να τις αντιλαμβάνομαι καλύτερα. Επιπλέον κατάφερα να αποκτήσω έναν καλύτερα δομημένο λόγο. Πλέον είμαι σε θέση σχολιάζοντας μια ταινία να πω κάτι περισσότερο από ένα μούφα, ή γούσταρα τρελά ή είναι μια από τις καλύτερες όλων των εποχών. Είμαι σε θέση να κάνω διάλογο, να αντικρούω επιχειρήματα και να προβάλλω τα δικά μου. Στην τελική λόγω των γραφομένων μου, βγήκα από ένα μακρύ πνευματικό λήθαργο.

Σε καμιά περίπτωση δεν θέλω να φανώ αχάριστος. Αν σιχαίνομαι κάτι περισσότερο στη ζωή μου αυτό είναι η αχαριστία. Για αυτό το λόγο έκανα τη συγκεκριμένη ''κατάθεση ψυχής''. (Σαν να έχω γίνει παραπάνω συναισθηματικός λόγω στρατού).Αν εξακολουθώ να γράφω ορισμένα κείμενα, καλά ή άσχημα για εμένα δεν παίζει ρόλο, το χρωστάω στο moviescult. Για αυτό το λόγο θέλω να ξανά ευχηθώ χρόνια πολλά και δημιουργικά στο site και ας είπα στο παρελθόν και μια κουβέντα παραπάνω. Ή για να ακριβολογώ πολλές κουβέντες παραπάνω. Χρόνια πολλά με επιτυχίες και με πραγματοποίηση των στόχων που θέσατε για το site.

Είστε άξιοι να διαβάζετε το blog μου;

Κρίσιμη ερώτηση. Για αυτό σκαρφίστηκα ένα ερωτηματόλογιο. Διαβάστε προσεκτικά τις δέκα παρακάτω ερωτήσεις, απαντήστε ειλικρινά και σημειώστε το γράμμα της απάντησης σας. Στο τέλος του ερωτηματολογίου θα υπάρχουν οδηγίες και μετά τα αποτελέσματα.

1)Προτιμάτε το μπάσκετ ή το ποδόσφαιρο;
α)Ποδόσφαιρο φυσικά
β)Και τα δύο μου είναι αδιάφορα
γ)Σπυριάρα για μια ζωή

2)Έχετε ακούσει ποτέ την λέξη γκούλις;
α)Μήπως εννοείς γκούνις ή έστω γκρέμλινς;
β)Κάτι μου λέει αλλά δεν θυμάμαι τι ακριβώς
γ)Πλάκα κάνεις; Έχω δει και τα τέσσερα

3)Στο άκουσμα του ονόματος Γιάννης Πάριος σας έρχεται στο μυαλό
α)Ο απόλυτος τραγουδιστής του έρωτα
β)Είναι κάπως υπερεκτιμημένος
γ)Εμετός

4)Σκετίστες...
α)Συγγνώμη κύριε ποιος είστε;
β)Αυτούς δεν τους έδιναν μαζί με τα κρουασάν μερέντα;
γ)Γούσταρα τρελά τον πριονάκια και τις μάχες του με τον μύγα

5)Αν σας μιλήσω για smackdown εσείς
α)θα μου πείτε πως είναι όλα ψεύτικα και για χαζά Αμερικανάκια
β)Θα με κοιτάξετε απορημένοι
γ)Θα φωνάξετε μαζί μου JOHNNN CENNAAAAAA

6)Ποια είναι η γνώμη σας για τα ζελεδάκια;
α)Κάνουν κακό στα δόντια και το στομάχι
β)Τρώω ένα τον μήνα
γ)Τα τσακίζω συχνά πυκνά και το απολαμβάνω

7)Ο Τσάκωνας είναι
α)το μεγαλύτερο κωμικό ταλέντο της χώρας μας
β)ένας ηθοποιός που έχει παίξει και σε καλές ταινίες
γ)η ντροπή του ανθρώπινου είδους

8)Η καλύτερη κωμική σειρά της Ελληνικής τηλεόρασης είναι
α)Σκερτσάκια
β)Κωνσταντίνου και Ελένης
γ)Εγκλήματα

9)Η γνώμη σας για τους iron maiden
α)όλο τα ίδια και τα ίδια παίζουν.
β)δεν τα πάω καλά με το heavy metal
γ)Up the irons ρε μουνιά

10)Πως σας φάνηκε το ερωτηματόλογιο;
α)Το διασκέδασα. Πλάκα είχε
β)Ε οκ, πέρασε η ώρα
γ)άχρωμο, αόσμο και άγευστο

11)Είστε πάνω από 21 χρονών και έχετε όλα τα μαλλιά στο κεφάλι σας;
α) ΝΑΙ β) ΟΧΙ

Περνάμε τώρα στις εξηγήσεις. Η ερώτηση 11 απευθύνεται μόνο σε άντρες και είναι εκτός συναγωνισμού. Αν η απάντηση σας είναι ναι σας εύχομαι να σας πέσουν. Αν είναι όχι σας νιώθω όσο δεν φαντάζεστε.Για τις υπόλοιπες δέκα τα πράγματα είναι απλά. Για κάθε α που επιλέξατε συγκεντρώνετε 0 βαθμούς, για κάθε β έναν και για κάθε γ 2. Τους προσθέτε όλους και βγαίνει το τελικό αποτέλεσμα. Για τις κοπέλες της φιλολογίας Ελληνικής και Αγγλικής επειδή κατανοώ τα προβλήματα σας με τα μαθηματικά σας συνιστώ να πάτε στο start->run να γράψετε calc και μετά ok. Για να μην κάνετε και κανένα λάθος. Είστε έτοιμοι να δείτε τα αποτελέσματα;;;

Αν συγκεντρώσατε 0 βαθμούς τότε ο εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες και οι δεκαπέντε του συνέχειες δεν συγκρίνονται μαζί σας. Είστε ένα σφάλμα της φύσης χειρότερο και από τον Βαλιανάτο. Είστε ένας συνδυασμός προσωπικότητας Πάριου, χιούμορ Τσάκωνα και τουπέ Μαριλένας Παναγιωτοπούλου. Αν υπήρχε Θεός θα έπρεπε να είχε εξαφανίσει την ψυχή σας και από τις έντεκα διαστάσεις.

Αν συγκεντρώσατε από 1 έως 7 βαθμούς πολύ απλά δεν αξίζει να ζείτε πόσο μάλλον διαβάζετε και το blog μου. Σίγουρα δεν είστε τα σφάλματα της πρώτης κατηγορίας αλλά δεν είστε και νορμάλ άνθρωποι. Κάτι στράβωσε στην ζωή σας. Πάντως δεν είναι ποτέ αργά να το αλλάξετε. Αλλιώς μπορείτε να αποχωρήσετε διακριτικά.

Αν συγκεντρώσατε απο 8 έως 14 βαθμούς τότε κάτι πάτε να κάνετε στην ζωή σας. Έχετε πολλά να διδαχθείτε βέβαια αλλά είστε σε καλό δρόμο. Θα σας κάνω λίγη επιπλέον πλύση εγκεφάλου και θα σας μυήσω ακόμα και στο smackdown. Είστε άξιοι να διαβάζετε ορισμένες μόνο αναρτήσεις και όχι όλες

Αν συγκεντρώσατε από 15 έως 19 βαθμούς θα σας βροντοφωνάξω ΑΞΙΟΙ ΑΞΙΟΙ. Έχετε ανακαλύψει την ουσία της ζωής και δεν ασχολείστε με περιττά πράγματα. Είμαι υπερήφανος που έχω τέτοιους αναγνώστες στο blog. Να σας χιλιάσω

Αν συγκεντρώσατε 20 βαθμούς τότε λυπάμαι αλλά είστε εγώ. Μπορεί να μοιάζω φυσιογνωμικά με πολλούς αλλά ψυχικά είμαι ένας και μοναδικός. Κάτι λάθος κάνατε λοιπόν. Διορθώστε ένα γ και ανήκετε στην παραπάνω κατηγορία.

Επετειακή ανάρτηση

Είπα να δώσω ένα τόνο χαράς. Σημαδιακή επέτειος. Κλείνουν τρεις μήνες από τότε που ξεκίνησα το blog. Σιγά το χρονικό διάστημα θα μου πείτε. Τόσα ξέρετε τόσα λέτε. Οι χαρακτηριστικοί και ουσιώδεις αριθμοί που κρύβουν μέσα τους μαγεία και επαναλαμβάνονται συχνά είναι το 3, το 6 και το 12. Το 9 δεν το παίζω είναι σατανικό. Ξενέρωτοι θα είστε αν γιορτάζετε πχ δύο χρόνια σχέσης. Δεν είναι αριθμός αυτός. Είπα λοιπόν να συνδυάσω τους τρεις μήνες με την εικοστή δημοσίευση και με κάτι άλλο που περίμενα από τον Μάιο. Ναι ήδη καταλάβατε κάποιοι. Ας γράψω κάποια στατιστικά για το τι έγινε στο blog τόσο καιρό. Η στατιστική είναι ο πιο επιστημονικός τρόπος για να πει κάποιος ψέματα. Αν δεν το ξέρατε το μάθατε. Ευθύμης Κιουμουρτζόγλου speaking. Συνολικά μάζεψα εφτά αναγνώστες. Δυο περίπου τον μήνα. Προσπερνώ το γεγονός ότι οι πέντε ανήκουν στην ίδια παρέα και ότι οι άλλοι δύο είναι καμμένοι. Οι δημοσιεύσεις που προκάλεσαν την μεγαλύτερη κουβέντα ήταν το Σ.Θ.Ε Τμήμα Φυσικό και το Guitar Hero που συγκέντρωσαν αμφότερες δέκα σχόλια. Σαν πολλοί μουσικοί δεν μαζεύτηκαν; Χωρίς κανένα σχόλιο έμειναν το Belle Bette και τοYouth Without Youth. Να κάνω ένα σχόλιο και για αυτό; Μπορείτε να πνιγείτε στην άγνοια σας. Είχα δεν είχα πάλι κατάφερα να κάνω τις περισσότερες αναρτήσεις να είναι σχετικές με ταινίες. Έξι συγκεκριμένα βάζοντας μέσα και το blu ray. Η σχολή μου, το μπάσκετ και η τηλεόραση ακολουθούν με δύο. Αυτά είναι τα κύρια ενδιαφεροντά μου; Τι μίζερη ζωή είναι αυτή Θεέ μου; Η ενημέρωση ήταν εντελώς άσχετη και αχρείαστη και το a tale that couldn't be right ήταν παραγγελιά. Αν δεν το έγραφα θα έσκαγε κανένας νέος Κοεμτζής και θα με μαχαίρωνε. Το Silent Hill επίσης δεν είχε θέση εδώ αλλά το μετέφερα σε μια στιγμή που σπάστηκα πολύ. Οι δόσεις είναι πιο αποτυχημένες και από τα σκερτσάκια. Το προσωπικότης μηδέν είναι εντελώς φλωριά. Ο μόνος λόγος που δεν το έχω διαγράψει είναι ότι θέλω να βλέπω κατάφατσα τις μπουρδές μου. Αυτά λοιπόν για το παρασκήνιο. Είναι τιμή σας που διαβάζετε το blog μου. Σας υπόσχομαι ότι από εδώ και πέρα θα γίνει καλύτερο. Όσο καλύτερη θα γίνει και η παιδεία με τον Σπηλιωτόπουλο.

Τι είναι λοιπόν αυτό που περίμενα από τον Μάιο; Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost.
Υπάρχει καλύτερο πάρτυ από αυτό; Σήμερα λοιπόν το βραδάκι στην Αμερική έχουμε τα δύο πρώτα επεισόδια του πέμπτου κύκλου. Η πλάκα είναι ότι και ο αντ1 σήμερα θα δείξει την αρχή του δεύτερου κύκλου. Τρία χρόνια πίσω από τους Αμερικάνους και δύο πίσω από την Ελλάδα. Ναι τα έχει ήδη δείξει η νετ. Αυτός που έγραψε τα σχόλια στο τρέηλερ του αντ1 πρέπει να έχει σχέση με τον Φούτζι Μόρι. Οι αγνοούμενοι θα συναντήσουν τους υπόλοιπους επιζώντες της πτήσης 815. Μπράβο ηλίθιε. Κατέστρεψες τα πρώτα επεισόδια. Όλη η ουσία ήταν η σκηνή με τον Τζιν που φώναζε στον Σώγιερ και τον Μάικλ: Others, Others. Την σκηνή με τον λάκκο που τους έριξαν και την Άννα Λουσία δεν την είδες; Μπούφε. Θα κάτσω να το δω πάντως έτσι για το γαμώτο. Να δω τι υπάρχει μέσα στην καταπακτή. 4 8 15 16 23 42 =1 08 που λέει και ο Λαζίνιο.

Αύριο λοιπόν πρωί πρωί με την δροσούλα ξεκινάει το κατέβασμα. Ο τρίτος κύκλος κάπου στην μέση είχε κάνει μεγάλη κοιλιά. Ο τέταρτος πάλι ήταν θεικός. Έβλεπα αντικειμενικά ένα πολύ καλό επεισόδιο και ξενέρωνα γιατί τα πρώτα οχτώ ήταν υπεράνω κριτικής. Το νετ έχει γεμίσει με spoilers για τον νέο κύκλο. Ήδη ο κόσμος ξέρει τι θα γίνει στο σημερινό επεισόδιο. Ποτέ δεν τα διάβασα και ούτε πρόκειται. Το μόνο βιτσιόζικο που κάνω είναι όταν κατεβαίνει η ταινία και έχω έτοιμους τους υπότιτλους να διαβάζω την αρχή τους. Είμαι αυτοκαταστροφικός φαίνεται. Περίπου σαν τον Ian Curtis. Που μας άφησε ο τέταρτος κύκλος; Μάθαμε ποιοι έξι γύρισαν πίσω, πέθανε επιτέλους ο Μάικλ, ο Μπεν και καλά δεν μπορεί να γυρίσει πίσω στο νησί(το πιστεύει κανείς αυτό;), πέθανε και ο Λοκ. Της πουτάνας με όλη την έννοια. Θα χάσουμε την μπάλα πάλι με flashforward, flashback. Ανάθεμα βέβαια και αν ξέρουμε ποιο είναι το παρόν και ποιο το μέλλον. Ορίζω σαν παρόν την ζωή στο νησί γιατί είμαι επιστήμονας. Είναι και κανα δυο νέοι χαρακτήρες που έχουν πολύ ζουμί. Όπως η κοκκινομάλλα που ψιλό φλερτάρει με τον Φάραντεη. Γαμώτο ξέχασα το όνομά της. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Έφτασε ο καιρός. Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost Lost

ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ

Εκείνο που σιχαινόταν στον εαυτό του και δεν μπορούσε να το αντιμετωπίσει με κανέναν τρόπο ήταν οι ψυχολογικές του μεταπτώσεις. Αποτελούσαν για αυτόν μια διαρκή εσωτερική πάλη. Χαιρόταν πολύ εύκολα και κυρίως με τα μικρά πράγματα. Προσπαθούσε να κρατήσει τις στιγμές ευτυχίας μέσα στην καρδιά του, στο αίμα του. Ήθελε όσο τίποτα άλλο στον κόσμο να γίνει ένα μαζί τους, να μην τον απασχολεί κανείς και τίποτα. Να τις πάρει μαζί του μέχρι την μέρα που θα πέθαινε. Στο άκουσμα μόνο της λέξης και στην σκέψη του θανάτου η ψυχολογία του έπεφτε κατακόρυφα Όλα γύρω του μετατρέπονταν σε σκούρα χρώματα της απόγνωσης. Δεν θα έφτανε ποτέ σε σημείο να εξωτερικεύσει τις σκέψεις του. Ήταν πολύ υπερήφανος για αυτό. Μέσα του όμως ανησυχούσε βαθιά και ήταν γνώστης αυτής της κατάστασης. Τον ενοχλούσε πολύ, προσπάθησε να το ξεφορτωθεί αλλά δεν είναι εύκολο να νικήσεις τον εαυτό σου, να ξεπεράσεις τα όρια. Χρησιμοποιούσε πολύ το μυαλό του. Θεωρούσε ότι με την σκέψη θα κέρδιζε τον οποιονδήποτε αντίπαλο. Είχε καταλήξει σαν ένας μικρός ηλεκτρονικός υπολογιστής. Κάθε στιγμή της ζωής του επεξεργαζόταν όλα τα δεδομένα και τις τροπές που πιθανότατα θα έπαιρναν. Αυτό που τον ένοιαζε ήταν να προλάβει την ζωή ώστε να μην αιφνιδιαστεί. Να είναι ο κύριος του εαυτού του. Ποτέ δεν τα κατάφερε. Δεν μπορούσε να τα προβλέψει όλα. Κάθε τι διαφορετικό και άγνωστο τον τρόμαζε. Ακόμα και στις πιο ευτυχισμένες στιγμές υπήρχε κάτι που τον δυσαρεστούσε. Είχε ασπαστεί την ιδέα ότι το μεγαλύτερό του όνειρο θα γινόταν πραγματικότητα μέσα από τον χειρότερο του εφιάλτη και δεν θα μπορούσε να το χαρεί. Είχε αρχίσει να χάνει τον έλεγχο.

Εκείνη η μέρα ξεκίνησε σαν μια από τις ομορφότερες της ζωής του. Ήταν μόλις δεκαέξι χρονών. Δεν είχε ιδιαίτερες απαιτήσεις. Το πρωί στο σχολείο πέρασε μερικές ξένοιαστες στιγμές με τους φίλους του. Γέλασαν με την καρδιά τους, έκαναν πλάκες μεταξύ τους. Η ώρα κύλησε ευχάριστα και γρήγορα σε αντίθεση με μια συνηθισμένη μέρα στο σχολείο. Την τελευταία ώρα είχαν Χημεία. Ποτέ δεν τον ενδιέφεραν τα μοριακά βάρη, η ονοματολογία, οι καύσεις. Σε γενικές γραμμές ήταν καλός μαθητής. Η Χημεία όμως αποτελούσε την μεγάλη του αδυναμία. Είχαν γράψει διαγώνισμα πριν μια βδομάδα. Πίστευε πως τα είχε πάει καλά. Δεν μπορούσε όμως να ήταν σίγουρος, σαν να μην ήθελε να το πιστέψει. Ο καθηγητής επέστρεψε τα γραπτά τους και είχε πάρει τον μεγαλύτερο βαθμό στην τάξη. Άκουσε τα καλύτερα λόγια. Ήταν μια ένεση ηθικού που την είχε απόλυτη ανάγκη. Γύρισε τρέχοντας σπίτι. Απολάμβανε την κάθε του στιγμή. Ανακοίνωσε τα νέα στους γονείς του. Χάρηκαν και τον επιβράβευσαν. Σκέφτηκε να γιορτάσει το γεγονός με ξεκούραση μέχρι το απόγευμα που θα πήγαινε στο φροντιστήριο. Το τηλέφωνο του σπιτιού χτύπησε και ενημερώθηκε ότι το μάθημα δεν θα γινόταν. Του είπαν και τον λόγο, αλλά ήταν μέσα στην τρελή χαρά και δεν τον άκουσε. Δεν είχε και καμιά ιδιαίτερη σημασία. Χωρίς δεύτερη σκέψη μίλησε με τον κολλητό του. Το βράδυ θα πήγαιναν για ποδόσφαιρο, σε ένα γήπεδο 5χ5 λίγο μακριά από το σπίτι του. Η διάθεσή του ήταν ανεβασμένη το ίδιο και η επίδοση του μέσα στις γραμμές του γηπέδου. Έτρεχε σαν μηχανάκι, η ομάδα του κέρδισε άνετα και ήταν ο καλύτερος παίχτης. Τελείωσε το παιχνίδι με ένα χαμόγελο αυτοπεποίθησης ζωγραφισμένο στο πρόσωπο του, το οποίο όμως επρόκειτο να διαγραφεί απότομα και γρήγορα.

Ο κολλητός του είπε πως θα φύγει με ένα από τα παιδιά της παρέας. Τον χαιρέτησε και του είπε πως θα μιλήσουν το πρωί στο σχολείο. Εκείνη την στιγμή, ο φίλος μας ένιωσε αμήχανα. Ήταν αρκετά περήφανος για να δείξει την αγωνία του αλλά και αρκετά δειλός. Μια σταγόνα ιδρώτα διέσχισε την σπονδυλική του στήλη και μέσα σε μια στιγμή το μέτωπο του πλημμύρισε. Σκουπίστηκε με την ανάστροφη της παλάμης, λύγισε το κορμί του και παριστάνοντας τον κουρασμένο καληνύχτισε τον φίλο του. Τα είχε υπολογίσει όλα. Τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Το γήπεδο ήταν δυο με τρία χιλιόμετρα μακρυά από το σπίτι του. Δεν ήταν η απόσταση που τον τρόμαζε Δεν θα χρειαζόταν πάνω από μισή ώρα αν προχωρούσε με γρήγορο ρυθμό. Εξάλλου είχε περπατήσει και μεγαλύτερες αποστάσεις. Ο λόγος της ανησυχίας του ήταν η διαδρομή. Έπρεπε να κατηφορίσει μια απόσταση ενάμιση χιλιομέτρου και μετά να περπατήσει ευθεία περίπου τα ίδια χιλιόμετρα. Απόμακρες περιοχές. Αμάξια τέτοια ώρα περνάνε σπάνια. Για άνθρωπο ούτε συζήτηση. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για να βρεθεί εκεί. Κάποια εργοστάσια εκεί κοντά είχαν κλείσει εδώ και ώρα. Η κίνηση ήταν εντελώς πεσμένη. Μια οποιαδήποτε άλλη ώρα της μέρας θα ήταν μια φυσιολογική περιοχή. Το βράδυ μπορεί να προκαλέσει φοβίες. Αν γυρνούσε μαζί με τον κολλητό του δεν θα υπήρχε το παραμικρό πρόβλημα. Θα μιλούσαν, θα ξεχνιόντουσαν, θα έλεγαν για το παιχνίδι. Τώρα όμως ήταν μόνος. Το μυαλό του άρχισε να παίζει περίεργα παιχνίδια. Στην πρώτη μεγάλη κατηφόρα υπήρχαν δύο υποτιθέμενοι κίνδυνοι. Ο πρώτος ήταν οι τσιγγάνοι που είχαν στήσει τα τσαντίρια τους. Θυμήθηκε κάποιες ιστορίες που τον έκαναν να γελάσει μόλις τις άκουσε. Πολλά παιδιά που περπάτησαν στην περιοχή πλέον θεωρούνται από την αστυνομία εξαφανισμένα. Οι φήμες λένε ότι τα απαγάγουν οι τσιγγάνοι και πουλάνε τα όργανα τους για κέρδος. Εντάξει όσο τρομαγμένος και αν ήταν δυσκολεύονταν να πιστέψει αυτή την θεωρία. Φοβόταν όμως. Όλοι εκείνοι είναι φτωχοί άνθρωποι. Κυκλοφορούν ρακένδυτοι, ξυπόλητοι. Ένα παιδί εύπορης οικογένειας θα μπορούσε να είναι εύκολος στόχος για ληστεία. Αν πάλι κάποιος από αυτούς κρατούσε μαχαίρι; Αν τον χτυπούσαν; Αυτά τα ενδεχόμενα ήταν πολύ πιο πιθανά μέσα στο μυαλό του. Ο δεύτερος κίνδυνος δεν είχε σχέση με φήμες και ιστοριούλες για να τρομάζουν τους μικρότερους. Ήταν υπαρκτός. Ένα παλιό βενζινάδικο που τις νύχτες έκλεινε. Ο ιδιοκτήτης είχε τρία άγρια μεγαλόσωμα σκυλιά για φύλαξη του χώρου. Τα σκυλιά τρομάζουν πολύ κόσμο και το αγόρι που παρακολουθώ από ψηλά δεν αποτελεί εξαίρεση. Άραγε αν ήξερε ότι τον κοιτάζω επίμονα πως θα ένιωθε; Ασφάλεια, αγαλλίαση ή τρόμο; Τα σκυλιά πάντως τον τρομοκρατούν. Όταν ήταν οχτώ χρονών τον είχε δαγκώσει χωρίς λόγο ο σκύλος του θείου του. Έκανε λίγα ράμματα στο νοσοκομείο γιατί η πληγή ήταν βαθιά.

Είσαι καλά; Χρειάζεσαι βοήθεια; Ήταν η φωνή του ιδιοκτήτη του γηπέδου. Ο χρόνος είχε αφήσει τα σημάδια του κυρίως στο πρόσωπο του, αλλά η κορμοστασιά του παρέμενε εντυπωσιακή. Πιθανότατα ήταν παλιός ποδοσφαιριστής που συνέχιζε να γυμνάζεται. Μπροστά του είχε την θέα ενός μικρού παιδιού ακουμπισμένο με τον ώμο στον τοίχο. Για κάποια δευτερόλεπτα έμεινε έτσι ακίνητο κοιτάζοντας χαμηλά το πάτωμα. Ο ιδιοκτήτης ανησύχησε μήπως έπαθε κάτι. Ρώτησε καθαρά από ενδιαφέρον. Η απάντηση του παιδιού ήταν καθησυχαστική. Απλά ήταν κουρασμένος και αφαιρέθηκε. Πόσο πειστική ακουγόταν αυτή η δικαιολογία. Την χρησιμοποίησε ήδη δυο φορές. Στην τρίτη καίγομαι σκέφτηκε. Οι δύο άνθρωποι χαιρετήθηκαν. Ο ιδιοκτήτης γύρισε πίσω στο ταμείο για να πουλήσει ένα αναψυκτικό και ο μικρός μας φίλος πήρε την απόφαση να ξεκινήσει την μικρή του πεζοπορία. Μόλις πριν από λίγο είχε δεχτεί την πρώτη του ήττα. Είχε συλληφθεί σε μια στιγμή αδυναμίας. Ντροπιάστηκε αρκετά και δεν μπορούσε να το συγχωρήσει αυτό στον εαυτό του. Θα μπορούσε να σκέφτεται το περιστατικό για πολλές ώρες ακόμα. Όμως είχε ήδη ξεκινήσει να προχωράει και τα φώτα του γηπέδου πλέον δεν ήταν ορατά. Περπατούσε στην κατηφόρα με μέτρια ταχύτητα και οι λόφοι γύρω του έκρυβαν το γήπεδο. Ένα ψυχρό αεράκι που ξεκίνησε πριν αρκετή ώρα, αλλά αυτός το συνειδητοποίησε μόλις τώρα, έκανε την ατμόσφαιρα πιο τρομακτική. Σαν να έβλεπε στην τηλεόραση ένα κακογυρισμένο και φτηνό θρίλερ. Τα φύλλα των δέντρων κουνιούντουσαν ανάλαφρα το ίδιο και το χορτάρι. Ο ιδρώτας που τον έλουζε σε συνδυασμό με τον αέρα του προκάλεσε επιπλέον και ρίγος. Κάνε θετικές σκέψεις σκέφτηκε και μπορείς να τα καταφέρεις να πετάξεις. Διώξε από μέσα σου όλους τους δαίμονες. Στο μεταξύ είχε φτάσει στον καταυλισμό των τσιγγάνων. Δεν υπήρχε ψυχή έξω. Έβλεπε μέσα στις σκηνές φώτα προερχόμενα από αναμμένα κεριά. Άκουγε έντονες ομιλίες σε μια ακαταλαβίστικη γλώσσα. Οι φωνές ήταν χαρούμενες. Περνούσαν καλά μέσα και ευχήθηκε να περνούσε και αυτός το ίδιο καλά. Για καλό και κακό επιτάχυνε το βήμα του. Το τελευταίο πράγμα που χρειαζόταν την δεδομένη χρονική στιγμή ήταν μια αναπάντεχη συνάντηση. Πέρασε τον πρώτο κίνδυνο χωρίς καμιά απώλεια. Ένα τσίμπημα έφυγε από την καρδιά του. Ένα καινούριο δημιουργήθηκε όμως από ένα μακρινό γάβγισμα. Είχε πλησιάσει αρκετά στο βενζινάδικο. Αμέσως συνειδητοποίησε ότι περπατούσε στην μεριά του δρόμου που βρισκόταν το βενζινάδικο. Ευτυχώς για αυτόν σκέφτηκε καθαρά και ψύχραιμα. Από ότι γνώριζε τα σκυλιά αυτά είναι εκπαιδευμένοι φύλακες. Αν μπεις μέσα στον χώρο τους σε θεωρούν απειλή. Δεν είχε κανένα λόγο να βρίσκεται σε εκείνη την μεριά. Γρήγορα πέρασε απέναντι. Πλέον δεν ακουγόταν κανένας ήχος. Κοίταξε το βενζινάδικο από μια απόσταση ασφαλείας. Δεν μπορούσε να διακρίνει κανέναν σκύλο. Ίσως είχαν κάτσει στο πίσω μέρος και ξεκουράζονταν. Δεν πίστευε ότι θα την γλίτωνε τόσο εύκολα. Προσπέρασε την επικίνδυνη περιοχή αλλά η ανησυχία δεν έφυγε. Γυρνούσε συνεχώς το κεφάλι του φοβούμενος μια επίθεση από πίσω. Το επόμενο πρωί που θα ξυπνούσε θα είχε έναν μικρό πόνο στον αυχένα και δεν θα ήταν σίγουρος για την αιτία. Το ψυχολογικό του μαρτύριο είχε σχεδόν τελειώσει. Το πρώτο και δυσκολότερο μέρος της διαδρομής αποτελούσε παρελθόν. Τώρα έπρεπε να στρίψει δεξιά. Ο επόμενος δρόμος ήταν απλά μια ευθεία. Είχε περισσότερη κίνηση καθώς και μερικά χαμόσπιτα. Δεν ήταν ιδιαίτερα φωτισμένος αλλά κατά κάποιον τρόπο ένιωθε ότι μπορούσε να αναπνεύσει τον αέρα της γειτονιάς του και δεν φοβόταν. Άρχισε να αισθάνεται να ήταν στο σπίτι του.

Βρισκόταν στα μισά της διαδρομής. Σκέφτηκε την μητέρα του που συνέχεια του έλεγε ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Χρησιμοποιούσε βέβαια αυτή την έκφραση σε εντελώς διαφορετικές στιγμές. Κυρίως του την έλεγε όταν είχε πολλά μαθήματα να διαβάσει, όταν έπρεπε να συμμαζέψει το δωμάτιο του. Αν δεν έκανε την αρχή θα τα παρατούσε όλα. Για αυτόν όμως πλέον δεν σήμαινε κάτι. Έφτιαξε στο μυαλό του μια φράση κατάλληλη για την περίσταση. Η μέση είναι η αρχή του τέλους. Ήταν αρκετά καλός στο να λέει ατάκες. Όλοι οι γνωστοί του είχαν να το λένε. Είχε ανάγκη να πειστεί ότι τα μαρτύρια του τελείωναν. Το τέλος ήταν ήδη κοντά. Απορροφήθηκε τόσο πολύ στις σκέψεις του που δεν αντιλήφθηκε ότι ένα αυτοκίνητο δίπλα του είχε κόψει ταχύτητα. Εκείνο που θυμάται ήταν τα φώτα να του χαϊδεύουν το πλαϊνό μέρος του ματιού του. Γύρισε σαστισμένος. Από την θέση του οδηγού ακούστηκε μια φωνή: Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι; Ξαφνικά όλες οι θεωρίες και οι φιλοσοφίες πήγαν στράφι. Ο οδηγός έμοιαζε με έναν παιδεραστή του οποίου είχε δει την φωτογραφία πριν λίγες μέρες στην εφημερίδα. Ή μήπως όχι; Αυτά τα δύο δευτερόλεπτα που είδε τον οδηγό ήταν αρκετά για να βγάλει συμπεράσματα. Ήταν σίγουρα επικίνδυνος. Δεν το σκέφτηκε πολύ και άρχισε να τρέχει πανικόβλητος. Όλη του η αξιοπρέπεια είχε πάει στράφι. Καλύτερα όμως αναξιοπρεπής παρά βιασμένος και πιθανότατα νεκρός. Ο οδηγός σάστισε και ο ίδιος. Πρόλαβε να φωνάξει "Συγγνώμη δεν ήθελα να σε τρομάξω". Δεν έμαθε ποτέ αν το παιδί τον άκουσε. Ήθελε απλά να τον ρωτήσει για μια οδό. Δεν είχε κακό σκοπό. Προσπέρασε το παιδί που έτρεχε. Στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου κάθοταν οι κόρες του. Δυο δίδυμα πανέμορφα κοριτσάκια περίπου έντεκα χρονών. Κοιτούσαν απορημένες από το πίσω παράθυρο. Φοβήθηκαν και αυτές με την σειρά τους μήπως το παιδί ήταν άρρωστο. Πρέπει να τις είδε και ο φίλος μας. Οικογενειάρχης άνθρωπος σκέφτηκε δεν μπορεί να είναι εγκληματίας. Αλλά αν τις χρησιμοποιούσε για δόλωμα; Αν ξεγελούσε έτσι τον κόσμο; Με την καρδιά του πλέον έτοιμη να εκραγεί έφτασε στην γειτονιά του. Αχ πόσο χάρηκε τις λάμπες στους δρόμους. Πόσο τον ενθουσίασαν οι γνωστές πολυκατοικίες και τα γνωστά μαγαζιά.

Δεν είχε κανέναν λόγο να τρέχει. Κάθε μέρα περνούσε από αυτά τα σημεία. Ποτέ δεν κινδύνεψε. Πήρε βαθιές ανάσες και έδιωξε μακρυά την ανυπόφορη ζέστη που τον τυρρανούσε. Έφτασε στο πάρκο που βρισκόταν εκατό μέτρα μακριά από το σπίτι του. Είδε μια συμμαθητριά του. Είχε μόλις γυρίσει από το φροντιστήριο . Μίλησαν οι δυο τους για λίγο. Η κοπέλα του έδωσε συγχαρητήρια για το διαγώνισμα της Χημείας και του πρότεινε να διαβάσουν μαζί μια από τις επόμενες μέρες. Το αγόρι χαμογέλασε. Έβρισκε την κοπέλα πολύ ελκυστική. Συμφώνησε με την προτασή της, αντάλλαξαν κινητά και κατευθύνθηκαν ο καθένας στο σπίτι του. Μπήκε στο δωμάτιο του πολύ χαρούμενος. Απολογήθηκε στην μητέρα του επειδή άργησε. Αυτή του έκανε μια σύσταση πιο πολύ από υποχρέωση και από συνήθεια. Δεν φαινόταν ενοχλημένη. Η μέρα για το παιδί τελείωσε όπως ακριβώς ξεκίνησε. Με χαρά. Με μια καινούρια γνωριμία πολλά υποσχόμενη. Ξεπέρασε κάποιους από τους φόβους τους και οι επόμενες μέρες φαίνονταν ευοίωνες. Πέτυχε αυτό που ήθελε πάντα. Αυτό που σας έλεγα στην αρχή. Να γεμίσει την καρδιά του με χαρά. Την κράτησε αυτή την χαρά; Δεν είναι σίγουρο. Μπορεί να έστειλε μήνυμα στην κοπέλα για καληνύχτα και αυτή να μην του απάντησε. Μπορεί ο οδηγός να ήταν κάποιος γνωστός και να γελοιοποιήθηκε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι δαίμονες του δεν στάματησαν να υφίστανται. Κάθε μέρα θα προκύπτει και ένας διαφορετικός. Η εντύπωση που έχει ότι αυτές οι φοβίες είναι παροδικές λόγω της ηλικίας είναι λανθασμένη. Μεγαλώνοντας θα πολλαπλασιαστούν. Θέλω να πάρω την μορφή αύρας και να του ψιθυρίσω λίγες λέξεις. Δεν μου επιτρέπεται όμως. Είμαι εδώ απλά για να παρακολουθώ. Δεν νομίζω ότι είναι ικανός να αντέξει την παρουσία μου. Τον συμπαθώ όμως. Μερικές φορές με καταλαβαίνει. Νομίζει δηλαδή. Με νιώθει σαν ένα εξωτερικό μάτι. Πόσο γελασμένος είναι. Προσπαθεί να μου δώσει ανθρώπινη υπόσταση. Να με περιορίσει στα δεσμά του. Θα συνεχίσω να τον παρακολουθώ και ας γνωρίζω το μέλλον του. Θα είμαι εκεί σε όλες τις μάχες που θα δώσει. Θα τον δω να χάνει και να κερδίζει. Έχει πολύ δρόμο ακόμα μπροστά του. Μαζί θα τον περπατήσουμε..