Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους.
Μαίανδροι στο χωρό τους με τραβάνε.
Η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θα ‘ναι
ζήτημα ύψους.Σύμβολα ζωής υπερτέρας,
ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα,
λευκές άκανθες ολόγυρα σ’ ένα
Αμάλθειο κέρας.(Ταπεινή τέχνη χωρίς ύφος,
πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμά σου!)
Όνειρο ανάγλυφο, θα ‘ρθω κοντά σου
κατακορύφως.Οι ορίζοντες θα μ’ έχουν πνίξει.
Σ’ όλα τα κλίματα, σ’ όλα τα πλάτη,
αγώνες για το ψωμί και το αλάτι,
έρωτες, πλήξη.Α! πρέπει τώρα να φορέσω
τ’ ωραίο εκείνο γύψινο στεφάνι.
Έτσι, με πλαίσιο γύρω το ταβάνι,
πολύ θ’ αρέσω.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα καρυωτάκης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα καρυωτάκης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 22 Ιουλίου 2010
Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο
Δεν την γνώριζα τη χθεσινή θλιβερή επέτειο το ομολογώ. Να είναι καλά η πρώην blogger nashira που μου την υπενθύμισε. Ακολουθεί μια μελοποίηση ενός ανθρώπου που αποτύπωσε στα ποιήματά του τον κόσμο όπως ακριβώς είναι. Δεν τον άντεχε καθόλου. Ποιος τον αντέχει άλλωστε;
Τετάρτη 7 Απριλίου 2010
Ανδρείκελα
Ήταν που ήταν χάλια το Lost ας πνίξω τον πόνο μου στον μεγάλο ποιητή και σε μια από τις πολλές μελοποιήσεις που έγιναν στα δημιουργήματά του. Μιλάμε για στίχο. Πως και δεν το είχα ανακαλύψει νωρίτερα; Ντροπή μου.
Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη,
Σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή.
Ανθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία.
Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,
Ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
Χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
Άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια.
Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,
Η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη.
Αλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά
Όποιος πατάει πάνω μας καθώς διαβαίνει.
Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.
Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα,
Ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός
Πόνος μας, να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα...
Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη,
Σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή.
Ανθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία.
Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,
Ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
Χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
Άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια.
Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,
Η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη.
Αλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά
Όποιος πατάει πάνω μας καθώς διαβαίνει.
Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.
Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα,
Ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός
Πόνος μας, να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα...
Παρασκευή 12 Ιουνίου 2009
Καρυωτάκης τέλος
Αυτό ήταν λοιπόν. 20ο και τελευταίο επεισόδιο χθες για τη σειρά της ΕΤ1. Όπως είχα αναφερθεί από εδώ για το ξεκινημά της έτσι αποτελεί υποχρέωση μου να γράψω κάτι και για το τέλος. Με διαφορά ό,τι πιο αξιόλογο παρακολούθησα φέτος στην τηλεόραση. Από την καταπληκτική αναπαράσταση του κλίματος της εποχής, από τις σπουδαίες ερμηνείες, από τα ποιήματα που μάθαμε και από τις μεγάλες προσωπικότητες που πέρασαν μπροστά από τις οθόνες μας. Με λίγα λόγια είχε τα πάντα. Επαφή με το πολυτάραχο πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας εκείνης της εποχής. Δικτατορίες διαδέχονταν κυβερνήσεις, κυβερνήσεις άλλαζαν μεταξύ τους. Δείγματα και από τη Μικρασιατική καταστροφή. Εικόνες που αν τις δει κάποιος ίσως αρχίσει να αλλάζει σιγά σιγά τη γνώμη του για την υπάρχουσα πολιτική κατάσταση.
Το σπουδαιότερο της επίτευγμα για εμένα ήταν η εμβάθυνση και η καλύτερη κατανόηση της ποίησης. Σπουδαία εικονοποίηση κάποιων ποιημάτων, γνωρίσαμε τις συνθήκες και τα γεγονότα που ήταν βασισμένα κάποια άλλα. Μετά από κάθε επεισόδιο έψαχνα στο βιβλίο με τα άπαντα του Καρυωτάκη για να εισχωρήσω πιο βαθιά στην ποίηση του. Μικρή ένσταση ήταν κάποια επεισόδια που θα τους ταίριαζε πιο πολύ ο τίτλος Πολυδούρη. Σίγουρα η σχέση τους ήταν δυνατή αλλά δεν έπρεπε να είναι το επίκεντρο.
Το τελευταίο επεισόδιο καλύτερο από κάθε άλλο. Πιο στενάχωρο, με τα βάρη στο στήθος να αυξάνονται. Η τελευταία σκηνή με την απαγγελία ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετική. Απαντήσεις ξεκάθαρες δεν πήραμε για την αυτοκτονία του Καρυωτάκη. Εξάλλου αυτό είναι θέμα των μελετητών. Όλες οι θεωρίες για αυτήν όμως παρουσιάστηκαν και αυτό ήταν δεοντολογικά το σωστό. Συγχαρήτηρια στον Τάσο Ψαρρά για την μοναδική δουλειά που έκανε. Ελπίζω η προσπάθεια του να βρει και άλλους αξιόλογους μιμητές.
Το σπουδαιότερο της επίτευγμα για εμένα ήταν η εμβάθυνση και η καλύτερη κατανόηση της ποίησης. Σπουδαία εικονοποίηση κάποιων ποιημάτων, γνωρίσαμε τις συνθήκες και τα γεγονότα που ήταν βασισμένα κάποια άλλα. Μετά από κάθε επεισόδιο έψαχνα στο βιβλίο με τα άπαντα του Καρυωτάκη για να εισχωρήσω πιο βαθιά στην ποίηση του. Μικρή ένσταση ήταν κάποια επεισόδια που θα τους ταίριαζε πιο πολύ ο τίτλος Πολυδούρη. Σίγουρα η σχέση τους ήταν δυνατή αλλά δεν έπρεπε να είναι το επίκεντρο.
Το τελευταίο επεισόδιο καλύτερο από κάθε άλλο. Πιο στενάχωρο, με τα βάρη στο στήθος να αυξάνονται. Η τελευταία σκηνή με την απαγγελία ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετική. Απαντήσεις ξεκάθαρες δεν πήραμε για την αυτοκτονία του Καρυωτάκη. Εξάλλου αυτό είναι θέμα των μελετητών. Όλες οι θεωρίες για αυτήν όμως παρουσιάστηκαν και αυτό ήταν δεοντολογικά το σωστό. Συγχαρήτηρια στον Τάσο Ψαρρά για την μοναδική δουλειά που έκανε. Ελπίζω η προσπάθεια του να βρει και άλλους αξιόλογους μιμητές.
Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2009
Καρυωτάκης
Έφτιαξε ο καιρός. Αυτό είναι πολύ ευχάριστο. Μας ήρθαν και φέτος οι Αλκυονίδες μέρες. Θα αναπαραχθούν και το 2009 τα πουλιά. Όποιος δεν ξέρει την ιστορία από την μυθολογία μας καλά θα κάνει να την μάθει. Έτσι για να παίρνω και το διδακτικό μου ύφος.
Χθες λοιπόν είχε στην ετ1 το πρώτο επεισόδιο της σειράς για τον γνωστό σε όλους(ελπίζω) Έλληνα ποιητή. Είχα τον φόβο ότι η υπόγειο με ταράτσα; θέα από τον λευκό πύργο; κάτι τέτοιο θα έγραφε και αυτή αλλά τελικά την πήρε ο ύπνος. Τέτοιο κοιμισμένο είναι. Αν θελήσει κάποιος να την δει προβάλλεται κάθε Πέμπτη στις δέκα το βράδυ. Απέναντι σε μια μεγάλη και ποιοτική εκπομπή την στιγμή της αλήθειας. Τα έχω γράψει αλλού αυτά μην επαναλαμβάνομαι. Γενικά δεν ακούστηκε πολύ στον κόσμο Προτιμάνε να ασχοληθούν με την μεγαλύτερη προσωπικότητα της πατρίδας μας την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Την Ελληνίδα Βίβιαν Λι. Τεσπα πάμε παρακάτω.
Η σειρά ξεκίνησε με την πιο γνωστή στιγμή της ζωής του Καρυωτάκη, την αυτοκτονία του. Τραγικό ακούγεται αυτό. Δεν ακούγεται όμως μόνο αλλά και είναι. Μας έδειξαν κάποια άλλα από τα γνωστά γεγονότα της ζωής του. Την σχέση του με την Πολυδούρη, τα ποιήματά της, την αρρώστια της. Τα γεγονότα αυτά δεν ήταν μάλλον στο κλίμα του επεισοδίου αλλά καταλαβαίνω τον λόγο που γυρίστηκε έτσι. Αναλώθηκε κυρίως στα πολιτικά τεκταινόμενα της εποχής, Βενιζέλος - βασιλιάς, και λιγότερο με την αντιμετώπιση του ποιητή από τον περίγυρό του και την μη κατανόηση του τρόπου σκέψης αυτού. Πιο πολύ πολιτικό λοιπόν το ξεκίνημα. Ένα πρόβλημα ήταν ο ρυθμός. Στην αρχή πήγαινε καλά, αλλά μετά επιτάχυνε σε μεγάλο βαθμό προσπαθώντας να συμπτύξει μια ιστορική περίοδο σε λίγα λεπτά. Αν επικεντρωνόταν όμως σε αυτά τα γεγονότα αποκλειστικά πιθανότατα δεν θα κέρδιζε το ενδιαφέρον του κοινού. Αν έβλεπα πχ μόνο πολιτικές στιγμές χωρίς καμιά αναφορά στο έργο του Καρυωτάκη θα σπαζόμουν. Άρα λοιπόν εγκρίνω την απόφαση και ας διαφωνώ λίγο με την εκτέλεση. Ερμηνευτικά και σκηνοθετικά είναι σε καλά επίπεδα εκτός από ένα δυο ψεύτικα πλάνα. Ίσως κάποιους να τους κούρασε και η αφήγησή που γινόταν με παραπάνω από ένα τρόπους. Σίγουρα το αποτέλεσμα δεν ήταν ενθουσιώδες αλλά πιο σίγουρα θα περιμένω το δεύτερο επεισόδιο. Καλή μας διασκέδαση.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
