Εκλογές

κόμματα με φρου φρου και αρώματα, διαδηλώσεις πτώματα με ανοιγμένα στόματα που τραγούδησε και ο Τζιμάκος. Ζούμε λοιπόν σε ρυθμό εκλογών. Αυτές που κανονικά γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια αλλά τον τελευταίο καιρό έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Αυτή η κατακαημένη Νέα Δημοκρατία δεν έβγαλε ποτέ τετραετία ολόκληρη. Είναι σαν να ζητάει συνεχώς την επιβεβαίωση του λαού αλλά να μην την παίρνει ποτέ. Όταν με το καλό ξαναγίνουν κυβέρνηση ίσως γίνουν ξανά εκλογές τρία χρόνια από τη στιγμή που θα ανακηρυχθούν κυβερνών κόμμα. Πρέπει να προχωράνε με αργούς ρυθμούς, να μελετήσουν προσεκτικά όλες τις παραμέτρους και να μην πάρουν βιαστικές αποφάσεις όπως έχει πει πολλάκις ο αρχηγός τους.

Και περνάμε στο σήμερα. Τι έχουμε; Κακά τα ψέματα υπάρχει απόλυτη απαξίωση για τον πιο δημοκρατικό θεσμό. Τα ΜΜΕ προωθούν την νοοτροπία μην ψηφίσετε κανέναν είναι όλοι τους άχρηστοι, η αποχή θα νικήσει και χίλια άλλα χαριτωμένα. Δεν έχω και πολλή όρεξη να μεταπείσω κάποιον που ασπάζεται αυτή την άποψη. Άλλωστε όπως είχε πει και ο θρυλικός Διογένης αν μπορούσα να τους πείσω για κάτι θα τους έπειθα να κρεμαστούν. Το πρόβλημα είναι άλλο που δεν το έχει συζητήσει κανείς μέχρι τώρα. Αν τέτοιου είδους απόψεις εισακουστούν από τη μεγαλύτερη μερίδα του λαού και δεν προκύψει κυβέρνηση στον τόπο μας πως θα συνεχιστεί η ζωή μας από εδώ και πέρα; Ποιος θα μας κυβερνάει; Ποιος θα μας ελέγχει; Ποιος θα μας ορίζει τη ζωή μας; Έχω κάτσει και σκέφτηκα μερικές εκδοχές. Για αυτό είμαι εδώ. Για να κοιτάω πάντα πιο μπροστά από όλους σας.

Πρώτο σενάριο και πιο αστείο. Θα το ονομάσω Αλέκα Παπαρήγα. Αλλιώς μπορεί να ονομαστεί: και τι έγινε; Θα ξανακάνουμε εκλογές. Συνδυάστε αυτή την ατάκα με φάτσα Αλέκας και αδιάφορο ύφος και έχετε την τέλεια εικόνα. Η ζωή μας θα έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον και θα είναι συνεχώς μέσα σε αναβρασμό και αγωνία. Την πρώτη Κυριακή δεν θα έχουμε κυβέρνηση. Η επόμενη βδομάδα θα κυλήσει ξανά σε ρυθμούς προεκλογικής εκστρατείας αλλά με ένα περισσότερο debate. Φυσικά ο κόσμος θα νευριάσει ακόμα περισσότερο βλέποντας συνεχώς όλους αυτούς που απεχθάνεται και συνεπώς δεν θα ξανακατέβει στις κάλπες. Άλλη μια βδομάδα ακυβερνησίας Ξανά τα ίδια από την αρχή. Οι υπεύθυνοι των ΜΜΕ και οι πολιτικοί επειδή γνωρίζουν το μέσο άνθρωπο θα συνεχίσουν να προβάλλουν διαφημίσεις των κομμάτων και θα αποφασίσουν για τη διεξαγωγή ενός παραπάνω debate για να γνωρίσει το κοινό καλύτερα τις απόψεις των κομμάτων. Θα δημιουργηθεί έτσι ένας ωραίος φαύλος κύκλος εκλογών και debate. Τα κανάλια στο τέλος θα προβάλουν μόνο συνεντεύξεις πολιτικών και δυστυχώς η νέα σειρά του Παπακαλιάτη και το πρωινό του MEGA δε θα κάνουν ποτέ την εμφάνιση τους.

Το δεύτερο σενάριο είναι να έρθουν οι σωτήρες του έθνους. Θα μυριστούν ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε δύσκολη καμπή της ιστορίας και θα πάρουν μόνοι τους όλες τις ευθύνες πάνω τους. Οι σωτήρες του έθνους είναι ήδη γνωστοί σε όλους μας. Καρατζαφέρης, Ψωμιάδης, Πλεύρης,Χρυσαυγίτες και λοιποί. Θα ανέβει και ο Άδωνις μαζί με τη γυναίκα και τα παιδιά στο τανκ θα μπουν μέσα στη Βουλή και όλα θα τελειώσουν γρήγορα. Ο Παττακός θα πάρει την τιμητική θέση του Προέδρου της Δικτατορίας και όλα θα κυλήσουν αρμονικά όπως εκείνη τη λαμπρή και ένδοξη επταετία. Κρίμα που δεν θα ξανακούσουμε Πανούση και Άσιμο.

Το τρίτο είναι το σενάριο του απόλυτου χάους. Θα γίνει μια προσπάθεια εφαρμογής της αναρχικής κοινωνίας και θα καταλήξουμε χωρίς φυλάκες, χωρίς στρατό, χωρίς αστυνομία. Το πρόβλημα είναι ότι θα καταλήξουμε και χωρίς σπίτια, χωρίς ανθρώπους και χωρίς ζωή γιατί όλο και κάποιοι καλοθελητές θα εκμεταλλευτούν την κατάσταση. Τελικά από αυτές τις τρεις προτιμάω την πρώτη. Είναι και η μοναδική που θα συνεχίσω να γράφω στο blog μου, που θα έχω κάθε βδομάδα τέσσερις μέρες άδεια από το στρατό μέχρι να απολυθώ και αν με το καλό διοριστώ θα χάνω και δύο μέρες μάθημα. Αλέκα forever τελικά. Κοιτάει μπροστά ενώ πηγαίνει κατά πίσω. Και ο Θεός βοηθός.

Ξύπνησα πρωί πρωί

με τη δροσούλα όχι από τη φωνή του θαλαμοφύλακα. Δεν ξυρίστηκα. Χουζούρεψα και άνοιξα την τηλεόραση. Παλιές κακές συνήθειες που δύσκολα κόβονται. Γνώριμη φυσιογνωμία από τα ποδοσφαιρικά γήπεδα στην οθόνη. Ο βραβευμένος με fair play Ανατολάκης. Τον θυμάμαι να έχει ένα κάποιο πρόβλημα ομιλίας και σκέφτομαι θα κάνει διάλεξη για τα δυσλεκτικά άτομα. Σαν να έπιασε κάτι το μάτι στο κάτω μέρος της οθόνης για υποψήφιο βουλευτή. Μπα λέω ούτε το ΛΑ.Ο.Σ δεν θα μπορούσε να του κάνει πρόταση αυτού. Μετά το φιάσκο με τη Σαρρή έβαλαν μυαλό.

Οι απογοητεύσεις άρχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη. Το ίδιο και οι πληροφορίες που εισήλθαν στο κεφάλι μου. Ο πιο καθαρός αμυντικός στην ιστορία του Ελληνικού πρωταθλήματος θέλει να γίνει βουλευτής και να στηρίξει τον προπονητή του, τον μεγάλο Καρατζαφέρη. Τόσες ιδιότητες δεν έχει ούτε ο Κόκκαλης. Ο Καράτζα μας έστειλε όλους αδιάβαστους. Σε λίγο καιρό ίσως φτάσει τους τίτλους και τις τιμές του Ψωμιάδη. Είχα μια ελπίδα ότι θα τον απέλυε ο πρόεδρος αλλά στην ομάδα του ΛΑ.Ο.Σ τα δύο αυτά άτομα ταυτίζονται. Ο Ανατολάκης που λέτε μας είπε πως θα προσφέρει στον τομέα του. Στα σπασμένα γόνατα και τις κίτρινες κάρτες σκέφτηκα αλλά πάλι είχα άδικο. Ο τομέας του λέει είναι ο αθλητισμός γενικά. Πάλι καλά που δεν μας μίλησε και για την ευγενή άμιλλα και τον αθέμιτο ανταγωνισμό. Ο ξεπεσμός του ανθρώπου με τις χίλιες ιδιότητες τελειωμό δεν έχει.

Να σου πάλι και κάτι ακόμα που δεν μου αφήνει περιθώρια αντίδρασης. Είχε κάνει πρόταση και στον Ψινάκη. Ωραίο πάλι και τούτο. Η ψηφοθηρία καλά κρατεί. Ευτυχώς για αυτόν υπάρχουν άτομα σαν τον Τάσο που τον στηρίζουν. Δυστυχώς για τον υπόλοιπο κόσμο. Κάπου εδώ ο κάθε φυσιολογικός άνθρωπος χάνει τη διάθεση του για σχόλια.

Διάβασα και για τα νέα προγράμματα των καναλιών. Το πρωινό του mega θα πάρει τον πούλο, του ant1 παίζει να πάει καλά. Το alter μοίρασε το προσωπικό του σε παραπάνω κουτσομπολίστικες εκπομπές και θα μας ζαλίσει με την μαντάμ Παλαιτσάκη. Κατά τα άλλα η νέα σειρά του Παπακαλιάτη ήδη θυμίζει το Festen στη βασική του ιδέα. Καλά κρατεί ο Χριστόφορος. Άντε και καλή τηλεοπτική χρονιά να έχουμε. Άντε και άνετη επικράτηση του Άρη με το Μαρούσι την τρίτη. Άντε και καλή τύχη μάγκες.

Δεν θέλω να ξαναπάω φαντάρος

Κάθε καλοκαίρι πηγαίνουμε οικογενειακώς διακοπές στον Πολύγυρο. Στην επιστροφή γελούσα πάντα με τη Λάρα, το σκυλί μας. Μόλις φτάναμε στη γειτονιά που κόβει τις βόλτες της τέντωνε το κορμί της, σήκωνε τα αυτιά και χοροπηδούσε σαν τρελή από τη χαρά. Μου φαινόταν αστεία η αντίδραση μέχρι την πρώτη φορά που γύρισα από Αυλώνα. Εκεί στον περιφερειακό, λίγο πριν την έξοδο της Τούμπας, μου μύρισε Θεσσαλονίκη. Κόρδωσα λοιπόν το κορμί μου και άρχισα να αναπνέω γνώριμο αέρα. Δεν θέλει και πολύ να σου φτιάξει η διάθεση. Την πρώτη φορά που πήραμε άδεια λιώσαμε στη ζέστη. Τη δεύτερη γίναμε μούσκεμα από τη βροχή. Μόλις φτάνεις στην πόλη σου βέβαια όλα αυτά ξεχνιούνται. Τα μικρά πράγματα είναι αυτά που λείπουν. Κυρίως οι συζητήσεις και τα ταξίδια με το μυαλό. Στο στρατό δεν τα προλαβαίνεις και πολύ αυτά. Όχι επειδή σε τρέχουν και δεν έχεις χρόνο αλλά επειδή είναι όλα τόσο προσποιητά και ανούσια. Ακόμα και η έξοδος με τη ψυχή στο στόμα γίνεται. Κοιτάζοντας το ρολόι μη τύχει και αργήσεις.

Σαν να καταλαβαίνω όλους όσους έχουν γράψει τραγούδια, ποιήματα για το στρατό. Όταν περιμέναμε πέντε ώρες για να μας πουν ότι μπορεί να μη θέλετε να πάτε Κύπρο αλλά αν θέλουμε εμείς θα σας πάρουμε σκεφτόμουν κάτι στιχάκια με επιρρόες Καρυωτάκη τύπου:Βουτηγμένα όνειρα σε χακί αποχρώσεις, Σκόνη από τις πέτρες, αναφορές με δόσεις. Αν δεν ήμουν πρώτα στα ακουογραφήματα και μετά στο ΚΨΜ ίσως και να είχα εκδώσει ποιητική συλλογή. Πάντως κατάφερα να λουφάρω αρκετά. Γλύτωσα και την σιχαμερή παρέλαση και κατάφερα να κάνω κάτι σχεδόν μοναδικό. Έγινα Ι1 άοπλο. Δεν μου έδωσαν όπλο και πολύ το χάρηκα. Αρκεί η βολή που έριξα. Δέκα στα δέκα είχα. Ζαρκάδια όμως.

Κλείνω μήνα μέσα στην επόμενη βδομάδα. Θα είναι ψυχολογικά δύσκολη. Θα γίνουν οι μεταθέσεις και έχω ένδειξη για Κύπρο. Δήλωσα ότι δεν θέλω να πάω. Όπως είχα κάνει και υπεύθυνη δήλωση πως δεν θέλω να γίνω ΥΕΑ. Την επόμενη μέρα με είχαν κανονικά στη λίστα. Τετάρτη φεύγουν για Κύπρο, Πέμπτη για Έβρο και νησιά και Παρασκευή όλοι οι υπόλοιποι. Δεν το περίμενα ότι θα ήθελα να κάτσω δυο μέρες παραπάνω στον Αυλώνα αλλά να που έγινε και αυτό. Ευχηθείτε όλοι ρε καθάρματα να φύγω Παρασκευή.

Δεν θέλω να ξαναπάω πάντως φαντάρος. Όπως δεν ήθελα και μικρός να πήγαινα σχολείο. Συγκρίνω την κούραση που έφαγα πέρσι με τα τρία τελευταία μαθήματα για πτυχίο και την ξεκούραση φέτος στο ΚΨΜ. Όσο παράδοξο και να ακούγεται προτιμώ την πρώτη. Μου έλειψε η σχολή. Άλλο αδιανόητο και αυτό. Κοντεύω να σαστίσω. Ελπίζω ότι θα τα λέμε πιο συχνά από την άλλη Δευτέρα και ότι θα έχω πιο μεγάλη επαφή με τον έξω κόσμο. Μέχρι τότε ας μείνει στο μυαλό το θεϊκό: Πέντε μέρες φυλακή και οχτώ πειθαρχείο γιατί στον τοίχο έγραψα μπουρδέλο κέντρο αντίο. Α ναι πάρτε και μια φωτογραφία να έχετε. Να δείτε πόσο πόζεροι είμαστε εκεί στα τεθωρακισμένα.

Η ατάκα της μέρας

Από έναν άνθρωπο που πήγε φαντάρος την εποχή που η θητεία ήταν περίπου 25 μήνες. Μιλώντας για τη δικιά μας γενιά είπε:Αυτοί δεν πάνε στρατό, για γέννα πάνε. Σε εννιά μήνες έχουν ξεμπερδέψει. RESPECT.

Nα τον αγοράσω;

Να μην τον αγοράσω; Όσες μαργαρίτες και αν μαδήσω το αποτέλεσμα θα παραμείνει το ίδιο. Να τον αγοράσω και περισσεύει ένα. Είναι σε όλους μας γνωστό ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αλλά πάντα πεθαίνει. Έμαθα από τις ειδήσεις ότι η Αθηνά Ωνάση(παρεμπιπτόντως δεν θα γίνει Σαρλότ Κασιράγκι ποτέ) έβαλε πωλητήριο στο ιδιωτικό νησί που κληρονόμησε από τον πατέρα της, το Σκορπιό. Αιτία αυτής της πρόθεσης είναι η θέληση της για αποκοπή κάθε δεσμού με την Ελλάδα επειδή ο άντρας της δεν πήρε την Ελληνική υπηκοότητα για να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς. Αν το έλεγε σε εμένα κάτι θα έκανα, θα κινούσα μερικές διαδικασίες. Αν ήταν να μου χαρίσει το Σκορπιό ο άντρας της θα αγωνιζόταν στους Ολυμπιακούς και θα στεκόταν καμαρωτός στις τελευταίες θέσεις της κατάταξης.

Υποψήφιος αγοραστής είναι ο Bill Gates και οι γύρω κάτοικοι γκρινιάζουν για να μείνει το νησί σε Ελληνικά χέρια. Γκρινιάζω και εγώ μαζί τους όχι μόνο από συνήθεια αλλά επειδή βλέπω ένα παιδικό μου όνειρο να γκρεμίζεται. Πολύ μικρός είχα πάει οικογενειακώς στη Λευκάδα. Μιλάω για τα χρόνια που ο κόσμος φαινόταν όμορφος επειδή δεν είχα καταλάβει πως λειτουργεί. Δύο πράγματα μου έχουν μείνει. Τα τεράστια κύματα στο Κάθισμα και η παραλία του Σκορπιού. Λίγα χρόνια αργότερα συνειδητοποίησα ότι το βράδυ πριν φύγουμε για Λευκάδα είχε πιάσει φωτιά στο δωμάτιο μου και ξύπνησα μαυρισμένος από το κάρβουνο. Εκείνη τη μέρα όμως χαμπάρι δεν το πήρα. Αρκεί που ανατριχιάζω όταν το σκέφτομαι τώρα.

Κύματα μεγάλα σαν εκείνα στο Κάθισμα ξαναείδα πολλές φορές. Το διασκέδασα το ίδιο. Σκορπιό δεν ξαναείδα. Ας πω και ένα Σαλονικιώτικο. Είναι το μόνο μέρος που μπορεί να θεωρηθεί σχεδόν ισάξιο με τη Χαλκιδική. Είχαμε φύγει πολύ γρήγορα από την παραλία. Που να ήξερα τότε τον όρο ιδιωτική και ότι πρέπει να πληρώσεις για να πας. Δεν με απασχολούσαν. Σε οποιαδήποτε παραλία πηγαίναμε μετά ρωτούσα αν θα φεύγαμε σε δύο λεπτά. Χαμένη αθωότητα. Τόσο ωραία νερά και τόσο όμορφο τοπίο δεν ξανάδα. Όταν έμαθα ότι η είσοδος τουριστών επιτρεπόταν μόνο σε ένα συγκεκριμένο μέρος του νησιού έπαθα. Ήθελα να μάθω πως είναι και το υπόλοιπο. Το φαντάστηκα ακόμα πιο όμορφο. Ήθελα να κάνω διακοπές εκεί.

Περάσαν τα χρόνια και μαζί χάθηκαν και πολλές αναμνήσεις. Αρκεί όμως να ακούσω τη φράση ''το νησί Σκορπιός'' και όλα γυρνάνε πίσω. Θα συνεχίσω να μαδάω μαργαρίτες, θα συνεχίσω να ελπίζω. Τελικά καταστάλαξα. Ο παράδεισος για εμένα θα είναι να κολυμπάω ανάσκελα στις παραλίες του Σκορπιού και να τρώω μερέντα από το κουτάκι.

Aris Gram: The story of a legend

Από μικρό παιδί ήθελα να γίνω μεγάλος μπασκετμπολίστας. Απέτυχα κυρίως γιατί το nba live δεν μου έδωσε τη δυνατότητα να μεγαλουργήσω. Τα όνειρα βέβαια αν δεν μεταλάσσονται πεθαίνουν. Για αυτό λοιπόν αποφάσισα να γίνω μεγάλος ποδοσφαιριστής. Ευτυχώς το pro evolution με σκέφτηκε.

Τώρα πλέον αποσύρθηκα, στα 28 μου και σαν πρωταθλητής Ευρώπης. Νωρίς νωρίς εγκατέλειψα αλλά δεν μπορώ να ασχολούμαι μόνο με το ποδόσφαιρο. Έχω και άλλες καριέρες να κοιτάξω. Μια καλή λύση είναι και αυτή http://argram.blogspot.com/2008/12/guitar-hero_945.html. Ποιος ξέρει βέβαια τι άλλο παιχνίδι θα κυκλοφορήσει εντός ολίγου. Αναμονή. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μπάλα που έπαιζα στο νηπιαγωγείο, στο χρωματιστό, στο κανάλι, στο κρι κρι, στο παλιό. Εκεί έκανα τα πρώτα μου βήματα. Έτσι βρέθηκα ένα πρωί στα 17 μου στην Ολλανδία να κλείνω συμβόλαιο με τη Willem. Δύσκολοι καιροί. Νέα χώρα, νέοι τρόποι ζωής (space cake) δεν μπόρεσα να διακριθώ. Προσπαθούσα να πείσω τον προπονητή μου ότι αξίζω. Μάταια όμως. Κατάφερα να παίξω τρία παιχνίδια όλα και όλα. Στο ένα με έβαλε αλλαγή σαν αμυντικό χαφ στο 70 και με έβγαλε στο 85. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο Ps3 ο χρόνος δεν κυλάει φυσιολογικά. Στα μέσα της χρονιάς αποφάσισα να φύγω και έτσι συμφώνσα με την NAC Breda. Φουνταριστό με έβαλε ο νέος προπονητής και πέτυχα πέντε γκολ. Έμεινα άλλη μια χρονιά. 11 γκολ εκεί και έκτη θέση. Καλές εμφανίσεις και αξιόλογη πορεία. Την επόμενη ήρθε πρόταση από την Feyernood. 16 γκολ σκόραρα σαν δεκάρι αλλά η ομάδα δεν πήγαινε καλά. Έπαιζε και ο Μακάι εκεί και δύο ντίβες δεν χωρούσαν στην ίδια ομάδα.

Ακολούθησε η πιο συναρπαστική πενταετία με τα χρώματα της AZ. Τέσσερα πρωταθλημάτα, πέντε κύπελλα και πάρα πολλές φορές να έχω βγει πρώτος σκόρερ και σε ασίστ και σε πρωτάθλημα και κύπελλο. Champions League έχανα πάντα από την Manchester United. Έφταιγε και ο προπονητής που με έκανε αλλαγή συχνά. Όχι εγώ που έτρεχα πάνω κάτω χωρίς λόγο και πέθαινα στο 60. Είχαμε φτάσει και τελικό αλλά χάσαμε πάλι από τον κακό δαίμονα. Με ένα μηδέν όμως. Ο μισθός μου ανέβηκε κατακόρυφα έγινα γνωστός παντού. Μια χρονιά βγήκα και καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής. Του κόσμου δεν τα κατάφερα. Εκεί φαίνεται πως λαδώνονται οι επιτροπές. Κάποια στιγμή βαρέθηκα, ευχαρίστησα τους οπαδούς της Az για τη στήριξη και πήγα στη Φιορεντίνα και σε ένα πιο απαιτητικό πρωτάθλημα.

Επιστροφή σαν center for. Δύσκολα τα περιμένα αλλά εξελίχθηκα σε μεγάλο ψέμα. 51 ματς και 60 γκολ. Άσε που σε καμιά 15αριά μπήκα και σαν αλλαγή. Πρωτάθλημα και κύπελλο αλλά από Ευρώπη μόνο οχτάδα. Πάλι οι καταραμένοι Άγγλοι μπροστά μου. Έφυγα και από εκεί γιατί δεν τα βρήκαμε στο οικονομικό. Μαρσέιγ ο επόμενος σταθμός. Μια ομάδα που είχε τερματίσει δωδέκατη. Καμιά 45 γκολ και και 20 ασίστ και εκεί. Παραέγινα ψέμα. Πρωτάθλημα και απώλεια κυπέλλου στα πέναλτυ και ας είχα βάλει τρία γκολ στον τελικό. Δεν με ήθελαν για την επόμενη χρονιά και πήγα στην Pompy.(H Πορτσμουθ είναι αυτή;).Χάσαμε το πρωτάθλημα. Δέκα αγωνιστικές πριν το τέλος είχαμε διαφορά έντεκα βαθμών από τους δεύτερους. Άρχισα και εγώ τα skip match και βρεθήκαμε τρίτοι. Πήραμε το champions league όμως με έμενα πρώτο σκόρερ. Όπως και το κύπελλο. Εκεί αποφάσισα να αποσυρθώ. Συγκινήθηκα όταν όλοι μου οι συμπαίχτες φορούσαν τη φανέλα που έγραφε ARGRAM. Και τα δύο τρόπαια τα σήκωσα σαν αρχηγός. Καλύτερα να φεύγεις σαν πρώτος και όχι σαν ξεπεσμένος. Μαλακίες λέω, αν δεν πήγαινα φαντάρος θα συνέχιζα. Ας μείνει μεταξύ μας αυτό. Μην χαλάσει και το τέλος της ιστορίας. Είμαι πλέον ένας θρύλος. Αν είχα ίντερνετ θα μπορούσα να έπαιζα και online τέτοια παιχτούρα που είμαι. Άντε μου εύχομαι να γίνω σύντομα ταινία να κατατροπώσω το Goal.

The hour of midnight draws near

Διαβάζεις αθλητική εφημερίδα πρωί πρωί και τρως μια φρίκη. Στο ένθετο περιοδικό υπάρχει ένα άρθρο για τον Midnight των Crimson Glory. Αρχική χαρά που την διαδέχεται η στεναχώρια. Το άρθρο γράφτηκε για το θάνατο του. Νεφρική ανεπάρκεια και κατεστραμμένο συκώτι. Άφθονο αλκοόλ σε ελεύθερη μετάφραση.

Για το θανατό του πιθανότατα δεν έγινε πανικός. Δεν κόλλησαν μεγάλες ιστοσελίδες, δεν έβαζαν βιντεάκια του όλοι οι πικραμένοι στο facebook. Έχει αυτό σημασία; Για εμένα έχει. Του άξιζε μεγαλύτερη ανταπόκριση στα τργούδια. Έπρεπε να έχει μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα. Υπήρξε μια από τις καλύτερες φωνές στο χώρο του heavy metal, ηχογράφησε το απίστευτο Transcendence. Ήταν αυτοκαταστροφικός βέβαια, όπως πολλά από τα μεγάλα μυαλά του χώρου. Ίσως είναι ο κύριος υπέυθυνος για την όχι και τόσο μεγάλη παραγωγικότητα του. Είχε να αντιμετωπίσει και αυτός φαίνεται πολλές φοβίες και δεν τα κατάφερε να τις κερδίσει.

Τι να πρωτοθυμηθώ; Πρώτες μέρες σε chat room και φυσικά το ψευδώνυμο μου ήταν midnight. Αγοράζω κινητό και για τον τηλεφωνητή ηχογραφώ την απίστευτη του ερμηνεία στο Lost Reflection. Τεράστια η χαρά μου όταν μετά από καιρό που είχε αφήσει τους Crimson Glory αποφασίζει να ηχογραφήσει προσωπικό δίσκο. Pain το τραγούδι που άκουσα σε ακουστική εκτέλεση και τα συναισθήματα έντονα. I smell your sexy fear έγινε το σλόγκαν μου. Περίμενα να μεγαλουργήσει, όπως και πολλοί ακόμα θαυμαστές του. Με την επανασύνδεση των Crimson Glory χάρηκα ακόμα περισσότερο. Δεν τους είδα Live στην Αθήνα. Από ότι έμαθα ο Midinght ήταν τόσο λιώμα που διάβαζε τους στίχους μέσα από ένα χαρτί. Τα πράγματα δεν κύλησαν έτσι όπως θα ήθελα. Η δημιουργικότητα αυτού του μεγάλου καλλιτέχνη δεν ξαναβρήκε διέξοδο.

Πάει καιρός που πέθανε. Γύρω στις δεκαπέντε μέρες. Το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι αυτή η μικρή αναφορά. Μήπως και τον μάθουν δυο τρία άτομα παραπάνω, μήπως και ψάξουν τα τραγούδια του στο youtube. Ίσως και άλλοι ερωτευτούν με το lonely Και το dream dancer. Μπορεί βέβαια να κράξουν και με το queen of the masquerade, να χτυπηθούν με το masque of the red death, να ταξιδέψουν με το azrael και το dark places. R.I.P Midnight. Η φωνή σου δεν θα ξεχαστεί