Woody Allen Σκέτη Αναρχία

Καιρό έχω να αγοράσω βιβλίο σκεφτόμουν όταν αποφάσισα να περάσω μια βόλτα από το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο. Ο Ιανός είναι ζητάω ταπεινά συγγνώμη από τον Ελευθερουδάκη. Το σκεφτόμουν πολύ θέλοντας να επιλέξω κάτι όχι πολύ βαρύ αλλά και όχι εντελώς ανάλαφρο κάτι που να μην με κουράσει η ανάγνωση του αλλά να μην είναι και του πεταματού βρε αδερφέ. Τα κριτήρια επιλογής όπως καταλαβαίνεις εύκολα αγαπητέ αναγνώστη δεν ήταν αυστηρά περιορισμένα αλλά η βοήθεια της πρώην blogger nashira που την ευχαριστώ για ακόμα μία φορά με ξελάσπωσε. Η ασφαλής επιλογή του Stephen King ήταν δεδομένη και έτσι βρήκα και το συμπλήρωμα για να ισχυρίζομαι ότι έχουν μείνει μέσα μου μικρές δόσεις πρωτοτυπίας.


Την λατρεία μου για τον Woody Allen θα την γνωρίζετε ήδη γιατί έχω αναφερθεί σε ταινίες του ουκ ολίγες φορές και τώρα έφτασε η ώρα να πληροφοροθείτε την παντελή μου άγνοια για το συγγραφικό του έργο. Μόλις πριν λίγες έμαθα πως έχει κυκλοφορήσει στο παρελθόν τρεις συλλογές διηγημάτων και η τελευταία του με τίτλο Σκέτη Αναρχία δεν έχει πολύ καιρό που βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία. Με τις συλλογές δεν τα πήγαινα ποτέ καλά επειδή θεωρώ πως δεν είναι εύκολο να μείνουν χαραγμένες στη μνήμη σου και σίγουρα το επίπεδο τους δεν είναι κατανεμημένο ομοιόμορφα. Λεπτομέρειες σαφώς καθώς όταν μιλάμε για τον φοβερό και τρομερό Woody οι κανόνες παύουν να ισχύουν.18 μικρές ιστορίες περιέχει το βιβλίο από τις οποίες οι 10 έχουν δημοσιευτεί στους New York Times και οι οχτώ είναι ολοκαίνουριες. Ακολουθούν ορισμένοι λόγοι για να διαβάσετε το Σκέτη Αναρχία

• Το έγραψε ο Woody Allen
• Σε πολλά σημεία θα σας πονέσει η κοιλιά από τα γέλια
• Δεν είστε φανατικοί αναγνώστες των New York Times συνεπώς όλες οι ιστορίες είναι άγνωστες
• Όταν τελειώσετε με την ανάγνωση του δεν θα το αφήσετε να μαζεύει σκόνη σε κάποιο ράφι ψηλά στη βιβλιοθήκη σας αλλά θα ανατρέχετε συχνά σε αυτό.
• Ο σημαντικότερος βέβαια όπως λέει και το οπισθόφυλλο είναι πως πρόκειται για ένα βιβλίο που δεν δίνει μόνο απαντήσεις στα βαθιά ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης αλλά έχει και το ιδανικό μέγεθος για να το βάλεις κάτω από οποιοδήποτε τραπέζι ποδιού που παλαντζάρει επικίνδυνα

Δεν έχετε συχνά την ευκαιρία να γνωρίσετε χαρακτήρες που ζητάνε αύξηση επειδή ο μισθός τους είναι πολύ χαμηλός συγκριτικά με τον αριθμό των ατόμων που υπάρχουν στο γαλαξία της Ανδρομέδας, να διαβάσετε για γυναίκες που θα μπορούσαν να θεωρηθούν όμορφες αν δεν έμοιαζαν σε πιθηκοειδείς μαφιόζους που είχαν πρωταγωνιστήσει στο Νονό καθώς για τον πατέρα και τον γιο που η μοναδική τους επικοινωνία ήταν όταν αντάλλαζαν σφαίρες στην προσπάθεια τοω πρώτου να συλλάβει τον δεύτερο. Σας φαίνεται τρελό να γίνουν δολοφονίες για μικρή ποσότητα μπαλσάμικου; Δεν βγάζει γέλιο η ιδέα του Ντόναλντ Ντακ να το ρίχνει στα πρόζακ για να διορθώσει τα προβλήματα με τον θυμό του; Σουρεαλιστικές στιγμές καθημερινότητας δοσμένες με πλήρως σαρκαστικό τρόπο που είναι κρίμα να πάνε χαμένες. Το βίβλιο βρίσκεται στην τρίτη έκδοση και εύχομαι να βγουν πολλές ακόμα περισσότερες γιατί έχουμε πραγματικά ανάγκη το αυθεντικό χιούμορ και όχι από ανούσιες επαναλαμβανόμενες αισχρολογίες.

You Will Meet a Tall Dark Stranger

Άργησα να τη δω το ομολογώ και δεν έχω απολύτως καμιά δικαιολογία. Όχι πως τη ξέχασα και ποτέ αλλά ίσως δεν της έδωσα την πρέπουσα σημασία που αξίζουν όλες οι ταινίες του μικρού σε μπόι και τεράστιου σε εγκέφαλο δημιουργού. Μάζεψε ένα λαμπρό καστ αποτελούμενο από την Naomi Watts που την έκανε να δείχνει ακόμα πιο όμορφη, το Josh Brolin, τον Antonio Banderas και την γλυκύτατη Freida Pinto από το γλυκανάλατο και πλέον ξεθωριασμένο από τον χρόνο Slumdog Millionaire. Δεν είναι βεβαίως η πρώτη φορά που μαζεύει τόσα πολλά και επιτυχημένα ονόματα καθώς αποτελεί όνειρο πολλών καλλιτεχνών να έχουν την ευκαιρία να συνεργαστούν μαζί του. Εξάλλου ακόμα και αν τον αντιπαθείτε ή αηδιάζετε στο άκουσμα το ονόματος του μιλάμε για τον άνθρωπο που όταν τον συνάντησε η Johansson είπε πως ένιωσε σαν να είχε δει από κοντά το Θεό.

Woody Allen το όνομα του δημιουργού για τους αδαείς που δεν κατάλαβαν για ποιον μιλάω τόση ώρα και για ακόμα μια φορά θα τους προτρέψω να φύγουν τρέχοντας από το blog mου χωρίς δεύτερη σκέψη. Μάλλον έχω ξαναγράψει την άποψη του για τις δημιουργίες του αλλά δεν πειράζει θα σας τα ξαναθυμίσω. Η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης εξάλλου. Είχε σχολιάσει λοιπόν πως όλες οι ταινίες του είναι σαν να τρως Κινέζικο. Άλλη φορά είναι ρύζι, άλλη γαρίδες αλλά πάντα εξακολουθεί να είναι Κινέζικο. Θα ήθελε να δημιουργήσει κάτι διαφορετικό που θα ήταν συνάμα και η μεγαλύτερη του ταινία αλλά δεν το έχει καταφέρει αυτό. Η δικιά μου εκτίμηση είναι πως έχει δημιουργήσει κάτι το διαφορετικό που τον έκανε να ξεχωρίσει και φυσικά αναφέρομαι στο Match Point. Ελπίζω να συμφωνείτε και εσείς.

Το You Will Meet a Tall Dark Stranger είναι ακόμα ένα Κινέζικο πιάτο στη συλλογή του που όμως έχει εμπλουτιστεί με μια γενναιόδωρη σαλάτα. Τη θέλετε χωριάτικη, Γαλλική ό,τι τραβάει η όρεξη σας δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Γνώριμοι νευρωτικοί χαρακτήρες που φαινομενικά ζουν μια υπέροχη ζωή στο πλευρό των συντρόφων τους αλλά είναι ευάλωτοι στα εξωτερικά ερεθίσματα και ψάχνουν μανιωδώς την ολοκλήρωση τους σαν χαρακτήρες. Οι καταστάσεις που βιώνουν είναι από τις πιο δύσκολες που έχουν προβληθεί στα έργα του Allen και η ανικανότητα τους να τις διαχειριστούν τους οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο αναγνωρισιμότητας από τον πλησίον τους και δυστυχίας.

Ποια είναι η διαφορετική σαλάτα που προστίθεται στο γεύμα; Η μεταφυσική που παίρνει τη θέση της ψυχανάλυσης και για πρώτη φορά κατέχει κυρίαρχη θέση σε ταινία του Allen. Εντάξει υπάρχει και το Curse of the Jade Scorpion μόνο που είναι σε μεγάλο βαθμό ανάλαφρη , δεν επικεντρώνεται στα συναισθήματα των ηρώων και βασίζεται στη γρήγορη εναλλαγή ατακών και κωμικών σκηνών. Ένας από τους χαρακτήρες του έργου έχοντας απηυδήσει από τις δυσκολίες της ζωής και τις συμβουλές των δήθεν ειδικών καταφεύγει στη βοήθεια μέντιουμ μήπως και καταφέρει να νικήσει τα προσωπικά προβλήματα. Καμιά φορά οι αυταπάτες είναι καλύτερες από τα φάρμακα ακούγεται μέσα στην ταινία και είναι το βασικό της μότο.

Ο Woody Allen δίνει απροκάλυπτα την ευτυχία και τη γαλήνη στην κυρία που εμπιστεύτηκε τις συμβουλές του μέντιουμ και βυθίζει στην άγνοια και την ταπείνωση τους δύο χαρακτήρες που ακολουθούν είτε τη φωνή της λογικής είτε του ενστίκτου. Με προβλημάτισε αυτή η στάση του το ομολογώ αλλά έμεινα απορημένος με τους λόγους δημιουργίας της ταινίας. Σίγουρα όλοι μας λίγο πολύ παραδεχόμαστε πως καμιά φορά χρειάζεται να αφεθούμε σε φρούδες ελπίδες και να βασιστούμε σε λόγια που δεν έχουν καμιά λογική υποστάση. Δεν είναι εύκολο όμως να αποδεχτούμε το γεγονός πως η ευτυχία μας είναι πλασματική και σύντομα θα καταρριφθεί.

Αυτό είναι το λεπτό σημείο της ταινίας ανάμεσα στην παραδοχή και την αποδοχή. Τα μεταφυσικά φαινόμενα παρουσιάζονται με έναν εύθυμο, κωμικό τρόπο και σε πολλά σημεία αγγίζουν με το παραπάνω τη γελοιοποίηση. Η διάθεση απέναντι τους είναι σαρκαστική αλλά στο τέλος προδίδεται δίνοντας τους κυρίαρχη σημασία καθώς οδηγούν στην ευτυχία. Μπορώ να καταλάβω την παραδοχή τους αλλά σε καμιά περίπτωση δεν με βρίσκει σύμφωνο η αποδοχή τους. Αν ξαφνικά ο Allen θεωρεί πως η εύρεση ψυχικού σθένους είναι ζήτημα αφηρημένων εννοιών και ψεύτικων υποσχέσεων ποιος μου λέει πως στις επόμενες δημιουργίες του δεν θα τον δω υπέρμαχο της θρησκείας;

Ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί η ταινία. Προσωπικά θεωρώ πως δεν υπάρχει πλήρης ταύτιση δημιουργού με την ηρωίδα του αλλά γίνεται μια ευχάριστη αναφορά με ελαφρώς ειρωνική διάθεση στους ανθρώπους αφήνουν τη μοίρα τους σε ανώτερες δυνάμεις. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι συνηθίζω να λέω αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θέλω να τους μοιάσω. Καλύτερα προβληματισμένος και σκεπτόμενος παρά χαζοχαρούμενος. Μόνο που αυτό το συμπέρασμα δεν το έβγαλα αμέσως και χρησιμοποίησα σαφώς τα δικά μου βιώματα. Η εύκολη εξήγηση είναι πως οι αυταπάτες είναι πράγματι λειτουργικές και πρέπει να τις ακολουθήσουμε. Θα μείνω υπέρμαχος της πρώτης θεωρίας. Μακάρι να είναι αυτοί οι αληθινοί λόγοι δημιουργίας. Με τρομάζει και μόνο η σκέψη της δεύτερης θεωρίας.

Whatever Works

Woody Allen και καινούρια ταινία. Να και κάτι που θα χάσω πολύ δύσκολα. Πιστός για ακόμα μια φορά στο ετήσιο ραντεβού του. Τα τελευταία χρόνια πειραματίστηκε πολύ, γύρισε ταινίες μακρυά από την αγαπημένη του Νέα Υόρκη στην οποία βέβαιως επέστρεψε έστω και για μια δημιουργία. Whatever Works ο τίτλος και ό,τι κάτσει η Ελληνική απόδοση του. Πιο πολύ σε τσόντα παραπέμπει αλλά θα το ξεπεράσουμε και αυτό. Πρωταγωνιστεί ο Larry David με τον οποίο είχαν ξανασυνεργαστεί και παλιότερα στο Radio Days και η Evan Rachel Wood που συμμετείχε στο πρόσφατο Wrestler. Γνώριμοι οι αρχικοί τίτλοι, αυτοσαρκαστικό το τραγούδι και αμέσως καταλαβαίνουμε ότι μιλάμε για μια επιστροφή του Allen στις παλιές του δημιουργίες.

Το ξεκίνημα είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό. Ο David είναι ίσως ένας από τους καλύτερους ανθρώπους στον κόσμο που μπορούν να υποδυθούν τους ψυχωτικούς και νευρωτικούς χαρακτήρες που έχει την απίστευτη ικανότητα να να εμπνέεται ο Woody Allen. Μηδενιστικός όσο ποτέ άλλοτε, τα χώνει ασύστολα στους ανθρώπους, στους θεατές, στους πάντες. Ο καινούριος χαρακτήρας είναι περισσότερο καυστικός, απότομος, απόλυτος και μοιάζει να διστάσει να δείξει έλεος. Απολαυστικός μέχρι εκεί που δεν φτάνει. H κοσμοθεωρία του είναι ιδιαίτερα πεσιμιστική για κάποιους απόλυτα ειλικρινής για κάποιους άλλους. Τίποτα δεν αξίζει, όλα είναι εφήμερα, οι πάντες θέλουν να σε αποβλακώσουν. Σε ένα τέτοιο κόσμο πρέπει να παραμένεις τίμιος, σωστός, να μην προκαλείς κακό στους συνανθρώπους και από εκεί και πέρα ό,τι δουλέψει, ό,τι πετύχει καλό είναι. Ας το αρπάξουμε. Να πω ότι έχει και άδικο δεν θα το τολμήσω.

Τι μπορεί να είναι αυτό το κάτι που θα πετύχει; Που θα είναι το καλύτερο για εμάς; Πόσες ώρες έχουμε σπαταλήσει με το να σκεφτόμαστε που μπορούμε να βρούμε τον ιδανικό σύντροφο, την τέλεια δουλειά, την απόλυτη ευτυχία. Προσπαθούμε να ορίσουμε μόνοι μας την μοίρα μας χωρίς τελικά να καταλήγουμε κάπου παρά σε ένα φαύλο κύκλο και σε ατέρμονες επαναλήψεις των ίδιων μας των εμμονών και των ίδιων καταστάσεων. Σαν να περιστρέφεσαι γύρω από κάτι και να μην είσαι σε θέση να το καταλάβεις. Σαν εκείνα τα μαρτύρια που είχαν σκεφτεί οι πρόγονοι μας. Πολύ κακό για το τίποτα τελικά. Αφήνεσαι, δεν ζορίζεις τις καταστάσεις και πολύ απλά δεν μειώνεις καθόλου την αξία της τύχης στην καθημερινή ζωή. Σε πολλές ταινίες του Allen υπάρχουν αναφορές στη σημασία του παράγοντα τύχη αλλά σε αυτή της δίνει πιο πολλή σημασία από κάθε άλλη φορά. Σταματήστε να βαυκαλίζεστε που λέει και ο David στο τέλος της ταινίας και μακάρι να τον ακούσουμε όλοι κάποιοι στιγμή. Ναι και ο υποφαινόμενος δεν αποτελεί εξαίρεση.

Προβληματισμός: Πρόκειται για μια αισιόδοξη δημιουργία ή για μια απαισιόδοξη; Ξεπερνάω το ανάλαφρο ύφος και το έντονο χιούμορ και αναρωτιέμαι. Όλη η ταίνια διακατέχεται από έναν άκρατο μηδενισμό των πάντων. Μέσα σε αυτόν υπάρχουν και ψήγματα ερωτικής ευτυχίας. Κατά πόσο τελικά είναι αληθινά; Μας τα γύρισε ο Woody και μας λέει ότι ο έρωτας είναι η απάντηση σε όλα; Η λύση σε κάθε πρόβλημα. Στο Vicky Cristina Barcelona μόνο κάτι τέτοιο δεν άφησε να εννοηθεί. Στο Whatever Works η ευτυχία δεν βασίζεται στην αγάπη αλλά στην απελευθέρωση κάθε καταπιεσμένου συναισθήματος. Οι ήρωες του κάθε στιγμή βασανίζονται από επιθυμίες και όνειρα που δεν μπορούν να τα διοχετεύσουν. Όταν έρχεται η κατάλληλη στιγμή και συνειδητοποιούν τις αληθινές τους επιθυμίες και ανάγκες γίνονται διαφορετικοί, πιο ολοκληρωμένοι, πιο ουσιαστικοί. Το μήνυμα παραμένει ίδιο με πριν. Μη σκέφτεσαι πολύ, μη περιορίζεσαι από επιβαλλόμενα δεσμά, παρέμεινε ο εαυτός σου. Σε αυτή την περίπτωση η τύχη θα είναι με το μέρος σου και θα σε οδηγήσει στη χαρά. Η διάρκεια της ευτυχίας δεν παίζει ρόλο. Έτσι και αλλιώς τίποτα δεν κρατάει αιώνια. Ούτε οι Έλληνες και ας τον ευχαριστήσουμε για το κοπλιμέντο που ορισμένοι μπορεί να το πάρουν για προσβολή.

Περνώντας στις πιο συνηθισμένες απορίες. Έχει πλάκα; Βγάζει γέλιο; Ναι έχει. Ιδιαίτερα στην αρχή. Ο David προσφέρει στιγμές γέλιου με την σαρκαστική και απαξιωτική ερμηνεία του και φυσικά δεν λείπουν οι εμπνευσμένοι διάλογοι. Το μεγάλο ατού του Woody Allen. Σε κάποιο σημείο βέβαια οι ρυθμοί πέφτουν γιατί η ταινία περνάει σε άλλο στάδιο, πιο εγκεφαλικό και όχι τόσο άμεσο. Δεν είναι ξεκαρδιστικό όσο το Love and Death αλλά είναι κάτι παραπάνω από διασκεδαστικό. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες βγάζουν γέλιο τόσο με την αφέλεια τους αλλά και με τις ιδιοτροπίες τους. Θα αρέσει στον κόσμο; Καλή ερώτηση. Η αρχή θα εντυπωσιάσει τους πάντες. Ίσως η εξέλιξη να ξενίσει με τη διαφορετικότητα της ορισμένους που δεν είναι συνηθισμένοι σε δημιουργίες του Allen. Οι μυημένοι θα ενθουσιαστούν με μια ταινία που όπως λέμε και στα Ελληνικά είναι back to the roots. Προσωπικά για ακόμα μια φορά ευχαριστήθηκα, γέλασα, προβληματίστηκα. Όπως έλεγα και παλιότερα cheers Woody. Μας εντυπωσίασες για ακόμα μια φορά.

Vicky Cristina Barcelona

Επιτέλους το είδα. Απέτυχα να πάω στο σινεμά και περίμενα καρτερικά το dvd στα videoclubs. Όπως συνηθίζω δηλαδή. Η πιο εμπορική ταινία του μεγάλου. Δεν θα μπω στον κόπο να αναφέρω καν το ονομά του. Αν δεν τον ξέρετε σας παρακαλώ φύγετε διακριτικά από το blog μου. Για πολύ καιρό ήταν πρώτο στις εισπράξεις στην Ελλάδα. Περίεργο σκέφτηκα. Έμαθε ο κόσμος να βλέπει σινεμά ή απλά ήταν σύμπτωση; Το δεύτερο τελικά. Λίγο η ωραία ερωτική ατμόσφαιρα, λίγο η πιασάρικη υπόθεση και πολύ το πετυχημένο καστ. Αυτά φαντάζομαι έπαιξαν ρόλο στην επιλογή του κοινού. Ξέχασα και το σημαντικό. Είχε ακουστεί ότι η Γιόχανσον φιλιόταν με την Κρουζ. Αυτοί όμως που θα ήθελαν να δουν το φιλί πιθανότατα να προτιμήσαν το γνωστό σε όλους μας download. Κάποιοι το είδαν στις Νύχτες Πρεμιέρας την ίδια μέρα με την συναυλία της Madonna. Από εκεί πρέπει να ήταν και η φωτογραφία με την ανεπανάληπτη ατάκα γραμμένη σε μπλούζα:We don't want Madonna. Vicky Cristina Barcelona. Μεγάλες αλήθειες που πρέπει να ακούγονται και να διαδίδονται.

Τι περίμενα να δω. Κωμωδιούλα με ερωτικά στοιχεία. Μια τραγωδία, μια κωμωδία. Κάπως έτσι πήγαινε η Ευρωπαική πορεία. Αριστουργηματικό Match Point, κακό Scoop, πολύ καλό Cassandra's dream και τώρα αυτό. Έξω ο βροχερός και μουντός καιρός του Λονδίνου μέσα ο γνώριμος μας ήλιος. Τι έλεγα να δεις κάποτε; Ότι αν συνδυαστεί η ευφυία του Woody(δεν άντεξα τελικά το είπα) με το μεσογειακό ταπεραμέντο το αποτέλεσμα θα είναι εκπληκτικό. Κάτι σαν Husbands and Wives με πιο οικείους χαρακτήρες. Τι είδα τελικά; Τρία στοιχεία που αναφέρει και ο τίτλος που στην ουσία είναι ένα. Αδιαίρετα, σε διαρκή επικοινωνία και εξάρτηση.

Ας αρχίσω ανάποδα. Βαρκελώνη. Ένας νέος έρωτας. Δεν θα πάρει ποτέ βέβαια τη θέση της Νέας Υόρκης. Η Βαρκελώνη είναι η κοπέλα που την ερωτεύεσαι με την πρώτη ματιά. Θέλεις συνεχώς να της λες πόσο όμορφη είναι, πόσο καλά περνάς μαζί της, ότι δεν αντέχεις μακρυά της. Κάτι σαν ενθουσιασμός, κάτι σαν ενδιαφέρον για το άγνωστο. Η Νέα Υόρκη είναι πάλι εκείνη η κοπέλα που την βλέπεις και σαστίζεις. Που κάνεις πρόβες στον καθρέφτη πως θα της μιλήσεις και μια ακούγεσαι γελοίος, μια υπερβολικός, μια συνηθισμένος. Κάτι σαν την εισαγωγή του Manhattan. Όσα χρόνια και αν περάσουν όσες άλλες και να αγαπήσεις θα σου μείνει η εικόνα και η σκέψη της. Εξαιτίας της αντιμετωπίζεις τις αδυναμίες σου και κάνεις την αυτοκριτική σου. Σε οδηγεί σε διαφορετικά και νέα μονοπάτια. Κάπως έτσι και η Βαρκελώνη. Δεν θα γίνει ποτέ ο αγαπημένος τόπος δημιουργίας. Δεν έχει τα προσόντα. Είναι όμως ικανή να χαρίσει στιγμές και εικόνες ευχάριστες και δημιουργικές. Αντιμετωπίζεται με σεβασμό για την ιστορία της και με αγάπη για το παρόν της.

Vicky, Cristina από την άλλη. Η μια αρραβωνιασμένη και σεμνή η άλλη χαλαρή που αναζητάει τον έρωτα με κάθε τρόπο. Δέχονται και οι δύο την πρόσκληση ενός ντόπιου γόη να περάσουν ένα Σαββατοκυριάκο μαζί υποσχόμενος ξενάγηση σε ωραία μέρη και φυσικά σεξ. Οι ισορροπίες από αυτό το σημείο θα παίξουν καθοριστικό ρόλο. Στο Match Point ήταν διαταραγμένες και εύθραυστες. Σε καθήλωναν και περίμενες να γίνει το κρίσιμο λάθος, η αλλαγή της μοίρας από στιγμή σε στιγμή. Εδώ είναι καλά δουλεμένες και με μεγάλη έμφαση στην λεπτομέρεια. Σαν δυο δοχεία που γεμίζουν και αδειάζουν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, μόνο που πάντα η ποσότητα του υγρού και στα δύο παραμένει η ίδια. Οι δύο ηρωίδες παρασύρονται και έρχονται η μία στη θέση της άλλης χωρίς σταματημό. Σαν να ακούς τον ήχο μιας κιθάρας σε Ισπανικές μελωδίες ή σαν να βλέπεις ένα χορό φλαμένγκο. Το πάθος διαδέχεται το συναίσθημα και το αντίστροφο χωρίς να το σκεφτείς. Περίεργες προσωπικότητες οι άνθρωποι ιδιαίτερα όταν ερωτεύονται. Τώρα πια η σεμνή κοπέλα σκέφτεται έντονα να ζήσει τον απόλυτο έρωτα και να αφήσει την συνηθισμένη ζωή της πίσω, ενώ η ανήσυχη αναζητά την ζεστασιά μιας μόνιμης σχέσης. Αλλαγή ρόλων. Δύο κοπέλες που στην ουσία άλλαξαν θέσεις.

Πρώτο μέρος και κυριαρχεί ο ρομαντισμός και το συναίσθημα. Διαφορετικός τρόπος κινηματογράφησης από αυτόν που είχαμε συνηθίσει. Μεγάλο μειονέκτημα η συνεχής αφήγηση. Μα για το παραμικρό να πετάγεται ένας αφηγήτης; Πιο πολύ μοιάζει σαν ανάγνωση λογοτεχνικού βιβλίου. Οι νευρωτικοί χαρακτήρες κάνουν μικρές εμφανίσεις αλλά απολαυστικές κυρίως μέσω της Γιόχανσον. Δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Το κακό είναι ότι στο βωμό της αφήγησης θυσιάζονται οι διάλογοι. Υπάρχει τίποτα καλύτερο στις ταινίες του Άλλεν; Το αποτέλεσμα δεν είναι άσχημο, αλλά διαφορετικό και συνηθισμένο. Ρομαντική ιστορία με ελάχιστα κωμικά στοιχεία. Τραπέζια, κεριά, έρωτες, προβληματισμοί. Της λείπει το κάτι που θα την απογειώσει. Φυσικά δεν θα αργήσει να έρθει. Σκάει μύτη ακριβώς εκεί που την χρειαζόμαστε. Κάτι σαν τον από μηχανής Θεό στo Mighty Aphrodite.

Το ονομά της Πενέλοπε Κρουζ. Η πρώην γυναίκα του Ισπανού γόη. Εκπληκτική ερμηνεία καταρχήν. Πήρε και όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου αλλά αυτό θα το ξέρετε ήδη. Ο χαρακτήρας που υποδύεται εκτοξεύει και παρασέρνει όλους .τους υπόλοιπους. Εδώ παρουσιάζεται ο πιο ώριμος Woody Allen που είχαμε συνηθίσει. Οι παλιότεροι χαρακτήρες που τραύλιζαν, που τα έχαναν μπροστά στον έρωτα δεν υπάρχουν. Τώρα πειραματίζονται, αφήνονται στο πάθος, ψάχνουν το μυστικό της συνταγή ξεφεύγοντας από τα δεσμά του καθωσπρεπισμού. Ατάκες όπως το'''Μόνο οι ανεκπλήρωτοι έρωτες μπορούν να είναι ρομαντικοί'' αποτελούν το τελικό συμπέρασμα ενός μεγάλου δημιουργού που έχει φάει την ζωή με το κουτάλι. Ο αληθινός έρωτας δεν μπορεί παρά να είναι προβληματικός και μη εφαρμόσιμος. Αλήθειες που δεν ακούγονται τόσο καθάρα και μεγαλόφωνα σε παλιότερες ταινίες.

Κυρίαρχο το πάθος και ο αυθορμητισμός σε αυτή την απότομη στροφή. Το ενδιαφέρον χτυπάει κόκκινο. Να όμως πάλι που η Cristina βαριέται και δεν καλύπτεται από την κατάσταση. Την αντικαθιστά η Vicky και οι ισορροπίες συνεχίζουν να κρατούνται με την μέγιστη δυνατή ακρίβεια. Υπάρχει κάποια κατάληξη σε όλο αυτό το μπέρδεμα και στην ανακατονομή συναισθημάτων; Όχι είναι η απάντηση. Για αυτό πιστεύω ότι το Vicky Cristina Barcelona είναι η πιο απαισιόδοξη δημιουργία του Woody Allen. Σε αφήνει με αυτό το αίσθημα του ανεκπλήρωτου. Τόσες εμπειρίες και δυνατές στιγμές και οι ζωές όλων καταλήγουν στο ίδιο ακριβώς σημείο. Χαμένος κόπος; Όχι. Εξάλλου το είπαμε ήδη. Μόνο το ανεκπλήρωτο είναι ρομαντικό. Αυτό μένει και στιγματίζει την ζωή. Ελεύθερη τελικά σε μεταφράσεις. Σου αφήνει το συναίσθημα που κυριαρχεί στους πρωταγωνιστές της. Μπέρδεμα. Μήπως όταν τα σκεφτόμαστε όλα αυτά δεν μπερδευόμαστε; Ένας από τους πιο δημιουργικούς ανθρώπους στον πλανήτη έφτασε σε αυτό το συμπέρασμα μετά από πολλά χρόνια δημιουργίας και εμείς απλά υποκλινόμαστε.

Για ακόμα μια φορά έμεινα άφωνος. Την γούσταρα τρελά. Από ότι έψαξα κυριαρχεί η άποψη ότι είναι κάτι αρκετά καλό που απέχει πολύ από το αριστούργημα. Θα διαφωνήσω. Αν το πρώτο σαραντάλεπτο ήταν δέκα λεπτά μικρότερο και το τελευταίο μέρος κατά δέκα λεπτά μεγαλύτερο θα ήταν μεγαλούργημα. Με συγκλόνισε πάλι ο άτιμος. Όταν έγραφα το review για το Scoop είχα τελειώσει το κείμενο λέγοντας πως όλοι έχουν δικαίωμα στο λάθος και πως περιμένω με ανυπομονησία τα επόμενα δημιουργήματα. Δικαιώθηκα τελικά. Τώρα σειρά έχει το Whatever Works που θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες τον Ιούλιο. Ρομαντική κωμωδία και αυτό. Γαμώτο, έσπασε η παράδοση.