Nevermore - The Passenger

Τραγούδι λοιπόν, όχι ιδιαίτερα γνωστό από μια μπάντα που λάτρευα στο παρελθόν. Το συγκεκριμένο απέχει από το συνηθισμένο ύφος των Nevermore με τον αργόσυρτο ρυθμό που το χαρακτηρίζει. Δεν παύει να έχει βέβαια ορισμένους από τους καλύτερους στίχους που έχει γράψει ο Dane. Aπολαύστε το



All passenger prepare the game ritual:

There once was a man on this train, he was born into this world alone
Hands never laid on the wheel, content, he will never know more
He was a quiet man in pain, his tears I fear are closing in again
What you lose in years you again in perspective
And the passenger pauses to see his mistakes
For with nothing to follow he'd lived all his life in vain
But then, who here among us is without shame?

His way was divergent and cold, defaced, this mask he must create
And the circle unfolding still, unscathed, he will turn a blind eye
He will miss the last train home this day, recycled in the flow reborn again
The cynic knows the price of everything and the value of nothing
And the passenger pauses to see his mistakes
For with nothing to follow he'd let all his will decay
But then, true wisdom comes in learning pain
And I have known pain


And the passenger pauses to see his mistakes
For with nothing to follow he'd lived all his life in vain
But then, the lesson unlearned he will begin again:.

Με αγανάκτησαν οι αγανακτισμένοι

Βγήκε ο κόσμος στο δρόμο να διαδηλώσει ειρηνικά την αγανάκτηση του απέναντι στους πολιτικούς, στο μνημόνιο, στη σπιτονοικοκυρά του, στη γκόμενα που δεν τους κάθησε. Όλη η φάση οργανώθηκε από το facebook. Από το site εκείνο που ζωντάνεψε το χειρότερο εφιάλτη της ανθρωπότητας αυτόν του οικειοθελούς φακελώματος. 25οοο άνθρωποι δήλωσαν πως θα παρευρεθούν τελικά κατέληξαν το πολύ μια εφτάρα χιλιάδες. Είναι πιο εύκολο να κάνεις like παρά να κατεβαίνεις στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης.

Δύο 18χρονοί ξεκίνησαν την ιδέα. Πόσο πολύ μπορεί να έχει αγανακτήσει ένας δεκαοχτάχρονος; Μια βόλτα στο Λευκό Πύργο για καφέ με συνοδείο της επαναστατικής φλέβας που όλοι θέλουμε να βγάλουμε έξω και η γενιά μας δείχνει πως έχει χάσει τη μπάλα. Ξεκίνησε τη συγκέντρωση όχι για να δείξει πόσο έχει τσατιστεί με την δύσκολη κατάσταση που ζούμε αλλά για να την πει στους Ισπανούς που είχαν το θράσος να μας πουν πως κοιμόμαστε. Το έγραψε το τρομακτικό και χιλιάδες άλλα ''αξιόπιστα'' blog άρα είναι αλήθεια. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να ερευνήσει κατά πόσο ήταν αλήθεια το συγκεκριμένο σύνθημα. Αντιδράσανε για να δείξουν στους Ισπανούς πως εμείς είμαστε ανώτεροι από αυτούς ενώ οι άνθρωποι δεν φώναξαν ποτέ τέτοιο σύνθημα.

Όταν θέτεις ένα λάθος ερώτημα όποια απάντηση και να λάβεις θα είναι λανθασμένη. Όταν αντιδράς για έναν ανύπαρκτο λόγο η αντίδραση σου είναι για γέλια. Τη χάσαμε τη μπάλα πατριώτη

Joy Division - Colony

Μην ξαναλέω τα ίδια για τα μεγάλα αδικημένα πνεύματα στο χώρο της τέχνης. Ακόμα ένα αυτοβιογραφικό τραγούδι από έναν τεράστιο άνθρωπο. 31 χρόνια μετά. R.I.P Ian Curtis



A cry for help, a hint of anaesthesia,
The sound from broken homes,
We used to always meet here.
As he lays asleep, she takes him in her arms,
Some things I have to do, but I don't mean you harm.

A worried parent's glance, a kiss, a last goodbye,
Hands him the bag she packed, the tears she tries to hide,
A cruel wind that bows down to our lunacy,
And leaves him standing cold here in this colony.

I can't see why all these confrontations,
I can't see why all these dislocations,
No family life, this makes me feel uneasy,
Stood alone here in this colony.
In this colony, in this colony, in this colony, in this colony.

Dear God in his wisdom took you by the hand,
God in his wisdom made you understand.
God in his wisdom took you by the hand,
God in his wisdom made you understand.
God in his wisdom took you by the hand,
God in his wisdom made you understand.
God in his wisdom took you by the hand,
God in his wisdom made you understand.
In this colony, in this colony, in this colony, in this colony.

Maybeshewill - He films the clouds pt.2

Ήταν ένα από τα συνηθισμένα καλοκαιρινά απογεύματα λίγες στιγμές πριν τη δύση του ήλιου,ακριβώς τη στιγμή που ο ουρανός ντυνόταν με τα πιο όμορφα του χρώματα. Ξεκίνησε μόνη της με κατεύθυνση προς την παραλία. Ήταν η καλύτερη διέξοδος από τα προβλήματα της καθημερινότητας. Θα άφηνε τη τσάντα της πάνω στην άμμο και λίγο πιο δίπλα το λευκό της φόρεμα. Θα στεκόταν μπροστά στη θάλασσα με το κύμα να της χαϊδεύει τα πόδια και τον ήλιο να στέλνει τις αχτίδες του στο πρόσωπο της, θα τέντωνε τα χέρια της ψηλά σε μια προσπάθεια να μαζέψει όλη τη θετική ενέργεια που την περιτριγύριζε και θα βουτούσε στη θάλασσα νιώθοντας τη δροσιά του βυθού να την περιλούζει. Θα ξάπλωνε ανάσκελα στην ήρεμη επιφάνεια της θάλασσας και το τελετουργικό αναζωογόνησης θα βρισκόταν στην κορύφωση του. Μια αύρα ηρεμίας και γαλήνης θα την συντρόφευε έστω για λίγες στιγμές.

Έφτασε στην παραλία. Άφησε κάτω την τσάντα της. Την στιγμή που πήγε να βγάλει το φορεμά της ο χρόνος πάγωσε. Κοκκάλωσε, έμεινε έκθαμβη. Δίπλα της σε απόσταση αρκετών μέτρων ένας κύριος μάζευε τα δικά του πράγματα αλλά είχε κολλήσει και αυτός. Το βλέμμα του ήταν στραμμένο προς τον ουρανό, στα λιγοστά σύννεφα, στους περίεργους σχηματισμούς τους. Κοιτούσε με ταξιδιάρικη διάθεση, με ένα τυφλό ρομαντισμό που εμφανίζεται σε ορισμένες μόνο περιπτώσεις. Το βλέμμα του.. ήταν τόσο έντονο, τόσο διεισδυτικό. Ήταν σίγουρη πλέον. Ο κύριος κινηματογραφούσε τα σύννεφα και το έργο που παιζόταν στα μάτια του ήταν το ομορφότερο που είχε δει ποτέ.

Όταν πλέον σταμάτησε να κοιτάει προς τον ουρανό χαμογέλασε ξαφνιασμένος και με γρήγορες κινήσεις συγκέντρωσε τα πράγματά του. Έφυγε και αντιλήφθηκε την κοπέλα να τον κοιτάει επίμονα και θαυμασμό. Κοντάσταθηκε για λίγο, της έγνεψε με το χέρι και μέσα σε λίγες στιγμές είχε εξαφανιστεί από το οπτικό πεδίο της κοπέλας. Απομακρύνθηκαν χωρίς να είναι επιλογή τους. Είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν, να ακουστούν ο ένας στον άλλον αλλά παρέμειναν σιωπηλοί. Οι ομορφότερες στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου δίνουν ονειρική διάθεση που τις μετατρέπει σε απόμακρες. Έβγαλε τελικά το φόρεμα της. Ακούμπησε τα πόδια της στο νερό. Η αίσθηση γαλήνης θα συντροφευτεί με ένα πανέμορφο ή μελαγχολικό συναίσθημα. Κάτι κέρδισε από την εμπειρία της.

Savatage - Morning sun

Now his thoughts gave way to anger
And he loudly cursed at fate
That in a world of opportunities
That he was doomed to wait

That his life could be predestined
To be stuck here on this shore
He could not make himself believe
That there was nothing more



Σήμερα η μέρα ανήκει αποκλειστικά στους Savatage. Δεν υπάρχει κάποιος λόγος απλά ξύπνησα και για ακόμα μια φορά έλιωσα όλα τα τραγούδια τους. Όποτε τους ακούω ανατριχιάζω δεν το κρύβω. Αφού ζάλισα τον κόσμο στο facebook με βίντεο είπα να συνεχίσω εδώ σε ελαφρώς πιο προσωπικό κλίμα με ένα τραγούδι που με συγκινούσε απίστευτα στα χρόνια πίσω στο λύκειο. Ονειροπόλοι, ταξιδευτές, ρομαντικές ψυχές μόλις βρήκατε το ιδανικό ξύπνημα που θα συντροφεύσει το ηλιόλουστο πρωϊνό που σας φτιάχνει τη διάθεση.




When you look at the morning sun
Do you see what I see
Or could I be the only one
Seeing just what I need

I envision a different man
Than the one I've become
Pray the ocean will understand
That my time isn't done

Everyone's leading
But nobody's dancing
You stand on the stage

Just to turn all alone
I have waited this way
For a lifetime of days

I can't wait for the morning sun
As I stand with the sea
And the ocean she understands
Just the man I could be

Somewhere else there's a different world
With a sun that will rise
And a moon that will take its place
In another man's eyes

And perhaps it's a better world
Than the one that I see
Or if better for no one else
Perhaps better for me

Here in the dark where the sky shows its Graces
Revealing each star while the moon plays the fool
Saying how it must be while the night disagrees

I can't wait for the morning sun
As I stand with the sea
And the ocean she understands

Just the man I could be

No, no, time doesn't wait for you
No, no, leave it alone
No, no, your days are far too few
This thing I have always known

When your time is up its too late
They never give another day to you

When your time is up it' s through
No one cares how

Can't keep it
Can't save it
Can't take it away with you
So I say we use it now

Look on the bright side, suicide

Πράξη δειλίας; Συνειδητή επιλογή; Διαμαρτυρία; Μη αποδοχή; Για έναν σπουδαίο άνθρωπο της μουσικής σκηνής η αυτοκτονία βρισκόταν στη φωτεινή πλευρά. 27 χρονών ήταν μόλις. 17 χρόνια πέρασαν από τότε που επέλεξε να αυτοκτονήσει με μια σφαίρα στον κρόταφο. Ένα κακογραμμένο σημείωμα δίπλα από το πτώμα του να επεξηγεί τις τελευταίες του σκέψεις.

Kurt Cobain ή σε λίγες λέξεις ίσως ο τελευταίος rock star. Ο άνθρωπος που όταν το Nevermind πουλούσε σαν τρελό ήθελε να ονομάσει τον επόμενο του δίσκο I hate myself and i want to die. Οι εταιρίες δεν τον άφησαν. Τελικά ο δίσκος ονομάστηκε In Utero και ήταν ό,τι πιο αντιεμπορικό μπορούσε να δημιουργήσει. I am anemic in royalty τραγούδησε στο Pennyroyal Tea και αποστασιοποιήθηκε από όσους τον είχαν Θεό, από τη διασημότητα, από το σταριλίκι. Δεν νομίζω να υπάρχει άλλος άνθρωπος που ήταν ένα είδος μουσικής μόνος του. Grunge is dead που έγραφε και το θρυλικό του μπλουζάκι. Πολλοί προσπάθησαν να μιμηθούν το στυλ του, τη βραχνιασμένη φωνή του. Κέρδισαν μερικές στιγμές αναγνωρισιμότητας και μετά χάθηκαν στη δίνη του χρόνου.

Πέρασε πολλά από τα ναρκωτικά αλλά πάντα έβγαινε πιο δυνατός. Παρουσιάστηκε σε φορείο μετά από μεγάλη περίοδο νοσηλείας σε κλινική σχεδόν ετοιμοθάνατος. To πλήθος μαζεύτηκε γύρω του για τον τελευταίο ασπασμό. Αυτός απλά σηκώθηκε άρπαξε την κιθάρα του και έδωσε μια απίστευτη ερμηνεία στο Breed Στο τέλος δεν μπόρεσε να κερδίσει. Όπως πολλοί ακόμα μεγάλοι καλλιτεχνές ήταν αυτοκαταστροφικός. Ίσως να είναι ο πιο αδικημένος από τους ομοίους του. Απολαύστε τον στα καλύτερα του



Use just once and destroy
Invasion of our piracy
Afterbirth of a nation
Starve without your skeleton key

I love you for what I am not
I did not want what I have got
A blanket acne'ed with cigarette burns
Speak at once while taking turns

What is what i need
What is wrong with me
What is what i need

i'm nothing to do with what you think
If you ever think at all
Bi-polar opposites attract
All of a sudden my water broke

I love you for what I am not
I did not want what I have got
A blanket acne'ed with cigarette burns
Second-rate third degree burns

what is what i need
What is wrong with me
What do I think I think

hate your enemies
Save, save your friends
Find, find your place
Spin, spin the truth

what is what i need
What is wrong with me
what is what i need
What do I think I think

Use just once and destroy
Invasion of our piracy
Afterbirth of a nation
Starve without your skeleton key

Woody Allen Σκέτη Αναρχία

Καιρό έχω να αγοράσω βιβλίο σκεφτόμουν όταν αποφάσισα να περάσω μια βόλτα από το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο. Ο Ιανός είναι ζητάω ταπεινά συγγνώμη από τον Ελευθερουδάκη. Το σκεφτόμουν πολύ θέλοντας να επιλέξω κάτι όχι πολύ βαρύ αλλά και όχι εντελώς ανάλαφρο κάτι που να μην με κουράσει η ανάγνωση του αλλά να μην είναι και του πεταματού βρε αδερφέ. Τα κριτήρια επιλογής όπως καταλαβαίνεις εύκολα αγαπητέ αναγνώστη δεν ήταν αυστηρά περιορισμένα αλλά η βοήθεια της πρώην blogger nashira που την ευχαριστώ για ακόμα μία φορά με ξελάσπωσε. Η ασφαλής επιλογή του Stephen King ήταν δεδομένη και έτσι βρήκα και το συμπλήρωμα για να ισχυρίζομαι ότι έχουν μείνει μέσα μου μικρές δόσεις πρωτοτυπίας.


Την λατρεία μου για τον Woody Allen θα την γνωρίζετε ήδη γιατί έχω αναφερθεί σε ταινίες του ουκ ολίγες φορές και τώρα έφτασε η ώρα να πληροφοροθείτε την παντελή μου άγνοια για το συγγραφικό του έργο. Μόλις πριν λίγες έμαθα πως έχει κυκλοφορήσει στο παρελθόν τρεις συλλογές διηγημάτων και η τελευταία του με τίτλο Σκέτη Αναρχία δεν έχει πολύ καιρό που βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία. Με τις συλλογές δεν τα πήγαινα ποτέ καλά επειδή θεωρώ πως δεν είναι εύκολο να μείνουν χαραγμένες στη μνήμη σου και σίγουρα το επίπεδο τους δεν είναι κατανεμημένο ομοιόμορφα. Λεπτομέρειες σαφώς καθώς όταν μιλάμε για τον φοβερό και τρομερό Woody οι κανόνες παύουν να ισχύουν.18 μικρές ιστορίες περιέχει το βιβλίο από τις οποίες οι 10 έχουν δημοσιευτεί στους New York Times και οι οχτώ είναι ολοκαίνουριες. Ακολουθούν ορισμένοι λόγοι για να διαβάσετε το Σκέτη Αναρχία

• Το έγραψε ο Woody Allen
• Σε πολλά σημεία θα σας πονέσει η κοιλιά από τα γέλια
• Δεν είστε φανατικοί αναγνώστες των New York Times συνεπώς όλες οι ιστορίες είναι άγνωστες
• Όταν τελειώσετε με την ανάγνωση του δεν θα το αφήσετε να μαζεύει σκόνη σε κάποιο ράφι ψηλά στη βιβλιοθήκη σας αλλά θα ανατρέχετε συχνά σε αυτό.
• Ο σημαντικότερος βέβαια όπως λέει και το οπισθόφυλλο είναι πως πρόκειται για ένα βιβλίο που δεν δίνει μόνο απαντήσεις στα βαθιά ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης αλλά έχει και το ιδανικό μέγεθος για να το βάλεις κάτω από οποιοδήποτε τραπέζι ποδιού που παλαντζάρει επικίνδυνα

Δεν έχετε συχνά την ευκαιρία να γνωρίσετε χαρακτήρες που ζητάνε αύξηση επειδή ο μισθός τους είναι πολύ χαμηλός συγκριτικά με τον αριθμό των ατόμων που υπάρχουν στο γαλαξία της Ανδρομέδας, να διαβάσετε για γυναίκες που θα μπορούσαν να θεωρηθούν όμορφες αν δεν έμοιαζαν σε πιθηκοειδείς μαφιόζους που είχαν πρωταγωνιστήσει στο Νονό καθώς για τον πατέρα και τον γιο που η μοναδική τους επικοινωνία ήταν όταν αντάλλαζαν σφαίρες στην προσπάθεια τοω πρώτου να συλλάβει τον δεύτερο. Σας φαίνεται τρελό να γίνουν δολοφονίες για μικρή ποσότητα μπαλσάμικου; Δεν βγάζει γέλιο η ιδέα του Ντόναλντ Ντακ να το ρίχνει στα πρόζακ για να διορθώσει τα προβλήματα με τον θυμό του; Σουρεαλιστικές στιγμές καθημερινότητας δοσμένες με πλήρως σαρκαστικό τρόπο που είναι κρίμα να πάνε χαμένες. Το βίβλιο βρίσκεται στην τρίτη έκδοση και εύχομαι να βγουν πολλές ακόμα περισσότερες γιατί έχουμε πραγματικά ανάγκη το αυθεντικό χιούμορ και όχι από ανούσιες επαναλαμβανόμενες αισχρολογίες.

The Cure - Killing an Arab

Νιώθεις ξένος στον τόπο σου; Απεχθάνεσαι την οργανωμένη θρησκεία; Λατρεύεις τα στοιχεία της φύσης; Δεν σκέφτεσαι όπως η πλειονότητα του κόσμου; Σε έχουν χαρακτηρίσει αδίκως απαθή; Έχεις διαβάσει Καμύ;

Αν απάντησεις ναι στις πέντε πρώτες ερωτήσεις και όχι στην τελευταία αναθεώρησε λίγο τη ζωή σου. Ποτέ δεν είναι αργά. Αφιερωμένο σε εκείνους που συχνά παρατηρούν τα παιχνιδίσματα του ήλιου και νιώθουν περίεργα.



Standing on the beach
With a gun in my hand
Staring at the sea
Staring at the sand
Staring down the barrel
At the arab on the ground
I can see his open mouth
But I hear no sound

I'm alive
I'm dead
I'm the stranger
Killing an arab

I can turn
And walk away
Or I can fire the gun
Staring at the sky
Staring at the sun
Whichever I chose
It amounts to the same
Absolutely nothing

I'm alive
I'm dead
I'm the stranger
Killing an arab

I feel the steel but jump
Smooth in my hand
Staring at the sea
Staring at the sand
Staring at myself
Reflected in the eyes
Of the dead man on the beach
The dead man on the beach

I'm alive
I'm dead
I'm the stranger
Killing an arab

Franz Kafka Γράμμα στον Πατέρα

Στιγμές πριν πεθάνει ο Κάφκα ζήτησε από το φίλο του σαν τελευταία επιθυμία να κάψει όλα τα γραπτά του επειδή θεωρούσε πως δεν έχουν την παραμικρή αξία. Μια επιθυμία που με έφερε σε πολύ δύσκολη θέση καθώς διάβαζα το Γράμμα στον Πατέρα. Πρόκεται για μια επιστολή με παραλήπτη τον πατέρα του συγγραφέα που του μιλάει ανοιχτά για όλα όσα τον προβλημάτισαν και τον στιγμάτισαν στη μεταξύ τους σχέση.

Όταν ένας άνθρωπος δεν επιδιώκει να διαβαστούν τα δημιουργήματά του θα ένιωθε σε πολύ δυσχερή θέση όταν χιλιάδες άνθρωποι θα γινόταν γνώστες προσωπικών του στιγμών και σκέψεων που ίσως τις κατέγραψε προσπαθώντας να βρει την κάθαρη που ζητούσε απεγνωσμένα καθώς το γράμμα δεν στάλθηκε ποτέ στον πατέρα του. Ένιωθα όχι απλά σαν να ρίχνω κλεφτιές ματιές πίσω από την πόρτα ενός ανθρώπου παρατηρώντας την προσωπική του ζωή αλλά σαν να κοιτούσα επίμονα και αδιάκριτα το υποσυνείδητο μιας βασανισμένης ψυχης ενώ είχε κυριευτεί από αδυναμία.

Τα γραφόμενα του Κάφκα δεν πέρασαν ποτέ απαρατήρητα και το συγκεκριμένο βιβλίο έγινε αντικείμενο ανάλυσης από κοινωνιολόγους, ψυχολόγους, κριτικούς τέχνης. Είναι στην προσωπική εκτίμηση του καθενός αναγνώστη τι θα απορροφήσει από αυτό και αν στο τέλος ταυτιστεί με τον πόνο του συγγραφέα. Ο φίλος του που επέλεξε να το δημοσιεύσει θεωρώντας το λογοτεχνικό έργο είχε άραγε δίκιο;

Το Γράμμα στον Πατέρα εκτός των άλλων λειτουργεί σαν οδηγός και βοήθημα κατανοήσης του συνολικού έργου του Κάφκα. Με αυτό το βιβλίο γίνονται σαφέστατες οι προθέσεις του συγγραφέα με τη Μεταμόρφωση να θίξει τη σχέση του με τον πατέρα χρησιμοποιώντας σουρεαλιστικό τρόπο, οι λέξεις αίσθημα ενοχής επαναλαμβάνονται συχνά στο γράμμα και είναι ακριβώς το ίδιο συναίσθημα που κυρίευσε τον Γιόζεφ Κ. στη Δίκη και τον οδήγησε στον αναπόφευκτο χαμό του.

Μπορεί να διαβαστεί πρώτο πριν τα υπόλοιπα έργα του για να κατοπίσει άμεσα τον αναγνώστη. Λειτουργεί εξαιρετικά ακόμα και αν διαβαστεί τελευταίο. Ποιος ξέρει ίσως καταφέρει να μας γνωρίσει καλύτερα τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από τις λέξεις και να μειώσει στο ελάχιστο την ντροπή που εξακολουθεί να ζει και μετά το θάνατο.

Ψόφιοι Κοριοί - Ακόμα ένα πρωί

Δεν το λες και το καλύτερο τραγούδι του κόσμου. Δεν το λες πως θα γράψει ιστορία στο χώρο της μουσικής. Στα παπάρια μας κιόλας. Είναι ένα τραγούδι που είχα πολλά χρόνια να ακούσω. Πίτσιρικας ήμουν όταν έβαζαν το Videoclip σε τοπικό σταθμό που φαντάζομαι πως πλέον δεν υπάρχει και όπως καταλαβαίνετε δεν θυμάμαι το όνομά του. Μου έφτιαχνε τη διάθεση τότε. Ήταν απλό, σου έδινε μια μικρή δόση μελαγχολίας από την καθημερινότητα και στην πετούσε πέρα για πέρα στο λέπτο. Σαν να σου γεννάει όνειρα ένα πράγμα μέσα από τη μαυρίλα. Ποιος ξέρει ίσως πουν και εσάς κάτι οι πρώτες νότες της γλυκύτατης μελωδίας. Εμένα ακόμα μου λένε. Κρίμα που δεν βρήκα πουθενά το απίστευτο videoclip.

Neil Young - Hey Hey My My

Ο άνθρωπος είναι τα τραγούδια που ακούει, οι ταινίες που βλέπει, τα βιβλία που διαβάζει. Ο,τιδήποτε καινούριο ανακαλύπτει τον καθορίζει σαν προσωπικότητα. Ντρέπομαι που δεν είχα ακούσει το τραγούδι αυτό παλιότερα.

10 + 1 που ξεχωρίζουν

Την ιδέα την έκλεψα στεγνά από τον Νυχτερινό Ποδηλάτη που γράφει σε ένα από τα blogs που διαβάζω με περισσή ευχαρίστηση και πιστεύω πως δεν θα ενοχληθεί από αυτή μου την κίνηση. Θα διαφοροποιηθώ λίγο από το δικό του τρόπο γιατί ως γνωστόν είμαι και φαφλατάς και μου αρέσουν τα μεγάλα κείμενα. Όσα θα αναφέρω παρακάτω απέχουν πολύ από τα δέκα πιο αγαπημένα πράγματα, καταστάσεις ή οτιδήποτε. Τα έχω χωρίσει σε πέντε κατηγορίες και κάθε μία από αυτές περιλαμβάνει δύο επιλογές που προσπάθησα να μη σχετίζονται μεταξύ τους. Ας μην το κουράζω και ας ξεκινήσω

1. Tumblepop Ξεκινάω με την μεγαλύτερη μου αδυναμία σαν παιδί και που ακόμα συνεχίζει να με ελκύει. Videogames λοιπόν και η πρώτη επιλογή με πάει πίσω στο χρόνο. Συνήθως για να καταλαβαίνει ο κόσμος για ποιο παιχνίδι μιλούσα το αποκαλούσα ghostbusters, εκείνο με το μπαρμπαδάκι με τη σκούπα που ρουφούσε φαντάσματα και τα πετούσε πάνω στους εχθρούς. Κάτι σαν Snow Bros. Κάπου εκεί καταλάβαιναν τι εννοούσα και χαιρόμουν γιατί τα 50άρικα που έριχνα στο μηχάνημα έπιασαν τόπο. Μετά ήρθε η εκδίκηση του Mame32 που αντί να ξοδεύω λεφτά πατούσα το 5 όσες φορές ήθελα. Προσπάθησα να το τερματίσω με 1 credit αλλά δεν τα καταφέρα ποτέ. Το ρεκόρ μου ήταν με δύο. Δείτε πως περίπου έπαιζα στις παλιές καλές εποχές.

2. Ηeavy Rain Ναι δεν έβαλα το Silent Hill γιατί πολύ απλά είναι υπεράνω όλων και διότι ήθελα να κάνω μια μικρή αναφορά κάποια στιγμή και για το Heavy Rain. Αυτό δεν μου θυμίζει τα παλιά αλλά τις μέρες τις προηγουμένης βδομάδας που το ξανανοίκιασα για να το ξανατερματίσω για πολλοστή φορά. Βλέπετε κάθε επιλογή στο παιχνίδι ανοίγει νέες δυνατότητες και δίνει διαφορετική τροπή στην ιστορία και συνεπώς δεν μπορεί παρά να σε καθηλώσει. Ο πρωτότυπος χειρισμός του, η πανέμορφη εισαγωγή, η μελαγχολία και η μουντή ατμόσφαιρα που επικρατούν με κερδίσαν αμέσως. Οι χαρακτήρες άλλοι και τούτοι. Όσες φορές και να παίξεις ταυτίζεσαι μαζί τους. Και για να μην ξεχνιόμαστε Norman Jayden το είχα υποσχεθεί πως θα σε αναστήσω.

3. Citizen Kane Πέρασα στις ταινίες λοιπόν και ξεκινάω με μια κλασικότατη ταινία που έχει χαρακτηρισθεί από πολλούς ως η καλύτερη όλων των εποχών. Μιλάνε για σκηνοθετικές καινοτομίες, απίστευτες λήψεις, ενδιαφέρουσα ροή αφήγησης και δεν έχουν άδικο. Προσωπικά τη συγκαταλέγω στις κορυφαίες μου προτιμήσεις για έναν πιο απλό λόγο που είναι άλλος από το περιβόητο λακωνίζειν που εστί φιλοσοφείν. Ξέρετε όταν κάποιος κάνει την περίληψη μιας κατάστασης χρησιμοποιώντας όσο το δυνατόν λιγότερες λέξεις είναι και ο πιο έξυπνος από όλους. Ε λοιπόν ο Welles συνοψίζει την πολυτάραχη ζώη ενός μεγιστάνα μόνο σε μία λέξη. Υποκλιθείτε στην αυθεντία του.

4. The United States of Leland Αυτή σίγουρα δεν ανήκει στις καλύτερες όλων των εποχών αλλά για εμένα είναι κάτι παραπάνω από σημαντική. Αν πιστεύετε ότι στη φωτογραφία του προφίλ μου είμαι εγώ έχετε μαύρα μεσάνυχτα από κινηματογράφο και ήρθε η ώρα να μάθετε ότι το απεικονιζόμενο πρόσωπο είναι ο Ryan Gosling που ερμηνεύει τον Leland που στην ταινία δολοφονεί εν ψυχρώ τον αυτιστικό αδερφό της κοπέλας του. Γιατί το έκανες τον ρωτάνε και αυτός απαντάει ''Εξαιτίας της θλίψης, της δικής σας θλίψης''. Σε αφήνει με ανοιχτό στόμα παρακαλουθώντας τη ζωή του ανθρώπου που διέπραξε ένα αποτρόπαιο έγκλημα, την κοινωνική κατακραυγή και τις επιπτώσεις της πράξης του τονίζοντας όμως τον απίστευτο του χαρακτήρα και τον προσωπικό του τρόπο προσέγγισης των πραγμάτων. Δείτε το

5. Ζελεδάκια 6. Μερέντα Να ελαφρύνω και λίγο την κατάσταση. Μπορεί να καταστρέφουν τα δόντια, να διαλύουν το στομάχι, να είναι άκρως επιβλαβή για την υγεία αλλά μπορώ να πω ότι είναι η πιο ευχάριστη καταστροφή. Από ζελεδάκια προτιμώ τα ξινά και τα βατομουράκια δεν είναι το καλύτερο μου. Η μερέντα δεν μπερδεύεται με φρούτα, είναι νόστιμη και στο ψωμί και στην κρέπα αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με το να τη τρως με το κουτάλι από το κουτάκι. Ωχ νιώθω σαν να έβαλα δύο χιλιάδες θερμίδες. Τις καραμέλες τις άφησα απέξω γιατί ο πολύς κόσμος δεν ξέρει καν πως αν φας πολλές μπορεί να ματώσει η μύτη σου. Τι να πω μαζί τους;

7. Η μπαλάντα της φυλακής του Ρέντινγκ Σειρά έχουν τα βιβλία και ο μεγάλος ατακαδόρος Oscar Wilde σε μια κατάθεση ψυχής αφηγείται όσα έζησε μέσα στη φυλακή. Μικρό έργο που θα το τελειώσετε γρήγορα αλλά θα το ξαναδιαβάσετε πολλές φορές προσπαθώντας να το αποστηθίσετε, να το ξεζουμίσετε. Οι τελευταίες στιγμές ενός καταδικασμένου σε θάνατο για τη δολοφονία της γυναίκας του. Καθένας όμως σκοτώνει ό,τι αγαπά λέει ο Wilde ο δειλός με ένα φιλί και ο γενναίος με το σπαθί. Συναισθήματα ανθρώπων που ζουν απομονωμένοι, εγκλωβισμένοι με την ελπίδα να έχει χαθεί μακριά. Η γλώσσα είναι λιτή, απολαυστική, απλή και σε παρασέρνει.

8. Η Δίκη Εδώ να πω την αλήθεια προβληματίστηκα για τα καλά. Μπορούσα να είχα βάλει το 1984, Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, Το Αυτό, ο Βασιλιάς ο Σοφός και ο Γελωτοποιός μη σου πω και τα μαθήματα οπτικής του Ασημέλλη. Προτίμησα τον Κάφκα ίσως γιατί ήταν η πρώτη μου επαφή με την ''καλή'' λογοτεχνία. Μετά τους Νυχτερίτες και το Σάλεμς Λοτ άρχισα τη Δίκη. Με δυσκόλεψε πολύ στην αρχή και για να διαβάσω είκοσι σελίδες σπαταλούσα πολύ περισσότερη φαιά ουσία από όση μπορούσα να αντέξω. Με το που έσκασε μύτη ο θείος του Κ. ξέχασα κάθε πολιτική αναφορά και αφέθηκα στις στιγμές σουρεαλισμού μέσα στην καθημερινότητα, στην αποπνικτική διάθεση, στην αναμονή του αναπόφευκτου. Σαν το σκυλί και λίγα λέω

9. Sound of Silence Μουσική και τελειώνω. Eδώ και αν δεν προβληματίστηκα. Post Rock, Maiden, Savatage, Crimson Glory, Πανούσης, Άσιμος και τελικά λέω να βάλω κομμάτια που ποτέ δεν πίστευα πως θα μου άρεσαν. Το τραγούδι με τους καλύτερους στίχους που έχουν γραφτεί ποτέ και με την χαρακτηριστική μελωδία το ανακάλυψα από τον Πρωτάρη όταν τον αποπλάνησε η κυρία Ρόμπινσον. Τι σκηνή και εκείνη, μαγεία, απόλαυση. Δεν ήθελα και πολύ να τρέξω την επόμενη μέρα στο δισκάδικο να αγοράσω το cd. Από τότε δεν έχω σταματήσει να το ακούω

10. Θολά νερά Hip hop ένα είδος που δεν το γούσταρα ποτέ. Ποζεράδικο, φιγουρατζίδικο, μπινελίκια χωρίς αιτία. Έτσι πίστευα μέχρι που άκουσα F.F.C και έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Στίχοι που θα μπορούσαν να μιλάνε για τη ζωή μου, νοοτροπία παρόμοια με τη δική μου. Ποτέ μη λες ποτέ σε αυτή τη ζωή. Αποτελούν την ιδανική συντροφιά για δύσκολες ψυχολογικές καταστάσεις.

Το +1 που υποσχέθηκα είναι ένα ποίημα που διάβασα στο περιοδικό 2001 Φάκελος Χ σε ένα άρθρο για τα αγρογλυφικά. Απλά πρόκειται για το ενιαίο νόημα ζωής όλων των ανθρώπων.
Να βλέπεις έναν κόσμο σε ένα κόκκο άμμου
Και ουρανούς μέσα σε ένα αγριολούλουδο
Να κρατάς την απειρότητα στην παλάμη του χεριού σου
Και την αιωνιότητα μόνο σε μια ώρα


Αυτά τα πολλά και ελπίζω να σας κούρασα.

Μπορείς να ρίξεις και εσύ ντομάτες αν θέλεις

Όχι οποιαδήποτε τραγούδια αλλά μια συγκεκριμένη κατηγορία στην οποία ήθελα καιρό να αναφερθώ. Θα μπορούσα να τα χαρακτηρίσω υπερεκτιμημένα αλλά αυτή λέξη δεν τα περιγράφει πλήρως. Πρόκειται για τραγούδια που δεν μου αρέσουν, μου τη σπάνε απίστευτα, δεν τα έχω ακούσει ποτέ ολόκληρα αλλά ντρεπόμουν να το πω παραέξω για να μην μου έρθουν ντομάτες και λοιπά πρόχειρα αντικείμενα. Από εδώ δεν κινδυνεύω, ελπίζω τουλάχιστον, και έτσι βρήκα το απαιτούμενο θάρρος. Ας ξεκινήσω από το λιγότερο επικίνδυνο και ας περιοριστώ σε μετρημένες επιλογές.



Ελαφρώς υποτονικό, λιγάκι βαριεστήμενο με κάπως άνευρη ερμηνεία από τον Bono. Δεν κατάλαβα πότε το σάλο που δημιουργήσε μέχρι που έπεσε στην αντίληψη μου η εκτέλεση από τον Johnny Cash και το τραγούδι κέρδισε μια θέση στην ιστορία. Πάμε στη δεύτερη επιλογή και ο φόβος αυξάνεται.



Το απόλυτο ερωτικό τραγούδι για πολλούς το απόλυτο ξενέρωμα για εμένα. Κλαψιάρικη κιθάρα, κλαμμένη φωνή κάπως έτσι θα ακούγονταν ο Πάριος και ο Πλούταρχος αν ήταν κουλτουριάρηδες. Ακόμα και οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες κάνουν λάθη.



Τρίτο και τελευταίο και ελπίζω πως ορισμένοι ήδη θα με σιχτίρισαν και δεν θα έφτασαν μέχρι εδώ. Ο ύμνος, το άσμα, το τραγούδι που δεν το βαριέσαι ποτέ ακόμα και αν το ακούσεις χιλιάδες φορές. Δεν έχει κάτι υπερβολικά άσχημα που να με αποτρέπει όπως κάνουν τα πρηγούμενα δύο. Ανάθεμα αν έχω ακούσει ποτέ περισσότερο από ενάμιση λεπτό. Δεν μου είπε ποτέ τίποτα παρά τις αμέτρητες φορές που αποπειράθηκα να το ακούσω. Ήδη νιώθω τη φάτσα μου σαν τοματοπολτό.

Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο

Δεν την γνώριζα τη χθεσινή θλιβερή επέτειο το ομολογώ. Να είναι καλά η πρώην blogger nashira που μου την υπενθύμισε. Ακολουθεί μια μελοποίηση ενός ανθρώπου που αποτύπωσε στα ποιήματά του τον κόσμο όπως ακριβώς είναι. Δεν τον άντεχε καθόλου. Ποιος τον αντέχει άλλωστε;

Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους.
Μαίανδροι στο χωρό τους με τραβάνε.
Η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θα ‘ναι
ζήτημα ύψους.

Σύμβολα ζωής υπερτέρας,
ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα,
λευκές άκανθες ολόγυρα σ’ ένα
Αμάλθειο κέρας.

(Ταπεινή τέχνη χωρίς ύφος,
πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμά σου!)
Όνειρο ανάγλυφο, θα ‘ρθω κοντά σου
κατακορύφως.

Οι ορίζοντες θα μ’ έχουν πνίξει.
Σ’ όλα τα κλίματα, σ’ όλα τα πλάτη,
αγώνες για το ψωμί και το αλάτι,
έρωτες, πλήξη.

Α! πρέπει τώρα να φορέσω
τ’ ωραίο εκείνο γύψινο στεφάνι.
Έτσι, με πλαίσιο γύρω το ταβάνι,
πολύ θ’ αρέσω.

Eurovision 2010

Κέρδισε απλά ο καλύτερος.

We want more (Nevermore)

Πάνε εννιά χρόνια από τότε τους είδα ζωντανά. Τότε είχα φτάσει στο χώρο της συναυλίας 5 ώρες πριν την εναρξή της ενώ τώρα μόλις δέκα λεπτά. Τότε έτρεξα να πιάσω θέση στο κάγκελο ενώ τώρα το σκεφτόμουν να καθήσω στα τραπεζάκια. Τότε ήμουν από τους μικρότερους εκεί μέσα ενώ τώρα από τους μεγαλύτερους. Τότε τα αυτιά μου με πονούσαν για δύο μέρες τώρα απλά βούλωσαν. Τότε ήξερα όλα τα τραγούδια ενώ τώρα αναγκαζόμουν να ρωτάω για μερικά.

Όλα τα παραπάνω έχασαν κάθε σημασία με το που έσκασε μύτη στη σκηνή ο μέγας Warrel με το στρατιωτικό του καπελάκι, με τη γαμάτη μπλούζα i love thrash και με τα λόγια που μας είπε. Θα ακούσουμε λέει ένα τραγούδι από το dreaming neon black. Beyond Within κραύγασε και αμέσως μου ήρθαν στο μυαλό οι παραμονές του 2000 που ήθελα να υποδεχτώ τη νέα χιλιετία κλεισμένος μόνος σε ένα δωμάτιο ακούγοντας το στίχο Welcome millenium the fall of planet hate. Για την ιστορία της υπόθεσης το Millenium με βρήκε με γονείς και θείους. Δεν πειράζει το έλεγε και ο Warrel ''dreams are immortal''. Είχα ξεχάσει πόσο καλός στιχουργός είναι ο άτιμος. Μορφή παραμένει πάντως. Μια κολλούσε τη μάπα του στο τζάμι, μια έκανε γκριμάτσες, μια έκραζε (εκείνα τα γαμημένα torrents έσκισαν), μια ήθελα να μας δείξει στην αδερφή του. Τυπάς και φυσιογνωμία. Τύπος δύο σε ένα.

Fate is cruel when dreams like candle fade σκεφτόμουν και συνειδητοποίησα πόσο δίκιο είχε. What tomorrow knows δεν ακούσαμε, ούτε sanity assasin. Θα ήθελα πολύ για τελευταίο τραγούδι να είχα ακούσει τους στίχους in this neon black gloom i still see her face, she comes to me bringing darkest hour, i am forlorn the pain is reborn αλλά δεν έτυχε. Για την ακρίβεια ψηνόμουν να ακούσω όλο το dreaming neon black και το politics of ecstasy. Τα αθάνατα όνειρα που λέγαμε. Το χτύπημα της μοίρας ήρθε για τα καλά. Every man will ask the questions and every man will suffer blame and loss, Every day you die a little... άκουγα από τον Warrel και αναρωτιόμουν ποιο τραγούδι ακούω. Ούτε το αγαπημένο μου I have never seen God, you have never seen God με βοήθησε. Κόλλημα; Γεράματα; Και τα δύο; Κανένα από τα δύο; Τι σημασία έχει.

Τime the healer, the great concealer please salvage my soul. Οι ψυχές μας ξανασώθηκαν και πάλι. Μεγάλη μπάντα οι Nevermore, τους αξίζουν περισσότερα. Αγοράστε το καινούριο τους cd. Μην το κατεβάσετε, θα πέσει η κατάρα των Φαραώ πάνω σας.

Υ.Γ Ξέχασα την μπάντα που άνοιξε τη συναυλία. Rex Mundi. Έχουν και συνονόματους που παίζουν μπίτια. Καλύτερα θα ήταν αν έπαιζαν αυτοί. Έμοιαζαν και λίγο με τους Opeth είπε κάποιος. Είναι αλήθεια. Οι Opeth γράφουν δέκα τραγούδια άσχετα μεταξύ τους διάρκειας ενός λεπτού τα κολλάνε μαζί και βγάζουν ένα δεκάλεπτο άσμα. Οι Rex Mundi κολλάνε τρία τρίλεπτα. Έχουν όλο το μέλλον μπροστά τους.

Ανδρείκελα

Ήταν που ήταν χάλια το Lost ας πνίξω τον πόνο μου στον μεγάλο ποιητή και σε μια από τις πολλές μελοποιήσεις που έγιναν στα δημιουργήματά του. Μιλάμε για στίχο. Πως και δεν το είχα ανακαλύψει νωρίτερα; Ντροπή μου.





Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη,
Σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή.
Ανθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία.


Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,
Ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
Χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
Άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια.


Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,
Η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη.
Αλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά
Όποιος πατάει πάνω μας καθώς διαβαίνει.


Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.
Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα,
Ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός
Πόνος μας, να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα...

17 Μαρτίου

Μέρα που είναι σήμερα καλό είναι να ακούσουμε δύο τραγουδάκια. Αφιερωμένα σε εκείνους τους ανθρώπους που προτίμησαν να ζούνε με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο χωρίς να υπολογίζουν την κοινωνική κατακραυγή. Σε όλους εκείνους τους ξεχωριστούς και δημιουργικούς που δυστυχώς ήταν τόσο σκεπτόμενοι ώστε δεν μπόρεσαν ποτέ να ικανοποιηθούν με όσα πέτυχαν στη ζωή τους. Δεν ήταν και λίγα. Στους ανθρώπους αυτούς που προσπάθησαν να αφυπνίσουν συνειδήσεις αλλά τελικά απευθύνθηκαν σε ντουβάρια. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που εκτιμάνε και κατανοούν το έργο τους. Αυτό είναι το πιο παρήγορο από όλα. Σε ακατέργαστη μορφή τα τραγούδια. Όπως πιθανότατα θα έπρεπε να παραμείνουν στην ιστορία.

Μπαλάντα για μια λυπημένη χώρα

Οι μέρες είναι μαγικές
όταν μπορούμε και γελάμε δίχως φόβο
όταν δεν έχει θάνατο του πρωινού καφέ η κουβεντούλα
οι μέρες είναι φυλακές
όταν η νύχτα πλημμυρίζει βαθμοφόρους
οι μέρες είναι φυλακές
όταν χτυπάνε κάρτα οι βασανιστές

ο χρόνος είναι μαγικός
όταν δεν κρύβονται χαφιέδες στα ρολόγια
όταν γερνάμε σίγουροι με το κεφάλι στο λαιμό μας
ο χρόνος είναι πανικός
όταν ανοίγουν τα ντοσιέ οι στρατοδίκες
ο χρόνος είναι πανικός
όταν μας ζώνει μια τεράστια διαταγή

η πόλη είναι μαγική
όταν φιλιόμαστε στο πάρκο δίχως φόβο
όταν δεν γίνονται έφοδοι στα καφενεία και στους σινεμάδες
η πόλη είναι ασφυκτική
όταν την πνίγουν τα εθνικά ιδεώδη
η πόλη είναι ασφυκτική
όταν ξυπνάμε με εμβατήρια χακί

Η βίαιη αντίσταση είναι η μόνη ελπίδα
σε μια χώρα δίχως ελπίδα και φωνή

sidet buyuleyijidir sidet umutur
umut suz ve sesiz bir
sesiz bir dunada

Με φθίνουσα παρακμή.