51o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 12/12/10 & Επίλογος

Τελευταία μέρα του Φεστιβάλ και νιώθω περίεργα. Έφτασε η στιγμή που γεννάει σκέψεις, εικόνες σου δίνει μια διάθεση για κριτική όλων όσων πέρασες αυτών που θα μπορούσες να δεις, εκείνων που θα'θελες να δεις για κάποιον λόγο αλλά τελικά δεν μπόρεσες. Τρεις ταινίες για την τελευταία μέρα όπως είχα υποσχεθεί και ξεκινάω με το The myth of the Americansleepover που μεταφράστηκε ως ο Μύθος της Αμερικάνικης εφηβείας. Sleepover είναι το πιτζάμα πάρτυ υποδοχής των πρωτοετών αποκλειστικά για κορίτσια που συνδυάζουν να κάνουν οι Αμερικάνοι και αν αναλογιστώ τη μετάφραση Ο μύθος του Αμερικάνικου πιτζάμα πάρτυ συνειδητοποιώ πως η μετάφραση είναι ομολογουμένως σωστή. Από τον τίτλο και από τις πρώτες σκηνές γίνεται σαφής η πρόθεση του σκηνοθέτη να απομυθοποιήσει τις ταινίες που προέρχονται από την πατρίδα του και αφορούν τη νεολαία. Καθόλου ξέφρενοι ρυθμοί, μηδενικές ακρότητες γενικώς μας περνάει την εικόνα πιο συμμαζεμένων νέων που δεν ξέχασαν να σκέφτονται και να προβληματίζονται. Not all Americans are stupid θα μπορούσε να είναι ο εναλλακτικός τίτλος. Ένα προβληματάκι βρίσκεται στον τρόπο αφήγησης καθώς ο σεναριογράφος επιλέγει να αναφέρει τα υπαρκτά στερεότυπα για την νεολαία και αμέσως μετά να τα καταρρίπτει. Η τόσο συχνή αναφορά έχει σαν αποτέλεσμα σε ορισμένες στιγμές να δίνει την εντύπωση πως αποδέχεται τέτοιου είδους συμπεριφορές και να μην τις κατακρίνει. Είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από όσο θα έπρεπε και σε ορισμένα σημεία κουράζει με τη φλυαρία της. Βέβαια το γεγονός ότι μιλάει για εφηβικό πάρτυ στην Αμερική και δεν έχει καθόλου σεξ μέσα της δίνει επιπλέον πόντους καθώς εξυπηρετεί απόλυτα τους σκοπούς της. Μου άρεσε δεν αντιλέγω αλλά δεν συγκλονίστηκα κιόλας. Πάρα πολύ καλές προθέσεις ήθελε περισσότερη προσοχή στην εκτέλεση.

Δεύτερη ταινία το Sang Sattawat ή στη μετάφραση Σύνδρομα και ένας αιώνας του πολυφορεμένου στο Φεστιβάλ Τζο. Το ηθικό δίδαγμα της προβολής είναι πως ο Τζο είναι αυστηρά ακατάλληλος για τελευταία μέρα φεστιβάλ όταν η κόπωση έχει αρχίσει να δείχνει τα σημάδια της. Αποδεικνύει με τη δημιουργία του πως με το πέρασμα των χρόνων παραμένει πιστός στις απόψεις του καθώς μέσα σε κάθε του δημιουργία βάζει παραπάνω από μια ταινίες και πάντα δημιουργεί πρωτίστως για τον εαυτό του. Για να περάσει την ιστορία ενός αιώνα αφηγείται την ίδια κατάσταση σε δύο διαφορετικές εποχές όταν ήταν μικρός ηλικιακά και στην εποχή που ζούμε σήμερα. Διαφορετικές γωνίες λήψης δίνουν τη διαφορετικότητα όπως επίσης τονίζεται και η αλλαγή μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Η λατρεία της φύσης από τον Τζο είναι εμφανέστατη στο πρώτο μέρος αλλά δυστυχώς παραμένω πολύ κουρασμένος για να εμβαθύνω στα νοήματα του Τζο. Αν θέλετε να δείτε δικιά του δημιουργία επικεντρωθείτε στο Θείο Μπούνμι και μετά ασχοληθείτε με τα υπόλοιπα.

Η αυλαία του 51ου Φεστιβάλ έπεσε για εμένα στην αίθουσα Παύλος Ζάννας με την ταινία Tiny Furniture. Από την Αμερική και αυτό προερχόμενο και έχω την εντύπωση πως έλιωσα για τα καλά το τμήμα του ανεξάρτητου Αμερικάνικου κινηματογράφου και ιδιαίτερα με το τμήμα των νέων σκηνοθετών. Δεν το μετανιώνω και θεωρώ πως ήταν σοφή κίνηση από πλευράς διοργανωτών καθώς μας έδειξαν μια διαφορετική εικόνα ενός είδους κινηματογράφησης που το κατακρίνουμε σε μεγάλο βαθμό γενικεύοντας επικίνδυνα. Το Tiny Furniture είναι η ιστορία μιας κοπέλας που έχει τελειώσει τη σχολή κινηματογράφου γυρίζει σπίτι της και προσπαθεί να βρει το δρόμο που της ταιριάζει στη ζωή μέσα από ένα πέπλο διαρκούς αμφιβολίας για τα πάντα. Οι χαρακτήρες που την περιτριγυρίζουν και ιδιαίτερα οι συγγενείς της δεν της προσφέρουν την παραμικρή βοήθεια αλλά την προβληματίζουν έντονα και την ωθούν να πράττει με αποπροσανατολιστικό για αυτούς τρόπο. Μου αρέσουν οι ταινίες που αφορούν οικογενειακές καταστάσεις και προβληματισμό σε σχέσεις και είναι δοσμένες με διάθεση χιούμορ και με μεγάλες δόσεις υπόγειας μελαγχολίας. Δεν είναι βέβαια στο επίπεδο του The squid and the whale αλλά σαφώς βλέπεται ευχάριστα και ας μη συμφωνεί μαζί μου μεγάλη μερίδα του κοινού.

Τελικός απολογισμός. 25 ταινίες κατόρθωσω να δω κάπου μεταξύ δύο και τριών τη μέρα. Το να λες πως είδες 2.5 ταινίες ανά μέρα προφανώς και δε στέκει. Δύο τρεις παραπάνω δεν θα με έβλαπταν αλλά τώρα είναι αργά. Θα σας παραθέσω τη συνοπτική λίστα για να είναι πιο εύκολο να βρείτε κατευθείαν αυτή που θέλετε. Μια γραμμή παρακάτω είναι μην αγχώνεστε. Εννοείται πως οι σημερινές δεν αναφέρονται. Για να φτάσατε μέχρι εδώ σίγουρα θα έχετε διαβάσει και τα παραπάνω; Σίγουρα; Λέμε τώρα.

127 Hours, 45 Τετραγωνικά, Άπνοια, Κανένας, Aardvark, Attenberg, Dogfahr nai meu marm, Donkeys, Drei, En ganske snill man, Kak ya provyol etim le letom, L'enfance du mal, Littlerock, Lung Boonmee raluek Chat, Majka Asfalta, Meeks Cutoff, Robert Mitchum est mort, Route Irish, Show Bitch, Submarino, Szelid teremtes - A Frankenstein - terv, The happy poet.

Τι μάθαμε:Τον Τζο, ένα διαφορετικό Αμερικάνικο κινηματογράφο.
Ατυχής στιγμή:Είπα να πάρω σαλέπι και μου βγήκε χλιαρό.
Ευτράπελο: Η διερμηνέας του Ολύμπιον σε ρόλο ηθοποιού.
Ωραιότερη παρουσία: Η πρωταγωνίστρια του 45 τετραγωνικά με τα μίνι και τα σορτσάκια
Χειρότερη στιγμή: Το κρύο στην αίθουσα Μαρκετάκη
Χειρότερη ταινία: Aardvark (Show Bitch βασικά αλλά φοβάμαι μη με βρει ο Ζερβός.)
Πιο συναισθηματική στιγμή:Ισοψηφία μεταξύ φινάλε Submarino και Route Irish
Τι έμεινε: Ότι του χρόνου θα περιμένω με την ίδια ανυπομονησία.

Ευχαριστώ που με διαβάσατε. Τα λέμε.

51o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 11/12/10

Προτελευταία μέρα του φεστιβάλ και έζησα και ένα ενδιαφέρον ευτράπελο. Φύγανε κάτι ψιλές πριν την προβολή του 45 τετραγωνικά και το παράδοξο είναι ότι οι αυτουργοί του επεισοδίου ήταν δύο ηλικιωμένες κυρίες που έσπρωχναν έναν περίεργο τύπο που ήθελε να καθίσει στη θέση που είχαν κρατήσει οι κυρίες. Για την ακρίβεια η φίλη τους ήταν τρεις σειρές πιο πάνω και μιλούσε και ο τύπος δεν έχασε την ευκαιρία να καθίσει. Πρωτόγνωρος τσαμπουκάς και για μια στιγμή πίστεψα πως ο σαματάς δεν θα σταματούσε εκεί αλλά τελικά ο ιδιόρρυθμος κύριος αποδείχτηκε και κότα αφού τσαμπουκαλεύτηκε καλά καλά και μετά κλαιγόταν στον εθελοντή. Φήμες αναφέρουν πως συνηθίζει να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο και μάλιστα ακριβώς το ίδιο είχε κάνει και στην προηγούμενη προβολή. Να πω την αλήθεια τον είχα δει να κάνει το ίδιο πράγμα και στο Drei μόνο που εκεί όταν έμαθε πως η κοπέλα είναι έγκυος έκανε πίσω. Μην τον κατηγορούμε άδικα έχει και αξίες στη ζωή του.

Στην τελετή λήξης είχαν στραφεί τα φώτα της δημοσιότητας στην οποία δήλωσε παρών ο υπουργός Πολιτισμού και πολλές άλλες προσωπικότητες, δόθηκαν τα βραβεία κοινού και κριτικών αλλά ο περισσότερος κόσμος που περίμενε έξω υπομονετικά στο κρύο δεν ήθελε να ακούσει τις εξαγγελίες του Γερουλάνου αλλά να δει το Black Swan του Arronofsky. Για την ταινία θα ήθελα να ήμουν εκεί αλλά που να βρεις πρόσκληση. Για εντυπώσεις από την ταινία δεν άκουσα κάτι και δεν έψαξα πολύ. Θα περιμένω υπομονετικά μέχρι να προβληθεί στις αίθουσες και τότε θα τα πούμε πιο αναλυτικά για το αν ο Darren μπορεί να διεκδικήσει μια θέση στο πάνθεον των σκηνοθετών. Κρατάω το ταμπουρωμένο Ολύμπιον που όχι απλά δεν μπορούσες να μπεις αλλά και για να βγεις έπρεπε να ξέρεις την έξοδο κινδύνου επειδή τέτοια εικόνα δεν τη βλέπεις καθημερινά.

Στο θέμα των ταινιών οι επιλογές μου εξαρχής δεν ήταν του γούστου μου αλλά δεν ήθελα να λείψω για μία μέρα ολόκληρη και έτσι τελικά διάλεξα τρεις διαδοχικές. Τέσσερις για την ακρίβεια αλλά τα Μικροσκοπικά Έπιπλα που μου ταιριάζουν είχαν γίνει sold out από νωρίς. Περιόρισα τις ταινίες σε τρεις και η πρώτη ήταν τα 45 τετραγωνικά. Θα το έγραφα με μαθηματικό τύπο αλλά το Blogspot δεν αναγνωρίζει χαρακτήρες mathtype συνεπώς δεν μπορώ να κάνω φιγούρα. Σκηνοθέτης και λίγοι συντελεστές βρέθηκαν στην αίθουσα και μας προσκάλεσαν σε πάρτυ για ποτό και κουβέντα. Δεν μπόρεσα να βρεθώ ούτε στις ερωτήσεις του κοινού γιατί έπρεπε να τρέξω στην επόμενη προβολή. Τα 45 τετραγωνικά είναι μια ενδιαφέρουσα πρόταση και αφορά τη ζωή μιας κοπέλας που έχει κουραστεί από τη συμβίωση με τη μητέρα της και τις σχέσεις με τους φίλους της για αυτό παίρνει τη δύσκολη απόφαση να μετακομίσει σε δικό της σπίτι για να γίνει ανεξάρτητη. Το περίμενα σαφώς πιο αποπνικτικό με τους τοίχους του μικρού σπιτιού να σε περιορίζουν να σου προκαλούν ασφυξία. Όμως η επιλογή του σκηνοθέτη είναι σαφής και επικεντρώνεται στα συναισθήματα της κοπέλας στην ανάγκη της να βρει κουράγιο ή έστω ένα στήριγμα στις δύσκολες στιγμές και πως μπορεί να αποξενωθεί από τους γύρω της καθώς το μυαλό της εστιάζει στην επιβίωση. Δεν ήταν άσχημο αλλά δεν ήταν και συγκλονιστικό.

Αντίθετα η δεύτερη ταινία με τίτλο Aardvark ήταν με διαφορά ότι χειρότερο είχε να παρουσιάσει φέτος το Φεστιβάλ. Δεν θέλω να μείνω στις αντιδράσεις του κοινού που ήταν ψυχρές και από τη θερμοκρασία στην πόλη επειδή είναι σύνηθες φαινόμενο σε μη συνηθισμένες ταινίες Σε ''αργές'' ταινίες που δεν δίνουν ξεκάθαρες απαντήσεις και δεν έχουν σαφή τοποθέτηση πάνω στα πράγματα. Μόνο που το Aardvark δεν ανήκει στην κατηγορία αυτή και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να της αποδοθεί ο όρος καλλιτεχνική. Χωρίς ιδιαίτερα νοήματα με κάκιστη αφήγηση πολύ βιαστική σε ορισμένα σημεία ανυπόφορα αμετάβλητη στα περισσότερα. Παίρνει με άνεση το βραβείο του πιο άστοχου σεναρίου. Ξεκίνησε όμορφα με την αφήγηση και κατέληξε απελπιστικά αδιάφορο αφού έγινε μια ταινία μυστηρίου χωρίς μυστήριο. Η μέρα σώθηκε ελαφρώς με το Meek's Cutoff που και σε αυτό επικράτησαν οι παγωμένες αντιδράσεις αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπαίνει στην ίδια μοίρα με το Aardvark. Ταινια εποχής τοποθετημένη στο μακρινό 1845 όπου ένα κομβόι από άμαξες εμπιστεύεται τον οδηγό που προσέλαβε και τελικά κατορθώνουν να χαθούν σε ένα ιδιαίτερα αφιλόξενο τοπίο. Προσπαθούν να διατηρήσουν τη ψυχραιμία τους βγάζοντας σε μικρό βαθμό την ανησυχία τους μέχρι τη στιγμή που συλλαμβάνουν έναν περιπλανώμενο Ινδιάνο και στην ταινία εισέρχονται νέες διαστάσεις. Ο φόβος για το άγνωστο, η έλλειψη εμπιστοσύνης, η διαφορετικότητα που προβληματίζει είναι πλέον οι κύριοι άξονες αφήγησης. Αλλιώς μια έρευνα πάνω στην ψυχολογία του ανθρώπου όταν αντιμετωπίζει δύσκολες καταστάσεις. Είχα μια ένσταση αν θα έπρεπε να πάρει πιο ξεκάθαρη θέση πάνω στο θέμα του Ινδιάνου αλλά μετά από συζήτηση (γεια σου ρε Δημήτρη) κατέληξα ότι είχα άδικο και είμαι μπούφος. Κουράζομαι μωρέ το ομολογώ. Να δω πως θα αντεπεξέλθω στον Τζο που μια ταινία του ισοδυναμεί με 70 σελίδες ηλεκτρομαγνητισμού.

Είχαμε και βραβεία που ήρθαν σε κόντρα με τις δικές μου απόψεις. Μπορώ να το δω με δύο τρόπους. Ο ένας είναι να το παίξω αντισυμβατικός με ξεκάθαρη δική μου άποψη που δεν επηρεάζεται από την κοινή γνώμη και ο δεύτερος είναι να σκεφτώ καλά πόσο άσχετος μπορεί να είμαι δεν ντρέπομαι να γράφω για σινεμά; Τελικά θα πω απλά δεν πάτε στι διάολο και οι δύο τρόποι δεν ισχύει κανένας σας και θα μπω στο ζουμί. Πρώτο βραβείο ή αλλίως Χρυσό Αλέξανδρο κατέκτησε το Periferic από τη Ρουμανία και μόλις κύλησε ένα δάκρυ από τα μάτια μου γιατί σκέφτηκα να το δω και τελικά προτίμησα τον Κανένα. Θα φτάσουμε και εκεί όπου το δάκρυ θα τρέχει ποτάμι. Αργυρός Αλέξανδρος για το ιδιαίτερο Attenberg που δεν είναι του γούστου μου αλλά δεν μπορώ να αρνήθω πως έχει μια άποψη αποδεκτή από πολύ κόσμο και Χάλκινο Φοίνικα για το Ζαν Ζαντί Ένας καλός άνθρωπος.

Βραβείο κοινού για την καλύτερη Ελληνική ταινία πήρε ο Κανένας και αυτό μόνο σαν ανέκδοτο μπορεί να λειτουργήσει. Ποιος πήρε το βραβείο; Κανένας δεν πήρε το βραβείο. Όπως είπα και στην αναφορά μου στην ταινία οι συντελεστές και οι συγγενείς τους ηταν σαφώς περισσότεροι από το υπόλοιπο κοινό είδα με τα ίδια μου τα μάτια μαμάδες να λένε στα παιδιά τους να ψηφίσουν πολύ καλή συνεπώς θα έπρεπε να αναμένω το αποτέλεσμα. Για το διεθνές διαγωνιστικό το έπαθλο κατέκτησε η Άπνοια και αν θέλετε να βρείτε συγκεντρωμένα τα αναξιόπιστα βραβεία κοινού αλλά και όλα τα υπόλοιπα κάντε κλικ εδώ.

51o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 10/12/10

Τελικά υπήρξε ένα μικρό κένο στην έτσι και αλλιώς όχι πλήρη κάλυψη του Φεστιβάλ. Για την Πέμπτη σκέφτηκα σοβαρά να παρακολουθήσω το Trip του Michael Winterbottom αλλά μιας και τα εισητήρια είχαν εξαντληθεί βαρέθηκα να μπω στη διαδικασία αναμονής στην ουρά όσων έχουν κάρτες και να τρέχω να βρω μια θέση σε μια κατάμεστη κινηματογραφική αίθουσα. Σαν να με εκδικήθηκε η μοίρα και το πρώτο συνθετικό του επίθετου του σκηνοθέτη με βρήκε όχι μόνο όσο ήμουν έξω αλλά και μέσα στις αίθουσες. Δύο ταινίες είχα να δω στην Τόνια Μαρκετάκη και οι υπεύθυνοι μας ενημέρωσαν πως δεν λειτουργεί η θέρμανση για αυτό θα ήταν λίγο κρύα εκεί μέσα. Για καλό και κακό σήμερα θα έχω και μια κουβέρτα καβάτζα γιατί ποτέ δεν ξέρεις από που θα σου έρθει. Με λίγο τουρτούρισμα, πολλή θέληση και υπομονή κατάφερα να παρακολουθήσω αρχικά

Άπνοια Σκηνοθεσία: Άρης Μπαφαλούκας

Σκηνοθετικό ντεμπούτο για τον Άρη Μπαφαλούκα και μια ταινία με πολύ καλές συστάσεις που σαφώς ήταν η πρώτη επιλογή για σήμερα. Ο τίτλος προέρχεται από την άσκηση των κολυμβητών να μένουν στο νερό για όση το δυνατόν παραπάνω ώρα χωρίς να πάρουν ανάσα. Η γαλήνη και η ηρεμία που επικρατούν στο βυθό είναι ταυτόχρονα τα χαρακτηριστικά της ταινίας που παραλληλίζει τη ζωή των πρωταγωνιστών με τη συγκεκριμένη άσκηση. Παρακολουθούμε την τραγική ιστορία αγάπης δύο αντιδιαμετρικών χαρακτήρων μέσα από περιορισμένες αναφορές στο σύγχρονο αθλητισμό και πιο συγκεκριμένα τη μάστιγα του ντόπινγκ και με σαφώς περισσότερη προσήλωση στις οικολογικές ανησυχίες και προβληματισμούς του δημιουργού της.

Έμφαση δίνεται στο δραματουργικό στοιχείο που τονίζεται έντονα με την εκπληκτική μουσική του Νίκου Κυπουργού και με τη χρήση flashback που δένουν αρμονικά με την εξέλιξη της ιστορίας που παρακολουθούμε στο παρόν. Ο Μπαφαλούκας στο ντεμπούτο του δείχνει ότι διαθέτει άφθονο ταλέντο και πως είναι σε θέση να το αξιοποιήσει ακόμα περισσότερο στο μέλλον. Με μια σαφώς πιο γρήγορη εξέλιξη και με περισσότερες σκηνές έντασης όπως η τελευταία με τον πρωταγωνιστή στο νερό όλοι θα μιλούσαμε για ένα σύγχρονο αριστούργημα. Τώρα χαρίζουμε το πιο δυνατό μας χειροκρότημα μένουμε ικανοποιημένοι και αναμένουμε την επόμενη δουλειά.

Μαζί μας ήταν ο Άρης Μπαφαλούκας που μας ενημέρωσε πως τα γυρίσματα διήρκεσαν 33 μερές και η δυσκολία που αντιμετώπισε ήταν τα γυρίσματα στο νερό που ήταν πολλά και απαιτητικά και ανήσυχε για την υγεία του πρωταγωνιστή. Η ταινία έχει ήδη βρει διανομή από τις 13 Ιανουαρίου στην Αθήνα και σύντομα θα ακολουθήσουν και οι υπόλοιπες πόλεις της Ελλάδας. Αναφέρθηκε στο συσχετισμό των λέξεων άπνοια - αφύπνιση λέγοντας πως υπάρχουν οι συγκεκριμένες αναφορές στην ταινία του αλλά δεν θέλει να περιορίσει την κρίση των θεατών που μπορεί να την αντιλήφθηκαν διαφορετικά και πως αυτή είναι η μαγεία του κινηματογράφου. Στην ερώτηση αν θα άλλαζε κάτι απάντησε πως σε κάθε θέαση τα συναισθήματα είναι διαφορετικά αναλόγως το κοινό και κάθε φορά καταλύεται ακόμα και η υποκειμενικότητα καθώς είναι σαν τη σχέση με έναν άνθρωπο που αγαπάς που κάποιες στιγμές μπορεί να σε εκνευρίσει και να μη θέλεις να τον ξαναδείς. Η προβολή έκλεισε με την καθηγήτρια του σχολείου που γύρισε μια ταινία μικρού μήκους ο Μπαφαλούκας να τον ευχαριστεί εμφανέστατα συγκινημένη για τη σπουδαία δημιουργία που μας παρέδωσε. Επόμενη προβολή η επίσης Ελληνική

Κανένας Σκηνοθεσία: Χρήστος Νικολέρης

Παρόλο το κρύο που επικρατούσε στην αίθουσα η κατάσταση μέσα ήταν ίδια με αυτή που υπάρχει σε ένα παιδικό πάρτυ. Σχεδόν όλοι οι συντελέστες της ταινίας ήταν παρόντες και αν βάλεις τους συγγενείς και φίλους που κουβάλησαν μαζί τους εύκολα αντιλαμβάνεσαι πως ήταν σαφώς περισσότεροι από το υπόλοιπο κοινό και με συνεχείς φωνές και γέλια εκδήλωναν τη χαρά τους που βρίσκοταν στο Φεστιβάλ. Οι συντελεστές έχουν κυρίως εμπειρία από την τηλεόραση με το σκηνοθέτη να έχει γυρίσει τα Άγρια Παιδιά και το σεναριογράφο Παναγιώτη Ιωσηφέλη που είναι υπεύθυνος για αρκετά επεισόδια της Δέκατης Εντολής.

Το τελικό αποτέλεσμα προσεγγίζει την εναλλακτική τηλεόραση παρά το σύγχρονο κινηματογράφο. Προσπάθησα να βρώ κάτι θετικό να πιαστώ αλλά δεν τα κατάφερα. Είναι μια ταινία που αφορά το μέσο κάγκουρα, το μέσο μαλάκα, τη μέση πουτάνα. Φτιαγμένα αυτοκίνητα, μπινελίκια, γκόμενες που θεωρούν αυτονόητο να ντύνονται σα ξέκωλα και να τις τραβάνε βίντεο ενώ πηδιούνται οι συμμαθητές τους είναι τα υλικά που αναμειγνύονται και πρέπει να ταιριάξουν για να δώσουν θετικό αποτέλεσμα. Όταν το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου στηρίζει τέτοιου είδους προσπάθειες εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί πάμε κατά διαόλου σαν χώρα στο χώρο της έβδομης τέχνης.

Με επιείκια θα τη χαρακτήριζα διακριτικά ρατσιστική και αν ήθελα να είμαι απολύτως ειλικρινής η σωστή έκφραση θα ήταν ύπουλα ρατσιστική. Αλβανοί και Ρώσσοι που σκοτώνονται στους δρόμους με τους πρώτους να καταφεύγουν στη βία για να λύσουν τα οικογενειακά τους προβλήματα και τους δεύτερους να είναι ικανοί για οποιαδήποτε αποτρόπαια πράξη. Αχτίδα ελπίδας και στις δύο πλευρές δύο παιδιά που ο ένας γεννήθηκε στην Ελλάδα ενώ η άλλη ήρθε σε μικρή ηλικία και για αυτό είναι περισσότερο λογικοί αλλά που θα πάει κάποια στιγμή θα βγάλουν το Ρώσσο και την Αλβανίδα που κρύβουν μέσα τους.

Ερωτεύονται λοιπόν τα καλά παιδία σε μια σύγχρονη έκδοση του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας και το άγαρμπο ρομάντζο χαλάει από την υπερβολή και την έκδηλη αμηχανία της πρωταγωνιστρίας που υποκρίνεται με κινήσεις των ματιών και σπαστικές κινήσεις του κεφαλιού της. Θέλει να περάσει ένα μήνυμα στο τέλος και το κάνει με τον πιο άκυρο τρόπο. Σαν να ξεκινάς να πας Θεσσαλονική - Αθήνα να έχεις φτάσει Σουηδία να κλείνεις τα μάτια και σε ένα δευτερόλεπτι βρίσκεσαι Αθήνα. Άστο καλύτερα πάμε για άλλα.

Οι ηθοποίοι εγκωμίασαν το ευχάριστο κλίμα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και ελπίζουν να πέρασαν και σε εμάς το ίδιο, ο σεναριογράφος δήλωσε πως ηθέλε να συνδυάσει ένα Μεσαιωνικό κείμενο με ένα αρχαίο Ελληνικό και ο σκηνοθέτης τόνισε πως δεν ήταν το θέμα οι μετανάστες αλλά η ιστορία αγάπης. Θα το δείτε στο Village αν θέλετε σύντομα.

Robert Mitchum est mort Σκηνοθεσία: Olivier Babinet, Fred Kihn

Τρία στα τρία και σήμερα καθώς ήταν πάλι μαζί μας οι δημιουργοί και επίσημα πλέον έχω χάσει το μέτρημα. Ο Kihn δεν μιλούσε Αγγλικά και το λόγο πήρε ο Babinet που χαρακτήρισε την ταινία τους μια μελαγχολική κωμωδία και μας ευχήθηκε να την απολαύσουμε.

Μια ιδιαίτερη δημιουργία είδαμε που αφορούσε το ταξίδι ενός manager και του ηθοποιού που εκπροσωπεί με προορισμό φεστιβάλ της Νορβηγίας για να γνωρίσουν καταξιωμένο σκηνοθέτη για συνεργασία με τον ηθοποιό. Το ταξίδι τους είναι περίεργο καθώς περιέχει χαρακτήρες και καταστάσεις που ξεφεύγουν από το συνηθισμένο. Το περίεργο και αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως ενώ η ιστορία αγγίζει τα όρια της καφρίλας και της Αμερικανιάς με την κακή έννοια η ταινία παραμένει ήρεμη και αντιμετωπίζει με σεβασμό κάθε γραφική σκηνή που διαδραματίζεται. Σαν να σκηνοθέτησαν το Kung Fu Pow οι αδερφοί Coen ένα πράγμα.

Δεν έχει τις ξεκαρδιστικές σκηνές αλλά δεν παύει να είναι αφοπλιστικό σε ορισμένα σημεία. Η μελαγχολία και η νοσταλγία είναι διάχυτες για τους ανθρώπους που ζουν σε ένα διαφορετικό κόσμο από τον δικό μας και μάταια προσπαθούν να βρουν και αυτοί τη θέση που τους αξίζει. Ενδιαφέρον μεν τίποτα το σπουδαίο δε. Στο δεύτερο σκέλος της προβολής πληροφορηθήκαμε πως o Robert Mitchum ήταν σπουδαίος αυτοδημιούργητος Αμερικανός ηθοποιός που έκανε καριέρα σαν τραγουδιστής επίσης και πως ο τίτλος είναι συμβολικός λέγοντας με πλάγιο τρόπο πως το Αμερικάνικο όνειρο πέθανε. Απάντησαν πως δεν είναι απαισιόδοξοι για το μέλλον του κινηματογράφου αλλά στην ταινία τους αναφέρονται νοσταλγικά σε ανθρώπους είναι κολλημένοι σε άλλες εποχές και τελειώνοντας ανέφεραν πως οι χώρες που έγιναν τα γυρίσματα αποφασίστηκαν από κοινού από αυτούς και τους παραγωγούς εκτός από τη Νορβηγία που επιλέχτηκε επειδή βρήκαν από εκεί χορηγίες. Φυσικά το Φεστιβάλ που παρουσίασαν στην ταινία τους ήταν γέννημα της φαντασίας και όχι υπαρκτό.

Δύο μέρες μείνανε δηλαδή άλλες έξι ταινίες. Καλό κουράγιο και σε εσάς και σε εμένα.

51o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 8/12/10

Νάμαστε και πάλι εδώ μόνο που αυτή τη φορά θα ξεκινήσω κάπως στενάχωρα. Όπως συνηθίζω διαμορφώνοντας το πρόγραμμα μου είχα μια κεντρική επιλογή και γύρω από αυτήν έχτισα τις υπόλοιπες ταινίες. Winter's bone λέγεται και κατάφερα να τη χάσω. Δεν ευθύνεται η κούραση αλλά η στάση εργασίας των υπαλλήλων του Ο.Α.Σ.Θ και το μεγάλο κοινό που είχα μεταξύ δύο προβολών. Έχω λιγάκι πεσμένη διάθεση αλλά που θα πάει θα καταφέρω να τη δω. Σκέφτομαι πως και σήμερα Πέμπτη δεν θα παρακολουθήσω τίποτα και πάλι δεν κατάφερα να σώσω την κοιλιά από το άρθρο. Το ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο θα επανέλθω δριμύτερος και όπως συνηθίζω να λέω ναι αυτό είναι απειλή.

Drei Σκηνοθεσία: Tom Tykwer

H καινούρια ταινία του πολλά υποσχόμενου δημιουργού των Τρέξε Λόλα Τρέξε, Άρωμα. Με τη Λόλα είχε αφήσει πολλές θετικές εντυπώσεις εξαιτίας των πρωτοποριακών ιδεών του και με το Άρωμα κατόρθωσε να δημιουργήσει σε πολλά σημεία έναν αισθητικό θρίαμβο και να αποθεώσει την τέχνη. Οι ικανότητες του στο σκηνοθετικό τομέα είναι γνωστές και δεν χρειάζεται να αναφερθώ σε αυτές και για αυτό μια από τις πρώτες Ευρωπαϊκές προβολές της νέας του δημιουργίας δεν περνάει εύκολα απαρατήρητη. Γεμάτη αίθουσα όπως αναμενόταν και πέφτουν οι τίτλοι αρχής.

Τρίο η μετάφραση του Φεστιβάλ και αν το μυαλό σας πάει σε παρτούζες, όργια και ερωτικές περιπτύξεις μην ντραπείτε να το πείτε δεν θα σας χαρακτηρίσει κανείς πονηρούς επειδή αυτή είναι η θεματολογία της ταινίας. Πρόκειται για την πιο εμπορική και πιο απλοϊκή ταινία του σκηνοθέτη με τις λιγότερες απαιτήσεις. Ένα ζευγάρι που ο άντρας αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας και η γυναίκα του συνάπτει ερωτική σχέση με έναν άλλο άντρα. Για να ολοκληρωθεί η τριάδα του τίτλου ο άντρας της λίγο αργότερα γνωρίζει τον εραστή της και ερωτεύονται κεραυνοβόλα.

Το σενάριο είναι του Tykwer και είναι αυτό που προδίδει το εγχείρημα. Προσπαθεί να κάνει αναφορές στις δραματικές σκηνές που τις διαποτίζει με πιο εύθυμες και χαλάρες ενώ παράλληλα κάνει αναφορά στη προβληματική σχέση του ζευγαριού και την αδυναμία τους να επικοινωνήσουν και να νοιαστούν ο ένας για τον άλλο. Στην ουσία αυτό που κατορθώνει είναι να γίνει αρκετά κωμική, λίγο συγκινητική και ελάχιστα σκεπτόμενη καθώς το θέμα της σχέσεως του ζευγαριού μένει πολύ στην απέξω. Πρόκειται για μια ανάλαφρη και επιφανειακή προσέγγιση σε ένα θέμα που σηκώνει περαιτέρω ανάλυση και προβληματισμό. Αν δεν διεισδύσεις βαθιά στη ψυχολογία και το υποσυνείδητο των ηρώων σου κινδυνεύεις να εκτεθείς ανεπανόρθωτα καθώς η δημιουργία σου θα γίνει ίδια με παλιά σειρά του Alpha τις Ερωτικές Ιστορίες ή κάπως έτσι. Μιλάω για εκείνη τη σειρά που είχε γράψει σενάριο ο μέγιστος Νίκος Μουρατίδης.

Για να είμαι πιο σωστός θα πω ότι το Drei είναι ένα κουλτουριάρικο επεισόδιο της προαναφερθείσας σειράς καθώς η εικόνα και η σκηνοθεσία είναι πολύ ανώτερες από το μέσο επίπεδο της τηλεόρασης. Και του κινηματογράφου θα συμπληρώσω. O Tykwer στο εικαστικό κομμάτι συνεχίζει να κάνει θαύματα με τις συνηθισμένες του τεχνικές που οδηγούν στην πιο καλαίσθητη σκηνή της ταινίας με το φινάλε. Στο Άρωμα είχε δημιουργήσει κάτι παρόμοιο μόνο που εκεί το σενάριο τον στήριζε απολύτως η κατάληξη ήταν απρόβλεπτη και επικράτησε ο εντυπωσιασμός. Στο Drei αυτά δεν υφίστανται καθώς λείπει το στοιχείο της έκπληξης και το εύθυμο κομμάτι της ταινίας έχει δηλώσει τη δυναμική του παρουσία λίγα λεπτά νωρίτερα. Να τη δείτε κυρίως για την όμορφη εικόνα της προσπαθώντας να μη σκέφτεστε όσα διαδραματίζονται. Τώρα που το σκέφτομαι δεν πάτε σε καμιά έκθεση φωτογραφίας καλύτερα; Και εκεί ωραίες εικόνες θα έχει.

L'enfance du Mal Σκηνοθεσία: Olivier Coussemacq

Συνεχίστηκε για ακόμα μία μέρα η παράδοση καθώς πλέον μετράω έξι μέρες προβολής και οχτώ ερωτοαπαντήσεις με αντίστοιχους σκηνοθέτες. Ο Olivier Coussemacq χαριτολογώντας είπε πως είναι πολύ χαρούμενος που τον επέλεξαν για το διαγωνιστικό κομμάτι του Φεστιβάλ αποδεικνύοντας πως έχουν γούστο στηρίζοντας μια ωραία ταινία αλλά επέλεξαν και άλλες το ίδιο όμορφες ταινίες για αυτό και ο συναγωνισμός θα είναι έντονος. Μας ευχήθηκε να απολαύσουμε τη δημιουργία του και ήρθε αισίως η στιγμή της έναρξης της προβολής.

Η αρχή του κακού όπως είναι η Ελληνική μετάφραση είναι μια εξαιρετική κλασική δημιουργία του Ευρωπαϊκού κινηματογράφου που καταφέρνει κρατώντας χαμηλούς τόνους να έχει τεράστια ένταση και δυναμική και να παίζει επιτυχώς με τα νεύρα του θεατή. Ψυχολογικό θρίλερ για γερά νεύρα με τάσεις να ισοπεδώνει τους χαρακτήρες του, να τους αφήνει απόλυτα εκτεθειμένους και να έχουν παραδώσει ψυχή και σώμα στον μαέστρο που τους κατευθύνει σαν μαριονέτες. Κάποιες μικρές σεναριακές υπερβολές δεν μπόρεσαν να στερήσουν τουλάχιστον από εμένα την απόλαυση της παρακολούθησης.

Δεν μπορώ όμως να αναφερθώ σε ένα ψεγάδι που για μερικούς μπορεί να αποβεί παραπάνω από καταστροφικό και απαξιωτικό για την ταινία. Aναφέρομαι στην πρωτοφανή ομοιότητα με το κατά τέσσερα χρόνια παλιότερο και επίσης Γαλλικό La Tourneuse de Pages κυρίως στα νοήματα των δύο ταινίων αλλά και στη δομή. Η μικρή διαφορά τους είναι πως στην Αρχή του Κακού δεν γίνονται αμέσως κατανοητές οι σεναριακές προθέσεις αλλά υπολείπεται σε ατμόσφαιρα του Κοριτσιού που Γυρνούσε τις Σελίδες. Οποιαδήποτε αναφορά στη μία ταινία ισχύει και για την άλλη και αυτό με προβηματίζει. Δείτε και τις δύο και κάντε με τη σειρά σας τις συγκρίσεις.

Ερώτησεις απαντήσεις στη συνέχεια και ήταν η πιο αμήχανη στιγμή καθώς οι περισσότερες ερωτήσεις κινήθηκαν γύρω από τον τίτλο της ταινίας και δεν τις χαρακτηρίζεις εύκολα εύστοχες. Αφού καταλάβαμε πως η ακριβής μετάφραση είναι η Παιδική Ηλικία του Κακού και προσθέσαμε μια παραπάνω αχρείαστη πληροφορία στον εγκέφαλο, ο σκηνοθέτης απόρησε με την ερώτηση για τα σκοτεινά πλάνα λέγοντας αστειεύομενος πως η ταινία του θα είναι κωμωδία και μετά διευκρίνισε πως είναι και ο σεναριογράφος και πως υπάρχουν πολλά σημεία της ταινίας που αναφέρονται στην κακία που κρύβει η βασική του πρωταγωνιστρία αλλά δεν θέλει να τα επισημάνει και πως γνωρίζει πως η συγκεκριμένη απάντηση δεν είναι η πιο πειστική. Θα μπορούσαμε να είχαμε πιο πετυχημένες ερωτήσεις και περισσότερο χρόνο αλλά δυστυχώς δεν είναι όλα τέλεια. Άλλη μια μέρα έφτασε στο τέλος της.

Θα τα ξαναπούμε. Αύριο; Μεθαύριο; Θα δείξει τα δεδομένα αλλάζουν αστραπιαία.

51o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 7/12/10

Βρε βρε πως πέρασε ο καιρός. Φτάσαμε αισίως ακριβώς στη μέση του Φέστιβαλ και όπως συνηθίζω να λέω το πρώτο μισό είναι το δύσκολο μετά αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Δυστυχώς δεν θέλω να μετράω ανάποδα γιατί μου είναι κάτι παραπάνω από ευχάριστη η φεστιβαλική εμπειρία αλλά τι να κάνω θέλω δεν θέλω θα ξέρω πως η επόμενη μέρα θα είναι η αρχή του τέλους. Δεν πειράζει το ξέρουμε όλοι πως τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Στα δικά μας τώρα θα θυμάστε πως χαρακτήρισα την προηγούμενη μέρα ως την καλύτερη μέχρι στιγμής. Αν ψάξω κάποιο χαρακτηρισμό για τη σημερινή θα είναι γεμάτη και σίγουρα θα με ακούσετε να λέω πως ήταν η πιο ογκώδης σε πληροφορίες. Μου είχε κάνει εντύπωση πως σε τέσσερις μέρες πέτυχα τέσσερις σκηνοθέτες να απαντάνε σε ερωτήσεις του κοινού. Δεν πίστευα πως θα κάνω το 5/5 και τελικά δικαιώθηκα γιατί έκανα το 7/5. Ναι, ναι και οι τρεις σκηνοθέτες δήλωσαν παρόντες μοιράστηκαν πολλές πληροφορίες μαζί μας και θυμήθηκα πως πριν ξεκινήσει το Φεστιβάλ σκεφτόμουν να πάρω ένα τετράδιο μαζί μου να σημειώνω πολλά για να μη τα ξεχνάω. Τελικά δεν μετουσίωσα σε πράξη τη σκέψη μου και τη χθεσινή μέρα το μετάνιωσα πραγματικά. Too much info που λένε και οι φίλοι μας τα Αμερικάνακια και καλύτερη πάσα για την πρώτη ταινία δεν θα μπορούσα να κάνω.

Littlerock Σκηνοθεσία: Mike Ott

Η δεύτερη μόλις ταινία του Αμερικάνου δημιουργού πραγματεύεται το ταξίδι δύο αδερφών (αγοριού - κοριτσιού) από την πατρίδα τους την Ιαπωνία στην Αμερική. Περνώντας τις διακοπές τους θα νιώσουν ανάλαφροι, ξένοιαστοι αλλά δεν θα λείψουν και οι κόντρες λόγω της διαφοράς στη φιλοσοφία τους. Παίζει πολύ με το πρόβλημα της επικοινωνίας καθώς η κοπέλα της οικογένειας δεν μιλάει λέξη Αγγλικά αλλά εστιάζει στην ανάγκη των ανθρώπων για επικοινωνία ακόμα και κάτω από αντίξοες συνθήκες. Είναι σκηνοθετημένη προσεκτικά εστιάζοντας στους ανθρώπους αλλά της λείπει η έξαρση έστω η σεναριακή που θα της δώσει το κάτι παραπάνω. Οι ερμηνείες αν και προέρχονται από νεαρούς ηθοποιούς είναι μεστές, σοβαρές χωρίς ίχνος υπερβολής.

Μας παρουσιάζει μια διαφορετική νοοτροπία των νεαρών Αμερικάνων πολιτών μακριά από όσα έχουμε συνηθίσει και θεωρούμε ως δεδομένη καθώς εδώ αντικρίζουμε πιο σκεπτόμενους ανθρώπους που δεν προκαλούν αντιπάθεια. Ήταν με διαφορά η πιο τρυφερή και ευαίσθητη στιγμή μέχρι τώρα που προκάλεσε και συγκίνηση με ιστορικές αναφορές. Η δίψα των ανθρώπων για επικοινωνία και ευτυχισμένες στιγμές ακόμα και όταν νιώθουν ξένοι σε ένα κόσμο που η διαφορετικότητά τους είναι εμφανής κυριαρχεί αλλά όπως είπα και πριν της λείπει ένα μεγάλο μπαμ που θα την εκτινάξει, μια ανατροπή που θα δώσει άλλον αέρα. Παραμένει βέβαια μια ευχάριστη πρόταση.

Ο Mike Ott αφού δέχτηκε τα συγχαρητήρια και το θερμό χειροκρότημα του κοινού είπε πως πηγή έμπνευσης αποτέλεσε για αυτόν το ταξίδι του στην Ευρώπη που επισκέφτηκε χώρες όπου δεν μιλούσε τη γλώσσα και δεν μπορούσε να συνεννοηθεί και περισσότερο το ειδύλλιο που έζησε με μια κοπέλα στην Αργεντινή που δεν μιλούσε Αγγλικά και το αποχαιρετιστήριο τηλεφώνημα που της έκανε που αποτέλεσε μια πολύ άβουλη σκηνή. Δεν μιλάει καθόλου Ιαπωνικά συνεπώς δεν καταλάβαινε λέξη από αυτά που έλεγαν οι ηθοποιοί του αλλά η πρωταγωνίστρια ήξερε καλά Αγγλικά και του εξηγούσε η ίδια. Επέλεξε τους Ιάπωνες γιατί συγκατοικούσε με άνθρωπο από εκείνη τη χώρα τον οποίο και ήθελε να βάλει μέσα στην ταινία αλλά δεν πρόλαβε γιατί πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα. Ανέφερε πως μένει μια ώρα μακριά από το σημείο που έγιναν τα γυρίσματα και πως το σημείο αυτό το επισκέπτονται αρκετοί Ιάπωνες κάθε χρόνο αλλά δεν μπορεί να γνωρίζει τον ακριβή αριθμό. Η συζήτηση έληξε πιο γρήγορα από όσα θα έπρεπε γιατί έπρεπε να ετοιμαστεί η αίθουσα για την επόμενη προβολή. Δεν ήταν όποια και όποια.

Lung Boonmee Raluek Chat Σκηνοθεσία: Apichatpong Weerasethakul

Ναι ναι ο άνθρωπος που αποφεύγω να πω το όνομά του ήταν και αυτός μαζί μας και ο υπεύθυνος του φεστιβάλ μας προέτρεψε να τον φωνάζουμε φιλικά Τζο βγάζοντας με χωρίς να το ξέρει από τη δύσκολη θέση προσφέροντας μια πολύ καλή λύση. Ζήσαμε την πιο ''φαντασμαγορική' στιγμή του Φεστιβάλ με πολλούς φωτογράφους κάμερες και κάθε λογής επισημότητες καθώς ο Θείος Μπούνμι που θυμάται τις προηγούμενες ζωές του ήταν ο θριαμβευτής στο Φεστιβάλ των Καννών και νικητής του Χρυσού Φοίνικα. Οι Κάννες δεν είναι παίξε γέλασε δεν είναι σαν το θεσμό των Όσκαρ και ο νικητής της διοργάνωσης πλησιάζει περισσότερο από κάθε άλλον σε αυτό που λέμε καλύτερη ταινία της χρονιάς. Στον αντίποδα μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις και στην πλευρά των λιγότερο υποψιασμένων θεατών που θεωρούν ότι οι κριτικοί βραβεύουν οτιδήποτε είναι αργό, βαρετό και χωρίς ουσία και ψάχνουν αφορμή να γελοιοποιήσουν και να ξεφτιλίσουν τις βραβευμένες ταινίες. ΄Όπως και να το δει κανείς παραμένει η πιο σημαντική προβολή από όλες.

Ο Τζο τελικά αποδείχτηκε καλαμπουρτζής και καθόλου σοβαροφανής μας προέτρεψε να μη χρησιμοποιήσουμε τη λογική αλλά να αφήσουμε την εικόνα και τον ήχο να διεισδύσουν μέσα μας. Οι αντιδράσεις στην ταινία του ήταν εντελώς διαφορετικές σε κάθε άνθρωπο άλλοι βρήκαν πολιτικά μηνύματα στην ίδια σκηνή άλλοι έκλαιγαν και άλλοι γελούσαν. Προσπάθησε να αποτυπώσει τις τελευταίες στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου και χαριτολογώντας μας χαιρέτησε με την ευχή να απολαύσουμε την κωμωδία του. Ωραίος τύπος.

Τι να περιμένετε να δείτε; Θυμηθείτε το Fountain και τα θέματα που πραγματεύονταν Αν θεωρείτε πως είναι βαριά ταινία με πολλούς συμβολισμούς και απαιτεί πολλές θέασεις για την πλήρη κατανόηση της μπορείτε να προσθέσετε το βάρος όλου του κόσμου, όλα τα σύμβολα που υπάρχουν στο word σας για να πάρετε μια μικρή γεύση του ειδικού βάρους που κατέχει ο θείος Μπούνμι. Εδώ δεν υπάρχει κανείς να σας πάρει από το χέρι να σας καθοδηγήσει να σας δώσει την παραμικρή εξήγηση για όσα διαδραματίζονται. Αυτό το γεγονός συνδυασμένο με την Ανατολική φιλοσοφία που απέχει παρασάγγας από τη δική μας νοοτροπία και στάση ζωής δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο την πλήρη κατανόηση του έργου.

Δεν αντιλέγω ότι θα κουράσει σε ορισμένα σημεία και θα δημιουργήσει απορίες γιατί απέχει πολύ από αυτό που αποκαλούμε συνηθισμένη ταινία. Μακρόσυρτα πλάνα, έλλειψη διαλόγων, ακατανόητες καταστάσεις κάθονται βαριά στο μη πεπειραμένο μάτι και σε έναν εγκέφαλο που δεν δέχεται να μπει σε λειτουργία αλλά προτιμάει έτοιμο φαγητό. Πρέπει να είστε συνηθισμένοι σε ''εξωτικές'' δημιουργίες και στον κινηματογράφο της Ανατολής για να δώσετε μια αληθινή ευκαιρία στο Θείο Μπούνμι, να είστε ανοιχτοί στο παιχνίδι που σας κάλεσε να πάρετε μέρος.

Του βγάζω το καπέλο επειδή καταφέρνει να ασχοληθεί με το θάνατο, τις τελευταίες μέρες της ζωής ενός βαριά αρρώστου και η ταινία του είναι γεμάτη ζωή σε κάθε πλάνο. Η ιδέα της μετενσάρκωσης περνάει πλήρως στο θεατή και ο σεβασμός στο ζωικό βασίλειο είναι ο ίδιος με αυτόν προς τον άνθρωπο γιατί απλά και τα ζώα κρύβουν μέσα τους τη ψυχή ενός ανθρώπου. Η διαρκής ροή ζωής αποτυπώνεται όχι μόνο σε έμψυχα όντα αλλά και σε άψυχα όπως τα στοιχεία της φύσης το νερό που αναζωογονεί, ο αέρας που δίνει κίνηση στη φύση. Μας πείθει ότι η ζωή εξελίσσεται και μετά το θάνατο χωρίς να αγγίζει σε κανένα σημείο το μελό ούτε το συνηθισμένο. Ιδέες της Ανατολής συνδυασμένες με ιστορίες πνευμάτων από τον κόσμο της Δύσης και πάμπολλες αναφορές σε θρησκείες, μύθους, δοξασίες συμπληρώνουν το παζλ. Τίποτα δεν φανερώνεται άμεσα στο θεατή ίσως και για αυτό να μην μπόρεσα να καταλάβω το νόημα της τελευταίας σκηνής. Το είπε βέβαια ο Τζο μη χρησιμοποιείτε τη λογική απλά αφεθείτε. Πόσο μπούφος είμαι που δεν το έκανα έστω και στο τέλος.

Χειροκροτήθηκε θερμά και αυτός και όταν η πρώτη τοποθέτηση από μέλος του κοινού τον ευχαρίστησε για το ταξίδι που του προσέφερε ο τεράστιος Τζο του απάντησε πως καθόταν πολύ μπροστά και ίσως για αυτό το έζησε έτσι. Δεν απέφυγε να απαντήσει με καθόλου προσβλητικό απαξιωτικό τρόπο και σε εκείνον που θεώρησε την ταινία του βαρετή σε κάποια σημεία. Η απάντηση ήταν το πολύ απλό your time is not my time αναφερόμενος για ακόμα μία φορά στην προσωπική κρίση του καθενός και συνέχισε λέγοντας πως θεωρεί πως η ταινία του είχε πολλούς διαλόγους για εκείνον, πως δεν κατέχει μια συγκεκριμένη πατέντα για να δημιουργεί αριστουργήματα και πως κάνει ταίνιες πρώτα για τον εαυτό του και μετά για τους υπόλοιπους. Το κοινό αντέδρασε στο σχόλιο του θεατή λέγοντας πως μπορεί να έλειπαν οι διάλογοι αλλά το βάθος σε αυτές τις σκηνές ήταν τεράστιο άλλοι εκθείασαν την αγάπη που έδειξε ο Τζο για τη φύση και η συζήτηση έγινε πολύ ενδιαφέρουσα με την ποικιλία των απόψεων που ακούστηκαν. Ο ίδιος αναφέρθηκε στην ποικιλία και μέσα στην ταινία θεωρώντας πως μέσα σε αυτήν υπάρχουν έξι διαφορετικές γυρισμένες με αλλιώτικη τεχνική γιατί κάθε μία θέλει να περάσει διαφορετικά συναισθήματα. Τελειώνοντας ο σκηνοθέτης αναφέρθηκε στην έμπνευση του για την ταινία από το βιβλίο ενός μοναχού που θυμήθηκε τις προηγούμενες ζωές του, έκανε έρευνα και βρήκε τους δύο ηλικιωμένους γιους του που δεν γνώριζαν για την ικανότητα του πατέρα τους αλλά αυτός δεν θέλησε να κάνει μια πιστή μεταφορά για αυτό και χρησιμοποίησε στοιχεία από την προσωπική του ζωή όπως ο θάνατος του πατέρα του από νεφρική ανεπάρκεια και η απεικόνιση του σπιτιού που μεγάλωσε. Ο συνδυασμός ταινίας και συζήτησης ήταν η πιο όμορφη στιγμή του Φεστιβάλ παρόλο που δεν θεωρώ ότι η ταινία είναι η καλύτερη που έχω δει. Σε κάποια σημεία ξεφεύγει από τα προσωπικά μου γούστα όχι βέβαια τόσο όσο η επόμενη.

Attenberg Σκηνοθεσία: Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη

Ελληνική η ταινία με συμμετοχή στο Φεστιβάλ της Βενετίας και αναμένεται και συμμετοχή στο διαγωνιστικό του Sundance και κάπως έτσι εξηγείται η κατάμεστη αίθουσα και η ανυπομονησία των θεατών. Αν ήμουν εντελώς λακωνικός θα χρησιμοποιούσα το προαναφερθέν your time is not my time and definetely Attenberg's time is not my time. Τόσα Αγγλικά που έχω ακούσει αυτές τις μέρες άρχισαν να μου βγαίνουν και εμένα αυθόρμητα. Αναγνωρίζω τις προθέσεις της σκηνοθέτιδος να μιλήσει για την προβληματική σχέση πατέρα κόρης, για εύρεση σεξουαλικότητας ακόμα την προσπάθεια της για πολιτική αναφορά αλλά η εκτέλεση των ιδεών παραμένει απωθητική και δυσάρεστη για τη δικιά μου νοοτροπία.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά το δίδυμο Σπιρτόκουτο - Η Ψυχή στο Στόμα και το συνδυάζω απόλυτα με το Κυνόδοντας - Attenberg. Οι πρώτες ταινίες από τα ζευγάρια είχαν ένα περιορισμένο χώρο καθόλου συνηθισμένο που η εμφάνιση ακραίας συμπεριφοράς δεν ήταν απλά αποδεκτή αλλά ήταν η πιο λογική συνέπεια της ασυνήθιστης κατάστασης. Στο Attenberg ο κόσμος διευρύνεται έντονα και χάνεται αυτή η σπίθα που μπορεί να οδηγήσει στην ύπαρξη τόσο ιδιαίτερων χαρακτήρων. Δυστυχώς συνεχίζει να έχει τα λάθη του Κυνόδοντα και αναφέρομαι φυσικά στην τόσο συχνή επανάληψη σκηνών και εννοιών. Τη μιμητική συμπεριφορά την είδαμε όχι μια αλλά τουλάχιστον οχτώ φορές, το πρόβλημα της σεξουαλικότητας της πρωταγωνίστριας τονίστηκε με τρεις παρεμφερείς σκηνές το ίδιο και οι άστοχοι διάλογοι με τον πατέρα της. Με κούρασε υπερβολικά αν και έχω την εντύπωση πως η πλειονότητα του κοινού δεν συμφώνησε μαζί μου. Πιθανότατα αυτό μαζί με τον Κυνόδοντα να αποτελέσουν νέο πρότυπο δημιουργίας για νέους σκηνοθέτες. Μεταξύ μας καλύτερα αυτό παρά ταινίες τύπου Λουκουμάδες με Μέλι. Αν δεν υπήρχε και η τόσο εμφανής ομοιότητα με τον Κυνόδοντα στη σκηνοθετική πλευρά σίγουρα θα εκθείαζα την Ευρωπαϊκή τεχνοτροπία. Τώρα δεν μπορώ.

Στο QnA κομμάτι της προβολής δεν κατόρθωσα να μείνω μέχρι τέλος γιατί η κούραση με νίκησε αλλά δεν τρελαινόμουν να ακούσω και το παρασκήνιο από μια ταινία που με την παγωμένη της αισθητική με άφησε παγερά αδιάφορο. Μαζί με τη σκηνοθέτιδα ήταν και οι πρωταγωνιστές Ariane Labed και Βαγγέλης Μουρίκης τον οποίο τον συμπαθώ τρέλα σαν ηθοποιό και με τη στάση του τον συμπάθησα περισσότερο και σαν άνθρωπο. Οι πιο πολλές ερωτήσεις απευθύνθηκαν στη σκηνοθέτιδα που αρνήθηκε να απαντήσει στο αν θα άλλαζε κάτι στην ταινία επειδή είναι πολύ πρόσφατη όπως και δεν επεκτάθηκε για το αν ευθύνεται για την τωρινή κατάσταση της χώρας μας η ξαφνική πολιτική αλλαγή στη δεκαετία του 60 επειδή έκανε την ταινία για να το αποδείξει αυτό και δεν χρειάζεται να φλυαρεί. Αναφέρθηκε στην ταινία της λέγοντας πως έγραψε το σενάριο κατά την περίοδο των Δεκεμβριανών προσπαθώντας να δώσει την εικόνα μιας ερειπωμένης χώρας, βλέπει την ταινία της σαν μια ερωτική ιστορία μεταξύ τεσσάρων άνθρωπων που σχηματίζουν ένα τετράγωνο και αναφέρθηκε στην τοποθεσία των γυρισμάτων όπου έζησε στα παιδικά της χρόνια και της έδωσε ιδέες για να εξελίξει το σενάριο της.

Πραγματικά πολύ γεμάτη μέρα με δύο κάργα φεστιβαλικές ταινίες και μια σε πιο ήπιους ρυθμούς. Σίγουρα δεν μπόρεσα να περάσω ακριβώς το κλίμα της μέρας και όλες τις πληροφορίες που δέχτηκα μερικές γιατί δεν τις συγκράτησα και άλλες επειδή δεν θέλησα να αναφερθώ. Δεν θα γράψω ούτε δίτομη εγκυκλοπαίδεια ούτε είμαι κριτικός να τεκμηριώνω απόλυτα κάθε μου άποψη. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο το χαίρομαι το τελευταίο. Άντε ας πάρω μια ανάσα γιατί ακολουθεί ακόμα μια τριάδα ταινιών με την πρώτη να ξεκινάει σε λίγες ώρες από τώρα. Μη φύγετε θα επιστρέψω.

51o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 6/12/10

Πέρασε το Σαββατοκύριακο ήρθε και η Δευτέρα. Αν και η μέρα δεν παίζει ιδιαίτερο ρόλο γιατί δεν λειτουργώ βάση ημερολογίου αλλά κυρίως σκεπτόμενος ότι σήμερα θα δω τόσες ταινίες θα πρέπει να κλείσω αύριο για άλλες τόσες και πάει λέγοντας. Στον προγραμματισμό κυριαρχούσε το Submarino του Vinterberg του ανθρώπου που με είχε καθηλώσει με το Festen και με εντυπωσίασε στο Dear Wendy. Κατάφερα εύκολα και πάλι να βρω εισιτήριο άρα θυσίασα το Δέντρο που Ψιθύριζε που διαβάζοντας την υπόθεση σου κάνει ξεχωριστό. Θα το χάσω και αυτό πιθανότατα εξαιτίας της νέας ταινίας του Tykwer αλλά δεν θα το βγάλω από το μυαλό μου. Η δεύτερη ταινία λόγω της παραπάνω θυσίας ήταν αναγκαστικά το Ηοw i ended this summer από τη Ρωσσία με έντονα στοιχεία απομόνωσης. Έψαχνα απεγνωσμένα και για μια τρίτη και τελικά κατέληξα στο

Donkeys Σκηνοθεσία:Morag Mckinnon

Γάιδαροι λοιπόν ο τίτλος και πέρα από το γεγονός ότι με εκφράζει σαν άνθρωπο και σαν χαρακτήρα πληροφορήθηκα κάτι για αυτήν που δεν το περίμενα σε καμία περίπτωση. Αποτελεί το δεύτερο μέρος μιας ιδιότυπης τριλογίας που σκαρφίστηκε ο Τρίερ και το πρώτο της κομμάτι ήταν το Red Road που με είχε συνεπάρει πριν λίγα χρόνια. Για περισσότερες λεπτομέρειες σε ό,τι αφορά την τριλογία κάντε υπομονή μέχρι το τέλος των γραφομένων μου για την ταινία όπου θα αναφερθώ στη συζήτηση της σκηνοθέτριας με το κοινό.

Για πρώτη φορά η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη ακόμα και στα σκαλοπάτια κάτι που φανερώνει τις καλές συστάσεις που έγιναν μετά την πρώτη προβολή της ταινίας. Να δώσω με τη σειρά μου το βραβείο του πιο ηλίθιου κοινού σε όσους βρέθηκαν στη Φρίντα Λιάππα αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά πως δεν καταλαβαίνουν τι βλέπουν. Δεν αντιλέγω ότι το κωμικό στοιχείο κατείχε συγκεκριμένη θέση στην ταινία με υπόγειο και σαρκαστικό κυρίως τρόπο αλλά δεν μπορείς επειδή γέλασες κάποιες φορές να καταστρέφεις και τις πιο τραγικές στιγμές της ταινίας. Βάλε και λίγο φρένο, σκέψου ήμαρτον δηλαδή.

Στα της ταινίας αν πρέπει να τη χαρακτηρίσω με μία λέξη δεν θα χρησιμοποιήσω άλλη από το εξαιρετική. Δεν βαδίζει πολύ μακριά από το Red Road καθώς αναφέρεται σε ανολοκλήρωτες σχέσεις μεταξύ ανθρώπων που προσπαθούν να βρουν κοινό σημείο επαφής και να ξεπεράσουν τον εγωισμό τους και τα προβλήματα που οι ίδιοι δημιούργησαν. Αστειεύονται μεταξύ τους αλλά η θλίψη παραμένει διαρκώς αποτυπωμένη στα βλέμματα τους, η στεναχώρια τους διαδέχεται διαρκώς τη θέληση τους για μερικές στιγμές ευτυχίας, για επανόρθωση όλων όσων έπραξαν και μετάνιωσαν.

Είναι σίγουρα από τις πιο συγκινητικές στιγμές που έχω παρακολουθήσει χάρη στην αληθοφάνεια των χαρακτήρων και κυρίως εξαιτίας της σοβαρής και μεστής δουλειάς που έχει κάνει η σκηνοθέτης σε όλους τους τομείς. Έχει σασπένς και κρυμμένα μυστικά που κρατούν το ενδιαφέρον του θεατή αλλά δεν υπερνικούν σε καμιά περίπτωση την αγάπη της δημιουργού για τους χαρακτήρες που παρουσιάζει. Το τέλος έρχεται και είναι λυτρωτικό όπως και στο Red Road δίνοντας την ηθική ικανοποίηση στους ήρωες αλλά και στο θεατή που έχει ταυτιστεί μαζί τους και νιώθει την ανάγκη για ηθική ανύψωση. Μεγάλη δημιουργία που είναι και η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της McKinnon. Αν συνεχίσει με παρόμοια διάθεση θα δώσει πολλά στο χώρο.

Το QnA μέρος της προβολής που άργησα λίγο να καταλάβω πως σημαίνει questions and answers ξεκίνησε με ένταση. Μέλη του κοινού διαμαρτυρήθηκαν για το κακό φωτισμό λόγω του προβολέα που σε μερικά σημεία πράγματι έδειχνε πιο πολύ σκοτάδι παρά εικόνα το θεώρησαν ασέβεια προς την καλεσμένη του Φεστιβάλ, άλλοι θυμήθηκαν πως υπήρξαν προβλήματα στην αίθουσα Κασσαβέτης, κάποιοι είπαν μη τα βάζετε με το διερμηνέα αλλά δεν μπορούσα να απολαύσω το χαμό επειδή είχα να τρέξω στην επόμενη προβολή. Η σκηνοθέτης εμφανώς αγχωμένη απολογήθηκε πολλές φορές για την ποιότητα της εικόνας και ευχήθηκε να μπορούμε να τη δούμε στην κανονική της μορφή. Πάντως και έτσι ενθουσίασε τον κόσμο.

Η McKinnon αναφέρθηκε πιο συγκεκριμένα στη τριλογία λέγοντας πως είναι ιδέα του Τρίερ και πως οι κανόνες ήταν να τη σκηνοθετήσουν δημιουργοί από την Αγγλία(Andrea Arnold) από τη Σκωτία(η ίδια) και τέλος κάποιος από τη Νορβηγία. Κάθε σκηνοθέτης έχει την ευθύνη για τη δική του δημιουργία δεν γνωρίζει τίποτα για τις άλλες δύο και είναι υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσει οκτώ κοινούς χαρακτήρες που ερμηνεύονται από τους ίδιους ηθοποιούς και η ταινία θα πρέπει να διαδραματίζεται στο παρόν δηλαδή να μην έχει flashback. Μας είπε πως δεν είναι σε θέση να γνωρίζει αν αυτή η σκέψη θα καταφέρει να δημιουργήσει ένα νεό κίνημα αντίστοιχο του Δόγματος 95 γιατί είναι πολύ νωρίς ακόμα και πως δεν αισθάνεται πολύ άνετα με τους περιορισμούς που της έθεσαν γιατί θέλει περισσότερη ελευθερία. Τι παραπάνω μπορεί να κάνει απορώ με τη σειρά μου. Μια μικρή αναφορά στη συνεργασία της με τους ηθοποιούς και στον τίτλο της ταινίας που αρχικά ήταν Μαντρωμένα Γαιδούρια όπως ακούστηκε και στην ταινία. Δεν θυμάμαι καθόλου την Αγγλική έκφραση για αυτό δέχομαι το λιθοβολισμό σας. Τελικά άλλαξε σε Γάιδαροι και κατά κάποιον τρόπο εκφράζει τους χαρακτήρες. Σημειώστε το όνομα Morag McKinnon σίγουρα θα το ξανασυναντήσετε.

Submarino Σκηνοθεσία: Thomas Vinterberg

Θα διαβάσατε νωρίτερα για το Δόγμα 95 δημιουργία του Lars Von Trier και του Thomas Vinterberg. Λειτούργησε σαν μανιφέστο όπου οι δημιουργοί θα ακολουθούσαν ορισμένους κανόνες με σκοπό την όσο τη δυνατόν ρεαλιστική απεικόνιση της ταινίας. Για περισσότερες λεπτομέρειες υπάρχει και το google δεν διδάσκω ιστορία κινηματογράφου. Από τότε βέβαια βέβαια και οι δύο έχουν καταπατήσει κάποιους από τους κανόνες αλλά αν είναι να παρουσιάζουν αριστουργήματα επιπέδου Submarino χαλάλι τους. Άντε Lars και στα δικά σου εύχομαι.

Σε μαθήματα ψυχολογίας αρχάριου επιπέδου η λύση σε όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος είναι η αναδρομή στην παιδική του ηλικία που αποτελεί τη ρίζα του κακού. Δύο αδέρφια είναι οι πρωταγωνιστές του Submarino που σύμφωνα με τη ψυχολογία η ζωή τους προβλέπεται μαύρη και άραχνη. Η αλκοολική μάνα τους είναι διαρκώς πνιγμένη ανάμεσα σε εμετούς και κατρουλιά αδιαφορεί για τα παιδιά τους τα οποία βασίζονται στο μικρότερο τους αδερφό και εκεί βασίζουν τις ελπίδες τους. Σε μια εκπληκτική και πολύ τολμηρή σκηνή το μωρό βρίσκεται νεκρό κυρίως με ευθύνη των δύο αδερφών του και η πρώτη ένεση σοκ λειτουργεί τέλεια.

Χρόνια μετά και παρακολουθούμε τη ζωή των δύο αδερφών ως ενήλικες πλέον. Η αρχική ένεση σοκ πολλαπλασιάζεται και όλοι εμείς μένουμε καθηλωμένοι και εκστασιασμένοι με όσα εξελίσσονται μπροστά στα μάτια μας. Ο Vinterberg καταπατώντας μια από τις βασικές αρχές του Δόγματος μας χαρίζει την εξέλιξη που δεν προσμέναμε και με την αψεγάδιαστη σκηνοθεσία κερδίζει με διαφορά τις εντυπώσεις. Οι αντιθέσεις, οι ομοιότητες των δύο αδερφών η κοινή τους πορεία,η αδυναμία τους να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις βρίσκονται στο επίκεντρο. Η τελευταία σκηνή αν και αναμενόμενη παραμένει μεγαλειώδη και συγκλονιστική αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά το μεγαλείο του δημιουργού. Δεν μπορώ να βρω εύκολα ψεγάδι σε αυτή τη δημιουργία γιατί και τα λίγα που με ενόχλησαν αναιρέθηκαν την αμέσως επόμενη στιγμή. Ιδανική συνέχεια για μια πολύ ενδιαφέρουσα μέρα.
Άντε ας βρω κάτι αρνητικό. Το τέλος όσο όμορφο και να ήταν χαρακτηρίζεται ελαφρώς αισιόδοξο για Vinterberg. Το είπα, δεν μπόρεσα να το κρατήσω μέσα μου.

Δεν επεκτάθηκα πολύ στην υπόθεση επειδή δεν θέλω να στερήσω από κανέναν το στοιχείο της έκπληξης. Για το καλό σας λειτουργώ.

Kak ya provyol etim letom Σκηνοθεσία: Alexei Popogrebsky

Μετά από τόση μαυρίλα, στεναχώρια, μελαγχολία ένιωθα ένα απίστευτο βάρος μέσα μου. Στην πλειονότητα του κόσμου δεν αρέσει αυτό αλλά για τον υποφαινόμενο είναι άξιο αναφοράς επειδή ταινίες που σου μαυρίζουν τη ψυχή έχουν κάτι να σου πουν. Δεν ήξερα βέβαια πόσο ήμουν ικανός να αντέξω και άλλη μια γερή δόσης ψυχολογικής κατάπτωσης αλλά μεταξύ μας όσο και να γκρίνιαζα πως δεν ήθελα άλλο ήλπιζα μέσα μου πως θα τελειώσει όμοια η μέρα.

Τελικά είδα κάτι εντελώς διαφορετικό ενδιαφέρον μέχρι ένα σημείο αλλά ελαφρώς παρατραβηγμένο. Ένας μετεωρολογικός σταθμός στην άκρη του πουθενά κάπου κοντά στον Αρκτικό Κόλπο ( πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι τους Εραστές του Αρκτικού Κύκλου όποτε ακούω τις λέξεις Αρκτικάτι) δύο εργαζόμενοι εκεί που μελετούν τα καιρικά φαινόμενο σε μια έρευνα που κρατάει χρόνια. Σε ένα χώρο που η μοναδική επικοινωνία γίνεται μέσω ασυρμάτου και αν κάποιος θέλει να τους πλησιάσει θα χρειαστεί ένα σεβαστό χρονικό διάστημα είναι λογικό η οποιαδήποτε μικρή αλλαγή να γίνει καταστροφική για τους δύο εργαζομένους.

Η καθημερινότητα αρχικά λειτουργεί όπως αναμενόταν και εμείς παρακολουθούμε με ενδιαφέρον ομολογώ τις συνήθειες των δύο ανθρώπων και την τυπική σχέση μεταξύ τους. Ένα απρόσμενο γεγονός έρχεται να δώσει νέα ώθηση στην ταινία και να την στρέψει στο ψυχολογικό κομμάτι. Από τη μία η ανάγκη για αποκάλυψη της αλήθειας και η απόλυτη ειλικρίνεια και από την άλλη να υποβόσκει ο φόβος για τις μη προσδοκώμενες αντιδράσεις. Ο φόβος αποτυπώνεται με μαεστρική ακρίβεια όπως και η αποτύπωση της σύγχυσης του ενός εκ των δύο πρωταγωνιστών. Στη συνέχεια οι ρόλοι θύτη και θύματος δεν είναι ξεκάθαροι και αρχίζει ένα άγριο κυνήγι χωρίς ουσιαστικό λόγο που μαρτυρά πως λειτουργεί ο άνθρωπος σε συνθήκες πίεσης και όταν λειτουργεί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της επιβίωσης. Το τέλος και εδώ αναγνωρίζει τις αξίες των ανθρώπων και τη μετάνοια για λάθη που διέπραξαν. Η σημερινή μέρα τελικά αφήνει ευχάριστη νότα στο τέλος.

Αναγνωρίζω την πρωτότυπη ιδέα και την όμορφη εκτέλεση. Δύσκολο και αυτό το εγχείρημα που λογικά παρουσιάζει αδυναμίες. Ήθελα πιο έντονο το στοιχείο της απομόνωσης να με πνίξει χωρίς έλεος να τονιστεί περισσότερο η έλλειψη διεξόδου. Η σχέση των πρωταγωνιστών είναι σωστά δοσμένη και ίσως έπρεπε να της δοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα. Αν έλειπαν ορισμένα σχετικά αχρείαστα πλάνα κυρίως στην αρχή που θα της περιόριζαν τη διάρκεια και είχε περισσότερη ένταση στο τέλος σίγουρα θα μιλούσαμε για αριστούργημα. Δεν πειράζει και πάλι παραμένει ενδιαφέρουσα πρόταση.

Χωρίς πολλά λόγια η Δευτέρα 6 του Δεκέμβρη είναι η μέχρι στιγμής καλύτερη μέρα του Φεστιβάλ. Η επόμενη μας φτάνει ακριβώς στη μέση. Θα έχει το πολυταξιδεμένο στα Φεστιβάλ Attenberg Ελληνικής παραγωγής. Θα έχει και άλλα. Σας λέω αλήθεια.

51o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 5/12/10

Ξεφύγαμε αισίως από γιορτές αγγέλων και φτάσαμε αισίως στην τρίτη μέρα. Εξήγησα ήδη στην προηγούμενη μου ανάρτηση ποιες ταινίες θα δω δεν έχω να προσθέσω και τίποτα αξιέπαινο για αυτό περνάω αμέσως στο ζουμί.

Show Bitch Σκηνοθεσία: Νίκος Ζερβός

Η επιστροφή μετά από οχτώ χρόνια ενός σκηνοθέτη που δεν τον λες και τον πιο πετυχημένο στο επάγγελμα του αλλά που σίγουρα έχει στις πλάτες του μια σειρά ταινίων που δημιούργησαν φανατικό κοινό στη δεκαετία του 80. Είχα πλήρη συναίσθηση όταν την έπελεξα ότι δεν θα δω κανένα αριστούργημα του κινηματογράφου, ούτε επικές σκηνοθεσίες και ανατρεπτικά σενάρια. Σκέφτηκα την παρακολουθήση σαν ένα μικρό φόρο τιμής στην πιο cult Ελληνική ταινία όλων των εποχών το Δράκουλα των Εξαρχείων. Εκεί βέβαια η ουσιαστική διαφορά ήταν ότι ενεργό συμμετοχή στη συγγραφή του σεναρίου είχε ο Τζίμης Πανούσης ή αλλιώς ο λατρεμένος Τζιμάκος συνεπώς η καφρίλα ήταν αγνή, καθαρή και είχε σαφείς απόψεις πάνω στην κοινωνία και την πολιτική ζωή ακόμα παρουσιασμένες βέβαια με έναν τρόπο πολύ απομακρυσμένο από τον καθωσπρεπισμό.

Στη καινούρια δημιουργία του Ζερβού τα όρια στενεύουν λιγάκι επικίνδυνα επειδή επικεντρώνεται σε ένα κομμάτι της κοινωνίας που στην εποχή μας είναι πολυσυζητημένο από δήθεν αναλυτές και γνώστες και η τόσο συχνή αναφορά σε αυτό έχει καταντήσει κουραστική. Μιλάω φυσικά για το κομμάτι της show biz όπως την αποκαλούν και από εκεί προήλθε και το λογοπαίγνιο του τίτλου κοινώς στο κομμάτι που αφορά την προσωπική ζωή των διασημοτήτων και τις μεθόδους που χρησιμοποιούν για άνοδο στην κορυφή. Το νέο βέβαια για την ταινία το μάθαμε πριν καιρό από τον ίδιο το Ζερβό μέσα από την εκπομπή της Χριστίνας Λαμπίρη στην οποία ο σκηνοθέτης υπήρξε πιο τακτικός θαμώνας από ότι ο Έλεγκανς στην Τατιάνα. Ο μέγας cult σκηνοθέτης στο super star? Ας μην επεκταθώ παραπάνω.

Στο Show Bitch τα υλικά της συνταγής είναι ορισμένες μορφές του χώρου όπως ο Πουλικάκος, ο Γκουσγκούνης, ο Πανταζής στο ρόλο του Λεπά, ο Τζόνυ Βαβούρας μαζί με καλούς ηθοποιούς που δεν φοβούνται να τσαλακωθούν βλέπε Ρένος Χαραλαμπίδης και αυτά τα ασυνδύαστα κατά κάποιο τρόπο υλικά αναμιγνύονται και το αποτέλεσμα αναμένεται εκρηκτικό. Αμ δε είναι η απάντηση. Σε ένα μεγάλο αχταρμά εικόνων, σκηνών, προσώπων που δεν έχουν την παραμικρή συνοχή κυριαρχεί η συχνή επανάληψη αστείων που δεν προκαλούν εύκολα το γέλιο και η έλλειψη αυθορμητισμού που οδηγεί σε ψεύτικες καταστάσεις.

Δύο στοιχεία τουλάχιστον θα ήθελα να δω. Την cult αισθητική και το έντονο στοιχείο της σάτιρας και δυστυχώς ούτε αυτά είδα. Σάτιρα; Σαν να την έχουμε παρεξηγήσει αυτή την έννοια. Η αναπαραγωγή όσων βλέπουμε στις οθόνες μας και δεν τιμάνε καθόλου τη νοημοσύνη μας δεν αποτελεί κριτική πόσο μάλλον κατακεραύνωση. Η cult αισθητική του 80 διαποτισμένη με ροζ ποπ αποχρώσεις εν έτει 2010 τείνει επικίνδυνα στη γραφικότητα. Μπορούσε να διαφοροποιήθει λίγο ή τουλάχιστον να μείνει καθαρή δείχνοντας τις αγνές προθέσεις του δημιουργού.

Τις ποιες; Τις αμφισβητώ και αυτές. Ακόμα και τα στοιχεία αυτοσαρκασμού που περάσαν μπροστά στα μάτια μου δεν με έπεισαν γιατί περισσότερο τα θεώρησα σαν μια αυτοπροβολή του Ζερβού. Το να πετάς σε μια ταινία Τζάρμους, Γκοντάρ, Mystique, Λιβιτσάνου και τραγούδια τύπου Antique δεν σημαίνει ότι είσαι κάφρος αλλά ότι έχεις ξεφύγει από τους σκοπούς σου. Για να μην είμαι και πολύ άδικος γέλασα πολύ με το τραγούδι του Μιθριδάτη και το στίχο "αν ήθελα τον κόσμο να άλλαζα θα σταματούσα το πέος να μάλαζα'' και με την επική μετάφραση στο αν πας με άλλη θα σου σπάσω το κεφάλι που έγινε ''if you go with another chick i'll hit you with a stick''. Έκανε το χαβαλέ του, μάζεψε όσους βρήκε διαθέσιμους και έφτιαξε μια προσποιητή καφρίλα. Δεν έπεισε κανέναν όμως. Ο Ζερβός του 2010 δεν πείθει ούτε τον ίδιο του τον εαυτό.

Μετά την προβολή ήταν μαζί μας και η πρωταγωνίστρια Άννα Κριτσέλη που ήταν βγαλμένη μέσα από τις μέρες του Δράκουλα των Εξαρχείων και από τα Κουρέλια που Τραγουδάνε Ακόμα. Έχω την εντύπωση πως ήταν πολύ καλή επιλογή αλλά δεν την εκμεταλεύτηκαν όπως έπρεπε. Η αίθουσα είχε ψιλοαδειάσει ο κόσμος δεν είχε να ρωτήσει και πολλά και συζήτησαν με τον υπεύθυνο του Φεστιβάλ για την αποτύπωση της Ελληνικής show biz στο film που ήταν επιεικής και για τη συνεργασία της με τον Μπενίνι στη Θεία Κωμωδία του Δάντη. Να τη δω σε ρόλο Βεατρίκης και τίποτα άλλο δεν θέλω. Κάπου εκεί δέχτηκε ερώτηση - τοποθέτηση από μια κυρία του κοινού που περισσότερο απευθυνόταν στο σκηνοθέτη. Ήθελε να μάθει γιατί δεν ήταν μαζί μας ο Ζερβός, αν έμεινε ευχαριστημένος από το δημιούργημά του και τα λοιπά. Η πρωταγωνίστρια έμεινε ψύχραιμη, ο συντονιστής της κουβέντας λειτούργησε σαν πυροσβέστης και το κλίμα δεν θερμάνθηκε παραπάνω. Κρίμα χάσαμε το μπατιρντί. Ε ρε και να ήταν ο Ζερβός τι θα γινόταν.

127 Hours Σκηνοθεσία: Danny Boyle

Με διαφορά η πιο εμπορική ταινία της διοργάνωσης από το θριαμβευτή των Oscar με το μοναδικό, συγκλονιστικό και ανεπανάληπτο Slumdog Millionaire. Oκ αυτά τα λένε οι άλλοι εμείς τα λέμε διαφορετικά Χθες μόλις έλεγα για τη μεγάλη λατρεία που έχω στο Loach και πόσο πολύ μπορούν και μιλάνε μέσα μου οι ταινίες του. Δεν είναι όλα έτσι στη ζωή. Ακριβώς στην αντιθέτη πλευρά βρίσκεται ο Boyle που το θεωρώ σαφέστατα τον πιο υπερεκτιμημένο δημιουργό και που πνίγεται διαρκώς στις συμβάσεις και στα κλισέ ακόμα και στην πιο ανατρεπτική και καλύτερη του ταινία το Trainspotting.

Όσο και να μη το χωνεύω ήθελα να παρακολουθήσω τη νέα του ταινία γιατί αναγνωρίζω πως είναι ίσως το πιο τολμηρό του εγχείρημα μέχρι στιγμής. Καταρχήν έχει να αντιμετωπίσει την αδιαμφισβήτη επιτυχία του Slumdog και κατά δεύτερον και κυριότερον καταπιάστηκε με ένα θέμα που είναι εντελώς έξω από τα νερά του. Ο Boyle γουστάρει γκάζια, τσίτα ρυθμούς, speedάτες δημιουργίες συνοδευόμενες από ξέφρενες και έντονες μουσικές που δίνουν βιντεοκλιπάδικη αισθητική. Είναι πολύ καλός σε αυτό το ομολογώ. Όταν είχε να διαχειριστεί πιο προσωπικές ανθρώπινες καταστάσεις απέτυχε πλήρως μην αναφερθώ πως τα θαλάσσωσε στο Sunshine που θα μπορούσε να μεγαλουργήσει. Δεν συνεχίζω γιατί δεν θα ξεφύγω από το λιθοβολισμό ορισμένων.

Στις 127 Ώρες μας συστήνει έναν τρελαμένο εξερευνητή που τριγυρνάει σε όρη και φαράγγια και ταιριάζει πλήρως στο κινηματογραφικό στυλ του Boyle. Ξαφνικά όμως τον παγιδεύει ακίνητο για περίπου πέντε μέρες σε ένα βράχο και απλώς παρακολουθεί τις αντιδράσεις του. Πως θα κάνει τα γνωστά σκηνοθετικά του παιχνίδια του ήταν η απορία μου ή αν θα κάνει στροφή στην καριέρα του. Παραδόξως ο Boyle λειτούργησε με τη γνωστή του συνταγή και ακόμα πιο περιέργως σχεδόν με έπεισε. Εντάξει όλα όσα παρακολουθούμε με το χιούμορ το τζερτζελέ δεν ταιριάζουν στη ψυχολογία ενός εγκλωβισμένου και οι επιστήμονες θα σκίσουν τα πτυχία τους βλέποντας την ταινία αλλά πανάθεμα τον τα ταίριαξε. Τα ταίριαξε χωρίς να με εκνευρίσει αλλά κάνοντας με να απορήσω λίγο. Αν κατάφερε να το κάνει αυτό σε έναν άνθρωπο που δεν χωνεύει τις δημιουργίες του φανταστείτε τι έκανε στο δικό του κοινό.

Δεν κουράστηκα καθόλου. Τα όμορφα πλάνα του δήλωσαν την παρουσία τους, το γρήγορο μοντάζ ήταν και αυτό εκεί αντεπεξήλθε θετικά στους περιορισμούς που το έθετε το σενάριο. Μάλιστα στα τελευταία λεπτά της ταινίας κατορθώνει να δημιουργήσει συγκίνηση, ένταση και να αποτυπώσει τη δίψα για ζωή όπως δεν το έχει ξανακάνει σε προηγούμενες ταινίες. Δημιούργησε μια πολύ καλή ταινία. Μια πολύ καλή ταινία για Boyle θα συμπληρώσω για να σας κατατοπίσω καλύτερα. Τα κλισέ δεν λείπουν βέβαια αλλά δεν περίμενα και κάτι αντίθετο. Δεν έγινε ξαφνικά και Κιου.. ωχ μην το πω πάλι θα γίνω γραφικός. Δεν έγινε και Ζερβός. Τώρα το έθεσα σε πιο σωστές βάσεις.

Ιδανικό φιλμάκι για χαλαρή έξοδο στον κινηματογράφο. Θα σας περάσει από πολλά συναισθήματα, δεν θα σας εξοντώσει ψυχολογικά γιατί έχει και τις εύθυμες στιγμές του και μετά το τέλος θα έχετε διάθεση ακόμα και για κλαμπάκι. Την πιάνει τη βάση, άντε και λίγο παραπάνω.

Για σήμερα δηλαδή Δευτέρα 6/12 έχω τρεις επιλογές. Το ένστικο μου λέει πως θα είναι η μία καλύτερη από την άλλη. Για να δω.

51o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 4/12/10

Σάββατο 4 του Δεκέμβρη ή αλλιώς δεύτερη μέρα του Φεστιβάλ για αρκετό κόσμο ή γιορτή των αγγέλων για τον περισσότερο. Τι ήταν και αυτό πάλι; Προσπαθούσα να πάω στο Ολύμπιον και έπρεπε να κάνω ανίχνευση για να βρω τον κατάλληλο δρόμο που αρχικά δεν θα οδηγούσε σε αδιέξοδο και κατά δεύτερον δεν θα σκουντουφλούσα σε παραπάνω από δεκαπέντε άτομα. Μετρημένα δεν λέω τίποτα στην τύχη. Έβγαλε και κρύο αρκετούτσικο. Ξέρω μια ψυχή εκεί εξώ που διαβάζει τις γραμμές και μου κρατάει κακία που μιλάω για Φεστιβάλ και κρύο αλλά θα με συγχωρέσει. Μας φύσηξε λιγάκι ο Βαρδάρης αλλά όποιος έχει κάνει Α.Ο στο Πολύκαστρο 4-6 δεν χαμπαριάζει από αυτά.

Το πρόγραμμα του Σαββάτου ήταν κομματάκι αγχωτικό. Είχε τη βασική επιλογή που δεν χανόταν με τίποτα και για τις επόμενες δύο ταινίες προβληματίστηκα αρκετά. Ήδη έχω αναφέρει ότι περίμενα πως και πως το Route Irish του φοβερού και τρομερού Ken Loach και μια θέση με περίμενε με ανυπομονησία στις οκτώμισι στο Ολύμπιον. Αγαπημένη αίθουσα και σκηνοθέτης αδυναμία αχτύπητος συνδυασμός. Πρώτος προβληματισμός ήταν για το βράδυ στις έντεκα που το ένστικτο μου έλεγε να δώ τη Μήτρα. Διάβασα κάποια καλά σχόλια διάσπαρτα στο διαδίκτυο αλλά η θεματολογία της δεν μου είναι ιδιαίτερα ευχάριστη. Κλωνοποίηση που θυμίζει βιολογία λυκείου και κατευθείαν έρχεται στο μυαλό μου ο πυρετός που ανέβαζα όταν τη διάβασα και επίσης βαριέμαι λιγάκι τα περί ηθικής και λοιπές σάχλες. Αν είχε ασχοληθεί ο Κιούμπρικ κάτι θα γινόταν. Τελικά επέλεξα τη Μητέρα της Ασφάλτου ένα road movie με δόσεις μελαγχολίας που μου ταιριάζει καλύτερα.

Στην απογευματινή προβολή ήμουν μεταξύ Artherapy, Λυκόφωτος και τελικά τις απέκλεισα αμφότερες την πρώτη επειδή θεωρώ πως ο Περάκης έχει ελαφρώς ξεκουτιάνει και τη δεύτερη γιατί μπορούσα να τη δω και σήμερα το πρωί. Από τη στιγμή που γράφω στο blog αντί να είμαι στο Ολύμπιον εύκολα καταλαβαίνεις αγαπητέ αναγνώστη ότι τελικά την έχασα. Οριστικά; Μπα δεν νομίζω. Εντάξει έχει τον ίδιο τίτλο με τη μούφα που γελοιοποιεί το μύθο των βρικολάκων αλλά ακούγεται πολλά υποσχόμενο. Γιατί τότε το απέφυγα; Για προληπτικούς λόγους. Το πρόγραμμα για Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη είναι φορτωμένο με ταινίες που ανυπομονώ να τις δω και φυσικά σε κάθε μέρα αντιστοιχεί μια προβολή αργά το βράδυ. Ας κρατήσω δυνάμεις γιατί θα μου χρειαστούν. Ξέφυγα ε; Οκ όπως συνηθίζω απέρριψα δύο προτάσεις και κατέληξα σε μια τρίτη.

Εn Ganske Snill Man Σκηνοθεσία: Hans Petter Molland

Εκ Νορβηγίας προερχόμενο και τοποθετημένο στους Ανοιχτούς Ορίζοντες που επανήλθαν μετά την απουσία αρκετών χρόνων. Με αυτήν συμβαίνει το εξής παράδοξο. Είναι η λιγότερη φεστιβαλική ταινία από όλες αλλά κατάφερε να συγκεντρώσει τον περισσότερο κόσμο και να κερδίσει τις εντυπώσεις και το πολύ θερμό χειροκρότημα του κοινού. Μάλλον δεν ξέρουμε τελικά τι θέλουμε ούτε που ακριβώς βρισκόμαστε αλλά δεν είμαι εδώ για να αναλύω τη ψυχοσύνθεση των θεατών.

Ένας κάπως ευγενικός άνθρωπος ο τίτλος και η υπόθεση μου φάνηκε περίεργη επειδή αναφέρεται σε έναν ευγενικό άνθρωπο(σώπα ρε τι μας λες την λέξη πλεονασμός δεν την έχεις ακουστά;) που δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις από τους γύρω του αλλά είναι και με τα μικρά που του προσφέρουν ικανοποιημένος και ξαφνικά η επόμενη πρόταση λέει ότι μόλις βγήκε από τη φυλακή και τον προσλαμβάνει ένας γκάνστερ για να εκτελέσει έναν παλιό τους εχθρό. Κούνησα το κεφάλι απορημένα και είχα την εντύπωση πως πρόκειται για ιστορία εκδίκησης.

Τελικά αντίκρισα την πιο πλακατζίδκη ταινία. Το επαναλαμβάνω. Όχι την πιο εύθυμη, την πιο διασκεδαστική αλλά αυτή με την περισσότερη πλάκα. Ο πρωταγωνιστής είναι πραγματικά ολιγαρκής που δέχεται όλα όσα του προστάζουν όσοι συναναστρέφονται μαζί του. Όλοι μαζί κινούνται στα όρια της γραφικότητας καθένας με τον τρόπο του κατορθώνοντας να αγγίξουν την υπερβολή αλλά να μην τη ξεπερνάνε. Γέλασε ο κόσμος γέλασα και εγώ μαζί τους. Μια διαφορετική ανάλαφρη πρόταση.

Ορισμένες ενστάσεις τις έχω. Μπορούσε να θίξει πιο διεξοδικά ορισμένα θέματα που τα προσπέρασε. Η διαρκής ευγένεια του πρωταγωνιστή τον έβαλε σε μπελάδες που αν απλά ήταν αληθινός θα τους ξεπερνούσε αμέσως. Θα ήταν προτιμότερο για εμένα να αναδείξει περισσότερο τα ξεσπάσματά του σε μερικά σήμεια για να δείξει σε μεγαλύτερο βαθμό την διαφορετικότητα των δύο καταστάσεων και να πάρει πιο ξεκάθαρη θέση στο κομμάτι της χρησιμότητας της ευγένειας. Διστάζει να προτείνει και ενοχλήθηκα γιατί είχε τη δυνατότητα να το κάνει ακόμα και με τον ανάλαφρο τρόπο που προτείνει. Το διασκέδασα δεν λέω άλλα μου άφησε και την αίσθηση του ανολοκλήρωτου.

Route Irish Σκηνοθεσία: Ken Loach

Να και η ταινία που ήταν η πιο αναμενόμενη της μέρας και κατόρθωσε να γεμίσει ασφυκτικά το Ολύμπιον. Ο Ken Loach είναι από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες καθώς κατορθώνει σχεδόν τέλεια να δημιουργεί αλλά και να μεταχειρίζεται κάθε λογής συναίσθημα που του παρουσιάζεται και να τα μεταφέρει με ξεχωριστό τρόπο στους θεατές είτε μιλάει για πόλεμο (The Wind that Shakes the Barley) είτε για μη αποδεκτό έρωτα (Ae Fond Kiss). Για την τελευταία του δημιουργία στα πηγαδάκια πριν την προβολή άκουσα πως ο Εϊπίδης, ο διευθυντής του Φεστιβάλ, είπε πως είναι η ταινία της χρονιάς. Να πω ότι διαφωνώ με το χαρακτηρισμό ψέματα θα είναι.

Είναι φορές που τα λόγια, η ανάλυση της υπόθεσης μοιάζουν περιττά και ανούσια. Αυτό που μπορώ να σας πω με απόλυτη βεβαιότητα είναι πως μετά τη λήξη της προβολής σκέφτηκα πολύ έντονα να μην παρακολουθήσω τη Μητέρα της Ασφάλτου γιατί δεν ήθελα να χαθεί ούτε στο ελάχιστο η εικόνα που είχα σχηματίσει και η ένταση που με κατέκλυζε. Ήθελα να κρατήσω αυτή την αίσθηση ανέπαφη και ατόφια. Παρασύρθηκα, πόνεσα στις σκηνές των βασανιστηρίων, τρόμαξα με το πρόσωπο που παρουσιάζει ο άνθρωπος στη διάρκεια του πολέμου, στεναχωρήθηκα όταν είδα αδίστακτους να λυγίζουν, ένιωσα την κάθαρση που τόσο χρειαζόμουν.

Για το τυπικό του θέματος αναφέρω πως η ταινία μιλάει για δύο φίλους που υπηρέτησαν μαζί στο πόλεμο του Ιράκ και ο ένας από τους δύο σκοτώθηκε μυστηριωδώς. Θα ήταν εξευτελιστικό από μέρους μου να θεωρήσω ότι μιλάμε για μια ταινία μυστηρίου και αναζήτησης του δολοφόνου γιατί στα χέρια του Loach αυτά περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Έχει τη δυνατότητα και το αποδεικνύει ξεκάθαρα πως οποιοδήποτε σενάριο και να πάρει και όσο κοινότυπο αν είναι αυτός θα το μεταμορφώσει, θα το αναγκάσει να σπινθηροβολίσει.

Οι άνθρωποι - τέρατα προκαλούν την αντιπάθεια αλλά μπορούν να μετατρέψουν και τους φυσιολογικούς ανθρώπους σε τέρατα δείχνοντας τη σκοτεινή και κατακριτέα πλευρά τους. Τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο όταν μιλάμε για τη ψυχοσύνθεση του ανθρώπου που αντιμετωπίζει δύσκολες καταστάσεις και οι αντιδράσεις του είναι έντονες, απρόβλεπτες. Τρομάζεις καθώς παρακολουθείς την ταινία και αναρωτιέσαι αν μέσα σου κρύβεται ένα κομμάτι από τους ήρωες της θέλεις να το μην παραδεχτείς αλλά δεν είσαι και τόσο σίγουρος.

Ο πνευματικός κόσμος συνδυάζεται εξαίσια με τα πανέμορφα και πλήρως αληθοφανή πλάνα δημιουργώντας μια εμπειρία ζωής. Οι εξάρσεις των χαρακτήρων αποτυπώνονται αψεγάδιαστα, οι ερμηνείες είναι έντονες, δυναμικές καθόλου συνηθισμένες. Μέσα από τη φρίκη του πολέμου γεννιέται η ελπίδα, μέσα από τη βία αναπηδάει το όνειρο που μας ταξιδεύει μακριά. Μην το σκεφτείτε πολύ για να δείτε μια ταινία που θα σας συγκλονίσει και που θέλω να συνεχίσω να γράφω πολλά για αυτήν. Μη το διανοηθείτε να σας ξεφύγει.

Majka Asfalta Σκηνοθεσία:Dalibor Matanic

Εδώ είναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε και περνάμε στην Κροατία και στη Μητέρα της Ασφάλτου. Λιγότερος κόσμος που ξαφνικά αυξήθηκε μάλλον λόγω του προβλήματος με τους Ελληνικούς υπότιτλους που παρουσιάστηκε στη προβολή του Μέσα από τις Φλόγες στη διπλανή αίθουσα. Μαζί μας και ο Dalibor Matanic ευδιάθετος, ελαφρώς πολυλογάς και οπαδούς της Δυναμό Ζάγκρεμπ. Ας ευχηθώ ολόψυχα νίκη της ομάδας του στον Ευρωπαϊκό αγώνα που δίνει. Κοίτα ατυχία μου διαφεύγει το όνομα του αντιπάλου της.

Εδώ πλέον μιλάμε για καθαρά φεστιβαλική ταινία που τιμήθηκε με το βραβείο σεναρίου στο Balkan Fund και προβλήθηκε σε εμάς λίγες μέρες πριν την επίσημη διανομή στην Κροατία. Απλή ταινία, λιτή με κύριο θέμα της τη συναισθηματική μοναξιά και τα αδιέξοδα των σχέσεων που προέρχονται από την αδυναμία των ανθρώπων να τις διαχειριστούν. Η κάμερα του σκηνοθέτη παρακολουθεί διακριτικά τους ήρωες, συμμετέχει στον πόνο τους όπως ακριβώς θα έκανε κάποιος αμέτοχος παρατηρητής.

Μητέρα που αντιμετωπίζει προβλήματα με το σύζυγό της πέφτει θύμα ξυλοδαρμού παίρνει το μικρό της γιο και φεύγουν για ένα δύσκολο ταξίδι στο χιονισμένο Ζάγκρεμπ. Η δραματική σχέση μάνας παιδιού βρίσκεται στο επίκεντρο και οι υπόλοιποι χαρακτήρες συμπληρώνουν το στενάχωρο στοιχείο. Είναι στο στυλ των ταινιών που προτιμώ να βλέπω και φυσικά πρέπει να προβάλλονται μαζικά στα φεστιβάλ για να δίνουν την ευκαιρία στους νέους δημιουργούς που αποσκοπούν να καταθέσουν διαφορετική άποψη.

Ακολούθησε συζήτηση μεταξύ κοινού και σκηνοθέτη που και αν ξεκίνησε αμήχανα χωρίς κάποιος να θέλει να ρωτήσει κατέληξε να έχει μεγάλη διάρκεια. Δεν αναφέρθηκα σε πολλές πτυχές της ταινίας επειδή ο ίδιος ο σκηνοθέτης ρωτήθηκε για αυτές και απάντησε με σαφήνεια. Στο δημιουργικό κομμάτι μας ανέφερε πως και οι χαρακτήρες και οι καταστάσεις που παρουσίασε δεν ήταν δημιουργήματα του μυαλού του αλλά βασιζόταν σε αληθινές ιστορίες και μάλιστα αυτός τις παρουσίασε με λιγότερη υπερβολή. Για να μας πείσει συμπλήρωσε πως όταν η παραγωγός της ταινίας θεώρησε υπερβολικές τις σκηνές καπνίσματος την πήγε σε ένα μπαρ και αμέσως άλλαξε γνώμη όπως επίσης έδειξε και στον ηθοποιό που υποδύθηκε το φύλακα τον αληθινό άνθρωπο.

Στο κομμάτι του φύλακα είπε πως ανήκει στην κατηγορία εκείνων των ανθρώπων που είναι μοναχικοί έχουν ανάγκη από αγάπη αλλά δεν είναι ικανοί να τη κρατήσουν να τη διαχειριστούν και να συνυπάρξουν με τους υπόλοιπους ανθρώπους επειδή έχουν συνηθίσει σε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής. Ανέλυσε πολύ τις σχέσεις των νεαρών ζευγαριών που οδηγούνται εύκολα σε διαζύγιο και για τον πολυτελή τρόπο ζωής που επέλεξαν και τον συνδυασμό του με την ευτυχία. Αυτός με την ταινία του τα αναιρεί αυτά έχει διαφορετική άποψη για την ευτυχία που τη συνδυάζει με τη ψυχική ικανοποίηση και τη διάθεση για καλές πράξεις ακόμα και στις δύσκολες συνθήκες Τελειώσαμε με τη ψυχολογική και σωματική βία που ασκείται στις γυναίκες την κατέκρινε παρόλο που παραδέχτηκε ότι αποτελεί κομμάτι του ανθρώπου γιατί βγάζει προς τα έξω πρωτόγονες αντιδράσεις όταν δεν μπορεί να σκεφτεί κάτι καλύτερο. Πέρασε η ώρα με αυτά και με αυτά και η βραδιά έκλεισε με πολύ όμορφο τρόπο.

Κυριακή σήμερα και περιμένω δύο μόλις ταινίες. Αλλά τι ταινίες. Επιστροφή Ζερβού και πολυαναμένομενο 127 Ώρες που δέχτηκε ενθαρρυντικές κριτικές στην τελετή έναρξης. Αύριο τα νεώτερα.

51o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 3/12/10

Ω ναι έφτασε η πολυπόθητη μέρα και ευτυχώς δεν άλλαξε κάτι από τον αρχικό σχεδιασμό που είχα αναφέρει στον πρόλογο. Μία μόνο λάθος σκέψη έκανα και τη διόρθωσα αμέσως στις επόμενες μέρες για να μην προκύψουν απρόοπτα ντράβαλα. Εννιάμιση το πρωί ανοίγουν οι τηλεφωνικές γραμμές για κράτηση εισητηρίων και βγάζοντας έναν καλό έως και ηλίθιο εαυτό λέω μην τους πάρεις μόλις ανοίξουν άσε τα παιδιά να πάρουν λίγο αέρα μπορείς να πάρεις και μισή ώρα αργότερα χωρίς να αλλάξει κάτι. Ναι, θα'θελα. Τελικά κατάφερα να πιάσω γραμμή μετά από μιάμιση ώρα και ευτυχώς οι ταινίες που ήθελα να παρακολουθήσω δεν είχαν την ανάλογη ζήτηση και η εύρεση εισητηρίων ήταν κάτι παραπάνω από παιχνιδάκι.

Σκεφτόμουν να γράψω πως ο καιρός χειροτέρεψε ανήμερα του Φεστιβάλ αλλά είδα το θερμόμετρο να γράφει είκοσι βαθμούς Κελσίου αρχές Δεκέμβρη και σκέφτηκα τι πας να πεις ρε αθεόφοβε; Μήπως να το γράψω σε Φαρενάιτ αναρωτήθηκα για να φανεί πως έκανε κρύο; Πάλι εκτέθηκα γιατί σε αυτή την κλίμακα η θερμοκρασία θα ήταν υψηλότερη. Το χιονόνερο που νόμιζα πως έριχνε μάλλον ήταν ψευδαίσθηση που μου υποδεικνύει πως το άσυλο πνευματικών ασθενειών με πλησιάζει με γρήγορη ταχύτητα.

Λεπτομέρειες όλες αυτές αλλά και το περιβάλλον παίζει σημαντικό ρόλο. Τρεις επιλογές για σήμερα και όλες με μεγάλη δόση ρίσκου για να περάσω στο θέμα και να μην κουράσω κανέναν. Ρίσκο γιατί πολύ απλά δεν γνώριζα το παραμικρό για καμία από αυτές απλά διάβασα την υπόθεση ταίριαζαν και κάπως τα ωράρια και λέω μάλλον είναι κοντά στα γούστα μου. Κόσμο δεν είχε πολύ σε καμία από τις τρεις προβολές. Ιδιαιίτερα στην πρώτη η κατάσταση ήταν απογοητευτική. Όχι ότι με ενόχλησε βέβαια το γεγονός πως κατάφερα να βρω εύκολα θέση και να γλιτώσω από εντάσεις και καυγάδες αλλά αφού σχολιάστηκε η προσέλευση του κοινού είναι χρέος μου να το αναφέρω. Θα στριμώχτηκαν όλοι φαίνεται στην τελετή έναρξης και στον όχι τόσο αγαπημένο μου Ντάνι Μπόιλ του οποίου παρεμπιπτόντως τη νέα δουλειά θα παρακολουθήσω αύριο.

Dogfahr Nai Meu Marm Σκηνοθεσία: Apichatpong Weerasethakul

Αν το όνομα του σκηνοθέτη σας μοιάζει δύσκολο στην ανάγνωση στα Αγγλικά δεν έχω παρά να σας το αναφέρω και στα Ελληνικά και να καταλάβετε πως η άποψη σας δεν θα αλλάξει και πολύ. Απίτσατπονγκ Βιρασεττάκουν λέγεται κατάγεται από την Ταϊλάνδη το Φεστιβάλ του κάνει αφιέρωμα και θα προσπαθήσω να αποφύγω την αναφορά στο ονοματεπώνυμο του. Μια πειραματική ασπρόμαυρη ταινία που προβλήθηκε πριν 10 χρόνια και διαπραγματεύεται τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο εκάστοτε δημιουργός προσπαθώντας να συλλάβει μια πρωτότυπη ιδέα και να την εξελίξει όσο το δυνατόν καλύτερα. Α ναι ο Ελληνικός τίτλος είναι Μυστηριώδες Αντικείμενο το Μεσημέρι.

Ο σκηνοθέτης ( καλά τα κατάφερα) επιλέγει έναν ιδιαίτερο και ελαφρώς τεμπέλικο τρόπο για να αναδείξει νέες πτυχές της κεντρικής ιδέας επιλέγοντας να ταξιδέψει σε διάφορες περιοχές του Σιάμ να παρακολουθήσει με την κάμερα του τις ζωές τους και να δώσουν αυτοί τη συνέχεια που θέλουν χωρίς περιορισμούς. Θα μπορούσε να είναι καλή ιδέα και να έχει κάτι παραπάνω από θετικά αποτέλεσματά αλλά...

Πρώτον οι ξεχωριστές ιστορίες θυμίζουν πολλές ταινίες μικρού μηκούς διαφορετικών μεταξύ τους και πολύ άνισα κατανεμημένων. Το αποτέλεσμα είναι το αναμένομενο δηλαδή η δημιουργία προβλημάτων στο ρυθμό αφήγησης. Υπάρχουν στιγμές που απολαμβάνεις την ταινία, διασκεδάζεις, νιώθεις τους αφηγητές αλλά στο μεγαλύτερο κομμάτι της βαριέσαι και ξεχνιέσαι. Δεύτερον ακροβατεί μεταξύ ντοκιμανταιρ και μυθοπλασίας. Η σκηνοθεσία εστιάζει στην προσωπική ζωή των χωρικών ενώ το σενάριο επικεντρώνεται στην εξέλιξη της αρχικής ιστορίας. Καταφέρνει με ένα παράδοξο τρόπο να μην ισορροπεί ανάμεσα στα δύο αλλά ούτε να επικρατεί και το ένα του άλλου. Ακόμα μου είναι δύσκολο να καταλάβω πως το κατόρθωσε.

Συμπέρασμα; Είναι σαν να έχεις ένα μπασκετμπολίστα που έχει παίξει δέκα αγώνες στους τρεις έκανε παπάδες και στους άλλους εφτά ήταν τραγικός. Τον λες καλό παίχτη ή κακό; Εξαρτάται θα σας πω. Αν είναι μικρός ηλικιακά και άπειρος περιμένεις να δεις την εξέλιξη του τα επόμενα χρόνια. Αυτό θα κάνω λοιπόν και εγώ βλέποντας την πιο πρόσφατη και βραβευμένη δημιουργία του αυτού καταλάβατε. Για το Αντικείμενο ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω.

The Happy Poet Σκηνοθεσία:Paul Gordon

O Paul Gordon δεν σκηνοθετεί απλά αλλά είναι και ο σεναριογράφος και ο πρωταγωνιστής της ανάλαφρης και διασκεδαστικής ταινίας που περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα των νέων ανεξάρτητων Αμερικανών κινηματογραφιστών. Ερμηνεύει το ρόλο ενός ανθρώπου που είναι χρεωμένος μέχρι το κόκκαλο και βρίσκει μια πρωτότυπη ιδέα για να βρει χρήματα δημιουργώντας μια καντίνα που δεν πουλάει το λεγόμενο βρώμικο αλλά υγιεινές φαγητό που απευθύνεται κυρίως σε χορτοφάγους. Στον ελεύθερο χρόνο του γράφει και ποιήματα που ομολογώ δεν έχουν και τη μεγαλύτερη καλλιτεχνική αξία για αυτό και ονομάζει την καντίνα του Happy Poet.

Ήταν και στην προβολή μαζί μας ο Paul Gordon. Τον έκοψα δεν ήταν και ο πιο fit τύπος, δεν μετρούσες τους κοιλιακούς του, δεν σκιζόταν η μπλούζα από τα μπράτσα του κάτι που έκανε ακόμα πιο κατανοήτες τις προθέσεις του. Όχι δεν ενδιαφερόταν να μας ωθήσει στα γυμναστήρια και στις μπάρες δημητριακών απλά χρησιμοποιώντας μια αλληγορία ήθελε να πει τον πόνο του.

Όπου δημιουργός καντίνας βάζετε τον εκάστοτε νεαρό σκηνοθέτη που έχει τις καλύτερες προθέσεις για να φτιάξει δικό του έργο. Έρχεται σε κόντρα με το σύστημα, βάζει τα δυνατά του, βρίσκεται διαρκώς σε εγρήγορση, έχει τις αμφιβολίες για το εγχείρημα του και συχνά σκέφτεται να αλλαξοπιστήσει για να γίνει ευρύτερα γνωστός και να επιβιώσει. Είναι επίσης μια αναφορά στην αποδοχή που θέλει να έχει κάθε άνθρωπος από τους γύρω του τόσο στο δημιουργικό τομέα αλλά και στις διαπροσωπικές σχέσεις του. Είναι μια παραγωγή χαμηλού προϋπολογισμού αλλά καταφέρνει να κάνει το θεατή να γελάσει με την καρδιά του αλλά να πει και δύο πράγματα παραπάνω στη συνείδησή του. Μια όμορφη, απλή ταινία που αξίζει της προσοχής σας.

Μετά την προβολή το κοινό μπορούσε να απευθύνει τις ερώτησεις του στον Αμερικάνο σκηνοθέτη και αυτός εστίασε στις προθέσεις του για τη δημιουργία μιας διαφορετικής ταινίας από τις συνηθισμένες και για αυθεντικούς ήρωες που λειτουργούν ρεαλιστικά. Στο πιο ενδιαφέρον κομμάτι της συζήτησης μίλησε και για τον παραλληλισμό μεταξύ του τέλους της ταινίας και του μέλλοντος του ανέξαρτητου κινηματογράφου. Παραδέχτηκε πως και ο ίδιος έχει σκοπό να κάνει πιο εμπορικές ταινίες για να έχει μεγαλύτερο κέρδος ώστε να μπορεί να γυρίσει αργότερα αυτό που πραγματικά θέλει. Δεν του αρέσει αυτή η σκέψη αλλά είναι αναγκασμένος να την κάνει. Αυτή τη σύγχυση πέρασε και στο τελευταίο του διφορούμενο πλάνο της ταινίας και ορισμένοι από το κοινό εξέφρασαν πως το αντιλήφθηκαν αυτοί. Αυτά είναι τα ωραία του Φεστιβάλ.

Szelid Teremtes - A Frankenstein-terv Σκηνοθεσία:Kornel Mundruczo

Στο διαγωνιστικό κομμάτι συμμετέχει η ταινία Στοργικός γιος - Υπόθεση Φρανκενστάϊν και για αυτό είναι η πιο επαγγελματική δουλειά από τις δύο προηγούμενες. Και σε αυτήν ο σκηνοθέτης είναι συνάμα πρωταγωνιστής.Καθόλη τη διάρκεια της ταινίας η απογοήτευση των θεατών ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής και συνοδεύτηκε από μαζικές αποχωρήσεις, από έντονους δυσανασχετισμούς, ξεφυσήματα, κακοπροαίρετα σχόλια και λοιπά τέτοια χαριτωμένα. Το ομολογώ αν την είχα νοικιάσει σε dvd, ήμουν αραχτός στον καναπέ του σπιτιού μου θα την είχα κλείσει και θα επέλεγα να κάνω κάτι διαφορετικό. Όμως έμεινα μέχρι τέλος στην αίθουσα και πραγματικά δεν το μετάνιωσα.

Η αρχική μου δυσαρέσκεια μετατατράπηκε σε ερωτηματικό και χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα να παρακολουθώ έχοντας απορροφηθεί πλήρως στην ατμόσφαιρα. Ξεκινάει η ταινια έχοντας στο επίκεντρο κάποιον ιδιόρυθμο σκηνοθέτη που ψάχνει κάποιον αντισυμβατικό πρωταγωνιστή για το νέο του μεγάλο σχέδιο. Στις ακροάσεις εμφανίζεται ένας νεαρός που του κεντρίζει το ενδιαφέρον και θέλει να τον επιλέξει. Η χρυσή τομή ανάμεσα στους δύο ήρωες αργεί να βρεθεί και μάλιστα αργεί πολύ. Σε αυτή την καθυστέρηση οφείλεται η αρχική μου δυσαρέσκεια καθώς τα τεκταινόμενα στην οθόνη μοιάζουν ανούσια.

Επί αρκετή ώρα παρακολουθούσα μια σύχρονη εκδοχή των ασπρόμαυρων ταινιών μέχρι και τη Νύφη του Φρανκενστάϊν και σκεφτόμουν χαριτολογώντας αν θα έσκαγε μύτη και ο Μπορίς Καρλόφ. Η απάθεια του πρωταγωνιστή, η έλλειψη κάθε συναισθήματος και η χαραστηριστική αδιαφορία του σκηνοθέτη για τους χαρακτήρες λειτουργούν αποτρεπτικά για μεγάλη μερίδα του κοινού αλλά για εμένα όχι αναγκαστικά. Οι καλλιτεχνικές, λυρικές ταινίες που γεννούν συναισθήματα από το συνδυασμό εικόνας και μουσικής συγκαταλέγονται στις προτιμήσεις μου και ο Στοργικός Γιος παίρνει καλό βαθμό σε αυτό τον τομέα. Είναι γεμάτος από παγωμένα, αιχμηρά πλάνα που δεν μπορείς παρά να τα θαυμάσεις.

Προς το τέλος μας εξηγείται και η δημιουργία του σύγχρονου Φρανκενστάϊν όχι από τη δίψα για νέα μορφή ζωής αλλά από την προσωπική φιλοδοξία και την εμμονή για καλοπέραση και την αδιαφορία για τη ζωή των γύρω. Η σχέση των δύο πρωταγωνιστών δένει αρμονικά και πλέον η ταινία γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα. Προβληματίστηκα. Είναι από εκείνες τις ταινίες που θέλεις να πεις πως σου άρεσαν αλλά διστάζεις να το κάνεις. Δεν μπορώ να σας εγγυηθώ πως θα σας αρέσει αλλά είμαι σίγουρος πως θα τη συζητήσετε. Οπλιστείτε με μεγάλη υπομονή πάντως γιατί θα τη χρειαστείτε.

Αυτά για την πρώτη μέρα του Φεστιβάλ που και τρεις χάλια ταινίες να έβλεπα θα την ευχαριστιόμουν όσο τίποτα άλλο. Για τη δεύτερη είμαι χαρούμενος που θα παρακολουθήσω το Route Irish του μεγάλου Ken Loach. Συντονιστείτε.

51o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Πρόλογος

Τρεις και σήμερα όπως θα έλεγα πέρσι για το γεγονός που περίμενα όλη τη χρονιά. Οκ έχασα το πιο επετειακό δεν γίνεται φεστιβάλ αλλά θα δηλώσω παρών στο 100ο όταν θα είμαι ένας ακμαιότατος γεράκος ηλικίας 76 ετών. Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στο όνειρο και την ελπίδα και οποιαδήποτε κακεντρεχές σχόλιο δεν θα μπορέσει να μου τη στερήσει. Μια γιορτή ξεκινάει για την πόλη που θα στολιστεί στις αποχρώσεις του Φεστιβάλ, ωραίοι άνθρωποι κάθε ηλικίας θα μαζευτούν σε καλαίσθητους χώρους για να δουν διαφορετικές και καλές ταινίες και να σχολιάσουν διαφορετικά από ότι συνηθίζεται. Αυτή είναι και η ομορφιά που θα υπάρξει στην πόλη μας από 3 - 12 του Δεκέμβρη. Οι ρυθμοί θα αλλάξουν, άνθρωποι που πνίγονται όλη μέρα στη δουλειά θα αλλάξουν το πρόγραμμά τους για να πάρουν μέρος στο συμβάν και να ανταλλάξουν απόψεις με αγνώστους. Φάλτσες νότες υπάρχουν παντού και σίγουρα πάλι θα εμφανιστούν άνθρωποι που απέχουν πολύ από τη νοοτροπία και τον πολιτισμό που παράγει το Φεστιβάλ απλά για να παραστούν σε ένα θεωρούμενο από τους ίδιους in και μοδάτο γεγονός αλλά ποσώς με απασχολούν. Θα το ευχαριστηθώ ρε κουφάλες και θα το ευχαριστηθώ πολύ. Γιατί;

Πρώτον επειδή πλέον θα είμαι πιο υποψιασμένος. Το 2008 μου πήρε λίγο χρόνο να συνειδητοποιήσω τον τρόπο λειτουργίας, κουράστηκα χωρίς λόγο με άσκοπες μετακινήσεις, ζόρισα παραπάνω το σχεδόν παρατημένο στη μέση άρθρο με αποτέλεσμα να μην το ευχαριστηθώ όσο θα ήθελα βλέποντας λιγότερες ταινίες από όσες είχα συμπεριλάβει στον αρχικό μου σχεδιασμό. Μια ετήσια κάρτα θα με βοηθήσει με το θέμα κούραση καθώς θα μπορώ να κάνω τηλεφωνικές κρατήσεις και θα αποφύγω περιττά δρομολόγια 20 ευρώ παραπάνω από την κανονική αλλά σου δίνει και δωρεάν εισιτήρια για το Φεστιβάλ Ντοκυμανταίρ και διάφορες εκπτώσεις στις παροχές που προσφέρει το Ολύμπιον. Βρε αξίζει τον κόπο και ούτε χρειάζεται παραπάνω κουβέντα.

Σήμερα βγήκε και το πρόγραμμα. Ωραία αίσθηση να ψάχνεις τις προβολές, να ταιριάξεις τις ώρες, να δεις ποια άλλη μέρα παίζεται η ταινία που θυσίασες για σήμερα γιατί δεν αξίζει να την χάσεις και γενικά σε κρατάει σε εγρήγορση. Ακόμα περισσότερο πλάκα θα έχει η αγορά των εισιτηρίων και οι μορφασμοί που παίρνουν οι υπάλληλοι όταν έχουν ακούσει δεκάδες περίεργους τίτλους από εκατοντάδες άτομα και η ζάλη τους έχει κυριαρχήσει για τα καλά. Φαντάζομαι να λέω ότι θέλω να κλείσω εισιτήριο για το Στοργικός Γιος - Υπόθεση Φρανκενστεϊν και αυτό που θα ακολουθήσει να είναι η απορημένη φωνή του υπαλλήλου "που παίζεται αυτό;;;"

Για την Παρασκευή έφτιαξα ήδη το πρόγραμμα. Τρεις ταινίες φέτος αντί για δύο του 2008. Σκέφτηκα να ξεκινήσω με την Αργεντίνικη ταινία για να κάνω παραλληλισμό με το Λίβερπουλ αλλά τελικά μου κέντρισε το ενδιαφέρον το Μυστηριώδες Αντικείμενο το Μεσημέρι. Χαρδαβελικό ακούγεται μπορεί να έχει κρυστάλλινα κρανία ή κανέναν υπολογιστή των Αντικυθήρων. Μπα η υπόθεση δείχνει ότι θα επικρατήσει ένα ψιλό χάος διαρκών και απρόβλεπτων ανατροπών. Μετά ακολουθεί ο Ευτυχισμένος Ποιητής με έναν άνθρωπο που προσπαθεί να αλλάξει τον κόσμο με το δικό του τρόπο και το τελευταίο το ανέφερα πριν μην με βάζετε να λέω τα ίδια συνέχεια κουράζομαι.

Για τις επόμενες μέρες δεν το έχω ψάξει ακόμα. Έχω καιρό δεν προβληματίζομαι ιδιαίτερα. Θα ακολουθήσουν σχόλια ξεχωριστά για κάθε μέρα του Φεστιβάλ ίσως με κάποια χρονική καθυστέρηση λίγων ημερών. Ευελπιστώ να τα καταφέρω και το τωρινό άρθρο να βγει πληρέστερο από την πρώτη μου απόπειρα. Μήπως έχω και κάτι καλύτερο να κάνω;