Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα metal. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα metal. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 22 Ιουνίου 2011

Nevermore - The Passenger

Τραγούδι λοιπόν, όχι ιδιαίτερα γνωστό από μια μπάντα που λάτρευα στο παρελθόν. Το συγκεκριμένο απέχει από το συνηθισμένο ύφος των Nevermore με τον αργόσυρτο ρυθμό που το χαρακτηρίζει. Δεν παύει να έχει βέβαια ορισμένους από τους καλύτερους στίχους που έχει γράψει ο Dane. Aπολαύστε το



All passenger prepare the game ritual:

There once was a man on this train, he was born into this world alone
Hands never laid on the wheel, content, he will never know more
He was a quiet man in pain, his tears I fear are closing in again
What you lose in years you again in perspective
And the passenger pauses to see his mistakes
For with nothing to follow he'd lived all his life in vain
But then, who here among us is without shame?

His way was divergent and cold, defaced, this mask he must create
And the circle unfolding still, unscathed, he will turn a blind eye
He will miss the last train home this day, recycled in the flow reborn again
The cynic knows the price of everything and the value of nothing
And the passenger pauses to see his mistakes
For with nothing to follow he'd let all his will decay
But then, true wisdom comes in learning pain
And I have known pain


And the passenger pauses to see his mistakes
For with nothing to follow he'd lived all his life in vain
But then, the lesson unlearned he will begin again:.

Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 2010

Iron Maiden - The Final Frontier

Την αγάπη μου για το συγκρότημα τη ξέρετε ήδη υποθέτω σε περίπτωση βέβαια που κάνω λάθος θα πρέπει να ομολογήσετε πως δεν είστε και οι πιο φανατικοί αναγνώστες του blog. Από όσο γνωρίζουμε μέχρι στιγμής αυτή θα είναι και η τελευταία κυκλοφορία του συγκροτήματος όμως στη ζωή το μόνο σίγουρο πράγμα είναι ο θάνατος (και οι φόροι λέει ένα ρητό που με βρίσκει σύμφωνο) δεν παίρνουμε και όρκο. Το εξώφυλλο συνεχίζει το έργο που άφησαν τα δύο προηγούμενα αφού δεν είναι τίποτα παραπάνω από τραγικό. Εκείνο του Dance of death ήταν άθλιο αλλά μου έφερε στο μυαλό κάτι από Μάτια Ερμητικά Κλειστά για αυτό και το προσπέρασα επειδή ό,τι θυμίζει τον απόλυτο σκηνοθέτη οφείλω να το προσκυνώ. Αν ο διοικητης της 34 ΕΜΑ(το σώμα είναι ένα τα τεθωρακισμένα) ζητούσε μια ζωγραφιά με άρματα και τον Eddie και κάποιος δύσμοιρος φαντάρος του πήγαινε το εξώφυλλο του a matter of life and death πιθανότατα θα έφευγε από το γραφείο με δέκα μέρες φυλακή. Το τελευταίο που δυστυχώς για το μάτια σας το βλέπετε πάνω αριστερά θα μπορούσε να είναι το πόστερ για ένα πιθανό remake του Mars Attacks. Δεν έχω τίποτα με τον αξιαγάπητο Tim Burton απλά αφήνω να εννοηθεί πως παραπέμπει περισσότερο σε κωμωδία παρά σε σοβαρή δουλειά. Δεν με απασχολεί παραπάνω αυτή η κακή επιλογή γιατί η ουσία βρίσκεται στα τραγούδια του δίσκου.

Δυστυχώς και εδώ τα πράγματα δεν καλυτερεύουν. Το ομώνυμο τραγούδι το είχαν δημοσιεύσει και στο site τους και δεν μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον. Τελικά ακούγοντας την δυναμική και πρωτότυπη εισαγώγη κέρδισε αρκετούς πόντους αν και έχω μια μεγάλη ένσταση για τους στίχους ιδιαίτερα για το done more in my life than some do in ten που μοιάζει επικίνδυνα με το άσμα του λαϊκού τροβαδούρου ''τι να μου πεις και εσύ από τη ζωή σου, μια νύχτα από τη δική μου ολόκληρη δική σου''. Το el dorado το ξέραμε εδώ και καιρό δυναμικό γκαζιάρικο με επιρροές από John Wayne αρκετά συμπαθητικό. Στη συνέχεια δύο τραγούδια, με μια παύση στο ενδιάμεσο, που ανεβάζουν κάπως το επίπεδο mother of mercy και the alchemist. Μελωδία που σε παρασύρει το πρώτο, τσίτα τα γκάζια το δεύτερο με ωραίο ρεφρέν. Η παύση που λέγαμε πριν είναι το coming home που συνεχίζει και αυτό την κακή παράδοση να γράφουν ένα απαίσιο τραγούδι για κάθε καινούριο δίσκο (wickerman, wildest dreams, out of the shadows.

Φτάνοντας στη μέση του δίσκου αρχίζει η βαρέμαρα. Μας είχαν συνηθίσει στις αλλαγές που έκαναν στον ήχο τους να βγάζουν ένα δεύτερο album σαφώς ανώτερο από το πρώτο. Seventh son of a seventh son > Somewhere in time και φυσικά Fear of the Dark > No prayer for the dying. Θα περίμενε κανείς να ισχύει και πάλι αυτή η ανισότητα αλλά κάποιος ιδιότροπος πολλαπλασίασε και τα δυο μέλη με το -1 και άλλαξε τη φορά της και έτσι πλέον έχουμε A matter of life and death > The final frontier. Κανονικά θα έπρεπε να τοποθετήσω το σύμβολο >> αλλά δεν μπορώ να το αιτιολογήσω μαθηματικά για αυτό και το αποφεύγω. Τόσο ανέμπνευστα τραγούδια δεν έχω ξανακούσει από maiden. Talisman = Legacy, The man who would be king = Reincarnation of Benjamin Breeg, When the Cold Wind Blows = For the Greater Good of God, Isle of Avalon = Lord of Light. Δεν εννοώ πως είναι ισάξια, εννοώ πως προσπαθούν να τους μοιάσουν αλλά βαριούνται στην πορεία. Κρίμα που δεν μπορώ να επεκταθώ άλλο. Ας μείνω στο γεγονός ότι δεν μου είναι ιδιαίτερα ευχάριστο να αφήνω ειρωνικά σχόλια για το αγαπημένο μου συγκρότημα και πως είναι άδικο να κλείσει η καριέρα της σπουδαιότερης metal μπάντας με αυτό το πράγμα. Πολύ κρίμα και άδικο.

Παρασκευή 9 Ιουλίου 2010

Midnight - The End

Οι δαίμονες όχι με την βιβλική έννοια αλλά αυτοί της καθημερινότητας. Εκείνοι που μας κάνουν να νιώθουμε μειονεκτικά, ανυπεράσπιστοι, τρομαγμένοι, να χάνουμε τα λογικά μας. Είναι άδικο που στους χαρισματικούς και προικισμένους ανθρώπους είναι υπερβολικά περισσότεροι. Είναι άδικο που τέτοιοι άνθρωποι δεν μπορούν να βρουν ένα στήριγμα επειδή απλά ο κόσμος δεν τους καταλαβαίνει. Εμείς απλά δεν πρέπει να τους ξεχνάμε. Ούτε ένα χρόνο μετά το θάνατο τους, ούτε ποτέ.



L is for love man, for laughter and for lullabies
O is for oceans in space
V is for the violence thats boiling inside of me
E is for everything else

A is for angels and apples or anything
N is for nothing at all
D is for dainty delicious young demons crawling around on the floor

P is for perfectly pink little pussycats licking themselves in my bedroom
A is for angels and apples or anything
I am insanity sleeping
N is for nothing and never again

T is for two if you have a good friend
H is for hell if you dont mind your mother
E is for evil and all other enemies

E is for ending where I was beginning
N is for nothing at all
D is for dainty delicious young demons fucking me here on the floor....here on the floor

Τετάρτη 9 Ιουνίου 2010

UP THE IRONS



Gotta tell you a story
On a cold winters night
You'll be sailin for glory
Before you know what is right

So come over here now
I got a vision for you
It's my personal snake oil
It's just something I do

I'm the jester with no tears
And I'm playing on your fears
I'm a trickster smiling underneath this mask of love and death
The eternal lie I've told
About the pyramids of gold
I've got you hooked at every turn your money's left to burn

You'll be wanting a contract
You'll be waiting a while
I'd like to give you my contact
But that isn't my style

Well you only get one chance
And it's too good to miss
If I gave a lot to ya
Then I wouldn't exist

Greed, lust and angry pride
It's the same old, same old ride
The smoke and mirrors visions that you see are just like me
I'm a banker's face
With just a letter out of place
I know someone just like you knows someone just like me

El Dorado come and play
El Dorado step this way
Take a ticket for the ride
El Dorado streets of gold
See those over sold
You've got one last chance to try

So gone is the glory
And gone is the gold
Well if you need a story
I've come it has to be told

Well you can say I'm a devil
And I wouldn't say no
But out here on the dark side
Hey, on with the show

So is told
Big and bad and twice as bold
This ship of fools is sinking as the cracks begin to grow
There is no easy way
For an honest man today
Which is something you should think of as my life boat sails away

El Dorado come and play
El Dorado step this way
Take a ticket for the ride
El Dorado streets of gold
See those over sold
You've got one last chance to try

Στο επίσημο site τους ανέβασαν ένα από τα τραγούδια του επόμενου και τελευταίου τους δίσκου με τίτλο The Final Frontier που θα κυκλοφορήσει τον Αύγουστο. Αν δεν σας λέει τίποτα αυτό το γεγόνος και πιστεύετε πως είστε θαυμαστές της metal μουσικής είστε για τα καρναβάλια.

Παρασκευή 28 Μαΐου 2010

We want more (Nevermore)

Πάνε εννιά χρόνια από τότε τους είδα ζωντανά. Τότε είχα φτάσει στο χώρο της συναυλίας 5 ώρες πριν την εναρξή της ενώ τώρα μόλις δέκα λεπτά. Τότε έτρεξα να πιάσω θέση στο κάγκελο ενώ τώρα το σκεφτόμουν να καθήσω στα τραπεζάκια. Τότε ήμουν από τους μικρότερους εκεί μέσα ενώ τώρα από τους μεγαλύτερους. Τότε τα αυτιά μου με πονούσαν για δύο μέρες τώρα απλά βούλωσαν. Τότε ήξερα όλα τα τραγούδια ενώ τώρα αναγκαζόμουν να ρωτάω για μερικά.

Όλα τα παραπάνω έχασαν κάθε σημασία με το που έσκασε μύτη στη σκηνή ο μέγας Warrel με το στρατιωτικό του καπελάκι, με τη γαμάτη μπλούζα i love thrash και με τα λόγια που μας είπε. Θα ακούσουμε λέει ένα τραγούδι από το dreaming neon black. Beyond Within κραύγασε και αμέσως μου ήρθαν στο μυαλό οι παραμονές του 2000 που ήθελα να υποδεχτώ τη νέα χιλιετία κλεισμένος μόνος σε ένα δωμάτιο ακούγοντας το στίχο Welcome millenium the fall of planet hate. Για την ιστορία της υπόθεσης το Millenium με βρήκε με γονείς και θείους. Δεν πειράζει το έλεγε και ο Warrel ''dreams are immortal''. Είχα ξεχάσει πόσο καλός στιχουργός είναι ο άτιμος. Μορφή παραμένει πάντως. Μια κολλούσε τη μάπα του στο τζάμι, μια έκανε γκριμάτσες, μια έκραζε (εκείνα τα γαμημένα torrents έσκισαν), μια ήθελα να μας δείξει στην αδερφή του. Τυπάς και φυσιογνωμία. Τύπος δύο σε ένα.

Fate is cruel when dreams like candle fade σκεφτόμουν και συνειδητοποίησα πόσο δίκιο είχε. What tomorrow knows δεν ακούσαμε, ούτε sanity assasin. Θα ήθελα πολύ για τελευταίο τραγούδι να είχα ακούσει τους στίχους in this neon black gloom i still see her face, she comes to me bringing darkest hour, i am forlorn the pain is reborn αλλά δεν έτυχε. Για την ακρίβεια ψηνόμουν να ακούσω όλο το dreaming neon black και το politics of ecstasy. Τα αθάνατα όνειρα που λέγαμε. Το χτύπημα της μοίρας ήρθε για τα καλά. Every man will ask the questions and every man will suffer blame and loss, Every day you die a little... άκουγα από τον Warrel και αναρωτιόμουν ποιο τραγούδι ακούω. Ούτε το αγαπημένο μου I have never seen God, you have never seen God με βοήθησε. Κόλλημα; Γεράματα; Και τα δύο; Κανένα από τα δύο; Τι σημασία έχει.

Τime the healer, the great concealer please salvage my soul. Οι ψυχές μας ξανασώθηκαν και πάλι. Μεγάλη μπάντα οι Nevermore, τους αξίζουν περισσότερα. Αγοράστε το καινούριο τους cd. Μην το κατεβάσετε, θα πέσει η κατάρα των Φαραώ πάνω σας.

Υ.Γ Ξέχασα την μπάντα που άνοιξε τη συναυλία. Rex Mundi. Έχουν και συνονόματους που παίζουν μπίτια. Καλύτερα θα ήταν αν έπαιζαν αυτοί. Έμοιαζαν και λίγο με τους Opeth είπε κάποιος. Είναι αλήθεια. Οι Opeth γράφουν δέκα τραγούδια άσχετα μεταξύ τους διάρκειας ενός λεπτού τα κολλάνε μαζί και βγάζουν ένα δεκάλεπτο άσμα. Οι Rex Mundi κολλάνε τρία τρίλεπτα. Έχουν όλο το μέλλον μπροστά τους.

Τετάρτη 19 Μαΐου 2010

R.I.P Ronnie James Dio

Tην Κυριακή που μας πέρασε έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος τραγουδιστής καθώς δεν άντεξε από τον καρκίνο στο στομάχι που τον ταλαιπωρούσε. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου βγαίνει να γράψω κάτι μελαγχολικό, κάτι συγκινητικό. Του έργου του αναγνωρίστηκε στο έπακρο, το ταλέντο του δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν. Μπορούμε να πούμε ότι καλλιτεχνικά τουλάχιστον έφυγε πλήρης ημερών. Ίσως αυτό να είναι το σπουδαιότερο όλων.

Κατάφερε να συνδυάσει την κρυστάλλινη του φωνή με μερικούς από τους καλύτερους στίχους που έχουν γραφτεί στην μουσική ιστορία. Πιθανότητα να αποτέλεσε τον καλύτερο συνδυασμό ερμηνευτικής ικανότητας και στιχουργικής ευφυΐας. Η καριέρα του το αποδεικνύει. Μεγαλούργησε στους Rainbow, άφησε το στίγμα του στους Βlack Sabbath, δημιούργησε μεγάλους δίσκους στη σόλο καριέρα του. Οι συνεργασίες του πολλές και αυτές με μουσικούς αστέρες πολλών ειδών. Είχε οργανώσει και τη φιλανθρωπική προσπάθεια με τους Ηear n Aid τραγουδώντας το Stars. Σίγουρα όλοι σας κάποια στιγμή θα έχετε σιγοτραγουδήσει και θα έχετε ταυτιστεί με πολλά τραγούδια του.

Αποτέλεσε παράδειγμα για τους νεότερους τραγουδιστές και ας ελπίσουμε όλοι ότι τώρα που έφυγε θα αφήσει λίγη από τη μαγεία του σε μερικούς από αυτούς. Σίγουρα η μουσική σκηνή θα ανέβει επίπεδο. Είμαι σίγουρος ότι πολύς κόσμος θα συνεχίσει να ροκάρει με τα τραγούδια του πέρασμα του χρόνου.Ας τον θυμόμαστε σαν ένα άνθρωπο που μας χάρισε μεγάλες στιγμές και χωρίς στεναχώριες. Ας αφεθούμε στη μαγεία του. Καλό ταξίδι να έχεις Ronnie.




Τρίτη 21 Ιουλίου 2009

The hour of midnight draws near

Διαβάζεις αθλητική εφημερίδα πρωί πρωί και τρως μια φρίκη. Στο ένθετο περιοδικό υπάρχει ένα άρθρο για τον Midnight των Crimson Glory. Αρχική χαρά που την διαδέχεται η στεναχώρια. Το άρθρο γράφτηκε για το θάνατο του. Νεφρική ανεπάρκεια και κατεστραμμένο συκώτι. Άφθονο αλκοόλ σε ελεύθερη μετάφραση.

Για το θανατό του πιθανότατα δεν έγινε πανικός. Δεν κόλλησαν μεγάλες ιστοσελίδες, δεν έβαζαν βιντεάκια του όλοι οι πικραμένοι στο facebook. Έχει αυτό σημασία; Για εμένα έχει. Του άξιζε μεγαλύτερη ανταπόκριση στα τργούδια. Έπρεπε να έχει μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα. Υπήρξε μια από τις καλύτερες φωνές στο χώρο του heavy metal, ηχογράφησε το απίστευτο Transcendence. Ήταν αυτοκαταστροφικός βέβαια, όπως πολλά από τα μεγάλα μυαλά του χώρου. Ίσως είναι ο κύριος υπέυθυνος για την όχι και τόσο μεγάλη παραγωγικότητα του. Είχε να αντιμετωπίσει και αυτός φαίνεται πολλές φοβίες και δεν τα κατάφερε να τις κερδίσει.

Τι να πρωτοθυμηθώ; Πρώτες μέρες σε chat room και φυσικά το ψευδώνυμο μου ήταν midnight. Αγοράζω κινητό και για τον τηλεφωνητή ηχογραφώ την απίστευτη του ερμηνεία στο Lost Reflection. Τεράστια η χαρά μου όταν μετά από καιρό που είχε αφήσει τους Crimson Glory αποφασίζει να ηχογραφήσει προσωπικό δίσκο. Pain το τραγούδι που άκουσα σε ακουστική εκτέλεση και τα συναισθήματα έντονα. I smell your sexy fear έγινε το σλόγκαν μου. Περίμενα να μεγαλουργήσει, όπως και πολλοί ακόμα θαυμαστές του. Με την επανασύνδεση των Crimson Glory χάρηκα ακόμα περισσότερο. Δεν τους είδα Live στην Αθήνα. Από ότι έμαθα ο Midinght ήταν τόσο λιώμα που διάβαζε τους στίχους μέσα από ένα χαρτί. Τα πράγματα δεν κύλησαν έτσι όπως θα ήθελα. Η δημιουργικότητα αυτού του μεγάλου καλλιτέχνη δεν ξαναβρήκε διέξοδο.

Πάει καιρός που πέθανε. Γύρω στις δεκαπέντε μέρες. Το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι αυτή η μικρή αναφορά. Μήπως και τον μάθουν δυο τρία άτομα παραπάνω, μήπως και ψάξουν τα τραγούδια του στο youtube. Ίσως και άλλοι ερωτευτούν με το lonely Και το dream dancer. Μπορεί βέβαια να κράξουν και με το queen of the masquerade, να χτυπηθούν με το masque of the red death, να ταξιδέψουν με το azrael και το dark places. R.I.P Midnight. Η φωνή σου δεν θα ξεχαστεί

Σάββατο 27 Ιουνίου 2009

Bayley > Dickinson?



Είδατε το βίντεο φαντάζομαι. Το έβαλε ο τύπος για να αποδείξει ότι ο Bayley είναι καλύτερος τραγουδιστής από τον Dickinson. Ο ίδιος ο Bayley να το έβλεπε θα είχε λυθεί στα γέλια. Πόσα να αντέξω ο άνθρωπος; Μήπως κάποια στιγμή δω και τον Πάριο να τραγουδάει δεν γυρίζω πίσω και να έχει στο μπάσο τον Steve Harris? Μήπως αν πραγματοποιηθεί αυτός ο εφιάλτης θα κάνει κάποιος βίντεο το συγκεκριμένο τραγούδι για να αποδείξει ότι είναι καλύτερο από το Rime of the ancient mariner? Τίποτα πιο σουρεαλιστικό από την πραγματικότητα τελικά.

Τρίτη 23 Ιουνίου 2009

Flight 666


Οι Μaiden μας είχαν συνηθίσει μετά τις τελευταίες τους δισκογραφικές δουλειές να βγάζουν είτε κανένα ζωντανό δίσκο ή μια συλλογή με τις καλύτερες τους επιτυχίες ενίοτε και τα δύο ταυτόχρονα. Μέσα στο παιχνίδι του εύκολου κέρδους είναι και αυτά. Συνήθως εξυπηρετούν νέους θαυμαστές του συγκροτήματος που δεν έχουν επαρκείς γνώσεις για το παρελθόν τους. Το καλό από αυτές τις κινήσεις ήταν οι δύο περιοδείες που έκαναν βγαλμένες από την εποχή του 1980. Στην πρώτη τους είχα παρακολουθήσει. Έπαιξαν τραγούδια μόνο από τα τέσσερα πρώτα άλμπουμ τους και τα έσπασαν όλα. Από τις καλύτερες συναυλίες που έχουν γίνει ποτέ. Η δεύτερη περιοδεία ονομάστηκε Somewhere back in time tour και ακουγόταν πολλά υποσχόμενη. Φαντάστηκα ότι θα έπαιζαν τραγούδια μόνο από τη λεγόμενη μεσαίο περίοδο τους. Βλέπε Powerslave, Somewhere in time, Seventh son of a seveth son, No prayer for the dying. Για τους δηλωμένους φαν θα ήταν ότι καλύτερο να ακουγόταν τραγούδια όπως το infinite dreams και άλλα πολλά. Τελικά επέλεξαν να μην εστιάσουν μόνο σε αυτούς τους δίσκους. Ήθελαν η περιοδεία να μοιάζει πχ με την World Slavery Tour. Τότε έπαιζαν και τα παλιά τους. Iron Maiden, Halloweed be thy name κτλ. Αυτός ήταν και ο λόγος που δεν κατέβηκα Αθήνα να τους δω. Με την προηγούμενή τους είχαν ανεβάσει ψηλά τον πήχη. Δεν πειράζει. Για αυτό υπάρχει και η ταινία να πάρουμε μια γεύση και από αυτή την περιοδεία.

Ξεκινάει από Ινδία, περνάει από Μαλαισία, Ιαπωνία, και καταλήγει στην Αμερική που έγιναν και οι περισσότερες συναυλίες. Έχουν μια αδυναμία ιδιαίτερα στο κοινό της Νότιας Αμερικής. Ο Μια κάμερα ακολουθάει το συγκρότημα στο πρώτο μέρος της Somewhere back in time tour.Dickinson έχει ηχογραφήσει εκεί live δίσκο στην προσωπική του καριέρα το ίδιο πρόσφατα και οι Maiden. Ένα μικρό ντοκυμαντέρ παρακολουθούμε και όχι ένα reality. Δεν αφορά σε μεγάλο βαθμό τις προσωπικές ζωές των μελών του συγκροτήματος, τις σχέσεις μεταξύ τους. Σε ένα τέτοιο εγχείρημα ελοχεύει ο κίνδυνος της απομυθοποίησης. Πρόσφατο παράδειγμα οι Metallica και το Some kind of monster. Χάρηκε κανείς που τους είδε σε τόσο προσωπικές στιγμές; Ο Mustaine έχει ξεπεράσει την ντροπή που υπέστη; Οι Maiden δεν κάνουν το ίδιο σφάλμα. Το Flight 666 είναι κυρίως μουσική ταινία. Μεταφέρει την αδρεναλίνη που επικρατεί στις συναυλίες και από την μεριά του συγκροτήματος αλλά και του κοινού. Αμφίδρομη σχέση που γενικά σαν κοινό την αγνοούμε αλλά λειτουργεί εξαιρετικά και ας μην το συνειδητοποιούμε άμεσα.

Η κάμερα τους ακολουθεί και εκτός συναυλιών αλλά το κάνει διακριτικά. Ακόμα και η εμφάνιση των τριών παιδιών του Harris δεν είναι προσβλητική για τον ίδιο. Κρατάνε καλά τις αποστάσεις από το μελό όπως στην σκηνή που ο Harris είναι άρρωστος αλλά παίζει κανονικά στη συναυλία, από το υστερικά χαζοχαρούμενο και από το δήθεν τέλειο κλίμα, από τα πάντα. Όλα τα κομμάτια της περιοδείας περνάνε μπροστά από τα μάτια μας με τον λιγότερο επώδυνο τρόπο. Σημαντικό ρόλο παίζουν και οι άνθρωποι που δουλεύουν πολύ πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας όπως οι μάνατζερ και οι τεχνικοί. Τα μέλη του συγκροτημάτος λένε ελάχιστα λόγια ο ένας για τον άλλο για να αποκτήσουμε μια καλύτερη εικόνα. Πάνω κάτω βέβαια τα όσοι έχουμε διαβάσει συνεντεύξεις τους τα γνωρίζουμε.

Κορυφαίες σκηνές χαβαλέ και αστείρευτης πλάκας μέσα στο αεροπλάνο. Φτιάχτηκε ειδικά για την περίσταση και για να υπάρχει η άνεση να παίξουν ζωντανά σε μέρη που ήταν απαγορευμένα για οικονομικούς λόγους. Πιλότος ο Dickinson. Τόσοι παλαβοί σε ένα αεροπλάνο μόνο πανικό μπορούν να προκαλέσουν. Ο Murray πετυχημένα είπε ότι είχαν να ταξιδέψουν μαζί με το crew από το 1981. Μόνο που τότε υπήρχε μόνο ένας άνθρωπος σε αυτό. Η καλή διάθεση κυριαρχεί και η παρακολουθήση της ταινίας είναι ευχάριστη. Στις Η.Π.Α εμφανίζονται ο Lars Ulrich, o Morello, ο Kerry King. Κάπου εκεί ποζάρει και ο Chris Jericho παρέα με τον Smith. Θα αρχίσω να είμαι θαυμαστής του τελικά. Ένα μεγάλο πάρτυ είναι όλη η φάση.

Η ουσία βέβαια είναι μία. Η συναυλία, η ένταση πριν από αυτή και η γιορτή μετά το τέλος. Πάντα απορούσα πως γίνεται να μην βαριούνται να παίζουν σε κάθε συναυλία τα ίδια τραγούδια, να λένε πάνω κάτω τις ίδιες ατάκες, να κάνουν παρόμοιες κινήσεις. Η μόνιμη απάντηση ήταν ότι κάθε συναυλία διαφέρει επειδή το κοινό είναι διαφορετικό. Μετά το τέλος του Flight 666 ασπάστηκα αυτή τη θεωρία. Οι αντιδράσεις του κόσμου είναι που κάνουν τη διαφορά. Αλλιώτικες κουλτούρες, αλλιώτικοι πολιτισμοί. Άλλοι πιο διαχυτικοί, άλλοι μαζεμένοι. Ξεχωρίζει με διαφορά το κοινό της Νότιας Αμερικής. Εκδηλωτικοί σε παρασύρουν με το ρυθμό τους. Σαν να παρακολουθούν αγώνα ποδοσφαίρου. Αυτό είναι και το καλύτερο σημείο της ταινίας. Οι συναυλίες σε Μεξικό, Κολομβία, Βραζιλία, Αργεντινή, Κόστα Ρίκα. Άνθρωποι που γυαλίζουν τα μάτια τους επειδή δεν έχουν δει ποτέ το αγαπημένο τους συγκρότημα από κοντά. Πλήρης αποθέωση. Η μπογιά των Maiden κρατάει ακόμα. Πενηντάρηδες και βάλε πλέον συνεχίζουν να σκορπούν συγκινήσεις και να χαίρονται αυτό που κάνουν. Όλη τους η πορεία μπορεί να συνοψιστεί σε εκείνα τα λίγα λεπτά από την Κολομβία. Δύσκολες κοινωνικές συνθήκες, η παρουσία του στρατού είναι έκδηλη στη χώρα. Τα παιδιά εκεί ονειρεύονται μια διαφορετική ζωή. Με το τέλος της συναυλίας η κάμερα ζουμάρει σε δύο δακρυσμένους θεατές. Για δύο ώρες κατάφεραν να ξεφύγουν, να ξεχάσουν την καθημερινότητά τους, να ταξιδέψουν με το μυαλό. Σκηνή απείρου κάλλους.

Η ταινία τελειώνει με το Always look on the bright side of life. Όπως πάντα. Το συναίσθημα είναι ίδιο με αυτό μετά από κάθε συναυλία. Είσαι χαρούμενος, αλλά δεν αρκεί. Θέλεις να δεις λίγο παραπάνω από το αγαπημένο σου συγκρότημα. Όσο και να δεις όμως δεν θα χορτάσεις. Κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν ότι και αυτή η κίνηση είναι μια ακόμα αρπαχτή. Οι ίδιοι είναι που ό,τι και να κάνουν οι Maiden θα φέρουν αντιρρήσεις. Ας δεχτώ και αυτό. Ας συμπληρώσω όμως ότι είναι η καλύτερη αρπαχτή που έχω δει ποτέ. Το σύνθημα παραμένει ίδιο από το 1980. Up the irons. Και έτσι θα παραμείνει για καιρό ακόμη.

Δευτέρα 1 Ιουνίου 2009

Η ιστορία ενός ξεπεσμένου μεταλλά

Με λίγα λόγια και πολλά video

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα παιδί που μεγάλωνε με τις μουσικές του mtv. Green day, Therapy, Offspring, Nirvana, Pearl Jam, Blur. Κάποια στιγμή αποφάσισε να ανέβει επίπεδο στην σκληρότητα της μουσικής. Έτσι δανείστηκε ένα cd από κάποιον συμμάθητη της αδερφής του.



Μετά ο άγνωστος εκείνος συμμαθητής του έδωσε και ένα δεύτερο δίσκο



Kαπού εκεί ήρθε η ώρα για τις πρώτες του αγορές.





Δεν είχε ακόμα συνηθίσει το νέο είδος μουσικής και προτιμούσε τις μπαλάντες. Λογικό ήταν το επόμενο cd να του φανεί κάπως άγριο.



To έριξε σιγά σιγά στα πιο μελωδικά.



Το power metal τελικά του πήγαινε



Ήρθε η ώρα να βάλει και πιο thrash στοιχεία



Ανακάλυψε και συγκροτήματα που δεν τον τρέλαιναν αλλά είχαν κάποιες εκλάμψεις. Κυρίως οι δεύτεροι.





Γούσταρε πολύ κάποια συγκροτήματα. Δυστυχώς τότε δεν ήξερε ότι ενώ είχαν όλα τα φόντα να κάνουν τεράστια καριέρα θα διαλύονταν πολύ νωρίς





Κάποια στιγμή του άρεσαν και τα πιο κάφρικα







Βρήκε τους νέους Μεσσίες του,





Aφού πρώτα είχε ακούσει τον καλύτερο δίσκο όλων των εποχών



Έκανε και αγορές άγνωστων συγκροτημάτων που του βγήκαν ενδιαφέρουσες





Δεν ήθελε να αφήσει παραπονεμένη την Ελληνική σκηνή







Από τα περιοδικά έμαθε ενδιαφέρουσες γνωστές και άγνωστες μπάντες









Έχουμε πολλά ακόμα μέχρι τον ξεπεσμό του. Συνεχίζεται.


Δευτέρα 6 Απριλίου 2009

Αναμνήσεις metal invaderικές


Μεσημεράκι σήμερα. Έψαχνα κάτι στο σκοτεινό δωμάτιο. Πλέον εκεί υπάρχουν μόνο βιβλία, περιοδικά, κάτι μπίλιες που έπαιζα μικρός και ο σταυρός από την βάφτιση μου. Ας πούμε κάτι σαν προσωπικά κειμήλια. Ψάχνω ψάχνω και τι βρίσκω; Κάτι άσχετο. Κάτι που αγνοούσα την ύπαρξη του. Καλύτερα την είχα ξεχάσει εδώ και καιρό. Βλέπω έναν φάκελο και μέσα είχε όλες τις κριτικές από το περιοδικό metal invader. Από ένα σημείο και μετά κυκλοφορούσαν σε διαφορετικό ένθετο. Οι κριτικές ήταν από τις αγαπημένες στήλες των αναγνωστών και σωστά σκέφτηκαν να τις έχουν ξεχωριστά ώστε να είναι πιο εύκολη η πρόσβαση. Πρώτο τεύχος γράφει Ιούνιος 1998. Ούτε καν τα δεκαπέντε δεν είχα κλείσει. Τελευταίο Αύγουστος 2000. Από εκεί και πέρα το περιοδικό μας εγκατέλειψε χωρίς να μάθω ποτέ τους ακριβείς λόγους. Οικονομικοί θα ήταν αλλά δεν πειράζει.

Από μια στιγμή σου ξεπετάγονται χίλιες εικόνες. Πως περπατούσα συχνά πυκνά όλο τον δρόμο για να βρω ένα περίπτερο που να το έχει. Ποτέ δεν ρωτούσα πότε θα ερχόταν ή αν υπάρχει ήδη.Θεωρούσα ότι χανόταν η μαγεία της αναζήτησης. Στα κενά ανάμεσα στο σχολείο και στα ιδιαίτερα να τρέχω να αγοράσω το αγαπημένο μου περιοδικό. Κάτι που θα με έκανε να ξεχνιόμουν. Διαβάζοντας τώρα τις κριτικές μου φαίνονται κάπως αστείες. Όλους αυτούς που έγραφαν τότε τους είχα κάτι σαν θεούς. Πλεόν πιστεύω πως άνετα μπορεί να γράψει ο καθένας παρόμοια σχόλια. Πιο πολύ ήταν του στυλ: οι άρχοντες επέστρεψαν με έναν δίσκο βγαλμένο από τα παλιά αλλά και με αρκετές μοντέρνες δόσεις.(Μοντέρνες του 1998 παρακαλώ). Έχει ο δίσκος δέκα τραγούδια που τα 5 είναι δυνατά, τα άλλα τρία μπαλάντες και τα άλλα δύο ξεφεύγουν από ότι έχουμε συνηθίσει και θέλουν ανοιχτό μυαλό. Α καλά ας μην ξεχάσω και τα αγαπημένα μου. Χιλιάδες τόνοι μεταλλικής τεστοστερόνης ξεχύθηκαν από τα ηχεία μου(αυτό άνετα μπαίνει σε δίσκο των Manowar), τα ατελείωτα γδαρσίματα και οι ασύγκριτοι γδούποι απογειώνουν το κοινό, τα στακάτα μπάσα και τα ντραμς θύελλα μας ταξιδεύουν σε άλλες διαστάσεις, τα τσιριχτά φωνητικά διαδέχονται τα brutal και γοτθικά με απίστευτη μαγεία. Πολύ γέλιο ρε σεις. Είχα γράψει και ένα παρόμοιο άρθρο για την ιστορία της metal μουσικής στο περιοδικό του σχολείου. Εκείνο που θυμήθηκα σήμερα ήταν ότι για το δεύτερο τεύχος είχα ετοιμάσει δύο κριτικές για το Powerplant και το Something wicked this way comes. Πραγματικά δεν θυμάμαι τι έγραφα. Θυμάμαι ότι έγραψα μια σελίδα Α4 και για τα δύο(από τότε ήμουν φαφλατάς) και ότι τα βαθμολόγησα με 9.5 και 9 αντίστοιχα. Ναι ναι έβαζα και βαθμούς τότε. Τώρα βασικά θα έλεγα ότι το ένα είναι χιλιοακουσμένο και το άλλο ελαφρώς ποζεράδικο και ανύπαρκτο αλλά τι σημασία έχει.

Περιττό να πω τι χαμόγελα έσκασα όταν διάβαζα τις κριτικές. Η μία μιλούσε για ένα συγκρότημα με ωραίο ήχο και επικεντρωνόνταν στο γεγονός ότι τα μέλη του φορούσαν μάσκες. Το ντεμπούτο τους ήταν πάρα πολύ καλό και το μέλλον τους φαινόταν λαμπρό. Ναι οι Slipknot ήταν. Άλλη καινούρια μπάντα στο επόμενο τεύχος. Αυτοί είναι κάπως nu metal αλλά με πιο προσωπικό ήχο και με μεγάλο εύρος στα φωνητικά. Κάποιοι system of a down αν τους έχετε ακουστά. Έψαξα να βρω καμιά κριτική που θα έθαβαν καμιά πλεόν γνωστή μπάντα αλλά δεν βρήκα. Εξάλλου το Invader ήταν καλό στις κριτικές. Όχι σαν το πεταμένο το Hammer. Νέες κυκλοφορίες επίσης: Better than raw, Diabolus in musica, Chemical Wedding, Dreaming Neon Black, Excalibur,Virtual XI. Τα εκθείαζαν όλα και έτρεχα να τα αγοράσω σαν παλαβός.

10 χρόνια πίσω. Να κυκλοφορώ όλη μέρα με τα μαύρα, χειμώνα καλοκαίρι. Να σκοτωνόμαστε για το αν οι Blind Guardian είναι καλύτεροι από τους Helloween ή για το αν το Question of Heaven είναι ύμνος ή όχι. Ωραία χρόνια. Να διαβάζω κάτι στίχους στο πρώτο πρώτο metal invader που αγόρασα και να τρομάζω. Είχε συνέντευξη Dickinson για αυτό το πήρα. Σε μια κριτική, πριν ακόμα τις βάλουν σε ξεχωριστό ένθετο, ένα συγκρότημα έγραφε κάτι στίχους τύπου το μισό μου κεφάλι έχει σαπίσει, περιμένω να πιω το γαμημένο σου αίμα. Σατανιστές σκέφτηκα. Ήταν στην μόδα και ο Κατσούλας αν δεν κάνω λάθος. Που να ήξερα ότι δέκα χρόνια μετά το συγκεκριμένο τραγούδι θα μου ανέβαζε την διάθεση. Να πηγαίνουμε στις συναυλίες πριν καν έρθει το συγκρότημα και να ανυπομονώ να βγει το καινούριο περιοδικό για να διαβάσω την ανταπόκριση. Λες και δεν ήμουν μέσα και δεν ήξερα τι έγινε.

Ωραίες εποχές θα το ξαναπώ. Δεν θα μπορούσα να τις ζω και τώρα αλλά δεν μετανιώνω ποτέ. Όποτε βλέπω στον δρόμο κανέναν πιτσιρικά με μπλουζάκι Iron Maiden το χαίρομαι και χαμογελάω σαν ηλίθιος. Χιλιάδες όμορφες σκέψεις βασισμένες σε κριτικές γραμμένες σε κακής ποιότητας χαρτί. Για να πω και τον πόνο μου μιλάω για στιγμές που κανένα metal observer δεν θα μπορούσε να χαρίσει ποτέ. Όπως είχε πει και ο Ηalford σε μια παλιά του συνέντευξη ''rock hard ride free you metal invaders''. Ευχαριστώ για τις όμορφες αναμνήσεις.

Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2008

Guitar Hero

Πρώτα από όλα θέλω να ευχαριστήσω τους γονείς μου που με έφεραν στην ζωή και που μου αγόρασαν το playstation 3. Να ευχαριστήσω επίσης και την sony γιατί χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχε η κονσόλα. Τέλος θα ευχαριστήσω και το παιχνίδι guitar hero που έκανε ένα όνειρο μου πραγματικότητα.

Μου έδωσαν και μια κιθάρα. Την πέρασα γύρω από το λαιμό μου, ένιωσα έτοιμος να ροκάρω με ανελέητο ρυθμό αλλά μπα. Τίποτα. Είχε ένα ελάττωμα. Πάτησα το κουμπί, το ps3 θα έπρεπε να την αναγνωρίσει αλλά μάταια. Ξενέρωμα. Ευτυχώς έπαιζε και με το χειριστήριο. Τώρα θα μου πείτε γίνεσαι ροκ σταρ πατώντας L1,R1 και θα έχετε δίκιο αλλά γραμμένους σας έχω. Επίπεδο δυσκολίας easy. Τι να κάνω, δεν γεννήθηκα Satriani. Σκούρα τα πράγματα στην αρχή. Τρια κουμπιά όλα και όλα αλλά εγώ ασυγχρόνιστος. Βέβαια όπως θέλουν να λένε και όλοι οι σύγχρονοι αμπελοφιλόσοφοι όταν θέλεις να γίνεις κάτι θα το πετύχεις. Είχαν δίκιο τελικά. Μόνο στο playstation όμως και μόνο στο εύκολο επίπεδο. Κάνω λίγη εξάσκηση και μέσα σε μια μέρα ξεκίνησε η καριέρα μου.

Δοκιμαστικά για αρχή. Βγάζω για πλάκα τα τρία από τα τέσσερα και ξεκινάει η λαμπρή μου καριέρα. Ήδη έχω αρχίσει να ψωνίζομαι. Σιγά το τραγούδι το school's out. Με την πρώτη το έπαιξα. Γελοίο. Το barracuda των heart είναι κλάσεις ανώτερο. Τα εύκολα τραγούδια δεν τα ακούω πλέον. Είμαι γεννημένος για τα δύσκολα. Κέρδισα τον slash και τον morello σε διαγωνισμό κιθάρας. Τζαμάραμε μαζί στο welcome to the jungle και στο bulls on parade. Σε μια εμφάνιση έπαιξα slipknot και καπάκι muse. Αυτό ούτε στα καλύτερα μου όνειρα δεν μπορούσα να το φανταστώ. Tenacious d, kiss, killers, black sabbath,disturbed, sex pistols, cream, δεν άφησα κάτι άπαiχτο. Η μεγάλη κόλαση ήταν το the number of the beast. Να έμπαινε κανένας μέσα στο σπίτι να με έβλεπε να χτυπιέμαι κρατώντας ένα χειριστήριο και θα έχανε πάσα ιδέα. Τώρα με περιμένουν οι slayer. Κακά τα ψέματα. Η μουσική σκηνή με χρειάζεται. Έχω λαμπρό μέλλον. Οι γειτονές μου δεν πρέπει να ενοχλούνται από την μουσική. Πρέπει να είναι περήφανοι που μένουν δίπλα σε έναν σταρ.

Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2008

AFRAID TO SHOOT STRANGERS

Και κάπου εδώ μπορούμε να συζητήσουμε για την μαγεία της τέχνης. Ένα τραγούδι γράμμενο για την φρίκη του πολέμου και τα συναισθημάτα του πολεμιστή που πρέπει να σκοτώσει συνανθρώπους του. Δεν θα μπορούσε να είναι όμως πιο επίκαιρο σε αυτές τις μέρες που ζούμε. Αυτή είναι η δύναμη της μουσικής, της λογοτεχνίας, του κινηματογράφου των τεχνών γενικά. Να είναι διαχρονικές και να μην περιορίζονται σε στενά πλαίσια. Το άκουγα στο ραδιόφωνο ενώ παράλληλα η τηλεόραση έδειχνε πλάνα από τις πορείες και τις καταστροφές. Δεν θέλω να πάρω θέση. Ο καθένας έχει εκφράσει τις διαφορετικές του απόψεις. Από τον αστυνομικό που ήταν σε άμυνα, από τον αγανακτισμένο κόσμο που δεν ανέχεται άλλο την κατάσταση, από τους εμπόρους που έχασαν την περιουσία τους, από τους συναδέλφους του που δεν ασχολούνται με τις υλικές ζημιές από την στιγμή που χάθηκε μια ανθρώπινη ζωή.

Καθένας έχει τα δίκια του. Όσοι διαβάζουν το blog μου(εσείς οι δυο) πάνω κάτω γνωρίζουν τις απόψεις μου. Εμένα πάλι μου ήρθε στο μυαλό μια ρομαντική έως ουτοπική σκέψη. Αν ο αστυνομικός είχε ακούσει ποτέ αυτό το τραγούδι, αν ένιωθε τους στίχους στο πετσί του, αν είχε αφεθεί στις κιθαριστικές μελωδίες θα είχε πυροβολήσει το παιδί; Μήπως θα το σκεφτόταν πολύ πριν τραβήξει το πιστόλι; Γιατί να μην μπορούμε να γίνουμε όλοι καλύτεροι άνθρωποι βιώνοντας την τέχνη; Γιατί να μην σεβόμαστε τους γύρω μας όσο διαφορετικοί και αν είναι;