Τετάρτη, 7 Απριλίου 2010

Ανδρείκελα

Ήταν που ήταν χάλια το Lost ας πνίξω τον πόνο μου στον μεγάλο ποιητή και σε μια από τις πολλές μελοποιήσεις που έγιναν στα δημιουργήματά του. Μιλάμε για στίχο. Πως και δεν το είχα ανακαλύψει νωρίτερα; Ντροπή μου.





Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη,
Σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή.
Ανθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία.


Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,
Ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
Χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
Άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια.


Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,
Η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη.
Αλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά
Όποιος πατάει πάνω μας καθώς διαβαίνει.


Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.
Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα,
Ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός
Πόνος μας, να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα...

1 σχόλιο:

  1. Ω ναι. Πανέμορφοι στίχοι και τέλεια μελωδία για να τους συνοδέψει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή