Μόδα, κοινωνική δικτύωση, ηλιθιότητα

Προσοχή αναγνώστη ακολουθεί ανάρτηση τριλογία που ίσως σε θίξει.

Μόδα λοιπόν ή αλλιώς εκμηδενισμός προσωπικότητας και καταπάτηση γούστου. Ακούς τις μουσικές που προστάζει η εποχή, φοράς τα ρούχα που επιλέγουν οι άλλοι ακόμα και αν δεν σου αρέσουν γενικώς ζεις με επιλογές που σου καθορίζουν άλλοι.

Κοινωνική δικτύωση ώστε να έχεις έναν ευρύ κύκλο γνωριμιών, να καθορίζεις το επίπεδο της ευτυχίας με γνώμονα το πλήθος των ανθρώπων που σε παίρνουν για καφέ καθημερινά ακόμα και αν τους κράζεις στον επόμενο καφέ. Αυταρέσκεια, ματαιοδοξία και...

Ηλιθιότητα. Δεν χωράει πολύ ανάλυση εδώ. Όλοι έχουμε συναντήσει ηλίθιους ανθρώπους σε πολλούς τομείς έχουμε συμπεριφερθεί και εμείς όμοια αλλά τουλάχιστον το αναγνωρίζουμε και δεν το επικροτούμε.

Σοβαρό θέμα δεν έχω να θίξω και ούτε με έπιασαν τάσεις για κριτική. Απλά είδα στο πιο δημοφιλές σάιτ κοινωνικής δικτύωσης μια μόδα που φανερώνει το μεγαλείο της ηλιθιότητας. Για πέντε μέρες είπαν να βάλουν όλοι φωτογραφίες από αγαπημένους παιδικούς ήρωες για να μην υπάρχουν στο fb ανθρώπινες φωτογραφίες. Προσπερνάω ότι πήξαμε στη Σαντιμπελ, στην Τινκερμπελ, στην μπεσαμελ και δεν είδα πουθενά το Μάμρα, το Σρέντερ, το Τζόκερ και σχολιάζω κάτι άλλο.Προσπερνάω ακόμα ότι όταν έβαλα τη φωτογραφία του γίγαντα pennywise πριν χρόνια όλοι με κράζανε και μου λέγανε να βάλω μια δική μου.Τώρα θα σχολιάσω σίγουρα.

Δεν θέλουμε ανθρώπινες φωτογραφίες λοιπόν βάζουμε στο προφίλ μια από καρτούν και αγνοούμε ότι οι άλλες 295 που έχουμε μας δείχνουν στην παραλία, στη χθεσινή έξοδο, σε αισθησιακές πόζες (τρομάρα μας) και ότι πιθανότατα η Μενεγάκη έχει φωτογραφηθεί λιγότερες φορές. Η πλειονότητα εκεί μέσα έχει επιδοθεί σε οικειοθελές φακέλωμα και έχει την εντύπωση πως αντιδρά και πως προκαλεί εντύπωση. Λίγακι αντίσταση και αντίδραση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν ιδιαίτερα όταν εφαρμόζεται για ανούσιο σκοπό.

Δεν λέω μπορείς να ισχυριστείς αγαπητέ αναγνώστη πως είναι καθαρή πλάκα και πως έχω χάσει το χιούμορ μου. Δεν πειράζει πάνε άλλαξε τη φωτογραφία στο προφίλ σου, βάλε αυτή του Λούκυ Λουκ και χαράματα Σαββάτου βάλε καμιά πενηνταριά από τη σημερινή σου έξοδο για να μας δείξεις πόσο τέλεια παρέα έχεις. Σε λυπάμαι αγαπητέ αναγνώστη...

Δήμαρχος Θεσσαλονίκης ο Μπουτάρης

Με πολύ κόπο και βάσανο. Όσο για αυτόν
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει. Αιωνία του η μνήμη. Ήταν κακός άνθρωπος.

Τον θυμάστε;

Δεν σας λέει κάτι η φάτσα του; Πιθανότατα θα σας πει κάτι το όνομα Ασημάκης Κατσούλας. Ούτε αυτό σας λέει κάτι; Μάλλον είστε μικρής ηλικίας ή τόσο μεγάλης που η μνήμη σας έχει αρχίσει να κάνει κενά. Ο άνθρωπος αυτός που λέτε πριν πολλά χρόνια μαζί με το συνεργό του Μάνο Δημητροκάλη είχαν ταράξει τα νερά της Ελληνικής κοινωνίας. Είχαν φτάσει σε σημείο να γίνουν και επεισόδιο στην Ανατομία ενός Εγκλήματος. Είχαν γίνει γνωστοί ως σατανιστές της Παλλήνης. Είχαν διαπράξει μια σειρά από φόνους και τους δικαιόλογησαν λέγοντας πως είναι λάτρεις του Σάτανα και εκτελούσαν διατάγες του. Όταν τους συνέλαβαν προσπάθησαν να ρίξουν ο ένας στον άλλο την ευθύνη για κάθε φόνο αλλά απέτυχαν και τιμωρήθηκαν αμφότεροι με δις ισόβια και ταυτόχρονα συνειδητοποίησαν πως δεν θα έβγαιναν ποτέ ξανά από τη φυλακή. Α ναι, ο Κατσούλας ήταν το αφέντικο της όλης υπόθεσης.

Πέρα από τους φόνους έγιναν περισσότερο γνωστοί επειδή εξαιτίας τους μαθεύτηκε στην Ελλάδα η λατρεία του Σατανά. Μέχρι τότε το ευρύ κοινό αγνοούσε την συγκεκριμένη θρησκευτική πεποίθηση και ξαφνιάστηκε πολύ. Μάνες τρέχανε στις εκκλησίες τα παιδιά τους, αγοράζαν κομποσκοίνια, έκαναν τάματα σε κάθε άγιο που υπήρχε. Ο Κατσούλας έγινε συνώνυμο με το Σατανά, έγινε χειρότερος και από το Lavey, ήταν η ενσάρκωση του απόλυτου κακού. Η ακριβής σχέση βέβαια του Κατσούλα με το σατανισμό παραμένει υπερβολικά αστεία.

Μυήθηκε στα κόλπα όταν αγόρασε ένα cd των Ιron Maiden και βγαίνοντας από το δισκάδικο τον πλησίασε κάποιος άγνωστος και τον ρώτησε αν θέλει να γίνουν πραγματικότητα όλοι αυτοί οι υπέροχοι στίχοι. Η ταυτότητα του αγνώστου δεν έχει αποκαλυφθεί πιθανότατα να είναι ο ίδιος ο Αντίχριστος. Ήταν και η περίοδος που ανακάλυπτα τη heavy metal μουσική πως να μη με ρωτήσει η μάνα μου για τους στίχους των τραγουδιών. Δεν γνωρίζω βέβαια αν έγιναν ποτέ πραγματικότητα οι στίχοι του Alexander the Great και αν ο Κατσούλας μεταφέρθηκε στην αρχαία Μακεδονία, ούτε αν ένιωσε τα συναισθήματα ενός ανθρώπου που οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα, ούτε αν πήδηξε τελικά κάποια πόρνη σαν τη Charlotte the Harlot. To σίγουρο είναι ότι απέκτησε υπερφυσικές ικανότητες. Όταν πλησίασε την ιέρεια του, την Μαργιέτη, την εντυπωσίασε βγάζοντας άλατι από την παλάμη του. Πως να μην τον ερωτευτεί αμέσως; Δεν λέω είναι μια χρήσιμη ικανότητα ιδιαίτερα όταν τρως μεσημεριάνο και βαριέσαι να πας στο ντουλάπι να φέρεις το αλάτι αλλά με το Σατανισμό δεν πρέπει να έχει ιδιαίτερη σχέση. Που να έβλεπε και τον Ούρι Γκέλερ να φυτρώνει φασολιές τι θα έλεγε. Το μεγαλύτερο στοιχείο που τους συνδέει με το Σατανισμό ήταν η δολοφονία μιας κοπέλας με τα πρότυπα σατανικής τελετής. Προσποιήθηκαν πως ήταν αστυνόμοι, την έβαλαν στο αμάξι, τη μετέφεραν σε ένα απόμερο μέρος και εκεί τη σκότωσαν χτυπώντας τη με μια βαριά πέτρα στο κεφάλι. Μόνο στην Ελλάδα δυο βαρεμένα παιδιά μπορούν να προκαλέσουν τόσο τρόμο επικαλούμενοι μια άσχετη αιτία. Δυστυχώς αν και πέρασαν πολλά χρόνια από τότε τίποτα δεν φαίνεται να έχει αλλάξει.

Φτάνοντας στο σήμερα θα με ρωτήσετε και με το δίκιο σας ''που τα θυμηθηκες όλα αυτά ρε μπούφο;''. Αν το αναρωτηθήκατε στα αλήθεια δεν μάθατε τις νέες εξελίξεις. Ο Κατσούλας ξαναχτύπησε μέσα από τη φυλακή και κατηγορείται για σεξουαλική παρενόχληση ανηλίκου. Έπαιρνε τηλέφωνα μαζί με ένα συγκρατούμενό του σε δυο κορίτσια ηλικίας 11 και 12 χρονών και τους ζητούσαν να βγάλουν τα ρούχα τους για να τις κάνουν εξετάσεις DNA. Ας ελπίσω ότι δεν θα ρίξει την ευθύνη και για αυτή την πράξη στον Σατανά. Ας ελπίσω ότι όλοι πλέον θα καταλάβουν ότι μιλάμε για ένα ψυχικά άρρωστο άνθρωπο. Στην τελική τον Σατανά τον ίδιο τον ρωτήσατε αν θέλει το όνομά του να είναι συνώνυμο με αυτό του Κατσούλα; Τον βλέπω και αυτόν να το το γυρνάει στο Χριστιανισμό αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση.

Μπαλάντα για μια λυπημένη χώρα

Οι μέρες είναι μαγικές
όταν μπορούμε και γελάμε δίχως φόβο
όταν δεν έχει θάνατο του πρωινού καφέ η κουβεντούλα
οι μέρες είναι φυλακές
όταν η νύχτα πλημμυρίζει βαθμοφόρους
οι μέρες είναι φυλακές
όταν χτυπάνε κάρτα οι βασανιστές

ο χρόνος είναι μαγικός
όταν δεν κρύβονται χαφιέδες στα ρολόγια
όταν γερνάμε σίγουροι με το κεφάλι στο λαιμό μας
ο χρόνος είναι πανικός
όταν ανοίγουν τα ντοσιέ οι στρατοδίκες
ο χρόνος είναι πανικός
όταν μας ζώνει μια τεράστια διαταγή

η πόλη είναι μαγική
όταν φιλιόμαστε στο πάρκο δίχως φόβο
όταν δεν γίνονται έφοδοι στα καφενεία και στους σινεμάδες
η πόλη είναι ασφυκτική
όταν την πνίγουν τα εθνικά ιδεώδη
η πόλη είναι ασφυκτική
όταν ξυπνάμε με εμβατήρια χακί

Η βίαιη αντίσταση είναι η μόνη ελπίδα
σε μια χώρα δίχως ελπίδα και φωνή

sidet buyuleyijidir sidet umutur
umut suz ve sesiz bir
sesiz bir dunada

A Clockwork Orange vs Fight Club

Άλλο ένα θέμα που έχει απασχολήσει κριτικούς και κοινό.Σύγκριση δύο εποχών, ή αλλιώς Stanley Kubrick εναντίον David Fincher.Μπορεί ο δεύτερος να γίνει ο Kubrick της εποχής μας; Είναι η σκηνοθετική του τελειομανία ικανή για να αναγνωριστεί ως ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες;. Είχα διαβάσει και ένα αφιέρωμα σχετικό με το θέμα στο περιοδικό σινεμά. Σύγκριση των ταινιών και των δύο δημιουργών ανάλογα με τη θεματολογία τους.Αναμενόμενο ήταν να χάσει πανηγυρικά ο Fincher σχεδόν σε όλες(τότε δεν είχε βγει βέβαια το zodiac. Τι να κλάσουν και τα Alien μπροστά στο 2001 a space odyssey). Οι μόνες δυο που ήταν κοντά η μια στην άλλη και δεν παρουσίαζαν σημαντικές διαφορές ήταν το κουρδιστό πορτοκάλι και το fight club.. Το Fight Club  το είχα δει παλιότερα και δεν με είχε ενθουσιάσει. Βέβαια δεν θυμόμουν και πολλά για αυτό και αποφάσισα να του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία.Είχα ακούσει από πολλούς και διάφορους ότι και καλά είναι ανώτερο από το κουρδιστό πορτοκάλι αλλά η άποψη των ειδικών όσο να ναι με έβαλε σε σκέψεις. Όπως πάντα λοιπόν ενοικίαση και άμεση θέαση.

Αυτονόητο είναι ότι όσοι δεν έχουν δει καμία από τις ταινίες συνεχίζουν την ανάγνωση με δική τους ευθύνη.Ακολουθεί μια περιληπτική αναφορά στην υπόθεση και των δύο και φυσικά η σύγκριση τους στα νοήματα που θέλουν να πέρασουν και στις εμφανείς τους διαφορές.Ναι θα καταλήξω σε συμπέρασμα για το ποια είναι καλύτερη. Θα έχει ενδιαφέρον.

Α CLOCKWORK ORANGE: Mια παρέα περιθωριακών, αλητών του δρόμου. Τριγυρνάνε στους δρόμους δημιουργώντας μπάχαλο, κάνοντας επιθέσεις, ληστείες, παίρνουν συνέχεια ναρκωτικά. Σου προκαλούν μια μικρή αντιπάθεια δείχνοντας την κακή πλευρά της ανθρώπινης φύσης. Ο αρχηγός τους, ο Alex, σε μια στιγμή θα χάσει τον έλεγχο, θα διαπράξει φόνο και θα φυλακιστεί. Εκεί αρχίζει το ζουμί της όλης υπόθεσης. Μετά από μικρή αναφορά στην κατάσταση του σωφρονιστικού συστήματος, παρουσιάζεται στα μάτια μας η λύση του προβλήματος της βίας, της κακίας. Ο Alex θα υποστεί μια σειρά απάνθρωπων πειραμάτων, με σκοπό να καταστρέψουν κάθε ίχνος βίας που υπάρχει μέσα του. Μετατρέπεται έτσι σε ένα ον ανίκανο να αντιδράσει στις προκλήσεις, χωρίς θυμό και οργή μέσα του. Αυτή κατάσταση του Alex μας προκαλεί οίκτο, αηδία πιο έντονα δηλαδή συναισθήματα από την αρχική αντιπάθεια.


FIGHT CLUB: Κεντρικός ήρωας είναι ένας τυπικός αστός. Ενδιαφέρεται για τα ακριβά ρούχα που έχει στην ντουλάπα του, για τα λεφτά που βγάζει, για μια καλή δουλειά. Μόνο που η όλη κατάσταση είναι αφόρητη και τον πνίγει. Περιφέρεται σαν ζωντανός νεκρός, νιώθει τα ίδια είτε είναι ξύπνιος είτε κοιμάται. Προσπαθεί να βρει παρηγοριά συχνάζοντας σε λέσχες ανθρώπων με ανίατες ασθένειες παριστάνοντας ότι είναι ένας από αυτούς. Ακολουθεί την λογική: για να αισθανθώ καλύτερα θα πρέπει ο δίπλα μου να είναι χειρότερα από εμένα. Επειδή όμως ούτε αυτή η μέθοδος αποδεικνύεται αποτελεσματική, δημιουργεί έναν φανταστικό φίλο, ο οποίος αντιπροσωπεύει όλα όσα θα ήθελε να κάνει και να είναι ο ήρωας μας. Φτιάχνει μια μυστική λέσχη όπου τα μέλη της ξεδίνουν, σκληραγωγούνται, πολλαπλασιάζονται με ταχύτατους ρυθμούς και τελικά δημιουργούν ένα στρατό, έτοιμο να ταράξει την κοινωνική και οικονομική κατάσταση.

Δυο ταινίες λοιπόν με παρόμοια θεματολογία που έχουν σκοπό να προβληματίσουν τον θεατή σχετικά με την κοινωνία που ζει. Δεν λέω καλό, χρυσό το fight club αλλά τελικά δεν είναι το κουρδιστό πορτοκαλί της γενιάς μας. Είναι από τις αριστουργηματικές ταινίες, από αυτές που σε 30 χρόνια θα θεωρούνται κλασικές αλλά ακόμα και τότε το κουρδιστό πορτοκάλι θα είναι πιο κλασικό. Aς προσπαθήσω να τεκμηριώσω την άποψη μου. Στο κουρδιστό πορτοκάλι ο κεντρικός ήρωας, ο Αλεξ, στην ουσία αντικατοπτρίζει δυο μορφές της κοινωνίας. Η πρώτη είναι εκείνη που δεν είναι παραδεισένια. Το κακό υπάρχει, ζει δεν είναι κυρίαρχο αλλά είναι σημαντικό της στοιχείο. Υπάρχουν οι άνθρωποι που θέλουν να εκμεταλλευτούν τον συνανθρωπό τους, είναι εγωιστές, ενδιαφέρονται για το συμφέρον τους και μόνο. Η δεύτερη είναι η ευνουχισμένη κοινωνία. Αποτελείται από άτομα που έχουν πειστεί ότι για το καλό τους, για την ασφάλεια τους, για την ήσυχη διαβίωση τους θα πρέπει να χάσουν κάθε στοιχείο της προσωπικότητας τους, να μετατραπούν σε άβολα όντα, σε εκπαιδευμένα ρομποτάκια. Το Fight Club από την άλλη δείχνει μια άλλη πλευρά. Εκείνη που οι άνθρωποι ενδιαφέρονται μόνο για υλικά αγαθά, για την δημόσια τους εικόνα. Είναι αδιάφοροι για ότι συμβαίνει γύρω τους, δεν θέλουν να εκφράσουν τον θυμό τους. Χαρακτηριστική είναι η σκήνη, όπου τα μέλη του fight club βγαίνουν στον δρόμο θέλοντας να μπλέξουν σε καυγά και δεν μπορούν να τα καταφέρουν γιατί ο κόσμος προσπαθεί με κάθε τρόπο να τον αποφύγει. Τελικά η επανάσταση θα γίνει γνωρίζοντας καλύτερα τον εαυτό μας και βγάζοντας έξω τα δυναμικά μας στοιχεία. Αυτό που ξεκίνησε από έναν άνθρωπο κατέληξε σε μια στρατιά χιλιάδων ανθρώπων αποφασισμένων να αλλάξουν ριζικά την ζωή του τόπου τους.

Μέχρι εδώ ίσως να θεωρούσα και τις δυο ταινίες ισάξιες. Το κουρδιστο πορτοκαλι όμως θα κερδίσει κατα κράτος στο φινάλε. Νομίζω ότι είναι η μόνη ταινια του Kubrick που δίνει ξεκάθαρες απαντήσεις. Στο φινάλε της ταινίας, βλέπουμε γεμάτο με τραύματα, ξαπλωμένο σε ένα κρέβατι.Το σαρκαστικό του χαμόγελο όμως τα λέει όλα, όλα αυτά που διστάζουμε να παραδεχτούμε. Μια κοινωνία που υπάρχει το έγκλημα, η παρακμή, η αδικία είναι προτιμότερη από εκείνη που απουσιάζουν όλα τα παραπάνω αλλά και κάτι πολύ βασικότερο. Η προσωπικότητα των ανθρώπων. Χάνοντας την προσωπικοτητα μας, χάνουμε και την υπόσταση μας, τον λόγο ύπαρξης μας. Ποιος θέλει να ζει σε μια κατευθυνομενη κοινωνια; Που άλλοι ορίζουν την ζωή του; Που δεν έχει την δύναμη να αντιδράσει; Καλύτερα να ζεις σε μια κοινωνία που υπάρχει και η εγκληματικότητα(που δυστυχώς το μόνο μέρος που θα σταματήσει να υπάρχει είναι μια ουτοπική κοινωνία) παρά σε μια που δεν ξεχωρίζουν οι άνθρωποι μεταξύ τους γιατί όλοι είναι όμοιοι.

Ας πω τώρα τι δεν μου άρεσε στο Fight Club. Όλη η προσπάθεια για αλλάγη της κοινωνίας, είναι κομμάτι της φαντασίας του αφηγητή. Στην αρχή παρουσιάζεται σαν όλα εκείνα που θα ήθελε να είναι ο άνθρωπος αλλά διστάζει να τα εφαρμόσει. Δυστυχώς όμως όταν μαθαίνει την αλήθεια ο πρωταγωνιστής, μετανιώνει και προσπαθεί να αποτρέψει την επαναστάση. Δηλαδή η αλλαγή της κοινωνίας δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια σκέψη ενος διεστραμμένου μυαλού. Το καθαρό μυαλό, που οριζει και την σωστή σκέψη, δεν την θέλει. Το τέλος της ταινίας ήταν κατώτερο από όλη την υπόλοιπη. Δίνει μάχη για να σκοτώσει το alter ego του, τον Tyler Durden, και τελικα το καταφέρνει. Καταδικάζει δηλαδή τις σκέψεις του άλλου του εαυτού, παρόλα αυτά στέκεται μπροστά στο παράθυρο και καμαρώνει το δημιούργημα του. Την πτώση των εταιρείων. Είναι πραγματικά μια από τις ομορφότερες σκηνές που έχω δει ποτέ, αλλά δεν ταιριάζει σεναριακά. Λεπτομέρεια βέβαια αλλά όταν μιλάμε για σύγκριση με το κουρδιστό πορτοκάλι, πρέπει να τις κοιτάμε και αυτές.

Οι συγκρίσεις μπορούν να συνεχιστούν σε πολλούς τομείς. Ρεαλιστικό το πορτοκάλι χωρίς να προσπαθεί να υπερτονίσει τις καταστάσεις, στυλιζαρισμένο και ελαφρά ωραιοπαθές το fight club. Παίζει ρόλο εδώ και η διαφορά στις χρονολογίες των δύο ταινιών. Οι πρόσφατες πάσχουν από έλλειψη ειλικρινείας και προτιμάνε να εντυπωσιάσουν με χίλιους δυο τρόπους. Εύκολη λύση λοιπόν στη μία περίπτωση, δύσκολη στην άλλη. Κάτι σαν το δρόμο της αρετής και της κακίας. Όπως και να έχει σε κάθε περίπτωση θα προτιμήσω την αντισυμβατική ματιά και όχι την γυαλισμένη. Clockwork orange λοιπόν και τα μυαλά στα κάγκελα.

Columbine και στην Αθήνα

Σε σχολείο και όχι σε σχολή. Έτσι για να αρχίσει να τρέμει και η κυρά Μάρω που το ανηψάκι της είναι μαθητής της δευτέρας δημοτικού. Σχολείο πάει και αυτό. Ψυχολόγηση πλέον γίνεται μόνο από το πρόσωπο. Θα μπαίνεις μέσα στον γιατρό θα βλέπει την φάτσα σου και θα κρίνει αν έχεις ανάγκη από φάρμακα. Ποιος ευθύνεται; Ποιος άλλος. Τα βιντεοπαιχνίδια και η heavy metal μουσική. Δεν φταίει καθόλου μια κοινωνία που παρέχει εύκολα όπλα σε όποιον τα ζητήσει, δεν φταίνε αυτοί που περιθωριοποιούν το διαφορετικό, ούτε οι διορισμένοι δάσκαλοι με μέσο που είναι και απλήρωτοι και δεν ενδιαφέρονται για καμία ''προβληματική'' συμπεριφορά. Δεν μπορώ να δω παραπάνω. Θα τσατιστώ περισσότερο. Ούτε να το παίξω ειδικός θέλω χωρίς να είμαι. Έχω την απαίτηση όμως να συλλάβουν την κοπέλα που απέρριψε ερωτικά το παιδί που αυτοκτόνησε. Αν δεν το είχε κάνει, δεν θα είχε συμβεί τίποτα. Είναι το ίδιο υπεύθυνη με την μουσική. Αυτή είναι η λογική σας. Χαρείτε την. Με τέτοιες απόψεις αντί να περιορίζετε την οργή θα την πολλαπλασιάζετε. Εσείς είστε οι μελλοντικοί υπεύθυνοι για παρεμφερή περιστατικά και ας κατηγορείτε άλλους.

Ένα καλό και ένα δυσάρεστο

Οι ευτυχίες στην ζωή σπάνια έρχονται δυο δυο. Διαφέρουν από τους Χιώτες. Οι συμφορές πάλι έρχονται και δέκα δέκα άμα λάχει. Ευτυχώς σήμερα είχαμε και από τα δύο. Συνηθισμένη ερώτηση; Με ποιο να ξεκινήσω;

Πάμε στο δυσάρεστο για να ακούσουμε στο τέλος το ευχάριστο και να μας μείνει χαρούμενη αίσθηση. Αφορά την αγαπημένη μου σειρά. Φυσικά το lost. Προέκυψαν προβλήματα με τους ηθοποιούς. Μετά από πολλά χρόνια που συνεργάζονται βγήκαν στο προσκήνιο οι διαφορές τους. Το αποτέλεσμα είναι να έχουν παγώσει τα γυρίσματα. Μετά το δωδέκατο(το επόμενο δηλαδή) δεν έχουν γυριστεί άλλα. Οι σεναριογράφοι και οι παραγωγοί δεν ξέρουν τι θα κάνουν. Το πιο πιθανό είναι να δούμε για φετος μόνο 12 και τα υπόλοιπα να συμπληρωθούν στον επόμενο και τελευταίο κύκλο. Αν όλα πάνε καλά. Ας μην επεκταθώ παραπάνω. Το διαδικτυο έχει κατακλυστεί από αυτή την σοκαριστική είδηση και ήδη έχουν γραφεί πολλά σχετικά με το παρασκήνιο. Μια έρευνα να κάνετε θα βρείτε πολλά.

Το ευχάριστο ήταν κάτι που περίμενα μέρα με την μέρα να ανακοινωθεί. Πλέον με απόφαση του Υπουργού Άμυνας η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία έγινε 9 μήνες. Αυτό θα ισχύει για όλες τις σειρές που έφυγαν μέσα στο 2009. Άτυχα τα παιδιά που έφυγαν Νοέμβρη του 2008 αλλά πάντα θα υπάρχουν και τέτοιοι. Τίποτα πιο καλό δεν θα μπορούσα να ακούσω. Οκ δεν επισκιάσε εντελώς την πίκρα με το λοστ αλλά δίνει κουράγιο σε εμένα και σε πολλούς ακόμα που περιμένουν για να κάνουν την θητεία τους. Οι εννιά μήνες περνάνε πολύ πιο εύκολα. Τρεις μήνες λιγότερου καψίματος και υπακοής σε ανούσιες εντολές. Ευχαριστώ Θεέ μου.

AFRAID TO SHOOT STRANGERS