tag:blogger.com,1999:blog-6929889437133849662011-12-02T01:38:43.204-08:00THE DEAD KNOW ONLY ONE THING:IT IS BETTER TO BE ALIVEargramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.comBlogger1961100tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-70592476373625611012011-10-13T12:45:00.001-07:002011-10-13T14:01:42.805-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-X9ZBPV-9aSY/Tpc_9XTdp3I/AAAAAAAAAHk/uYAwzCpCd58/s1600/%25CE%259B%25CE%2591%25CE%259B%25CE%259F%25CE%25A5%25CE%259A%25CE%2591.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-X9ZBPV-9aSY/Tpc_9XTdp3I/AAAAAAAAAHk/uYAwzCpCd58/s200/%25CE%259B%25CE%2591%25CE%259B%25CE%259F%25CE%25A5%25CE%259A%25CE%2591.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5663065379901908850" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Για τη Λαλούκα, για το ομορφότερο σκυλί του κόσμου, για τα 12 χρόνια που ήταν μαζί μας... Ναι για αυτό αξίζει να βγάλεις έξω κάποια από τα συναισθήματά σου, να αποκαλύψεις λίγο από τον εαυτό σου. Για εκείνες τις στιγμές που με κοιτούσε μέσα στα μάτια και έβλεπα το είδωλο μου να καθρεφτίζεται στα δικά της και σκεφτόμουν τους Εραστές του Αρκτικού Κύκλου και τον Ότο στα μάτια της. Για τότε που έφευγα στο στρατό και κάθε πρωί τη χάιδευα λέγοντας πότε θα σε ξαναδώ γιατί ήξερα πως ήταν το γούρι μου και θα την έβλεπα σύντομα. Για τότε που γυρνούσα με άδεια και μόλις με έβλεπε από το μπαλκόνι έκλαιγε και έτρεχε σαν τρελή να με υποδεχτεί. Γιατί με έκανε να ξεπεράσω τη φοβία μου για τα σκυλιά και να αναθεωρήσω όλες τις απόψεις μου για τα ζώα. Κάποτε βλέπεις πίστευα πως τα ζώα δεν έχουν ψυχή. Τώρα θεωρώ πως είναι τα μοναδικά όντα που η ψυχή τους παραμένει ατόφια. Μπουμπουνίζει και αστράφτει έξω. Δεν είναι εδώ μαζί μας να κρυφτεί στα πιο παράξενα μέρη, δεν θα καθίσουμε μαζί της για να νιώθει ασφάλεια. Μακάρι όλα τα αδέσποτα σκυλιά του κόσμου να έχουν την τύχη της. Να βρουν αμέσως μια οικογένεια που θα τα φροντίσει και θα τα θεωρήσει ισάξια μέλη της. Γεια σου κουκλίτσα, θα μας λείψεις...<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-7059247637362561101?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-35799842113455294272011-09-02T04:16:00.000-07:002011-09-02T06:15:21.495-07:00<div style="text-align: justify;">H παρακάτω ανάρτηση διαβάζεται έχοντας στο μυαλό σας τη μελωδία γνωστού οπαδικού συνθήματος ομάδας που φοράει ασπρόμαυρα και θα κάνετε την εξής αλλαγή στίχων <br /> <br /><span style="font-style: italic;">ΩΩΩ κόβε γύρο, κόβε ξανά</span> <br /><span style="font-style: italic;">Βάλε σουτζουκάκια και μια πίτα στη φωτιά</span> <br /><span style="font-style: italic;">Τηγάνιζε πατάτα ρε Δ****ο κοιλαρά</span> <br /> <br /><span style="font-style: italic;">ΩΩΩ κόβε γύρο, κόβε ξανά</span> <br /><span style="font-style: italic;">Λουκάνικα χωριάτικα μπιφτέκια γεμιστά</span> <br /><span style="font-style: italic;">Μία μελιτζάνα και μια φέτα στο έφτα</span> <br /> <br /> <br /> <br />H ομορφιά της ζωής φαίνεται από τα μικρά πράγματα και ο νεαρός με το απλανές βλέμμα, το σγουρό μαλλί και το τριχωτό στήθος που ξεπρόβαλε από το ξεκούμπωτο πουκάμισο που καθόταν στη γωνιά του μπαρ φαίνεται πως το γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα. Έξω η θερμοκρασία είναι στους 37 βαθμούς Κελσίου ενώ μέσα στο μαγαζί αγγίζει τους 41. Το μαγαζί είναι τόσο μικρό και με τόσο άθλιο κλιματισμό που το χειμώνα λειτουργεί και σαν θερμοκήπιο. Η ζέστη δεν είναι απωθητική για τον νεαρό που βρίσκεται ολομόναχος στο μαγαζί. Του αρκεί να έχει ένα ποτήρι Glenfiddich πάντα γεμάτο μπροστά του και δυο πακέτα τσιγάρα Marlboro. O καπνός από τα τσιγάρα τον περιτριγυρίζει σαν σύννεφο γκαντεμιάς, ξεκουμπώνει ακόμα ένα κουμπί από το πουκάμισο του φτάνοντας λίγο πιο πάνω από τον αφαλό και γνέφει στον μπαρμαν με την χαρακτηριστική του ατσουμπαλότητα. Τον έχει μάθει αυτός και φέρνει δύο σφηνάκια τεκίλα ένα για εκείνον (παρόλο που και οι δύο ξέρουν πως δεν πίνει) και ένα για την αποτυχημένη έκδοση του Γαρδέλη. Ο ένας το κατεβάζει μονορούφι και ζητάει ακόμα ένα ποτήρι Glenfiddich αναστενάζοντας βαριά. <br /> <br />Το φάλτσο γρατσούνισμα της κιθάρας και η μονότονη φωνή του μουσικού που έχει γίνει ένα με το μαγαζί καθώς παίζει είκοσι χρόνια κιθάρα και στο μαγαζί εμφανίζεται 22 ταξιδεύουν τον φίλο μας σε ένα κόσμο μελαγχολικό και του ξεφεύγει ένας βαρύς αναστεναγμός. Θέλει απεγνωσμένα να πάει στην τουαλέτα αλλά βαριέται να σηκωθεί. Έχει χάσει εδώ και δύο ώρες το μέτρημα στα σφηνάκια και στα ποτά και ξέρει πως πρέπει να διώξει το περιττό αλκόολ από το αίμα του χρησιμοποιώντας την κύστη του αλλιώς σύντομα θα αναγκαστεί να χρησιμοποιήσει τον οισοφάγο του. Προσπαθεί να σηκωθεί αλλά δεν τα καταφέρνει. Περίτεχνα δείχνει πως απλώς ήθελε να αλλάξει στάση στο κάθισμα. Δεν σκόπευε να γίνει ρεζίλι στα μάτια των υπόλοιπων θαμώνων και χαμογέλασε με ικανοποίηση και με έναν τεράστιο θαυμασμό για το άτομό του αγνοώντας όμως πως στο μαγαζί δεν υπήρχε κανείς άλλος πελάτης και πως ο μπάρμαν και ο μουσικός είχαν λυθεί στα γελιά. Ξαφνικά στα δεξιά του εμφανίστηκε κάποιος που ήταν μισός άνθρωπος μισός γουρούνι. Από τη μέση και κάτω άνθρωπος και από τη μέση και πάνω γουρούνι. Γεια του είπε ο φίλος μας ψάχνοντας μια αφορμή για να αναλύσει την προσποίηση του Σαμπόνις στο ματς με την Εθνική Ιταλίας. Προς μεγάλη έκπληξη το γουρούνι άνοιξε τη μουσούδα του και απάντησε γεια και αυτό και αμέσως πήρε το λόγο <br /> <br />-Βλέπω στην τρίχα του στήθους σου μια λάμψη. Είμαι σίγουρος πως έχει να προσφέρεις πολλά. <br /> <br />-Μπα δεν είναι λάμψη. Πήγα να πιω ένα σφηνάκι και αστόχησα κάπως <br /> <br />-Δεν ξέρεις να διακρίνεις τη λάμψη πίσω από το οινόπνευμα <br /> <br />-Ισως επειδή με απέλυσαν από δύο δουλειές επειδή στην μία αυτοπυρπολήθηκα και στη δεύτερη κουβαλούσα μια μπανιέρα και την έριξα κάτω <br /> <br />-Δεν έχεις βρει το δρόμο σου ακόμα. Όμως εγώ στα μάτια σου διακρίνω τι είσαι προορισμένος να κάνεις. Είσαι ο γυροκόφτης του ξημερώματος <br /> <br />-Εγώ; Πως το ξέρεις; <br /> <br />-Οι γυροκόφτες του ξημερώματος αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον από τη μπόχα. Βρίσκεται πάνω τους, στα μαλλιά τους, στα ρούχα τους σαν καμμένη μανταρινόπιτα. <br /> <br />-Μα δεν έχω κόψει ποτέ γύρο.. <br /> <br />-Γυροκόφτης γεννιέσαι, δεν γίνεσαι. Άκου γύρω σου, τι ακούς; <br /> <br />-Τον τύπο να παίζει το είμαι γυφτάκι του Πανούση. Μετά θα παίξει Ζερβουδάκη. Έχω μάθει απέξω το πρόγραμμα τόσα χρόνια που έρχομαι εδώ <br /> <br />-Αφουγκράσου και άκου το γυρίσμα της γυριέρας πίσω από τις φάλτσες νότες. <br /> <br />-Μα δεν μπορώ <br /> <br />-Να πλυθείς με γύρο δοκίμασες; <br /> <br />-Όχι <br /> <br />-Πλύσου με γύρο και θα δεις. <br /> <br />-Μόνο αυτό πρέπει να κάνω <br /> <br />-Όχι δεν είναι τόσο εύκολο. Είναι δύσκολο να γίνεις γυροκόφτης του ξημερώματος. Θα σου δώσω μερικές συμβουλές. Πάρε και ένα στυλό να κρατήσεις σημειώσεις πάνω στη χαρτοπετσέτα για να μη ξεχάσεις τίποτα. Δεν είσαι τόσο έξυπνος όσο ο πολεμιστής του φωτός που άκουσε μια φορά και απομνημόνευσε 160 σελίδες. Ξεκινάω... <br /> <br /> <br />Ο γυροκόφτης του ξημερώματος πρέπει να είναι θρασύς και να κοιτάει το συμφέρον του. Δεν πρέπει να διστάζει να δίνει σε Μουσουλμάνους χοιρινά μπιφτέκια ούτε και στους γνωστούς του ξινισμένο λάχανο. Ο γυροκόφτης του ξημερώματος βάζει πάνω από όλα την είσπραξη. Πρέπει να παινεύεται πως βγάζει έξω τα πιάτα σε είκοσι λεπτά ακόμα και αν το κρέας είναι άψητο και να πείθει τον πελάτη πως ούτε ο Δράκουλας δεν έχει φάει πιο γρήγορα αγνό αιματάκι. <br /> <br />Όλοι οι δρόμοι του κόσμου οδηγούν στο γύρο και ο γυροκόφτης είναι ελεύθερος να επιλέξει τον κατάλληλο. Μπορεί να ψήσει σουβλάκια, μπιφτέκια, να κόψει σαλάτες αλλά ο γύρος είναι το παν. Τον αγαπά με τα ελαττώματα του, δεν απομακρύνει ποτέ το βλέμμα του από τα λίπη από τα καμμένα του κομμάτια. Ο γυροκόφτης πρέπει να ξεχωρίζει τον βασιλιά από τον υπήκοο. <br /> <br />Ένας γυροκόφτης του ξημερώματος δεν μετράει μόνο τις δικές του δυνάμεις αλλά και των γύρω του. Αν δίπλα φτιάχνουν καλύτερο σάντουιτς ο γυροκόφτης δεν διστάζει να βγει έξω από το μαγαζί. Οι συνεργάτες σχολιάζουν:&lt;&lt;Έφυγε πάνω σε ώρα αιχμής ενώ έχουμε να ετοιμάσουμε παραγγελίες&gt;&gt; αλλά αυτός πάει αμέριμνος και σκάει τα λάστιχα του δίπλα πακετά και έτσι οι δικές τους παραγγελίες αυξάνονται αμέσως. Ο γυροκόφτης γυρνάει στο μαγαζί και αποθεώνεται. Ο γυροκόφτης του ξημερώματος είναι πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από τον παρασκευαστή. <br /> <br />Ο γυροκόφτης του ξημερώματος πριν κόψει το γύρο αναρωτιέται μέχρι που έχουν φτάσει οι δυνατότητες του. Δεν πρέπει να πτοείται από τέτοιες σκέψεις. Η εμπειρία του μέχρι σήμερα τον έχει διδάξει πως αλλιώς κόβεται ο ντονέρ, ο κοτόπουλο θέλει φροντίδα γιατί είναι ευαίσθητος, ενώ μπορεί να ξεσπάει στον χοιρινό που αντέχει. Έκανε πολλά λάθη και κόντεψε να χάσει ένα δάχτυλο, την καρωτίδα του. Ο γυροκόφτης δεν κάνει πότε το ίδιο λάθος. Διακινδυνεύει όμως όταν θέλει να εξυπηρετήσει γρήγορα μια ξανθιά βυζαρού. <br /> <br />Ένας γυροκόφτης του ξημερώματος κάνει πάντα ότι του καπνίσει. Μπορεί να βάλει αργόσυρτα Blues στα ηχεία μέχρι να διώξει όλους τους πελάτες, μπορεί να ξύσει τη μύτη του και να πιάσει την πίτα, μπορεί να ξύσει την ιδρωμένη του πλάτη με το μαχαίρι που κόβει. Δεν φοβάται να κλάψει που αντί για χτυπητή έβαλε πάπρικα ενώ χόρευε ακούγοντας Σιδηρόπουλο αλλά όταν φτάσει στα όρια της αντοχής του παρατάει το μαγαζί σύξυλο. Ένας γυροκόφτης του ξημερωματος έχει πάνω από στυλ και φινέτσα. <br /> <br />Από εδώ και στο εξής το σύμπαν θα συνωμοτεί για να εκπληρώσουν τον προσωπικό τους μύθο οι γυροκόφτες. Τα φαστφουντάδικα χρειάζονται ανανέωση. Ο γύρος νέο τρόπο ψησίματος. Το μπιφτέκι του θέλει το τηγάνι του και η πατάτα το μπρίκι της. Ο γυροκόφτης καταπατάει τα στερεότυπα. Έχει σύμμαχο το σύμπαν για αυτό στο από όλα βάζει μερέντα ή μαρμελάδα. Ο γυροκόφτης του ξημερώματος χαράζει νέες μόδες. <br /> <br />Θα έρθει και η μέρα που ο γυροκόφτης δεν θα κόβει με τον ίδιο ενθουσιασμό. Η κίνηση μπρος πίσω του δεξιού χεριού θα έχει χάσει το νόημα της. Ο γυροκόφτης έχει δύο επιλογές. Να πει τις προσευχές του για να βρει κουράγιο, να αφεθεί στον άγγελο προστάτη του, να παραμείνει συγκεντρωμένος στον αγώνα. Η δεύτερη είναι να ζητήσει από το αφεντικό να αγοράσει ηλεκτρικό πριόνι. <br /> <br />Ένας γυροκόφτης κάθεται γύρω από τη γυριέρα με τους συναδέλφους του. Ανταλλάζουν βαριές κουβέντες αλλά στις δύσκολες παραγγελίες είναι πάντα ενωμένοι. Όταν ο πελάτης ζητάει δέκα με γύρο, τρία με σουβλάκι, δύο μελιτζάνες, τρεις χωριάτικες, και εφτά λουκάνικα ο γυροκόφτης χώνει τους συναδέλφους στα δύσκολα και αυτός φιδιάζει. Στο τέλος της μέρας τους δίνει και συγχαρήτηρια. Ένας αληθινός γυροκοφτής του ξημερώματος φροντίζει οι συνάδελφοι του να ξεπερνάνε κατά πολύ τα όρια τους. <br /> <br />Θα σου έλεγα παραπάνω είπε ο μισός άνθρωπος μισός γουρούνι αλλά έχεις γερή κράση. Ο μπάρμαν έχει σκουπίσει ήδη τα ξερατά σου από τον πάγκο και εσύ αρχίζεις να συνέρχεσαι. Φεύγω και δυστυχώς είχα ετοιμάσει ένα διαγώνισμα να γράψεις αλλά δεν προλαβαίνουμε. Ίσα ίσα προφταίνω να σε μυρισω, να νιώσω την μυρωδιά ενός αληθινού γυροκόφτη. ΜΜΜΜΜΜΜΜ <br /> <br />Κλείσαμε φίλε είπε ο μπάρμαν που τόσα χρόνια δεν έμαθε το όνομα του πιο φανατικου του πελάτη. Που πήγε το γουρούνι; ρώτησε και ο μπαρμαν του είπε πως θα ήταν καλύτερο να μην οδήγησει. Κούμπωσε το πουκάμισο με πολλές προσπάθειες, σηκώθηκε τρεκλίζοντας αλλά πλέον ήξερε ποιος είναι ο περίεργος ήχος που άκουσε. Ήταν το γύρισμα της γυριέρας. Πλήρωσε και κράτησε λίγα ψιλά. Ήταν έτοιμος να αγοράσει Αγγελιοφόρο <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-3579984211345529427?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-31757089863630725202011-08-29T11:19:00.000-07:002011-08-29T12:00:58.482-07:00<div style="text-align: justify;">Ζω ένα δράμα. Μεγαλύτερο και από αυτό του Ζαχαράτου. Γεννήθηκα με ένα σκοπό. Να πάρω μέρος σε μία μάχη που την έχω χάσει πριν καλά ξεκινήσει. Ακόμα και ο Γιώργος Παπανδρέου ζητούσε εκλογές που ήταν σίγουρος πως θα έχανε αλλά κέρδισε τις επόμενες. Εγώ έχω τόσες ελπίδες όσες και ο Ναύαρχος Βότσης αν παίξει με τους Los Angeles Lakers. <br /> <br />Δεν μου φτάνει η τραγική υπόσταση μου έχω και τον κόσμο να μπερδεύει το όνομά μου. 666 με λένε ρε σεις τι πιο εύκολο; Επίτηδες το διάλεξα για να ανεβάσω τις μετοχές μου. Όμως οι περισσότεροι με φωνάζουν 22 50. Τέτοια ώρα βλέπετε ξεκινούσε η εκπομπή του Χαρδαβέλα. Βγήκε και ο άλλος ο Μάξιμος να πει πως θα εμφανιστώ το 2013. Χαζός είναι αυτός; Νομίζει πως βιάζομαι να πεθάνω; Όσο μπορώ περισσότερο θα αναβάλλω την επίθεση μου. Για την ακρίβεια προσεύχομαι στο Θεό να μην την κάνω ποτέ. Δεν με ακούει όμως. Στον παράδεισο είμαι κολασμένος και στην κόλαση ένα απλό τσιράκι. <br /> <br />Προσπαθούσα να πάρω δύναμη από συγκροτήματα που με υμνούσαν και από τους λάτρεις μου. Οι πρώτοι έγραφαν δίσκους για εμένα, με εκθείαζαν και μόλις έβγαλαν λεφτά άρχισαν να τραγουδάνε για χειμώνες, βαμπίρ μέχρι και για έρωτα. Πόσα να αντέξω πια ο Αντίχριστος; Και εκεί που πάω να ηρεμήσω να σου πετάγεται ο άλλος που στο όνομα μου βγάζει αλάτι από τη χούφτα του και δεν το ρίχνει καν σε κανένα κοτόπουλο. Έχεις και τους δήθεν αναλυτές να σου λένε πως δεν είμαι κάτι κακό. Είμαι λέει αυτός που θα ΑΝΤΙκαταστήσει το Χριστό. Ένα φτηνό υποκατάστατο. Σαν να λες πως η αντι-ύλη θα αντικαταστήσει την ύλη. Θα μου πέσουν τα μαλλιά και φαλακρός δεν θα έχω πέραση. Που να τα βάλω με τον μακροσγουρομάλλη; <br /> <br />Κανονικά θα έπρεπε να είμαι ο φόβος και ο τρόμος. Έτσι ξεκίνησα. Μετά βγήκαν οδηγοί αντιμετώπισης μου, έγινα πρώτο θέμα στη Δρούζα και τελικά κατέληξα να γίνω η αρχή της βασιλείας του μεγαλύτερου μου εχθρού. Ούτε να συμμαχήσω μαζί του δεν μπορώ. Δεν με αφήνει ο Άνθιμος. Χωρίς εμένα θα καταστραφεί το οικοδόμημα της θρησκείας τους. Με αφήνουν να ζω για να πουλάνε εικόνες, κομποσκοίνια και κεριά που με εξολοθρεύουν και κάποια στιγμή θα με αποτελειώσουν. Ούτε αυτούς τους συμφέρει όμως να πεθάνω. Θα χάσουν το λόγο ύπαρξης. Κάποιοι από αυτούς είναι πιο Αντίχριστοι από εμένα αλλά οι γιαγιάδες δεν τους φοβούνται. Βλέπεις δεν μπορώ να βγω στον Αυτιά να δώσω τη δική μου εκδοχή των γεγονότων. Με έχει φάει ο φασισμός των θεούσων. <br /> <br />Η αξία και ικανότητα του αντιπάλου σου δίνει κύρος και σε εσένα. Φανταστείτε πως νιώθω όταν βλέπω την ορκισμένη μου αντίπαλο κυρία Λουκά, τον Κωνσταντινίδη με το στραβά τοποθετημένο περουκίνι και τον Βελόπουλο που τον ρωτάνε τι κάνει και αυτός απαντάει ''Δοξάζω τον Κύριο'' Άντεξα όταν έκανε η Cher το σήμα μου στο Videoclip της αλλά όταν είδα να το επαναλαμβάνει και η Μαίρη Συνατσάκη στο Dancing with the stars σκέφτηκα σοβαρά την αυτοκτονία. Δεν έχω και τίποτα να χάσω. Η ψυχή μου είναι καταραμένη έτσι και αλλιώς. <br />Ας βάλω κανένα τραγούδι γιατί δεν βρίσκω τίποτα άλλο να πιαστώ, να πάρω κουράγιο <br /> <br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/M1aPQY0c7zY" allowfullscreen="" width="420" frameborder="0" height="345"></iframe> <br /> <br /> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-3175708986363072520?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-41424068301520632612011-07-13T03:56:00.000-07:002011-07-13T04:40:47.985-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;">Ένας άνθρωπος τα παλιά τα χρόνια είχε γονατίσει μπροστά από ένα άγαλμα θεού στο κέντρο της πόλης και έκανε προσευχές μεγαλόφωνα. Ζητούσε από το Θεό οτιδήποτε μπορούσε να φανταστεί κανείς με μεγάλο πάθος και ζήλο. Οι περαστικοί τον κοιτούσαν παραξενεμένοι και προσπερνούσαν αδιάφορα. Μόνο ένας βρήκε το θάρρος να τον ρωτήσει τι ακριβώς κάνει και πήρε την πληρωμένη απάντηση ''εξασκούμαι στην αποτυχία''</span><br /><br /><br />Σήμερα που λέτε κατευθύνθηκα στη διεύθυνση δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που βρίσκεται στον ίδιο δρόμο με τα μπουρδέλα της πόλης. Έπρεπε να κάνω την αίτηση ώστε να έχω ελπίδες να με προσλάβουν είτε σαν αναπληρωτή είτε σαν ωρομίσθιο καθηγητή. Άργησαν φέτος να βγάλουν την προκύρηξη συνεπώς δεν υπήρχαν πολλοί χώροι διάθεσιμοι για να γίνει η δουλειά και μας στοιβάξαν όλους μαζί σε ένα γραφείο. Άκουγα ιστορίες για ανθρώπους που πήγαιναν από τις έξι το πρωί και έφευγαν δύο το μεσημέρι αλλά λέω μπούφοι είναι δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Θα πάω σε άλλο γραφείο και θα τελειώσω τσάκα τσάκα.<br /><br />Φάε τη φρίκη και επίσημα πλέον όταν μαθαίνεις πως όντως δεν υπάρχουν πολλές παραπάνω επιλογές. Μια επιπλέον για την ακρίβεια στη Σταυρούπολη. Μπα θα πάω στη διεύθυνση λέω γιατί μπορεί να το δω σαν μπουρδελότσαρκα και να το απολαύσω. Έξι παρά έφτασα και πήρα το νούμερο 46. Υπάρχουν και πιο άρρωστοι από εμένα. Καπού εκεί σκάει και ένα πρεζάκι με τις κάλτσες του και έχουμε τον συνταρακτικό διάλογο<br />Πρεζάκι:Τι περιμένουν όλοι αυτοί εδώ;<br />Argram:Δεν ξέρω<br />Πρεζάκι:Δεν ξέρεις ε;<br />Argram:Κάτι αιτήσεις άκουσα<br />Πρεζάκι:Αιτήσεις; Δεν τις σταμάτησαν αυτές;<br />Αrgram: Μάλλον λέω<br />Και εκεί το πρεζάκι αποχωρεί για να ζητήσει τσιγάρο με ύφος που σαφέστατα έδειχνε την απέχθεια της και τη λύπη συνάμα για όλους εκείνους τους τρελούς που βρίσκοταν εκεί χωρίς λόγο.<br /><br />Μπαίνω μέσα με τα πολλά όπου η υπάλληλος μου λέει με αυστηρό και βλοσυρό ύφος πως τις αιτήσεις πρέπει να τις συμπληρώνω με μπλε ή μαύρο στυλό και όχι με πράσινο. Με ρώτησε ειρωνικά αν το έχω ξανακούσει. Τις απάντησα πως δεν θα την καταθέσω πουθενά για αυτό την έγραψα πρόχειρα. Μου έκοψε τον αέρα λέγοντας μου πως από τη στιγμή που είναι επίσημο χαρτί(που το εκτύπωσα από το ίντερνετ) πρέπει να είναι με μπλε. Ζήτησα συγγνώμη, υποσχέθηκα πως δεν θα το ξανακάνω και είδα στα μάτια της την ικανοποίηση που με ξεφτίλισε αλλά και ένα πόνο επειδή τελικά δεν καυγαδίσαμε.<br /><br />Στις δεκά τελικά ξεμπέρδεψα επειδή τους έκοψε να ανοίξουν τέσσερις ακόμα θέσεις εργασίας. Δεν με πήρε και πολύ. Τέσσερις μόλις ώρες έμεινα. Η πλάκα είναι πως δεν έχω καμιά ελπίδα να με καλέσουν να εργαστώ. Όμως ήμουν εκεί. Ψιλοταλαιπωρήθηκα. Για ποιό λόγο; Ίσως επειδή επηρεάζομαι πολύ από τις ιστορίες που ακούω<br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-4142406830152063261?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-46894045107612231422011-07-09T05:58:00.000-07:002011-07-09T09:00:57.650-07:00Κάποιοι άνθρωποι έτσι απλά δεν ξεχνιούνται<br /><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/WnfvigC7_hQ" allowfullscreen="" width="425" frameborder="0" height="349"></iframe><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">pictures running through your mind</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">he's always on your mind look what it's done to you</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">scream i know you want to scream</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">you wish it was a dream but morning never comes</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">so let me introduce you to a close friend that i hope you never meet</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">how do you do? who did you screw?</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">was it your best friend? was it just like me head?</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">what's my name? my name is pain pain</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">so let me introduce you to a close friend that i hope you never meet</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">my name's pain</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">the uninvited guest's come to stay</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">i will leave the suitcase here beside the door</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">i know you're scared so let me tell you more</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">she sleeps till noon</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">she drinks all day never leaves her room</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">well you can leave the t.v. on and close the door</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">she'll cry herself to sleep in a corner on the floor</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">pain</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">so call me insane but you're to blame</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">i smell your sex and fear hey you come over here</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">what's my name? my name is pain pain pain</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">how would you like to pull the strings?</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">my expanse of pain</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">like diamond rings</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">for things with wings and fly away</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">what do you say?</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">pain pain pain</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">and if i held you in my arms would you feel my arms at all?</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">and if i walked you through my garden would the sadness turn you on?</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">pain pain pain</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">pictures running through my mind</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">he's always on your mind look what it's done to you</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-4689404510761223142?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-7240460186158295982011-07-05T04:59:00.000-07:002011-07-05T05:04:30.131-07:00<div style="text-align: justify;">Μόνο για τον συνάδελφο και γείτονα διευκρινίζω. Μόνο αυτος άφησε σχόλιο και έτσι επιβάλλεται να τον τιμήσω.Αν καταλάθος αφήσει σχόλιο κάποιος άλλος θα αυτοδιαγραφεί. Ελαφρώς αυξημένη η δυσκολία και διαφορετικά τα μονοπάτια που κινούμαστε. Παρόμοιοι και οι δύο αν λυθεί ο πρώτος ξέρεις πως να κινηθείς στο δεύτερο αλλά δεν αρκεί. Ξεκινάμε λοιπόν<br /><br />Πρώτος γρίφος: Με μία κλεψύδρα των 7 λεπτών και μία των 11 λεπτών πως θα χρονομετρούσατε τα 15 λεπτά που χρειάζονται να βράσει ένα αυγό για να γίνει σφιχτό;<br /><br />Δεύτερος γρίφος: Πως θα μετρούσατε 9 λεπτά με μία κλεψύδρα των 4 λεπτών και μία των 7 λεπτών;<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-724046018615829598?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-69406651339375807262011-06-30T06:50:00.000-07:002011-06-30T07:00:16.883-07:00<div style="text-align: justify;">Σχετικά εύκολος είναι η αλήθεια. Βέβαια δεν είναι γελοίος και σηκώνει μικρή συζήτηση. Τον δανείζομαι από το βιβλίο Ο γρίφος της Σεχραζαντ που έχει μια ποικιλία γρίφων αυξανόμενης δυσκολίας. Κάποιοι από αυτούς είναι και θεωρίες μαθηματικών αλλά ας μην μπλέξουμε τους ανθρώπους της θεωρητικής και των ΤΕΕ. Πάμε λοιπόν στο γρίφο<br /><br /><br />Ήταν δύο φίλοι ο Αλί και ο Αχμέτ που πήγαν βόλτα στην εξοχή και στην κατοχή τους είχαν 5 και 3 καρβέλια ψωμί αντίστοιχα. Στο δρόμο πέτυχαν έναν κύριο που τους ζήτησε να γευματίσει μαζί τους και πως φυσικά θα τους πλήρωνε καθώς είχε πάνω του λεφτά. Μοιράστηκαν τα καρβέλια μεταξύ τους και ο άγνωστος κύριος τους έδωσε οχτώ χρυσά νομίσματα. Ο Αχμέτ είπε πως κανονικά ο Αλί πρέπει να πάρει τα 5 και αυτός τα 3 γιατί είχε ακριβώς πέντε από τα οχτώ συνολικά καρβέλια. Ο Αλί απάντησε πως πιστεύει ότι ο ίδιος πρέπει να πάρει έναν αριθμό μεταξύ του 4 και του 5 ο ίδιος ενώ ο Αχμέτ κάτι μεταξύ του 3 και του 5 αλλά δεν μπορεί να γνωρίζει τον ακριβή αριθμό. Τέλος ο άγνωστος θεώρησε πως ο Αλί δικαιούται εφτά νομίσματα και ο Αχμέτ μόλις ένα. Ποιος από όλους είχε δίκιο;<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-6940665133937580726?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-1505822328495650752011-06-23T10:32:00.000-07:002011-06-23T11:03:26.995-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-99IRUhdXap4/TgN48q6j6uI/AAAAAAAAAHc/fkxRCTzTT9c/s1600/images.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 136px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-99IRUhdXap4/TgN48q6j6uI/AAAAAAAAAHc/fkxRCTzTT9c/s200/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5621469743595907810" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Έφτασε στο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">videoclub</span> της γειτονιάς και αφού άκουσα τόσα καλά λόγια είπα να του ρίξω μια ματιά(για βιβλία δεν το λέμε αυτό συνήθως;). Μέχρι και ο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">Δανίκας</span> έγραψε θετικά σχόλια στα Νέα τι στο διάολο λέω κάτι καλό θα έχει. Δεν μου υπενθύμισε κάποιος πως ο Μήτσος αν δει και την παραμικρή αναφορά σε προοδευτικές ματιές στην πολιτική θεωρεί την ταινία λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση. Τελικά την είδα και προβληματίστηκα στο αν πρέπει να γράψω για αυτήν. Θα έγραφα με σκοπό να σας αποτρέψω να τη δείτε. Τι στο διάολο λέω η αρνητική διαφήμιση είναι η καλύτερη διαφήμιση και θα αποτύχω. Θα τρέξουν όλοι οι περίεργοι να την ψάξουν, ορισμένοι θα πουν ε μαλάκας είναι αυτός ψάχνει παντού κρυφά νοήματα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">αφου</span> τη θάβει θα αξίζει και θα γίνει σαματάς. Μην τη δείτε λοιπόν. Όχι επειδή είναι κακή και τρισάθλια. Κάθε άλλο. Απλά και να μη τη δείτε δεν θα χάσετε και τίποτα.<br /><br />Ένας λόγος που δεν ήθελα να τη δω είναι ο πρωταγωνιστής <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">Liam</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">Neeson.</span> Η νέα εκδοχή του σούπερ ήρωα με το κουστούμι, ο τυπικός οικογενειάρχης που χειρίζεται όπλα καλύτερα από τον <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">Eastwood</span> και επίσης είναι ο μοναδικός που μπλόκαρε τη <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">στριφογυριστή</span> κλωτσιά του <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">Chuck</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">Norris.</span> Είχα δει το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">Taken</span> που είχε κερδίσει και αυτό καλά σχόλια. Συμπαθητικό ήταν και εκείνο μέχρι ένα σημείο. Απήγαγαν την κόρη του <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">Neeson</span> και αυτός τους κυνήγησε σε όλη την υφήλιο και τους σκότωσε όλους. Μέχρι εκείνο το σημείο ήταν καλή. Μετά που συνέχισε να σκοτώνει για ένα ακόμα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11">μισάωρο</span> έχασα κάθε διάθεση. <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12">Περιπετειούλα</span> του κιλού μύριζε ο Άγνωστος. Σκηνοθέτης και δεύτερος λόγος για να μη τη δω ο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_13">Jaume</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14">Collet-Serr.</span> Όπως είχα γράψει και στην<span style="text-decoration: underline;"> </span><a href="http://www.newsfilter.gr/2010/06/14/orphan/">κριτική</a> του <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_15">Orphan</span> ''έχει να παινεύεται (;) για τη δημιουργία του <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_16">Goal</span> 2 και του <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_17">House</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_18">of</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_19">Wax.</span> Δεν σας λένε κάτι οι τίτλοι; Τυχεροί είστε. '' Προσθέστε στην Αγία <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_20">Τρίαδα</span> το σαφώς <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_21">βελτιώμενο</span> αλλά και πάλι σχεδόν ανύπαρκτο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_22">Orphan</span> και γίνεστε μάρτυρες του πηγαίου ταλέντου του σκηνοθέτη.<br /><br />Κάποιοι θα πουν πως ο άγνωστος είναι <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_23">Χιτσκοκική</span> ταινία και μάλλον δεν ξέρουν τη διαφορά ανάμεσα στο θέλω να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_24">σκηνοθετήσω</span> σαν τον Άλφρεντ και στο μπορώ να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_25">σκηνοθετήσω</span> σαν αυτόν. Φτάνει λοιπόν ο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_26">Liam</span> με τη σύζυγο στο παγωμένο Βερολίνο και εκεί που ξεφορτώνουν τις βαλίτσες ένα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_27">close</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_28">up</span> στον ξεχασμένο χαρτοφύλακα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_29">προοικονομεί</span> την εξέλιξη του έργου. Φτάνουν στο ξενοδοχείο και πανικόβλητος ο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_30">Liam</span> τρέχει να πάρει τον χαρτοφύλακα. Επιβιβάζεται σε ταξί και ακολουθεί <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_31">τραγικότατη</span> σκηνή βγαλμένη μέσα από τις μέρες του Βλέπω το Θάνατό σου που οδηγεί σε ένα παρολίγον θανατηφόρο ατύχημα. Επιβιώνει ο πρωταγωνιστής επιστρέφει στο ξενοδοχείο και βλέπει τη γυναίκα του με άλλον στο πλάι της. Δεν έχει κανένα έγγραφο βλέπεις πάνω του να αποδείξει ποιος είναι και ψάχνει από <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_32">εδω</span> ψάχνει από εκεί να δει τι γίνεται.<br /><br />Υπάρχει μυστήριο δεν λέω. Δεν είναι καθόλου υπερβολική ταινία. Σκηνές δράσης δεν είναι πολλές ο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_33">Neeson</span> δεν δίνει ούτε μια μπουνιά, ο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_34">Bruno</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_35">Ganz</span> δίνει το δυναμικό παρόν κλέβοντας τις εντυπώσεις και υπάρχει ένα σχετικό ενδιαφέρον. Κάποια στιγμή βέβαια αρχίζουν τα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_36">μπουνίδια</span> αλλά έχει κυλήσει ήδη πολύ η ώρα. Το σενάριο στέκει αρκετά καλά, έχει τις ανατροπές του. Μιλάμε για μια ταινία δηλαδή που τηρεί τα αυτονόητα. Την κάνει αυτό μεγάλη; Σε καμία περίπτωση. Καλή; Μάλλον ρίξαμε χαμηλά τον πήχη. Για να περάσει η ώρα; Προτιμώ να φάω δύο σακουλάκια <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_37">ζελεδάκια</span> και δύο παγωτά. Είναι σαφώς πιο ανθυγιεινά αλλά και τρεις φορές πιο απολαυστικά. Συμπέρασμα: Αν θέλετε να περάσει απλά η ώρα φάτε <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_38">σαβούρες.</span> Αν θέλετε να περάσει εποικοδομητικά η ώρα δείτε καμιά ταινία που να αξίζει.<br /><span style="text-decoration: underline;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-150582232849565075?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-42069853893898092082011-06-22T05:29:00.000-07:002011-06-22T05:34:02.935-07:00<div style="text-align: justify;">Τραγούδι λοιπόν, όχι ιδιαίτερα γνωστό από μια μπάντα που λάτρευα στο παρελθόν. Το συγκεκριμένο απέχει από το συνηθισμένο ύφος των Nevermore με τον αργόσυρτο ρυθμό που το χαρακτηρίζει. Δεν παύει να έχει βέβαια ορισμένους από τους καλύτερους στίχους που έχει γράψει ο Dane. Aπολαύστε το<br /><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/LzMzq6i1qns" allowfullscreen="" width="480" frameborder="0" height="390"></iframe><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">All passenger prepare the game ritual:</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> There once was a man on this train, he was born into this world alone</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Hands never laid on the wheel, content, he will never know more</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> He was a quiet man in pain, his tears I fear are closing in again</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> What you lose in years you again in perspective</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> And the passenger pauses to see his mistakes</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> For with nothing to follow he'd lived all his life in vain</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> But then, who here among us is without shame?</span><br /> <br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">His way was divergent and cold, defaced, this mask he must create</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> And the circle unfolding still, unscathed, he will turn a blind eye</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> He will miss the last train home this day, recycled in the flow reborn again</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> The cynic knows the price of everything and the value of nothing</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-size: 0.75em;"></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);">And the passenger pauses to see his mistakes</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> For with nothing to follow he'd let all his will decay</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> But then, true wisdom comes in learning pain</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> And I have known pain</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> And the passenger pauses to see his mistakes</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> For with nothing to follow he'd lived all his life in vain</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> But then, the lesson unlearned he will begin again:. </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-4206985389389809208?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-21208521327065975752011-06-14T05:10:00.000-07:002011-06-14T05:33:27.091-07:00<div style="text-align: justify;">Το blog πλέον βαδίζει σε διαφορετικά μονοπάτια. Η θεματολογία του δεν είναι πλέον οι ταινίες, η μουσική, το καλαμπούρι, το καμμένο χιούμορ. Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για διαπροσωπικές σχέσεις, συμβίωση με το άλλο φύλο, κοινωνικότητα κτλ. Επειδή η κουβέντα για την ιδανική γυναίκα είναι πολύ δύσκολη και πολυδιάστατη θα την αφήσω σε πιο έμπειρους και ουσιαστικούς ανθρώπους όπως η Στεφανίδου και θα ασχοληθώ με το ακριβώς αντίθετο δηλαδή την πιο ακατάλληλη γυναίκα. Εκεί έξω πιστεύετε πως υπάρχει το άλλο σας μισό, ο φύλακας άγγελος σας, ο ιδανικός άνθρωπος της ζωής σας γιατί λοιπόν να μην πιστέψετε πως υπάρχει ο δαιμονικός δαίμονας σας, το απόλυτο σίχαμα, η κινούμενη βιοχλαπάτσα που σας προκαλεί εμετό.<br /><br />Πέρα από τους χαρακτηρισμούς ας εμβαθύνουμε λίγο στις παραπάνω έννοιες. Πως μπορούμε να ξεχωρίσουμε τη βιοχλαπάτσα; Είναι η κοπέλα που γνώρισες εχθές ο σατανικός σου σατανάς; Είναι το τέρας που θα χαραμίσεις μαζί του την υπόλοιπη ζωή σου; Πως θα μπορέσω να την αποφύγω αμέσως για να γλιτώσω από τα διψασμένα για αίμα γλοιώδης της πλοκάμια;<br />Για αυτό είμαι εδώ αγαπητέ αναγνώστη για να σε βοηθήσω, να σε σώσω από τον επικείμενο πόνο.<br /><br />Οι οδηγίες θα είναι σύντομες και περιεκτικές. Το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να προσέξεις είναι η εμφάνιση και το στυλ. Το ένα της δόντι θα δείχνει ανατολή και το άλλο δύση ενώ εκείνα που αντιστοιχούν στο βορρά και το νότο θα λείπουν. Τα μαλλιά της θα είναι κοντοκουρεμένα από κουρέα που πάσχει από Πάρκινσον και η προηγούμενη επαγγελματική του εμπειρία ήταν τα πρόβατα στη στάνη του πατέρα του. Πιθανότατα θα φοράει γυαλιά για να δείχνει κουλτουριάρα. Όχι απλά καθημερινά γυαλιά. Θα είναι στα πιο άκυρα χρώματα και τύπους. Η κουλτούρα αν δεν είναι φλου και ακατέργαστα επιτηδευμένη δεν έχει νόημα. Θα σου μιλάει συνεχώς για βιβλία που έχει διαβάσει και το πόσο επηρεασμένη είναι από αυτά. Αν πας σπίτι της δεν θα βρεις ούτε ένα γιατί πολύ απλά δεν τα έχει διαβάσει, πόσο μάλλον να τα αγοράσει, απλώς πάτησε στο Google π.χ περίληψη Άμλετ και έτσι έγινε γνώστης του έργου του Shakespear.<br /><br />Tέτοιος υψηλός δείκτης νοημοσύνης και αστείρευτες γνώσεις δεν μπορούν να χαραμίζονται και έτσι απλά θα προσπαθήσει να μεταδώσει στους γύρω της την ευφυΐα της. Θα ασχολείται με κάποιον τρόπο με την τέχνη, θα είναι το κοριτσάκι που στο δημοτικό θα ζωγραφίζει καρδούλες στο θρανίο και θα βαριαστενάζει, στο γυμνάσιο θα αμολάει τέμπερες στο χαρτί το οποίο θα διπλώνει στη μέση και όταν το ανοίγει θα αναστενάζει και τέλος όταν γίνει 18 θα κοστολογεί η ίδια τους πίνακες της γιατί κανείς άλλος δεν θα ενδιαφερθεί. Το πιο πιθανό πάντως είναι να σκαρφίζεται στιχάκια. Ξεκινάει από το ''μικρέ Αντώνη, μη μου κάνεις το βαρύ πεπόνι, έλα λίγο από εδώ, να μου πιάσεις τον ποπό'', το οποίο μεταμορφώνεται σε ''αγάπη, σεξ, λατρεία, Τσεχοσλοβακία όλη μου η ζωή μια ασπρόμαυρη ταινία'' με το πολιτικό μήνυμα να υποβόσκει και τελικά καταλήγει να εκτιμά την αξία των καθημερινών πραγμάτων επειδή διάβασε το Secret.<br /><br />Αγαπητέ αναγνώστη αν ακόμα δεν είσαι σε θέση να κατανοήσεις την ύπαρξη της ακατάλληλης γυναίκας ίσως η οπτικοποίηση των λεγομένων μου να σε βοηθήσει.<br /><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/bjyBBF2WheI" allowfullscreen="" width="480" frameborder="0" height="390"></iframe><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-2120852132706597575?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-12886191411445306662011-06-07T06:40:00.000-07:002011-06-07T07:08:12.207-07:00<div style="text-align: justify;">Ακολουθεί ο διάλογος των σεναριογράφων Michael και Shawn Rasmussen λίγο πριν ξεκινήσουν τη συγγραφή της ταινίας The Ward που στους κινηματογράφους της χώρας μας προβάλλεται με τίτλο Ο Θάλαμος του Τρόμου. Περιττό να αναφέρω πως ο διάλογος είναι παγκόσμια αποκλειστικότητα του blog αλλά δεν θα παινευτώ παραπάνω γιατί δεν μου αρέσει να περιαυτολογώ. Πρώτος μιλάει ο Michael και ο διάλογος παρουσιάζεται όπως ακριβώς ειπώθηκε<br /><br />-Ρε μαλάκα βαριέμαι ελεεινά τη ζωή μου. Σκέφτομαι να κάνω κάτι διαφορετικό<br /><br />-Σκέφτεσαι να ασχοληθείς με το μοντέλινγκ;<br /><br />-Μπα κάτι πιο δημιουργικό είχα στο μυαλό μου<br /><br />-Δοκίμασες να λύσεις Sudoku;<br /><br />-Τι Κινέζικες μαλακίες είναι αυτές που λες. Το πολύ πολύ να φάω κανένα spring roll. Λες να γράψω τραγούδι;<br /><br />-Μα δεν ξέρεις μουσική<br /><br />-Σωστός. Πρέπει να βρω να δημιουργήσω κάτι που δεν απαιτεί τρελές γνώσεις.<br /><br />-Όπως;<br /><br />-Ρε μαλάκα μου ήρθε ιδέα. Θα γράψω σενάριο. Τόσα θρίλερ έχω δει κάτι έχω μάθει. Θα με βοηθήσεις;<br /><br />-Καλό ακούγεται πρέπει να βρούμε όμως και έναν σκηνοθέτη γιατί εμείς έχουμε τραβήξει βίντεο μόνο πάνω στο σεξ.<br /><br />-Έχεις καμιά καλή ιδέα; Που να κάνει πάταγο να γίνουμε γνωστοί να χέζουμε λεφτά<br /><br />-Πάταγο θα κάνει ο Uwe Boll<br /><br />-'Οχι και έτσι ρε μαλάκα θα μας πάρουν με τις πέτρες. Αυτός είναι και ψυχάκι. Θα μας βάλει στο ρινγκ και θα μας γαμήσει στα μπουνίδια. Που να βρεις λεφτά για οδοντίατρο.<br /><br />-Δίκιο έχεις. Μου ήρθε τρελή ιδέα. Θα προτείνουμε στον Apichatpong Weerasethakul<br /><br />-Καλή ιδέα να σκεφτείς δύο σκηνοθέτες για συνεργασία. Θα πρωτοτυπήσουμε<br /><br />-Όχι ρε ένας είναι. Μη μπερδεύεσαι<br /><br />-Τον ξέρει η μάνα του;<br /><br />-Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες πήρε για μια ταινία με έναν θείο που στις προηγούμενες ζωές του ήταν κατσίκα που έβοσκε και μετά νεράιδα της λίμνης που έκανε σεξ με ένα χρυσόψαρο<br /><br />-Τρελή φαντασία έχεις μαλάκα. Στον ύπνο σου τα είδες όλα αυτά; Εμένα μου ήρθε φλασιά πάντως. Την ταινία θα την κάνει ο Carpenter.<br /><br />-Aυτός έχει να σκηνοθετήσει σοβαρή ταινία από το 1985. Άκουσα πως πλέον έγινε και επίσημα ξυλουργός<br /><br />-Μην λες μαλακίες. Έκανε και το Cigarette Burns για το masters of horror.<br /><br />-Α ναι είχα δει μερικά επεισόδια από αυτή την σειρά και ήταν χειρότερα και από τον Τρίτο Νόμο του Κοκκινόπουλου.<br /><br />-Ρε άκου με. Είναι καλή διαφήμιση η επιστροφή του άρχοντα, του μεγάλου δημιουργού του Halloween, του Fog. Οι κολλημένοι με τα eighties θα έρθουν πετώντας.<br /><br />-'Οσο να'ναι έχεις δίκιο. Καλή ιδέα. Πρέπει όμως να γράψουμε το σενάριο.<br /><br />-Να μην του πούμε να το γράψει αυτός;<br /><br />-Και πως θα βγάλουμε λεφτά;<br /><br />-Μαλακία είπα. Μπράβο. Πρέπει να βρούμε κάτι με ανατροπή.<br /><br />-Σαν την Έκτη Αίσθηση;<br /><br />-Όχι με πεθαμένους ρε μαλάκα.<br /><br />-Να βάλουμε έναν που ζει σε έναν μη υπαρκτό κόσμο;<br /><br />-Πολύ κουλτούρα<br /><br />-Το Shutter Island το έχεις δει;<br /><br />-Εκείνο με το DiCaprio που ήταν ψυχάκι σε κλινική και δεν ήξερε ποιος ήταν;<br /><br />-Ναι ρε γαμάτο. Κάτι παρόμοιο να κάνουμε και εμείς.<br /><br />-Για να μη μας πουν κλέφτες θα βάλουμε γυναίκα πρωταγωνίστρια<br /><br />-Σωστός.<br /><br />-Επίσης εκείνο είχε μέσα αρκετές αναφορές σε ψυχολογικούς παράγοντες, στη θέση του άντρα και της γυναίκας μέσα στην κοινωνία.<br /><br />-Ωχ άρχισες πάλι τα ψαγμένα. Λεφτά θέλουμε να βγάλουμε. Ταινία για σινεμά φτιάχνουμε αν είναι να σκεφτόμαστε ας διαβάσουμε Victoria Hislop.<br /><br />-Βασικά ο Carpenter γούσταρε πάντα τις καταδύσεις στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση.<br /><br />-Μαλακίες θα του τα ξεκόψουμε αυτά. Θα του πούμε να παρουσιάσει απλά την ταινία να βάλει δυο τρεις απότομες σκηνές για να ουρλιάζουν οι χαζογκόμενες, πετάμε και ένα τέλος που να αφήνει ανοιχτή τη δημιουργία sequel και είμαστε καλυμμένοι.<br /><br />-Ελπίζω πάντως να έχει καλή ατμόσφαιρα. Δεν θα το ξέχασε το άθλημα ο Carpenter.<br /><br />-Στάνταρ. Θα είναι ελαφρώς καλύτερο από τις δεκάδες μαλακίες που θα κυκλοφορήσουν εκείνη την εποχή. Πιο αρπαχτή από τους Πειρατές της Καραϊβικής δεν θα είναι.<br /><br />-Μια χαρά τα λες. Κάτσε να πάρω τηλέφωνο τον παραγωγό να επικοινωνήσει για να κλείσει τον Carpenter Μην τον χάσουμε.<br /><br />-Κάνε γρήγορα μαλάκα...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-1288619141144530666?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-85827149656543904422011-05-27T04:58:00.001-07:002011-05-27T05:11:57.125-07:00<div style="text-align: justify;">Βγήκε ο κόσμος στο δρόμο να διαδηλώσει ειρηνικά την αγανάκτηση του απέναντι στους πολιτικούς, στο μνημόνιο, στη σπιτονοικοκυρά του, στη γκόμενα που δεν τους κάθησε. Όλη η φάση οργανώθηκε από το facebook. Από το site εκείνο που ζωντάνεψε το χειρότερο εφιάλτη της ανθρωπότητας αυτόν του οικειοθελούς φακελώματος. 25οοο άνθρωποι δήλωσαν πως θα παρευρεθούν τελικά κατέληξαν το πολύ μια εφτάρα χιλιάδες. Είναι πιο εύκολο να κάνεις like παρά να κατεβαίνεις στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης.<br /><br />Δύο 18χρονοί ξεκίνησαν την ιδέα. Πόσο πολύ μπορεί να έχει αγανακτήσει ένας δεκαοχτάχρονος; Μια βόλτα στο Λευκό Πύργο για καφέ με συνοδείο της επαναστατικής φλέβας που όλοι θέλουμε να βγάλουμε έξω και η γενιά μας δείχνει πως έχει χάσει τη μπάλα. Ξεκίνησε τη συγκέντρωση όχι για να δείξει πόσο έχει τσατιστεί με την δύσκολη κατάσταση που ζούμε αλλά για να την πει στους Ισπανούς που είχαν το θράσος να μας πουν πως κοιμόμαστε. Το έγραψε το τρομακτικό και χιλιάδες άλλα ''αξιόπιστα'' blog άρα είναι αλήθεια. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να ερευνήσει κατά πόσο ήταν αλήθεια το συγκεκριμένο σύνθημα. Αντιδράσανε για να δείξουν στους Ισπανούς πως εμείς είμαστε ανώτεροι από αυτούς ενώ οι άνθρωποι δεν φώναξαν ποτέ τέτοιο σύνθημα.<br /><br />Όταν θέτεις ένα λάθος ερώτημα όποια απάντηση και να λάβεις θα είναι λανθασμένη. Όταν αντιδράς για έναν ανύπαρκτο λόγο η αντίδραση σου είναι για γέλια. Τη χάσαμε τη μπάλα πατριώτη<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-8582714965654390442?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-12129781576634315432011-05-18T04:57:00.000-07:002011-05-18T05:07:24.842-07:00<div style="text-align: justify;">Μην ξαναλέω τα ίδια για τα μεγάλα αδικημένα πνεύματα στο χώρο της τέχνης. Ακόμα ένα αυτοβιογραφικό τραγούδι από έναν τεράστιο άνθρωπο. 31 χρόνια μετά. R.I.P Ian Curtis<br /><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/gCRWsFV4-sU" allowfullscreen="" width="480" frameborder="0" height="390"></iframe><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">A cry for help, a hint of anaesthesia,</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">The sound from broken homes,</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">We used to always meet here.</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">As he lays asleep, she takes him in her arms,</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Some things I have to do, but I don't mean you harm.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">A worried parent's glance, a kiss, a last goodbye,</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Hands him the bag she packed, the tears she tries to hide,</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">A cruel wind that bows down to our lunacy,</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">And leaves him standing cold here in this colony.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">I can't see why all these confrontations,</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">I can't see why all these dislocations,</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">No family life, this makes me feel uneasy,</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Stood alone here in this colony.</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">In this colony, in this colony, in this colony, in this colony.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Dear God in his wisdom took you by the hand,</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">God in his wisdom made you understand.</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">God in his wisdom took you by the hand,</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">God in his wisdom made you understand.</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">God in his wisdom took you by the hand,</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">God in his wisdom made you understand.</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">God in his wisdom took you by the hand,</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">God in his wisdom made you understand.</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">In this colony, in this colony, in this colony, in this colony.</span><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-1212978157663431543?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-44589664499368383392011-04-20T10:21:00.000-07:002011-04-20T13:19:12.706-07:00<div style="text-align: justify;">Ήταν ένα από τα συνηθισμένα καλοκαιρινά απογεύματα λίγες στιγμές πριν τη δύση του ήλιου,ακριβώς τη στιγμή που ο ουρανός ντυνόταν με τα πιο όμορφα του χρώματα. Ξεκίνησε μόνη της με κατεύθυνση προς την παραλία. Ήταν η καλύτερη διέξοδος από τα προβλήματα της καθημερινότητας. Θα άφηνε τη τσάντα της πάνω στην άμμο και λίγο πιο δίπλα το λευκό της φόρεμα. Θα στεκόταν μπροστά στη θάλασσα με το κύμα να της χαϊδεύει τα πόδια και τον ήλιο να στέλνει τις αχτίδες του στο πρόσωπο της, θα τέντωνε τα χέρια της ψηλά σε μια προσπάθεια να μαζέψει όλη τη θετική ενέργεια που την περιτριγύριζε και θα βουτούσε στη θάλασσα νιώθοντας τη δροσιά του βυθού να την περιλούζει. Θα ξάπλωνε ανάσκελα στην ήρεμη επιφάνεια της θάλασσας και το τελετουργικό αναζωογόνησης θα βρισκόταν στην κορύφωση του. Μια αύρα ηρεμίας και γαλήνης θα την συντρόφευε έστω για λίγες στιγμές.<br /><br />Έφτασε στην παραλία. Άφησε κάτω την τσάντα της. Την στιγμή που πήγε να βγάλει το φορεμά της ο χρόνος πάγωσε. Κοκκάλωσε, έμεινε έκθαμβη. Δίπλα της σε απόσταση αρκετών μέτρων ένας κύριος μάζευε τα δικά του πράγματα αλλά είχε κολλήσει και αυτός. Το βλέμμα του ήταν στραμμένο προς τον ουρανό, στα λιγοστά σύννεφα, στους περίεργους σχηματισμούς τους. Κοιτούσε με ταξιδιάρικη διάθεση, με ένα τυφλό ρομαντισμό που εμφανίζεται σε ορισμένες μόνο περιπτώσεις. Το βλέμμα του.. ήταν τόσο έντονο, τόσο διεισδυτικό. Ήταν σίγουρη πλέον. Ο κύριος κινηματογραφούσε τα σύννεφα και το έργο που παιζόταν στα μάτια του ήταν το ομορφότερο που είχε δει ποτέ.<br /><br />Όταν πλέον σταμάτησε να κοιτάει προς τον ουρανό χαμογέλασε ξαφνιασμένος και με γρήγορες κινήσεις συγκέντρωσε τα πράγματά του. Έφυγε και αντιλήφθηκε την κοπέλα να τον κοιτάει επίμονα και θαυμασμό. Κοντάσταθηκε για λίγο, της έγνεψε με το χέρι και μέσα σε λίγες στιγμές είχε εξαφανιστεί από το οπτικό πεδίο της κοπέλας. Απομακρύνθηκαν χωρίς να είναι επιλογή τους. Είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν, να ακουστούν ο ένας στον άλλον αλλά παρέμειναν σιωπηλοί. Οι ομορφότερες στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου δίνουν ονειρική διάθεση που τις μετατρέπει σε απόμακρες. Έβγαλε τελικά το φόρεμα της. Ακούμπησε τα πόδια της στο νερό. Η αίσθηση γαλήνης θα συντροφευτεί με ένα πανέμορφο ή μελαγχολικό συναίσθημα. Κάτι κέρδισε από την εμπειρία της.<br /><br /><iframe title="YouTube video player" src="http://www.youtube.com/embed/zHW8NfdbfaI" allowfullscreen="" width="480" frameborder="0" height="390"></iframe><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-4458966449936838339?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-89082468033166235792011-04-16T03:51:00.000-07:002011-04-16T04:53:13.934-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 255, 51);">Now his thoughts gave way to anger</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);"> And he loudly cursed at fate</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);"> That in a world of opportunities</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);"> That he was doomed to wait</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);"> That his life could be predestined</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);"> To be stuck here on this shore</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);"> He could not make himself believe</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 51);"> That there was nothing more</span><br /><br /><br /><br />Σήμερα η μέρα ανήκει αποκλειστικά στους Savatage. Δεν υπάρχει κάποιος λόγος απλά ξύπνησα και για ακόμα μια φορά έλιωσα όλα τα τραγούδια τους. Όποτε τους ακούω ανατριχιάζω δεν το κρύβω. Αφού ζάλισα τον κόσμο στο facebook με βίντεο είπα να συνεχίσω εδώ σε ελαφρώς πιο προσωπικό κλίμα με ένα τραγούδι που με συγκινούσε απίστευτα στα χρόνια πίσω στο λύκειο. Ονειροπόλοι, ταξιδευτές, ρομαντικές ψυχές μόλις βρήκατε το ιδανικό ξύπνημα που θα συντροφεύσει το ηλιόλουστο πρωϊνό που σας φτιάχνει τη διάθεση.<br /><br /><iframe title="YouTube video player" src="http://www.youtube.com/embed/f73EjVPBg9Y" allowfullscreen="" width="480" frameborder="0" height="390"></iframe><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">When you look at the morning sun</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Do you see what I see</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Or could I be the only one</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Seeing just what I need</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> I envision a different man</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Than the one I've become</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Pray the ocean will understand</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> That my time isn't done</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Everyone's leading</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> But nobody's dancing</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> You stand on the stage</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Just to turn all alone</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> I have waited this way</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> For a lifetime of days</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> I can't wait for the morning sun</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> As I stand with the sea</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> And the ocean she understands</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Just the man I could be</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Somewhere else there's a different world</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> With a sun that will rise</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> And a moon that will take its place</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> In another man's eyes</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> And perhaps it's a better world</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Than the one that I see</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Or if better for no one else</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Perhaps better for me</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Here in the dark where the sky shows its Graces</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Revealing each star while the moon plays the fool</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Saying how it must be while the night disagrees</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> I can't wait for the morning sun</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> As I stand with the sea</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> And the ocean she understands</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Just the man I could be</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> No, no, time doesn't wait for you</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> No, no, leave it alone</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> No, no, your days are far too few</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> This thing I have always known</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> When your time is up its too late</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> They never give another day to you</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> When your time is up it' s through</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> No one cares how</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Can't keep it</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Can't save it</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> Can't take it away with you</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> So I say we use it now </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-8908246803316623579?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-46362777659284240002011-04-05T06:53:00.000-07:002011-04-16T04:00:42.767-07:00<div style="text-align: justify;">Πράξη δειλίας; Συνειδητή επιλογή; Διαμαρτυρία; Μη αποδοχή; Για έναν σπουδαίο άνθρωπο της μουσικής σκηνής η αυτοκτονία βρισκόταν στη φωτεινή πλευρά. 27 χρονών ήταν μόλις. 17 χρόνια πέρασαν από τότε που επέλεξε να αυτοκτονήσει με μια σφαίρα στον κρόταφο. Ένα κακογραμμένο σημείωμα δίπλα από το πτώμα του να επεξηγεί τις τελευταίες του σκέψεις.<br /><br />Kurt Cobain ή σε λίγες λέξεις ίσως ο τελευταίος rock star. Ο άνθρωπος που όταν το Nevermind πουλούσε σαν τρελό ήθελε να ονομάσει τον επόμενο του δίσκο I hate myself and i want to die. Οι εταιρίες δεν τον άφησαν. Τελικά ο δίσκος ονομάστηκε In Utero και ήταν ό,τι πιο αντιεμπορικό μπορούσε να δημιουργήσει. I am anemic in royalty τραγούδησε στο Pennyroyal Tea και αποστασιοποιήθηκε από όσους τον είχαν Θεό, από τη διασημότητα, από το σταριλίκι. Δεν νομίζω να υπάρχει άλλος άνθρωπος που ήταν ένα είδος μουσικής μόνος του. Grunge is dead που έγραφε και το θρυλικό του μπλουζάκι. Πολλοί προσπάθησαν να μιμηθούν το στυλ του, τη βραχνιασμένη φωνή του. Κέρδισαν μερικές στιγμές αναγνωρισιμότητας και μετά χάθηκαν στη δίνη του χρόνου.<br /><br />Πέρασε πολλά από τα ναρκωτικά αλλά πάντα έβγαινε πιο δυνατός. Παρουσιάστηκε σε φορείο μετά από μεγάλη περίοδο νοσηλείας σε κλινική σχεδόν ετοιμοθάνατος. To πλήθος μαζεύτηκε γύρω του για τον τελευταίο ασπασμό. Αυτός απλά σηκώθηκε άρπαξε την κιθάρα του και έδωσε μια απίστευτη ερμηνεία στο <a href="http://www.youtube.com/watch?v=Ee6xkwVucIE">Breed</a> Στο τέλος δεν μπόρεσε να κερδίσει. Όπως πολλοί ακόμα μεγάλοι καλλιτεχνές ήταν αυτοκαταστροφικός. Ίσως να είναι ο πιο αδικημένος από τους ομοίους του. Απολαύστε τον στα καλύτερα του<br /><br /><iframe title="YouTube video player" src="http://www.youtube.com/embed/FnJYhklfb00" allowfullscreen="" width="480" frameborder="0" height="390"></iframe><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Use just once and destroy</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> Invasion of our piracy</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> Afterbirth of a nation</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> Starve without your skeleton key</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> I love you for what I am not</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> I did not want what I have got</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> A blanket acne'ed with cigarette burns</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> Speak at once while taking turns</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> What is what i need</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> What is wrong with me </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> What is what i need</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> i'm nothing to do with what you think</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> If you ever think at all</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> Bi-polar opposites attract</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> All of a sudden my water broke</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> I love you for what I am not</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> I did not want what I have got</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> A blanket acne'ed with cigarette burns</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> Second-rate third degree burns</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> what is what i need</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> What is wrong with me </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> What do I think I think</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> hate your enemies</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> Save, save your friends</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> Find, find your place</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> Spin, spin the truth</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> what is what i need</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> What is wrong with me</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> what is what i need</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> What do I think I think</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> Use just once and destroy</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> Invasion of our piracy</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> Afterbirth of a nation</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> Starve without your skeleton key</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-4636277765928424000?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-89119007354946525152011-04-01T04:47:00.000-07:002011-04-01T05:55:51.859-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-ICsFUxQQrjA/TZW8Dcvhd2I/AAAAAAAAAGA/lnra-szhrr0/s1600/%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25AC%25CE%25BB%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25BF%25CF%2582.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 140px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-ICsFUxQQrjA/TZW8Dcvhd2I/AAAAAAAAAGA/lnra-szhrr0/s200/%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25AC%25CE%25BB%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25BF%25CF%2582.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5590581279891486562" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Η ξυριστική μηχανή κάνει καλά τη δουλειά της. Χαιδεύει απαλά τα κεφάλια των μικρών παιδιών που σε ελάχιστα λεπτά καταλήγουν να έχουν άδειο κρανίο. Ξυρισμένο κεφάλι σημαίνει μεγάλη θέληση για επιτυχία και καλώς εννοούμενο εγωισμό όταν γίνεται κατόπιν προσωπικής επιλογής. Αν συμβεί από εξαναγκασμό οι καταστάσεις διαφοροποιούνται. Στις γυναίκες θεωρείται ταπείνωση λόγω απώλειας της θυληκότητας, στους περισσότερους άντρες δείχνει τυφλή υποταγή στις προσταγές ενός ανώτερου ανθρώπου, σε ορισμένες αξίες που δεν γίνονται εύκολα κατανοητές από τη λογική. Γίνεται πολύ εύκολα και ακατανόητα γρήγορα συνώνυμο του φανατισμού που οδηγεί σε απώλεια συνείδησης. Μια αλλαγή στην εμφάνιση που συμπορεύεται πλήρως με τις ψυχολογικές διακυμάνσεις. Ξυρισμένο κεφάλι και το βλέμμα γίνεται πιο αδίστακτο, πιο πονεμένο, πιο αφοπλιστικό ανάλογα με τη διάθεση και τη ζωή του κάθε χαρακτήρα. Μια συνηθισμένη καθημερινή πράξη που σε μεγάλη μερίδα του κόσμου γίνεται απλώς για στυλ είναι η εισαγωγή ενός ενδιαφέροντος και πλούσιου σε συναισθήματα τελετουργικού.<br /><br /><br />Η αρχή του τελετουργικού σε κερδίζει την όμορφη εικόνα και με την αποφυγή εικαστικών υπερβολών. Δεν σε συγκλονίζει αρχικά αλλά δεν σε αφήνει αμέτοχο στα τεκταινόμενα της. Μητέρα που απεβίωσε αφήνει τη διαθήκη της η οποία ανοίγει μπροστά στα δίδυμα παιδιά της. Το περιεχόμενο της αμφιλεγόμενο και ιδιαίτερο σαν τη ζωή της μητέρας όπως αφήνεται εντέχνως να εννοηθεί. Για να έχει φυσιολογική ταφή η μητέρα ,και συνεπώς να ηρεμήσει η ψυχή της βρίσκοντας την εξιλέωση, τα δύο παιδιά της πρέπει να παραδώσουν από ένα φάκελο στον πατέρα τους και στον μέχρι τότε άγνωστο αδερφό τους. Σοκάρονται καθώς θεωρούν νεκρό τον πατέρα και δεν έχουν ενημερωθεί ποτέ για την ύπαρξη κάποιου αδερφού. Πληροφορίες που ισοπεδώνουν όλα όσα ήξεραν μέχρι τώρα και τους οδηγούν να αναθεωρήσουν τη ζωή τους και τη σχέση με τη μητέρα τους. Ξεκίνημα από την αρχή που φαντάζει αδύνατο στον αδερφό και τον οδηγεί στην πεισματική άρνηση συμμετοχής στις τρέλες της μάνας του.<br /><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-01CDOK_Qca8/TZXDizMMvwI/AAAAAAAAAGI/J2qKEzJe8kY/s1600/IncendiesMovieStill.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 116px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-01CDOK_Qca8/TZXDizMMvwI/AAAAAAAAAGI/J2qKEzJe8kY/s200/IncendiesMovieStill.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5590589515074682626" border="0" /></a>Αυτοκριτική. Ο μεγαλύτερος δισταγμός των ανθρώπων. Η ντροπή που νιώθουμε για τους συνανθρώπους μας που δεν κατανοούμε τις πράξεις τους που μερικές φορές ξεπερνούν τα επιτρεπόμενα όρια της κοινωνίας. Τεράστιο πλήγμα στη ζωή μας. Διακρίνεις ξεκάθαρα το πρόβλημα, φτάνεις πολύ κοντά στο σημείο να το αναγνωρίσεις και πάνω στην κρίσιμη στιγμή επιλέγεις τη στροφή 180 μοιρών και του γυρνάς την πλάτη σαν να μην υπήρξε ποτέ. Δεν γνωρίζεις τι σε οδήγησε στη συγκεκριμένη πράξη. Ο φόβος αποκάλυψης της αλήθειας ή η κοινωνική κατακραυγή; Η αποχή δεν υπήρξε ποτέ λύση και ευτυχώς το ρητό ''το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει'' βρίσκει πλήρη εφαρμογή στην ταινία.<br /><br />Το κουβάρι ξετυλίγεται με ρυθμό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαδιστικός. Δεν κυλάει γρήγορα, ούτε αργά. Ο ρυθμός είναι αυτός που πρέπει για να μη χαθεί το ενδιαφέρον αλλά και να σε κρατάει παράλληλα στα όρια της αγωνίας, της έντασης και της διερεύνησης του αγνώστου. Κάποια στιγμή θα βρεθεί η άκρη του λαβύρινθου. Αυτό είναι το μόνο σίγουρα. Τι να κάνουμε όμως που και οι τοίχοι του λαβύρινθου είναι εξίσου αν όχι περισσότερο συναρπαστικοί; Δεν θέλεις να βγεις αμέσως έξω. Χρειάζεται να παρατηρήσεις προσεκτικά, να συνειδητοποιήσεις το σε ποιο χώρο βρίσκεσαι μέσα ώστε να τον κατανοήσεις καλύτερα. Σκέψου μάλλον πόσο πιο συγκλονιστικό θα είναι η ύπαρξη δύο παρόμοιων λαβύρινθων δίπλα δίπλα που θα οδηγούν ταυτόχρονα στην ίδια έξοδο. Δύο λαβύρινθοι που προκαλούν διαφορετικά συναισθήματα τα οποία αλληλοσυμπληρώνονται με διαφορετικό τρόπο.<br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-zpsUc_mSH-8/TZXHiwuHXbI/AAAAAAAAAGQ/EAv5wQU0AOw/s1600/incendies_04.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 116px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-zpsUc_mSH-8/TZXHiwuHXbI/AAAAAAAAAGQ/EAv5wQU0AOw/s200/incendies_04.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5590593912458141106" border="0" /></a><br />Η ομοιότητα του χαρακτήρα της κόρης με τη μητέρα της γίνεται εμφανής σε μικρό χρονικό διάστημα. Είναι και οι δύο αποφασιστικές, δυναμικές, πρόθυμες να παλέψουν για τις αξίες τους και να μοχθήσουν μέχρι τέλους για να επιτύχουν τους στόχους. Η παράλληλη πορεία των δύο σε κοινό τόπο αλλά σε διαφορετικό χρονικό διάστημα φανερώνει μια πληθώρα αντιθέσεων, κοινωνικών προκαταλήψεων, μίσους και φανατισμού. Τυφλή βία, ξενοφοβία, ρατσισμός, προκατάληψη και οι ελπίδες σχεδόν έχουν ψηθεί κάτω από τον καυτό ήλιο. Δεν μπορείς να βρεις κάτι να πιαστείς στον αφιλόξενο κόσμο που θα μπορούσε να είναι και η γειτονιά σου αν δεν είναι ήδη. Κάποιος όμως πρέπει να δώσει τη μάχη, να φτάσει μέχρι τέρμα. Να βρει στήριγμα στην ανθρωπιά και στην κατανόηση.<br /><br />Θα το βρείτε στις κινηματογραφικές αίθουσες με τίτλο Μέσα από τις Φλόγες και δεν πρέπει να το χάσετε. Είναι το σημείο συνάντησης της αρχαίας τραγωδίας με τις καλύτερες κινηματογραφικές στιγμές των αδερφών Νταρντέν και της σύγχρονης εποχής. Υπέροχη ένωση θαυμάσιων κόσμων που με συνεπήρε απόλυτα. Τα βραβεία και οι διακρίσεις μιλάνε από μόνα τους. Το ίδιο και το γεμάτο εκπλήξεις σενάριο, η υπέροχη σκηνοθεσία και οι διαφορετικές μα συνάμα ταιριαστές μουσικές επενδύσεις. Αν το είχα δει στο Φεστιβάλ το Route Irish ίσως και να μην ήταν η ταινία της χρονιάς.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-8911900735494652515?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-44353626416752895242011-03-29T04:09:00.000-07:002011-03-29T04:17:54.507-07:00<div style="text-align: justify;">Τελειώνουμε σήμερα... Ωραίο ήταν όσο κράτησε. Καλύτερα τελειώνουν οι προσωπικές επιλογές. Θα υπάρξει σίγουρα ακόμα μία αναφορά στα blogoscars με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Ό,τι έπρεπε να κάνω το έπραξα. Τώρα η δουλειά περνάει σε άλλα χέρια. Κρατάμε την έξυπνη ιδέα και δίνουμε συγχαρητήρια σε όσους τη στήριξαν. Χειροκροτούμε την επικοινωνία μεταξύ των bloggers, χαιρόμαστε για ανακαλύψεις ταινιών που δεν τις ξέραμε και τις τοποθέτησαν σε περίοπτη θέση οι υπόλοιποι. Αυτή είναι η ουσία για εμένα. Τα αποτελέσματα είναι απλώς κάτι που πρέπει να συμβεί. Τελική πεντάδα λοιπόν.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">5. Ιnception</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">4. Toy Story 3</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">3. Donkeys</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">2. Submarino </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">1. Route Irish</span><br /><br />Ελπίζω να μην πάθατε κανένα εγκεφαλικό από την ταινία που έβαλα στην κορυφή της λίστας. Το έκανα απλά για να ανατρέψω τα προγνωστικά και να εκπλήξω τους αναγνώστες. Ευχαριστώ όλους όσους με διάβασαν και με πολλούς από εσάς δεν θα χάσουμε επαφή τώρα που σας ανακάλυψα. Συνεχίζουμε ακάθεκτοι.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-4435362641675289524?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-54168109977864438082011-03-28T04:04:00.000-07:002011-03-28T04:08:31.399-07:00Η βαρεμάρα έχει χτυπήσει κόκκινο για αυτό θα αναφέρω απλά τις θέσεις 10-6. Τελειώνει και αυτό σιγά σιγά.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">10. Scott Pilgrim vs the World</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">9. True Grit</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">8. Loved Ones</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">7. Blue Valentine </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">6. Never Let me Go</span><br /><br />Αύριο όπως καταλαβαίνετε είναι η σειρά των πέντε καλύτερων ταινιών. Ίσως εκεί να μη βαριέμαι και πω περισσότερα. Συντονιστείτε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-5416810997786443808?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-77631161002330954742011-03-27T04:30:00.000-07:002011-03-27T04:36:04.028-07:00<div style="text-align: justify;">Να και το ζουμί της υπόθεσης. Θέλω να το πω. Αν δεν υπήρχαν και τα φεστιβάλ η χρονιά θα ήταν μέτρια, πολύ μέτρια και συγχωρήστε μου το αδόκιμο της έκφρασης που θα έλεγε και ο τεράστιος Βασίλης Σκουντής. Αν καθόμουν να υπεραναλύσω τις θέσεις στην εικοσάδα θα άλλαζαν συνέχεια οι θέσεις για αυτό τελικά αποφάσισα να μην το πολυσκεφτώ και να λειτουργήσω αυθόρμητα. Ξεκινάμε με τις θέσεις 20-11 χωρίς σχόλια.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">20. Alice in Wonderland</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">19. You Will Meet a Tall Dark Stranger</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">18. How i ended this summer</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">17. The Road</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">16. Town</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">15. Killer Inside Me</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">14. Μαχαιροβγάλτης</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">13. Littlerock</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">12. Black Swan</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">11. Buried</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-7763116100233095474?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-90811351541314323772011-03-24T10:49:00.000-07:002011-03-24T15:06:11.004-07:00<div style="text-align: justify;">Μια στροφή πριν τα μεγάλα βραβεία που δεν είναι άλλα από αυτά της καλύτερης ταινίας είμαστε εδώ για να βραβεύσουμε τις καλύτερες γυναικείες ερμηνείες. Ευτυχώς οι επιλογές ήταν πολλές και μάλιστα προέκυψε τεράστιο πρόβλημα. Είχα την Cotillard σε πολύ υψηλή θέση για την ερμηνεία στο Inception κάνοντας τεράστιο λάθος γιατί ο ρόλος της δεν ήταν πρωταγωνιστικός. Έγκλημα έκανα που δεν την συμπεριέλαβα σε εκείνα του δεύτερου ρόλου αλλά τώρα είναι αργά. Ήταν τεράστια πάντως και της αξίζουν συγχαρητήρια. Μια μικρή αλλαγή στις θέσεις λοιπόν και πάμε<br /><br />10. <a href="http://www.imdb.com/name/nm0960912/">Lyndsy Fonseca</a> (Κick Ass) Η είσοδος στη δεκάδα λόγω ομορφιάς και χάρης. Δεν θα κρυφτώ από εσάς, δεν σας ντρέπομαι. Έκανα πολλές πονηρές σκέψεις για αυτήν. Μόλις τέλειωσε η ταινία έψαξα να βρω την ηλικία της για να σιγουρευτώ πως δεν είναι ανήλικη και να μου φάνε τα σωθικά οι τύψεις. Ευτυχώς δεν έγινα Φωτούλης έστω στο μυαλό.<br /><br />9. <a href="http://www.imdb.com/name/nm1630992/">Madeline Carroll</a> (Flipped) Σε μια συνηθισμένη ιστορία το μικρό κοριτσάκι είναι αυτό που κερδίζει εξαρχής τη συμπάθεια σου. Όσο περνάει η ώρα συνεχίζει ακάθεκτη να είναι το κύριο συσταστικό που τονίζει τη γλυκύτητα.<br /><br />8. <a href="http://www.imdb.com/name/nm3373248/">Atsuko Okatsuka</a> (Littlerock) Σε έναν εντελώς άχαρο ρόλο. Ξένη μέσα σε αγνώστους που δεν μιλάνε καν την ίδια γλώσσα. Πως να συννενοηθεί; Έχει τον τρόπο της να είναι το επίκεντρο ακόμα και σιωπηλή<br /><br />7. <a href="http://www.imdb.com/name/nm0000307/">Helena Bonham Carter</a> (Alice in Wonderland) Ναι. Πρωταγωνιστικός ρόλος ήταν αυτός της Αλίκης. Μόνο που η ηθοποιός που την υποδύθηκε ήταν ελαφρώς ξενέρωτη και η αγαπητή Helena κατόρθωσε να καπακώσει τον Ντεπ. Τουλάχιστον στη δική μου συνείδηση.<br /><br />6. <a href="http://www.imdb.com/name/nm1146292/">Marija Skaricic</a> (Mother of Asphalt) Και τι δεν τράβηξε η άμοιρη μάνα για χάρη του παιδιού της. Ξύλο έφαγε, την έβρισαν, πάγωσε, ταξίδεψε, τρόμαξε. Έντονη ερμηνεία<br /><br />5. <a href="http://www.imdb.com/name/nm2029984/">Robin McLeavy</a> (The Loved Ones) Ναι ναι ναι. Η αδυναμία μου. Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή; Πως μπορεί να λείπει η αρρωστημένη πριγκίπισσα από τα βραβεία; Αν σας την πέσει καμιά ευτραφής και το σκεφτείτε σοβαρά να βγείτε μαζί της η συγκεκριμένη ερμηνεία θα σας έχει επηρεάσει για τα καλά.<br /><br />4) <a href="http://www.imdb.com/name/nm2794962/">Hailee Steinfeld</a> (True Grit) Από τα πιτσιρίκια το καλύτερο. Δυνατοί μονόλογοι, αποφασισμένη, έξυπνη, πολυτάλαντη. Ίσως επιτύχει πολλά περισσότερα στο μέλλον.<br /><br />3) <a href="http://www.imdb.com/name/nm3987673/">Ariane Labed</a> (Attenberg) Έκπληξη αυτή η επιλογή και για εμένα. Η ταινία δεν μου άρεσε καθόλου και συνεπώς τα πρώτα σχόλια δεν αφορούσαν τις ερμηνείες. Όταν ξέφυγα από τις ενστάσεις και τις εναντιώσεις μου και κοίταξα αποκλειστικά το ερμηνευτικό κομμάτι συνειδητοποίησα πως η Labed ήταν πάρα πολύ καλή. Καθόλου επιτηδευμένη, σχεδόν πρωτόγονη, κατορθώνει να ξεπεράσει ακόμα και το πρόβλημα χρήσης της Ελληνικής γλώσσας.<br /><br />2) <a href="http://www.imdb.com/name/nm0931329/">Michelle Williams</a> (Blue Valentine) Ό,τι και να πεις είναι λίγο. Της πάει ο Gosling τελικά. Ειχαν ξανασυναντηθεί στο λατρεμένο United States of Leland. Τώρα κουβάλησε μόνη της το φορτίο και στάθηκε επάξια στο πλευρό του μεγάλου Ryan. Ένα δυνατό χειροκρότημα γιατί της αξίζει.<br /><br /><br />1) <a href="http://www.imdb.com/name/nm0000204/">Natalie Portman</a> (Black Swan) Δίκαια είναι η νικήτρια γιατί όλα τα βλέμματα πέφτανε πάνω της και στην υπερόχη αντίθεση με τη συμπρωταγωνίστρια της. Προβλέπω να θριαμβεύει και στα δικά μας Oscar.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-9081135154131432377?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-64311356009315878312011-03-20T07:24:00.000-07:002011-03-23T05:55:49.428-07:00<div style="text-align: justify;">Πλησιάζουμε ολοταχώς στη μέρα ανάδειξης της καλύτερης ταινίας της χρονιάς. Βέβαια αν παρακολουθούμε τις επιλογές καθενός blogger δεν θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο να προβλέψουμε και τις τελικές του επιλογές αλλά μικρό το κακό. Ερμηνευτικά βραβεία σήμερα για τους άντρες σε πρωταγωνιστικούς ρόλους που ξεχώρισαν και για προσωπικούς λόγους δηλώνω πως ο Viggo Mortensen ήταν με διαφορά ο καλύτερος και δεν το έβαλα μέσα στη δεκάδα γιατί ήταν εκτός συναγωνισμού. Καλά μην παίρνετε και πολύ στα σοβαρά την παραπάνω πρόταση απλά δεν θέλω να χάσω τη διαφήμιση στον republic το πιο ξενέρωτο και δήθεν σταθμό της πόλης. Είπα και την κακία της μέρας, σταματώ να χρονοτριβώ και ξεκινάω<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">10. James Cosmo</span> (Donkeys): Σήκωσε στις πλάτες του ερμηνευτικά όλο το βάρος μιας από τις πιο συναισθηματικές ταινίες της χρονιάς και αντεπεξήλθε άριστα. Ήταν η αρχή, η μέση και το τέλος κάθε δυνατής στιγμής και εκείνο το πονεμένο βλέμμα δεν ξεχνιέται εύκολα.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">9. James Franco</span> (127 Hours): Σχεδόν σόλο προσπάθεια που αδικείται σε μεγάλο βαθμό από το σενάριο. Στις δραματικές σκηνές ήταν άριστος κρίμα που σε ένα μεγάλο μέρος της ταινίας έδειξε τις ικανότητες του σαν show man που δεν ήταν σχετικές με την κατάσταση που βρισκόταν. Τώρα θα μου πεις δεν φταίει αυτός απλά έκανε αυτά που του ζήτησαν και τα έκανε καλά. Μπορεί να έχεις και δίκιο.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">8. Jeff Bridges</span> (True Grit): Πάντα μας απασχολεί με τις ερμηνείες και φέτος έφτασε πολύ κοντά στο χρυσό αγαλματίδιο. Είναι από τους ανθρώπους που απλώς το έχουν μέσα τους. Η χάρη, η κίνηση, το στυλ όλα πάνω του είναι άφθονα δοσμένα. Συγχαρητήρια.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">7. Colin Firth</span> (The king's speech):Τα Όσκαρ δεν είναι τα πιο αξιόπιστα βραβεία αυτό δεν σημαίνει όμως πως τα κερδίζουν πάντα άσχετοι. Ο Firth ήταν απίστευτα καλός σε έναν ομολογουμένως απαιτητικό ρόλο. Δεν έμεινε μόνο στα φωνητικά προβλήματα αλλά συμμετείχε με όλο του το κορμί και το πάθος.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">6. Leonardo DiCaprio</span> (Inception): Το πιτσιρίκι που κάποτε ήταν ικανό μόνο να γίνει αφίσα στα κοριτσίστικα δωμάτια έχει δείξει για τα καλά τα δόντια του. Στον Πληροφοριοδότη ήταν ο καλύτερος ανάμεσα σε πολύ μεγάλα ονόματα. Στο Inception ο ρόλος του είναι απαιτητικός και δύσκολος και όμως τα βγάζει πέρα χωρίς καν να ιδρώσει. Θα δείξει πολλά ακόμα.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">5. Jesse Eisenberg</span> (The Social Network): Δείχνω τα δόντια μου σαν τα σκυλιά όταν θυμάμαι την ερμηνεία του. Κωλοαχώνευτε, γελοίε, καριόλη, τσόγλανε, φιλοτομαριστή, μπάσταρδε. Με τσατίζει ο τύπος και πολύ μάλιστα. Ποιο είναι το συμπέρασμα; Παρά ήταν καλός σε αυτό που έπρεπε να υποδυθεί<br /><br /><span style="font-weight: bold;">4. Casey Affleck</span> (The Killer Inside me): Να και η μισοριξιά. Φου να τον κάνεις τον έχεις στείλει στον απέναντι τοίχο να γίνει χαλκομανία. Αυτός λες δεν μπορεί να σκοτώσει μύγα. Τι κάνει η μια πιθαμή άνθρωπος; Παίρνει το πιο εριστικό βλέμμα, μένει εξαιρετικά απαθής και χυμάει με απίστευτη ορμή και δεν σου αφήνει περιθώριο αντίδρασης. Περιφέρεται με τόσο αυτάρεσκη σιγουριά ακόμα και μερικές στιγμές πριν το τέλος που έχει χάσει το παιχνίδι που βγαίνει πάντα νικητής<br /><br /><span style="font-weight: bold;">3. Mark Womack</span> (Route Irish): Ναι ναι. Κάποιοι από εσάς θα απορήσατε πως και δεν αναφέρθηκα ακόμα στην ταινία. Τι να κάνουμε μόνο ψηλές θέσεις τις αρμόζουν. Νεύρο, νεύρο και πάλι νεύρο. Τόση ένταση μέσα του που δεν μπορεί να εκτονωθεί. Φωνάζει, τσιρίζει, κραυγάζει και δεν γίνεται ποτέ γραφικός. Απρόβλεπτος, τυφλωμένος οδηγείται στην άνευ όρων παράδοση στο μίσος. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ<br /><br /><span style="font-weight: bold;">2. Ryan Gosling</span> (Blue Valentine): Έναν ηθοποιό δεν τον κρίνεις μόνο από τις ερμηνείες του αλλά και από τις επιλογές του. Οι ταινίες που έχει πρωταγωνιστήσει ο Gosling είναι ιδιαίτερες και διαφορετικές. Εδώ αφήνει τους ευαίσθητους χαρακτήρες και δείχνει μια διαφορετική πτυχή του ταλέντου του πιο σκοτεινή σε μερικά σημεία πιο πολύπλευρη γενικά. Συνεχίζω να τον λατρεύω.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">1. Ryan Reynolds</span> (Buried): Μόνος του. Ολομόναχος. Άντε και με καμία φωνή να ακούγεται. Δεν το έχω ξαναδεί. Μπορεί και να είμαι άσχετος. Δεν βαρέθηκα καμιά στιγμή. Τον ένιωσα, τον λυπήθηκα, στεναχωρέθηκα για αυτόν. Απλά κορυφαίος.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-6431135600931587831?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-18730770048011904572011-03-19T07:15:00.000-07:002011-03-21T05:15:08.780-07:00<div style="text-align: justify;">Έφυγε η δύσκολη κατηγορία και ήρθε η ώρα να αναλύσουμε τα σενάρια. Σχόλια δεν θα γράψω πολλά λόγω έλλειψης χρόνου. Πρέπει να επισημάνω ότι πολύ θα ήθελα να δώσω τη δέκατη θέση σε δύο ταινίες που θα δικαιούνται τη θέση. Από την άλλη σκέφτομαι θα ακυρώσουν τη ψήφο μου. Σιγά το πράγμα βέβαια θα μου πείτε αλλά εκείνο που με πειράζει είναι πως αφού δέχτηκα τους κανόνες θα πρέπει να πορευτώ μαζί τους αλλιώς θα ήταν ασέβεια από μέρους μου. Tη λύση βέβαια την έδωσε αυτόματα το imdb. Οι ταινίες που προβλήθηκαν Ιανουάριο του 10 είναι εκτός συναγωνισμού και έτσι το ευφυές σενάριο του Sherlock Holmes χάνει τη θέση του. Τα λόγια είναι περιττά<br /><br /><span style="font-weight: bold;">10. Woody Allen</span> (You Will Meet a Tall Dark Stranger): Δεν δίστασε να δώσει τον πρώτο ρόλο στη μεταφυσική και να δείξει τους ήρωες του πιο μπλεγμένους από ποτέ. Το μικρό ψεγάδι που μπορεί να θεωρηθεί τεράστιο μειονέκτημα <a href="http://argram.blogspot.com/2011/01/you-will-meet-tall-dark-stranger.html">το έχω ήδη αναφέρει</a><br /><br /><span style="font-weight: bold;">9. Mike Ott</span> (Littlerock): Ήταν πρωτότυπο, γλυκό, άβολο, αμήχανο και συνάμα ελκυστικό και γνώριμο.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">8. Chris Sparling</span> (Buried):Πόσο εύκολο είναι να γράψεις σενάριο μιάμισης ώρας για έναν τύπο που είναι κλεισμένος στο φέρετρο και να μη χαθεί το ενδιαφέρον; Για το συγκεκριμένο μάλλον είναι εύκολο<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">7. John Curran</span> (The Killer Inside me):Έξυπνη ιδέα για το κακό που ελοχεύει ακόμα και στις πιο ήσυχες και καθόλου ύποπτες περιοχές. Κράτησε την αγωνία και παρόλο που μπορούσε να ξεφύγει έμεινε σταθερό και χωρίς τρύπες.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">6. Derek Cianfrance </span>(Blue Valentine): Είναι καθημερινό, μια ιστορία της διπλανής πόρτας. Έχουμε ξεχάσει αυτές τις ταινίες ενώ προσπαθούμε να εντυπωσιάσουμε. Τόσο αληθινό που σε σοκάρει.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">5. Christopher Nolan</span> (Inception):Εντυπωσιακές ιδέες που θα μπορούσαν να σταθούν και σε βιβλίο επιστημονικής φαντασίας. Κάποιες αδικαιολόγητες τρύπες και η μη ξεκάθαρη τοποθετήση στο τέλος μειώνουν την εκπληκτική προσπάθεια.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">4. Colin McLaren</span> (Donkeys): Πάνω κάτω τα ίδια με τη σκηνοθεσία. Συγκινητικό, ανθρώπινο με το στοιχείο της έκπληξης να έχει και αυτό τη θέση του.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">3. Michael Bacall</span> (Scott Pilgrim vs The World): Έχουμε δει πολλά τέτοια το ομολογώ. Έλα όμως που τα παρόμοια δεν μου αρέσουν ενώ αυτά με παρέσυρε. Ευφάνταστο δημιουργικό κάνει και τις συμβάσεις ταιριαστές.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">2. John Lasseter </span>(Toy Story 3): Με άγγιξε χωρίς πολλά λόγια. Αν θέλεις παραπάνω διάβασε <a href="http://www.newsfilter.gr/2010/07/08/to-nf-pigeni-sinema-toy-story-3/">εδώ</a><br /><br /><span style="font-weight: bold;">1. Alec Garland</span> (Never Let me Go): Συνδυασμός επιστημονικής φαντασίας με τη καθημερινότητα. Μπερδεύεσαι δεν μπορείς να τα διακρίνεις και μένεις με το στόμα ανοιχτό. Ήρωες τόσο απομακρυσμένοι, τόσο διαφορετικοί που όμως τους πονάς παραπάνω από όσο φαντάζεσαι. Ευτυχώς υπήρξε και αυτό.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-1873077004801190457?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-14904304704901927382011-03-18T06:10:00.000-07:002011-03-19T07:13:06.033-07:00<div style="text-align: justify;">Να και η πιο δύσκολη κατηγορία. Έντονος συναγωνισμός, μεγάλα ονόματα του χώρου που δεν μας ικανοποίησαν πλήρως και δικαίως έμειναν εκτός δεκάδας, καινούριοι δημιουργοί που παρουσίασαν εξαιρετικές προτάσεις. Επιπλέον είναι σπουδαία κατηγορία γιατί σε γενικές γραμμές ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με την πιο ενδιαφέρουσα κατηγορία καλύτερη ταινία της χρονιάς. Η σκηνοθεσία κρίνει την επιτυχία της ταινίας σε μεγάλο βαθμό. Τέρμα η φλυαρία ξεκινάμε αμέσως.<br /><br />10.<span style="font-weight: bold;">Darren Aronofsky</span> (Black Swan): Σίγουρα θα έχει τις περισσότερες πρωτιές και πιθανότατα θα είναι ο μεγάλος νικητής. Είναι από τους σπουδαιότερους σκηνοθετές της γενιάς μας και ξέρει να κάνει θαύματα. Γιατί τόσο χαμηλά λοιπόν; Γιατί έχει αρχίσει και επαναλαμβάνεται και η πορεία του μετά το Fountain είναι φθίνουσα. Μελανιασμένα χέρια που έγιναν χαρακιές στο δέρμα και μετά τραυματισμοί στην πλάτη, ίδιο ακριβώς φινάλε για τις τελευταίες του δημιουργίες. Κρίμα. Έχει πολλές παραπάνω δυνατότητες. Η ανακύκλωση σώζει το περιβάλλον όχι τον κινηματογράφο<br /><br />9. <span style="font-weight: bold;">Γιάννης Οικονομίδης</span> (Μαχαιροβγάλτης): Ένας από τους καλύτερους σύγχρονους δημιουργούς της χώρας μας(έλα και οι Κύπριοι δικά μας παιδιά είναι) που βρίσκεται στην καλύτερη του στιγμή και παρουσιάζεται πολύ πιο ώριμος και ουσιαστικός. Από τα πρώτα πλάνα της επαρχίας που μυρίζουν λιγνίτη και κάρβουνο, μέχρι τη σωστή και απολύτως ρεαλιστική διαχείριση των ηρώων του συγκλονίζει. Το μοναδικό έγχρωμο πλάνο της ταινίας θα το ζήλευε πολύς κόσμος. Άς συνεχίσει έτσι και θα έχουμε πολλά ακόμη να συζητήσουμε<br /><br />8. <span style="font-weight: bold;">Sean Byrne</span> (The Loved Ones): Θα έχω κουράσει πολύ κόσμο με τη μοναδική ταινία που κέρδισε θέση στη δεκάδα και στις τρεις κατηγορίες (νομίζω δηλαδή) αλλά έμεινα και εγώ το ίδιο έκπληκτος όταν την είδα. Είναι αποκάλυψη διότι περιμένεις να δεις κάτι συνηθισμένο και τελικά βλέπεις κάτι που σε καθηλώνει. Η αδυναμία της είναι το τυποποιημένο σενάριο. Η σκηνοθεσία όμως το εκτινάσει. Χωρίς αιματηρές υπερβολές και αποφεύγοντας την περιττή ένταση έχει τον τρόπο της να σε κερδίσει με κάθε πλάνο. Εύγε.<br /><br />7. <span style="font-weight: bold;">Ethan &amp; Joel Coen</span> (True Grit): Δεν ήταν η καλύτερη τους δημιουργία αλλά η πιο εξευγενισμένη εκδοχή του No country for old men δεν πέρασε καθόλου απαρατήρητη. Με στοιχεία road movie συνοδεύομενα από πανέμορφα τοπία, με αλληθοφανείς σκηνές δράσεις, με ουσιαστικό καταμερισμό συναισθημάτων και αντιλήψεων κερδίζουν επάξια μια θέση ανάμεσα στους καλύτερους.<br /><br />6. <span style="font-weight: bold;">Srdjan Spasojevic</span> (A Serbian Film): Είναι εμετική, σιχαμερή, προκλητική, διαστροφική, ελεεινή, τη βλέπεις και θέλεις να ξεράσεις, ντρέπεσαι που υπάρχουν τέτοια παρανοικά μυαλά, ανατριχιάζεις, αναρωτιέσαι τον λόγο ύπαρξης τέτοιων ταινιών. Όλα αυτά υποσυνείδητα σε οδηγούν να εκμηδενίσεις την ταινία παραλείποντας πως σκηνοθετικά και μόνο είναι δημιουργία που αξίζει της προσοχής. Έχουμε δει και χειρότερα ντεμπούτα που τα θεωρήσαμε υποσχόμενα. Δεν νομίζω να το ψηφίσει κανείς άλλος για λόγους καθαρής συνείδησης. Το ξαναλέω δεν εγκρίνω όσα διαδραματίστηκαν στην οθόνη μου αλλά παραδέχομαι πως σαν εικόνες και μόνο ήταν συγκλονιστικές. Τρομάζω στην ιδέα του τι μπορεί να κάνει στο επόμενο του βήμα ο σκηνοθέτης.<br /><br />5. <span style="font-weight: bold;">Morag McKinnon</span> (Donkeys): Από τη Σκωτία προερχόμενη και άξια συνεχίστρια της τριλογίας που ξεκίνησε με το Red Road. Κατόρθωσε να κρατήσει το ίδιο ψηλά τον πήχυ, τόλμησε να τον τοποθετήσει μερικά εκατοστά πιο ψηλά, δεν δίστασε να κάνει το άλμα και να τον περάσει χωρίς δυσκολία. Δώστε το πιο δυνατό χειροκρότημα για μια από τις πιο συγκινητικές ταινίες της χρονιάς και ένα σκηνοθετικό ντεμπούτο απομακρυσμένο από τις συμβάσεις και τις εύκολες επιλογές. Εξαίσιο.<br /><br />4. <span style="font-weight: bold;">Christopher Nolan</span> (Inception): Στη δικιά μου συνείδηση έχει κερδίσει στο νήμα τον Aronofsky για την ανάδειξη του καλύτερου νέου σκηνοθέτη. Μπορεί να μην έχει τη φινέτσα, το εκλεπτυσμένο γούστο που έχει ο ανταγωνιστής του αλλά δεν έχει διστάσει ποτέ στους πειραματισμούς και κάθε νέα του δημιουργία τον πηγαίνει ένα βήμα μπροστά. Είναι άξιος συγχαρητηρίων γιατί δεν μένει μόνο στα ντάπα ντούπα και τις εκρήξεις αλλά ξέρει να βάζει και τις κατάλληλες δόσεις μυαλού. Ο κόσμος του Inception που επινόησε ο ίδιος είναι συμμετρικά πανέμορφος, επικίνδυνος και δυσνόητος. Αν δεν είχε σκληρό ανταγωνισμό θα ήταν ακόμα πιο ψηλά.<br /><br />3. <span style="font-weight: bold;">Thomas Vinterberg</span> (Submarino): Η συγκλονιστική επιστροφή ενός ανθρώπου που το ταλέντο ρέει άφθονο από τα μπατζάκια του. Επιστρέφει περισσότερο ανανεωμένος, με φρέσκιες ιδέες χωρίς να ξεπουλήσει τα ιδανικά και τα κινηματογραφικά πιστεύω του. Χρησιμοποιεί νέες μεθόδους που εξυπηρετούν απίστευτα τον τρόπο αφήγησης και τους σκοπούς του. Μαύρη καταχνιά, ψυχολογία στα τάρταρα. Ακόμα και εκείνη η μικρή, μικρή, ελπίδα που δίνει δένει τέλεια αφού φωτίζει όλη την αίθουσα και τις καρδιές των θεατών.<br /><br />2. <span style="font-weight: bold;">Ken Loach</span> (Route Irish): Πριν γράψω πήρα μια βαθιά ανάσα. Σκέφτομαι την ταινία και θεωρώ πως τα λόγια χάνουν την αξία τους. Για ποιο πλάνο να μιλήσω; Ποια συναισθηματική έξαρση να σχολιάσω; Πως στο διάολο γίνεται να μεταμορφωθεί ένα τυπικό σενάριο εκδίκησης σε πανδαισία ονείρων και συναισθημάτων; Πως στο διάολο γίνεται να ανατριχιάζω μόνο που ακούω τις λέξεις Route Irish; Θα τα ξαναπούμε αναλυτικά για αυτό το αριστούργημα.<br /><br />1. <span style="font-weight: bold;">Apichatpong Weerasethakul </span>(Uncle Boonmee who can recall his past lives): Ο χαριτωμένος δικαιωματικά στην κορυφή. Δεν θα πω ψέματα. Όταν έβλεπα την ταινία αφαιρέθηκα για αρκετή ώρα, σκέφτηκα μια γκόμενα που χαμούρευα στο παρελθόν, ίσως να με πήρε και λίγο ο ύπνος. Δεν είναι του στυλ μου ο άνθρωπος. Επίσης προτιμώ να διαβάζω Stephen King από Νίτσε. Αν με ρωτήσεις όμως ποιον από τους δύο θεωρώ καλύτερο θα απαντήσω χωρίς σκέψη το Νίτσε. Ο φίλος μας ο Τζο μεγαλούργησε. Κάθε του πλάνο ήταν και μια διαφορετική ιδέα, ένας καινούριος κόσμος. Δημιούργησε τέχνη και αυτός είναι ο σκοπός του κινηματογράφου. Εικαστικά ήταν ανώτερος όλων των προαναφερθέντων και ας μην είναι του γούστου μου.<br /><br />Σαν να έχω τύψεις που άφησα έξω το Never Let me Go... Ακολουθούν τα σενάρια τη Δευτέρα.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-1490430470490192738?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-48674160684825255642011-03-13T06:57:00.000-07:002011-03-17T05:03:40.312-07:00<div style="text-align: justify;">Δεύτερη μέρα μάθαμε πως λειτουργεί η διαδικασία και περνάμε στην κατηγορία που με δυσκολία βρήκα δέκα επιλογές. Αναγκαστικά επέλεξα με βάση τη φρεσκάδα, τη λάμψη. Ναι σε μερικές περιπτώσεις διάλεξα απλώς τις πιο όμορφες παρουσίες. Πείτε με λιγούρη δεν με νοιάζει. Ξεκινάμε από τη πιο χιουμοριστική επιλογή για να ανοίξει η δεκάδα<br /><br />10. <a href="http://www.imdb.com/name/nm3976500/">Andrianna Babali</a> (Άπνοια) Εγώ και εσύ θα πει Θεός, εγώ και εσύ. Γλυκύτατη κοπέλα τραγούδησε κάποια ερωτιάρικα τραγουδάκια την ηθοποιία τι την ήθελε; Με ποια κριτήρια της έδωσαν το ρόλο; Όπως και να έχει δεν έχω ξαναδεί δεύτερο ρόλο να περιφέρεται, να συμμετέχει ενεργά στα τεκταινόμενα αλλά να αρνείται πεισματικά να ανοίξει το στόμα της. Εκείνο το ήταν έγκυος πάντως κέρδισε τις εντυπώσεις. Χωρίς την παραμικρή διάθεση κακίας τα παραπάνω Αντριάννα μου. Απλά αν αποφασίσεις να ασχοληθείς πιο δυναμικά με την υποκριτική προσπάθησε το περισσότερο.<br /><br /><br />9. <a href="http://www.imdb.com/name/nm0004695/">Jessica Alba</a> (The Killer Inside me) Βασικά όχι η ίδια αλλά το μελανιασμένο της κωλαράκι, τα πρησμένα της ζυγωματικά, ο μελανιασμένος της λαιμός αχ τι έπαθε η ομορφούλα μου. Πόσες φορές θα έχουμε στο μέλλον τη δυνατότητα να τη δούμε να ζαπακιάζεται από μια ζώνη; Ποιος αδίστακτος θα σκεφτόταν να της ρίξει ένα σωρό μπουνίδια στην λεπτή της κοιλίτσα; Το προσωπάκι της είναι όμορφο ακόμα και παραμορφωμένο. Την αγαπώ.<br /><br />8. <a href="http://www.imdb.com/name/nm2951768/">Freida Pinto</a> (You will meet a tall dark stranger) Το μέλλον της ανήκει γιατί απλά λάμπει. Μετά το γλυκανάλατο <a href="http://argram.blogspot.com/2009/03/slumdog-millionaire_09.html">Slumdog Millionaire </a>δούλεψε με ένα σκηνοθέτη που ξέρει τι ζητάει από τους ηθοποιούς του και έλαμψε περισσότερο. Θα γίνει άνετα η νέα χαριτωμενούλα του Hollywood.<br /><br />7. <a href="http://www.imdb.com/name/nm0458044/">Jorunn Kjellsby</a> (En ganske snill man) Υποθέτω πως αυτό είναι το όνομα εκείνης που θέλω να δώσω την έβδομη θέση. Πρόκειται για την ηλικιωμένη κυρία που φιλοξενεί τον πρώην κατάδικο και είναι υπεύθυνη για τις πραγματικά αστείες σκηνές της ταινίας. Τόσο αποκρουστική, τόσο σιχαμερή και τόσες πολλές απαιτήσεις. Τα γράφω και γελάω σκεφτόμενος τη να βογγάει. Μπράβο της.<br /><br />6. <a href="http://www.imdb.com/name/nm0700577/">Lucy Punch</a> (You will meet a tall dark stranger) Δύο στα δύο γιατί η λατρεία του Woody για τις γυναίκες είναι αναγνωρισμένη από όλους. Τις αγαπάει και τις οδηγεί στις καλύτερες τους ερμηνείες. Να εδώ η ερωμένη του Hopkins που ξεχωρίζει σε κάθε της πέρασμα. Αφελής, γλυκιά, παραδόπιστη αλλά και ευαίσθητη στο βάθος. Στο πολύ βάθος. Πιο πάνω από Pinto γιατί ερμηνεύει περισσότερο παρά λάμπει.<br /><br />5. <a href="http://www.imdb.com/name/nm0000307/">Helena Bonham Carter</a> (The Kings speech) Ίσως η θέση της να ήταν στα βραβεία πρώτου γυναικείου ρόλου καθώς δεν υπάρχει άλλη γυναίκα που να παίζει περισσότερο στην ταινία. Ο ρόλος της πάντως είναι περισσότερο υποστηρικτικός (supporting που λένε και στα αυθεντικά Oscars) για αυτό και την τοποθέτησα εδώ. Άσε που στον πρώτο γυναικείο πιστεύω πως θα έχει μία θέση για άλλη ταινία. Εδώ είναι πραγματική κυρία της αυλής, σεμνή, μετρημένη, συμβατική μακριά από τον τρελό εαυτό της που όλοι γουστάρουμε. Ας ανοίξει η πεντάδα με κάτι διαφορετικό.<br /><br />4. <a href="http://www.imdb.com/name/nm0068042/">Ashley Bell</a> (The Last Exorcism) Τα ίδια και εδώ με πριν αλλά αυτή τοποθετήθηκε στα βραβεία δευτέρου γυναικείου για να γεμίσει η λίστα. Χιούμορ κάνω ήταν κίνηση της στιγμής να την τοποθετήσω εδώ. Όπως και να έχει έβγαλε νύχια, δόντια, πήρε τσεκούρια, βουτήχτηκε στο αίμα, στριφογύρισε το κεφάλι της και μετά ερχόταν η γαλήνη σαν να μη συνέβη το παραμικρό. Δείτε την και θα με θυμηθείτε.<br /><br />3. <a href="http://www.imdb.com/character/ch0002479/">Barbie</a> (Toy Story 3) Να και η κοπέλα που κέρδισε κατά κράτος το αγόρι της. Η κούκλα που από μικρός ήθελα να την αρπάξω από το μαλλί και να την κάνω σβούρες, να βραχυκυκλώσω τα πιστολάκια της, να γκρέμιζα το σπίτι της, να έσκαγα τα λάστιχα του αυτοκινήτου της. Και όμως στην ταινία παρουσιάστηκε γλυκούλα, απροστάτευτη, άκρως συμπαθητική. Αν δεν με πιστεύετε δείτε την ταινία.<br /><br />2. <a href="http://www.imdb.com/name/nm0005109/">Mila Kunis</a> (Black Swan) Η μαύρη βασίλισσα που λάτρεψα. Σαγηνευτικό βλέμμα, επιβλητική παρουσία που μπορεί με μία κίνηση του χεριού της να σε παρασύρει σε οποιαδήποτε ακολασία. Κινούμενος πειρασμός που όσο και να προσπαθείς δεν μπορείς να τον αποφύγεις. Η ουσία του κακού στη σάρκα μιας γυναίκας. Το απόλυτο κακό όπως το αντιλαμβάνεται μια γυναίκα με τα όλα της. Στηρίζω μαύρο σαν χρώμα, σαν ύπαρξη και δίνω την πρώτη θέση στην<br /><br />1. <a href="http://www.imdb.com/name/nm2537621/">Jessica McNamee</a> (The Loved ones) Αυτή και αν δεν υποστήριξε το μαύρο σε όλη του την έννοια. Τι έκανε και κέρδισε την πρωτιά; Υποδύθηκε μια γκοθού, μια κοπέλα που ανήκει στην κατηγορία που απεχθάνομαι αρκετά. Ε αυτή την ερωτεύτηκα. Μια τέτοια γκοθού αν κυκλοφορούσε στην πόλη θα έτρεχα κάθε Παρασκευή στο Eightball και θα χόρευα μαζί της σε διαμονικούς ηλεκτρονικούς ρυθμούς. Δεν είναι και εύκολα να υποδυθείς ερωτική γκοθού και όποιος διαφωνεί να μη του ξανασηκωθεί.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-4867416068482525564?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-39867756223833247262011-03-13T05:55:00.000-07:002011-03-15T03:25:43.477-07:00<div style="text-align: justify;">Έφτασε λοιπόν η ώρα να ξεκινήσουμε και επίσημα πλέον. Δέκα βραβεία για το δεύτερο αντρικό ρόλο σε ταινία. Β' ρόλοι και δε συμμαζεύεται. Δύσκολη ψηφοφορία επειδή συνήθως μου διαφεύγουν τέτοιοι ρόλοι, καμιά φορά τους μπερδεύω με τους πρωταγωνιστικούς και δεν ντρέπομαι να το πω. Εδώ θα ψηφίσω με βάση τις υποκριτικές ικανότητες αλλά και με την εικόνα που άφησαν στη σκέψη μου. Περιμένετε να δείτε με τι αξιοκρατικά κριτήρια επέλεξα τις γυναίκες. Ξεκινάμε γρήγορα γιατί ο χρόνος είναι χρήμα και η δουλειά των παιδιών που θα επεξεργαστούν τα αποτελέσματα μεγάλη.<br /><br />10. <a href="http://www.imdb.com/name/nm2240346/">Kodi Smit-McPhee</a> (The Road) Ο εύθραυστος πιτσιρικάς δίπλα στο πλευρό του Viggo Mortensen εύθραυστος, φοβισμένος, διστακτικός που όσο περνάει η ώρα στην ταινία λάμπει όλο και περισσότερο. Συγκινητικός χωρίς να είναι υπερβολικός, περισσότερο ακατέργαστος παρά επιτηδευμένος. Μου άρεσε.<br /><br />9. <a href="http://www.imdb.com/name/nm0000354/">Matt Damon</a> (True Grit) Πιθανότατα εδώ οι περισσότεροι θα επιλέξουν τον Josh Brolin και το ομολογουμένως πιο χαρακτηριστικό πέρασμά του αλλά θα επιλέξω τον Damon επειδή δεν τον έχω ξαναδεί σε παρόμοιο ρόλο και τρόμαξα να τον αναγνωρίσω. Είναι πολυ πειστικός στο ρόλο φιλοχρήματου καβαλάρη που μετατρέπεται σε υπερπροστατευτικό άνθρωπο.<br /><br />8. <a href="http://www.imdb.com/character/ch0114509/">Ken</a> (Toy Story 3) Lol lol lol. Δεν ήταν δική μου ιδέα εξαρχής αλλά μόλις είδα να την προτείνουν στο twitter λύθηκα στα γέλια γιατί ναι ο Κen ήταν τεράστια μορφή στην ταινία. Η πιο αχρείαστη παιδική κούκλα έγινε χαρακτήρας με τα όλα του, με τον κακό του εαυτό αλλά και με την απότομη αλλαγή στη διάθεση του. Χάνει πανηγυρικά βέβαια από τη γυναίκα του αλλά αυτά θα τα πούμε σε δύο μέρες.<br /><br />7. <a href="http://www.imdb.com/name/nm1456512/">Rudolf Frecska</a> (Tender Son - A Frankenstein Project) Ο στοργικός γιός από τη σύγχρονή εκδοχή του Φρανκενστάιν που παρακολούθησα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Εξαιρετικά απαθής, απρόβλεπτος, κρύβει επιμελώς κάθε ίχνος συναισθήματος. Μηχανή που παράγει τρόμο δημιούργημα μιας κοινωνίας που δεν σέβεται τους ανθρώπους της. Αξίζει η ερμηνεία του.<br /><br />6. <a href="http://www.imdb.com/name/nm0001691/">Geoffrey Rush</a> (The king's speech) Ο μόνος λόγος που δεν βρίσκεται σε πιο ψηλή θέση είναι πως ο ρόλος δεν του επέτρεψε να δείξει το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του σε όλο το μεγαλείο. Σαν να κάνει ζέσταμα χωρίς να θέλει να φορτσάρει τη μηχανή καταφέρνει πάντως για ακόμα μία φορά να αφήνει πίσω του τους υπόλοιπους ηθοποιούς όταν βρίσκονται μαζί του στο ίδιο πλάνα. Έπρεπε να τον είχαν αφήσει περισσότερο λάσκα.<br /><br />5. <a href="http://www.imdb.com/name/nm1081893/">Kresimir Mikic</a> (Mother of Asphalt) Πρώτη πεντάδα και αρχίζουν οι σαφώς πιο προσωπικές επιλογές. Η μητέρα της Ασφάλτου είναι η μετάφραση της ταινίας και ο Mikic υποδύεται τον μοναχικό και διψασμένο για αληθινή επικοινωνία και φυσιολογική ζωή φύλακα πολυκαταστήματος. Πλημμυρίζεσαι από οίκτο αρχικά για τον άνθρωπο που έχει φτάσει σε τόσο δύσκολη ψυχολογική κατάσταση και όλα γκρεμίζονται μονομίας σε μια εκπληκτική υποκριτική στιγμή που σε γεμίζει φόβο. Βίωσε στο πετσί του το ρόλο που υποδύθηκε.<br /><br />4. <a href="http://www.imdb.com/name/nm0115979/">John Brumpton</a> (The Loved ones) O πατερούλης στην ταίνια αποκάλυψη που κάποιοι έχετε δει την <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/loved-ones.html">αναφορά της στο blog </a>Υπερπροστατευτικός μπαμπάκας δεν θέλει να στεναχωριέται η κορούλα του και τη βοηθάει να εκδικηθεί τον αλήτη που αρνήθηκε να τη συνοδεύσει στο χορό των αποφοίτων. Ιδιαίτερη εκδοχή της παράνοιας υποδυόμενη στα όρια του κωμικού χωρίς να τα ξεπερνάει και μεγάλη αποφασιστικότητα και εμπειρία που φαίνεται ολοκάθαρα στο μάτι που γυαλίζει επικίνδυνα.<br /><br />3. <a href="http://www.imdb.com/name/nm0381043/">Louis Herthum</a> (The Last Exorcism) Aκόμα ένας πατέρας που κέρδισε δικαιωματικά τη θέση στην τριάδα από τον προηγούμενο για την πιο ολοκληρωμένη ερμηνεία του. Κομμάτι μιας ταινίας που θα μπορούσε να κάνει θαύματα αν δεν είχε το τραγελαφικό φινάλε. Όχι ένα απλό κομμάτι αλλά από τα πιο σημαντικά της. Η άποψη σου για τον χαρακτήρα αλλάζει από στιγμή σε στιγμή και ο Herthum με τα ξεσπάσματα του, τις εκρήξεις του προκαλεί κάθε είδους συναίσθημα.<br /><br />2. <a href="http://www.imdb.com/name/nm0609999/">Vangelis Mourikis</a> (Μαχαιροβγάλτης) Τα greeklish στο όνομα υπάρχουν μόνο για λόγους ομοιομορφίας στο κείμενο. Τον πάω με τα χίλια τον άνθρωπο το έχω ξαναπεί και θα το πω άλλες δεκάδες φορές. Σε όποια σκηνή και να εμφανίστηκε μια λάμψη πετάχτηκε, κάτι όμορφο δημιουργήθηκε. Ακολουθώντας τις νέες σκηνοθετικές οδηγίες γίνεται πιο κοντρολαρισμένος, περισσότερο ευάλωτος και δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος νοήμων οργανισμός που θα σχολιάσει κάτι αρνητικό στην εμφάνιση του. Θα είχε κερδίσει και την πρώτη θέση αν δεν υπήρχε ο<br /><br />1. <a href="http://www.imdb.com/name/nm0931854/">Trevor Williams</a> (Route Irish) Ο σκληροτράχηλος στρατιωτικός που σκορπά τρόμο και θάνατο στο πέρασμα του μετατρέπεται σε θύμα. Ραγίζει, σπάει. Μαζί του έγινε θρύψαλα η ψυχολογία μου, η διαθεσή μου στην με διαφορά πιο έντονη σκηνή που παρακολούθησα φέτος στην οθόνη. Ανατριχιάζω ακόμα όταν θυμάμαι τις κραυγές του και τα παρακάλια του για οίκτο. Από τις μοναδικές στιγμές της μεγάλης οθόνης.<br /><br />Ραντεβού σε δύο μέρες για το δεύτερο γυναικείο ρόλο...<br /><br /><a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/loved-ones.html"></a><table class="cast_list"><tbody><tr class="odd"><td class="primary_photo"><a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/loved-ones.html"> </a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/loved-ones.html"><br /></a></td> <td class="name"> <br /></td></tr></tbody></table><br /><br /><table class="cast_list"><tbody><tr class="odd"><td class="primary_photo"><br /></td><td class="name"><br /></td></tr></tbody></table></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-3986775622383324726?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-8818846404558274972011-03-12T05:08:00.000-08:002011-03-12T05:14:35.551-08:00<div style="text-align: justify;"><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/rgqTauhTgtg" frameborder="0"></iframe><br /><br />Tα μαλλάκια μου παλιώσανε και πέφουν<br />Σαν χρεωκοπημένες κυβερνήσεις<br />Γέρασα με ένα ροξάκι στο κεφάλι<br />Και τρίχα δεν φάνηκε ακόμη<br />Τα πιάνω πιο πολύ γιατί αραιώνουν<br />Τα μαλλιά μου πέσαν<br />Και εγώ τα βλέπω στον καθρέφτη<br />Σε λίγο δεν θα μείνει ούτε τρίχα<br />Γυάλισε λίγο τη φαλάκρα θα με δεις<br />Να λαμπυρίζω κάτω από τον ήλιο<br />Και το κέφαλι το καμμένο, γεμάτο ηλιακά εγκαύματα<br />Regaine,pregaine αγόρασα από το φαρμακείο<br />Και σε πλαστικό χειρουργό τα λεφτά μου έδωσα για την κεφαλή<br />Φοβάμαι τα μαλλιά που θα πέσουν από εμένα, χωρίς εμένα<br />Φοβάμαι τα μαλλιά που θα πέσουν από εμένα, χωρίς εμένα<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-881884640455827497?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-62984487311687389502011-03-08T04:49:00.000-08:002011-03-08T04:57:43.268-08:00<div style="text-align: justify;">Περίεργος τίτλος. Είναι μια πιο εμπνευσμένη έκδοση του παιχνιδιού διαδίδεται που παίζαμε μικροί. Κοπανούσες τον άλλο του έλεγες διαδίδεται και έπρεπε να χτυπήσει τον επόμενο μέχρι που να μην έμενε κανείς αχτύπητος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχουν δόσεις κουλτούρας, καψίματος, ανάγκης για συναισθηματική εκτόνωση και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους σας. Η ιστορία ξεκίνησε από <a href="http://gkoultoura.tumblr.com/post/3656792641/blogovision-the-movies">εδώ</a> όπου θα βρείτε όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.<br /><br />Για να μη χασομεράτε είναι μια προσπάθεια όπου κάθε blogger θα δώσει τα δικά του Όσκαρ αντίστοιχα με αυτά της ακαδημίας. Μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή όλοι όσοι έχουν blog και έχουν μούρλα με τις ταινίες. Μπορείτε ακόμα να μπείτε στη διαδικασία γιατί οι δηλώσεις συμμετοχής δεν έχουν λήξει. Όσο πιο πολλοί μαζευτούμε τόσο το καλύτερο. Ελπίζουμε σε αιρετικά, καταστροφικά, δημιουργικά και καθόλου συμβατικά αποτελέσματα. Όσοι προσπεράσατε το λινκ της προηγούμενης παραγράφου δεν είναι αργά για να επιστρέψετε. Διαβάστε με προσοχή και σας περιμένουμε.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-6298448731168738950?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-16531009970024262582011-03-04T05:02:00.000-08:002011-03-04T05:30:49.955-08:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-0vW4yZw0RlA/TXDjIWXFPsI/AAAAAAAAAF4/sZ-8vpALorE/s1600/SKETI%2BANARCHIA.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 130px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-0vW4yZw0RlA/TXDjIWXFPsI/AAAAAAAAAF4/sZ-8vpALorE/s200/SKETI%2BANARCHIA.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5580209670892895938" border="0" /></a>Καιρό έχω να αγοράσω βιβλίο σκεφτόμουν όταν αποφάσισα να περάσω μια βόλτα από το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο. Ο Ιανός είναι ζητάω ταπεινά συγγνώμη από τον Ελευθερουδάκη. Το σκεφτόμουν πολύ θέλοντας να επιλέξω κάτι όχι πολύ βαρύ αλλά και όχι εντελώς ανάλαφρο κάτι που να μην με κουράσει η ανάγνωση του αλλά να μην είναι και του πεταματού βρε αδερφέ. Τα κριτήρια επιλογής όπως καταλαβαίνεις εύκολα αγαπητέ αναγνώστη δεν ήταν αυστηρά περιορισμένα αλλά η βοήθεια της πρώην blogger nashira που την ευχαριστώ για ακόμα μία φορά με ξελάσπωσε. Η ασφαλής επιλογή του Stephen King ήταν δεδομένη και έτσι βρήκα και το συμπλήρωμα για να ισχυρίζομαι ότι έχουν μείνει μέσα μου μικρές δόσεις πρωτοτυπίας.<br /><br /><br />Την λατρεία μου για τον Woody Allen θα την γνωρίζετε ήδη γιατί έχω αναφερθεί σε ταινίες του ουκ ολίγες φορές και τώρα έφτασε η ώρα να πληροφοροθείτε την παντελή μου άγνοια για το συγγραφικό του έργο. Μόλις πριν λίγες έμαθα πως έχει κυκλοφορήσει στο παρελθόν τρεις συλλογές διηγημάτων και η τελευταία του με τίτλο Σκέτη Αναρχία δεν έχει πολύ καιρό που βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία. Με τις συλλογές δεν τα πήγαινα ποτέ καλά επειδή θεωρώ πως δεν είναι εύκολο να μείνουν χαραγμένες στη μνήμη σου και σίγουρα το επίπεδο τους δεν είναι κατανεμημένο ομοιόμορφα. Λεπτομέρειες σαφώς καθώς όταν μιλάμε για τον φοβερό και τρομερό Woody οι κανόνες παύουν να ισχύουν.18 μικρές ιστορίες περιέχει το βιβλίο από τις οποίες οι 10 έχουν δημοσιευτεί στους New York Times και οι οχτώ είναι ολοκαίνουριες. Ακολουθούν ορισμένοι λόγοι για να διαβάσετε το Σκέτη Αναρχία<br /><br /><ul><li>Το έγραψε ο Woody Allen</li><li>Σε πολλά σημεία θα σας πονέσει η κοιλιά από τα γέλια</li><li>Δεν είστε φανατικοί αναγνώστες των New York Times συνεπώς όλες οι ιστορίες είναι άγνωστες</li><li>Όταν τελειώσετε με την ανάγνωση του δεν θα το αφήσετε να μαζεύει σκόνη σε κάποιο ράφι ψηλά στη βιβλιοθήκη σας αλλά θα ανατρέχετε συχνά σε αυτό.</li><li>Ο σημαντικότερος βέβαια όπως λέει και το οπισθόφυλλο είναι πως πρόκειται για ένα βιβλίο που δεν δίνει μόνο απαντήσεις στα βαθιά ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης αλλά έχει και το ιδανικό μέγεθος για να το βάλεις κάτω από οποιοδήποτε τραπέζι ποδιού που παλαντζάρει επικίνδυνα</li></ul>Δεν έχετε συχνά την ευκαιρία να γνωρίσετε χαρακτήρες που ζητάνε αύξηση επειδή ο μισθός τους είναι πολύ χαμηλός συγκριτικά με τον αριθμό των ατόμων που υπάρχουν στο γαλαξία της Ανδρομέδας, να διαβάσετε για γυναίκες που θα μπορούσαν να θεωρηθούν όμορφες αν δεν έμοιαζαν σε πιθηκοειδείς μαφιόζους που είχαν πρωταγωνιστήσει στο Νονό καθώς για τον πατέρα και τον γιο που η μοναδική τους επικοινωνία ήταν όταν αντάλλαζαν σφαίρες στην προσπάθεια τοω πρώτου να συλλάβει τον δεύτερο. Σας φαίνεται τρελό να γίνουν δολοφονίες για μικρή ποσότητα μπαλσάμικου; Δεν βγάζει γέλιο η ιδέα του Ντόναλντ Ντακ να το ρίχνει στα πρόζακ για να διορθώσει τα προβλήματα με τον θυμό του; Σουρεαλιστικές στιγμές καθημερινότητας δοσμένες με πλήρως σαρκαστικό τρόπο που είναι κρίμα να πάνε χαμένες. Το βίβλιο βρίσκεται στην τρίτη έκδοση και εύχομαι να βγουν πολλές ακόμα περισσότερες γιατί έχουμε πραγματικά ανάγκη το αυθεντικό χιούμορ και όχι από ανούσιες επαναλαμβανόμενες αισχρολογίες. <br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-1653100997002426258?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-12684064486675357582011-02-19T04:49:00.000-08:002011-02-19T05:57:25.782-08:00<div style="text-align: justify;">Και ο υποφαινόμενος αποφασίζει να γράψει. Πολλές οι νέες κυκλοφορίες χθες στο videoclub και η επιλογή μου έγινε δύσκολη. Έχοντας επιλέξει ήδη δύο dvd να σου η πρώτη φλασιά από εκείνες που σου υπενθυμίζουν καταστάσεις και συνθήκες που τις έχεις κρύψει, συνειδητά ή ασυνείδητα δεν έχει την παραμικρή σημασία, και νομίζεις πως ανήκουν στο μακρινό παρελθόν. Δύο τα σοκ το πρώτο ο τίτλος. Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει. Τα ταξίδια με το μυαλό δεν είναι εύκολο να αφαιρεθούν ακόμα και να περιοριστούν και ο δικός μου νους πέταξε περίπου δέκα χρόνια πίσω.Κάτι λιγότερο φωνάζει μέσα μου η φωνή της συνείδησης που δεν θέλει να γράφω ανακρίβειες αλλά την αγνοώ επιδεικτικά. Δεν μπορεί να μου κάνει χαλάστρα. Πολύ.<br /><br />Coelho σκέφτομαι αυτόματα χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση. Μεγάλος συγγραφέας που αγγίζει τα όρια της φιλοσοφίας έχει την δική του οπτική γωνία που αν την ακολουθήσει η πλειονότητα του πληθυσμού ο κόσμος μας θα καλυτερέψει. Το εγχειρίδιο του πολεμιστή του φωτός πρέπει να γίνει οδηγός για την κατάκτηση της προσωπικής ευτυχίας και δεν πρέπει να λείπει από κανέναν άνθρωπο που σέβεται τον εαυτό του. Ο Αλχημιστής τι γλυκός και καλός που ήταν. Με γλυκό και καθημερινό τρόπο δείχνει το δρόμο για την εκπλήρωση κάθε ονείρου και την επίτευξη όλων των στόχων. Η Βερόνικα αχ αυτή η Βερόνικα. Συγκλονιστικό βιβλίο. Κοπέλα στα όρια της κατάθλιψης αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή της. Παίρνει ένα σωρό χάπια αλλά την προλαβαίνουν οι γείτονες και τη μεταφέρουν εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Σώνεται τελευταία στιγμή μόνο που τα νέα είναι δυσάρεστα για αυτήν. Η ποσότητα των χαπιών ήταν πολύ μεγάλη και της άφησε πρόβλημα στην καρδιά της καθιστώντας την αδύναμη και ο χρόνος ζωής που της απέμεινε ήταν περιορισμένος. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν πότε θα πεθάνουν ενώ η Βερόνικα το ξέρει. Περιμένει το θάνατο καρτερικά, είναι ανήμπορη να αντιδράσει. Η τραγική υπόσταση είναι έκδηλη στο βιβλίο με την ηρωίδα να έχει αποφασίσει η ίδια για το τέλος της και τώρα σαφώς μετανιωμένη υποχρεώνεται να ζήσει για λίγες στιγμές στο αποκρουστικό περιβάλλον της κλινικής που νοσηλεύεται έχοντας πλέον χάσει την παραμικρή ελπίδα.<br /><br />Ένας βασιλιάς με τη σύζυγο του βασίλευαν με απόλυτη αρμονία στον τόπο τους. Οι υπήκοοι ήταν απόλυτα ευτυχισμένοι και ικανοποιημένοι από τους άρχοντες τους που έπαιρναν τις αποφάσεις με μοναδικό γνώμονα το συμφέρον της κοινωνίας τους. Όλα κυλούσαν ήσυχα μέχρι που ο τρελός του χωριού έριξε δηλητήριο στο πηγάδι και όποιος έπινε από αυτό τρελαινόταν. Όλοι οι κάτοικοι του χωριού ήπιαν και οδηγήθηκαν στην παραφροσύνη και άρχισαν να έχουν παράπονα από το βασιλιά τους και τον τρόπο που διοικούσε. Αυτός βέβαια δεν άλλαξε τίποτα στον τρόπο σκέψης τους απλά οι άνθρωποι του είχαν τρελαθεί και όλοι πίστεψαν πως αυτοί ήταν οι φυσιολογικοί και ο βασιλιάς τους τρελός. Ο βασιλιάς στεναχωρημένος από την τροπή που πήραν τα πράγματα σκέφτηκε να παρατήσει τη χώρα του αλλά στο τέλος άκουσε τη συμβουλή της γυναίκας του και ήπιαν από το πηγάδι αμφότεροι έχασαν τα λογικά τους και πλέον συνέχισαν να βασιλεύουν σε πλήρη αρμονία. Εκπληκτική ιστορία που τη συνδύασε με εκείνη με το πληκτρολόγιο που κάποτε είχε τους χαρακτήρες σε αλφαβητική σειρά αλλά επειδή έγραφαν πολύ γρήγορα και έσπαναν τα πλήκτρα άλλαξε η μορφή σε αυτήν που έχουμε σήμερα. Πλέον γράφουμε πολύ πιο γρήγορα σε ένα πληκτρολόγιο που σχεδιάστηκε για να γράφουμε αργά. Σε τι τρελό κόσμο ζούμε....<br /><br />Συμφωνείτε μαζί μου; Αν ναι πιθανότατα δεν έχετε ξεπεράσει κατά πολύ το εικοστό έτος της ηλικίας σας. Πλέον το μόνο που έχω να αναφωνήσω είναι τι μαλακίες διάβαζε Θέε μου; Η ιστορία με το πληκτρολόγιο; Από που να την πιάσεις. Γιατί να μη γράφουν γρήγορα; Γιατί να σπάνε τα πλήκτρα από την ταχύτητα; Πλεόν που μάθαμε να γράφουμε γρήγορα μήπως να ξανά αλλάξουμε το πληκτρολόγιο έτσι για το γαμώτο; Ακόμα και αληθινή να είναι πως σχετίζεται με το βασιλιά; Από πότε η λύση στα προβλήματα είναι να υποβαθμίζεις τον εαυτό σου και να ασπάζεσαι κατώτερες συμπεριφορές; Η λύση αγαπητέ Coelho θα ήταν να βρεθεί το αντίδοτο αλλά έτσι πως θα συνεχιζόταν η ιστορία σου; Αμπελοφιλοσφίες και τίποτα άλλο τα λόγια σου. Η υπέρμετρη αισιοδοξία σου έγινε τροφή για τα θηρία. Απευθύνεται μόνο σε δήθεν ρομαντικές ψυχές που ζουν στον αγγελικά πλασμένο τους κόσμο. Τα μεταγενέστερα σου βιβλία κατέντησαν ισάξια των αποστολών στην σούπερ Κατερίνα από ανήλικα κορίτσια.<br /><br />Η Βερόνικα αχ αυτή η Βερόνικα για να επιστρέψω στο θέμα μας. Αυτή η φαεινή ιδέα, η τρομερή έμπνευση χάνει μονομιάς τη μαγεία της με την ανάγνωση οποιοδήποτε σοβαρού βιβλίου. Ενδεικτικά αναφέρω τον Ηλίθιο του Ντοστογιέφκσι. Μέσα σε είκοσι σελίδες καταφέρνει να πει χιλιάδες φορές περισσότερα πράγματα και να μεταφέρει ατόφιες συγκινήσεις από ότι έκανε η Βερόνικα σε ένα ολόκληρο βιβλίο. Ο καταδικασμένος σε θάνατο σέρνεται μπροστά στα πλήθη που έχουν μαζευτεί για να τον γιουχάρουν και να τον ισοπεδώσουν. Εκείνος ξέρει ακριβώς τη χρονική στιγμή που θα εκτελεστεί, γνωρίζει επίσης πως θα χάσει τη ζωή του με τον πιο εξευτελιστικό τρόπο. Οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα και μια στιγμή πριν δοθεί η μοιραία εντολή του χαρίζουν τη ζωή. Ακόμα και αυτός ο άνθρωπος που ένιωσε το θάνατο, συμβιβάστηκε με την ιδέα του δεν κατόρθωσε να ζήσει κάθε στιγμή της ζωής του στο έπακρο, να απορροφήσει τη μαγεία της. Οι δικοί σου ήρωες κύριε Coelho ποτέ δεν έζησαν αντίστοιχα πάθη και όμως έζησαν ζωή χαρισάμενη που τους τη χάρισες απλόχερα. Άσε μας ρε άνθρωπε.<br /><br />Δεύτερο σοκ το όνομα της πρωταγωνίστριας. Sarah Michelle Gellar άλλη μια ηρωίδα εκείνων των καιρών. Cruel Intentions και η πανέμορφη γλυκιά κοπελίτσα μου έχει κλέψει την καρδιά. Το ομολογώ την ερωτεύτηκα. Σέξυ, μοχθηρή να συμμετέχει σε εκείνη την μοναδική σκηνή φιλιού που πίστευα πως ήταν ότι πιο γοητευτικό και συνάμα ερωτικό έχω παρακολουθήσει. Από τις αγαπημένες μου ταινίες.Που να ηξερα τότε για Αυτοκρατορίες των Αισθήσεων. Τη θυμάμαι να υποδύεται τη Buffy τη βαμπιρόφονισσα. Τι όμορφη που ήταν και εκεί. Να σκοτώνει βρικόλακες με τα μινάκια της, να ζει τον τραγικό έρωτα με τον εχθρό της. Έσπασε η Sarah δεν είναι πια εκείνο το γλυκούλι κοριτσάκι. Τι σημασία έχει; Οι αναμνήσεις ξεχύνονται και δεν μπορώ να τις σταματήσω.<br /><br />Από τότε ο Coelho έδωσε τη θέση του στον Κάφκα και τον Όργουελ. Το Cruel Intentions και το Meet Joe Black αντικαταστάθηκαν από τον Κιούμπρικ, από τον Λιντς. Ποιος ξέρει τι θα φέρουν οι επόμενες μέρες. Η Sarah έσπασε αλλά μήπως δεν έπαθα και εγώ το ίδιο; Θα με βασανίζει ακόμα για πολύ καιρό ποια από τις εικόνες είναι η αληθινή μου. Του τότε ή του τώρα; Μήπως τελικά η αλήθεια είναι μια συνάρτηση; Έχει τα ακρότατα της έχει τις διαφοροποιήσεις της αλλά είναι η ίδια. Η ζωή όμως διαφέρει με την συνάρτηση σε κάτι. Η ζωή είναι κάτι παραπάνω από την ένωση των επιμέρους κομματιών της. Δανεική είναι η έκφραση το ξέρω. Όλα αυτά από ένα εξώφυλλο dvd. Αυτή είναι η μαγεία.<br /><br />Υ.Γ Καιρό είχα να φλυαρήσω και το απόλαυσα. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-1268406448667535758?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-1942695403784266992011-02-12T04:59:00.001-08:002011-02-12T05:28:27.555-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-KJkzUoM5F-g/TVaER08LKVI/AAAAAAAAAFw/pbZjNXEmqzE/s1600/buried-poster-575x805.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 143px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-KJkzUoM5F-g/TVaER08LKVI/AAAAAAAAAFw/pbZjNXEmqzE/s200/buried-poster-575x805.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572787030721243474" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Δεν έχει καιρό που κυκλοφόρησε στα Videoclubs και αρχικά είχα δισταγμούς στο αν θα το επέλεγα για ενοικίαση. Το απέφυγα μια, το απέφυγα δύο στο τέλος λέω τι στο διάολο τόσες και τόσες χιλιοδιαφημισμένες πατάτες έχω δει ας προσθέσω μια ακόμα στο ενεργητικό μου. Κάποιος Αμερικάνος που τον κρατάνε όμηρο οι κακοί Ιρακινοί μέσα σε ένα φέρετρο και τον έχουν χώσει βαθιά στη γη. Θα δείξουν κανένα Flashback σκέφτηκα από την άδικη ζωή του, θα ψευτοσυγκινηθούμε στο τέλος θα βγει χαρούμενος και ήρωας της πατρίδας του. Το γεγονός πως οι βασικοί συντελεστές (σκηνοθέτητης, σεναριογράφος) δεν έχουν να επιδείξουν κάτι ουσιαστικό στο βιογραφικό τους ενίσχυσε τη γνώμη μου. Όλα αυτά πριν την παρακολουθήση γιατί μετά από αυτήν άλλαξε αρκετά η γνώμη μου.<br /><br />Η μεγάλη της μαγκιά που την κάνει να ξεχωρίζει είναι πως ξεκινάει με τον τύπο μέσα στο φέρετρο τελειώνει πάλι με αυτόν χωρίς να έχει δείξει ένα πλάνο εκτός αυτού και κανέναν άλλον άνθρωπο. Δεν ισχύουν βλακείες όπως στο μεγαλύτερο μέρος της παρακολουθούμε τον τύπο ή σχεδόν σε όλη τη διάρκεια. Υποσχέθηκαν κάτι και το πραγματοποίησαν αφήνοντας μακριά τις εύκολες λύσεις των εικόνων του παρελθόντος και αποφάσισαν να υλοποιήσουν ενα πραγματικά δύσκολο εγχείρημα. Όχι σαν κάτι 127 Ώρες. Αν δεν το έλεγα θα έσκαγα.<br /><br />Ασφυκτικά περιορισμένος χώρος που γίνεται περισσότερα αποπνικτικός με τα χρονικά περιθώρια που στενεύουν όλο και περισσότερα ελαχιστοποιώντας τις δήθεν ελπίδες. Δίπλα στον όμηρο ένα κινητό και ένας αναπτήρας για να του θυμίζουν πως είναι ακόμα ζωντανός και να του αφήνουν υποσχέσεις πως μπορεί μα βγει νικητής από τη δοκιμασία. Ο Ryan Reynolds τα καταφέρνει παραπάνω από ικανοποιητικά σε έναν μονόλογο που διαρκεί μιάμιση ώρα. Παίρνει τηλέφωνα σε όποιον θεωρεί πως μπορεί να τον βοηθήσει, ελέγχει συνέχεια τη μπαταρία να μην τελειώσει και ο ρεαλισμός δεν χάνεται ούτε στιγμή.<br /><br />Κλειστοφοβία από τη μία ανοιχτή και ξεκάθαρη πολιτική άποψη μάχονται σε όλη την ταινια και ο νικητής σαφώς είναι η δεύτερη. Το ενδιαφέρον της κυβέρνησης ανύπαρκτο. Προσπαθεί να καθησυχάσει τον εγκλωβισμένο αλλά στην πραγματικότητα ενδιαφέρεται μόνο για το δικό της τομάρι και τη δημόσια εικόνα της. Οι εργοδότες του; Ακόμα χειρότερα. Τον τελειώνουν, τον ισοπεδώνουν χωρίς τύψεις, χωρίς τον παραμικρό οίκτο στην πιο συγκλονιστική στιγμή της ταινίας. Ψέματα από παντού και δήθεν υποσχέσεις που δίνουν κουράγιο σε έναν άνθρωπο που πάνω στην απόγνωση του θα μπορούσε να πιστέψει οτιδήποτε. Η αποσύνθεση της ψυχής του ομήρου συνέβη πολύ πριν το σωματικό του θάνατο και εμείς την παρακολουθήσαμε λεπτό προς λεπτό. Το ομολογώ από τις mainstream ταινίες είναι από τις καλύτερες. Σκηνοθετικά αν είχε πάρει και κάτι από Ταραντίνο τύπου Grave Danger θα μιλούσαμε για αριστούργημα. Ιδανική επιλογή για dvd<br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-194269540378426699?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-39791931932461610222011-02-04T07:19:00.000-08:002011-02-14T07:55:30.939-08:00<div style="text-align: justify;">Νιώθεις ξένος στον τόπο σου; Απεχθάνεσαι την οργανωμένη θρησκεία; Λατρεύεις τα στοιχεία της φύσης; Δεν σκέφτεσαι όπως η πλειονότητα του κόσμου; Σε έχουν χαρακτηρίσει αδίκως απαθή; Έχεις διαβάσει Καμύ;<br /><br />Αν απάντησεις ναι στις πέντε πρώτες ερωτήσεις και όχι στην τελευταία αναθεώρησε λίγο τη ζωή σου. Ποτέ δεν είναι αργά. Αφιερωμένο σε εκείνους που συχνά παρατηρούν τα παιχνιδίσματα του ήλιου και νιώθουν περίεργα.<br /><br /><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/SdbLqOXmJ04" frameborder="0"></iframe><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Standing on the beach</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">With a gun in my hand</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Staring at the sea</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Staring at the sand</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Staring down the barrel</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">At the arab on the ground</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> I can see his open mouth</span> <br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">But I hear no sound</span> <br /> <br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">I'm alive</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">I'm dead</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">I'm the stranger</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Killing an arab</span><br /> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> I can turn</span> <br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">And walk away</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Or I can fire the gun</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Staring at the sky</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Staring at the sun</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Whichever I chose</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">It amounts to the same</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Absolutely nothing</span><br /> <br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">I'm alive</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">I'm dead</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">I'm the stranger</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Killing an arab</span><br /> <br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"> I feel the steel but jump</span> <br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Smooth in my hand</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Staring at the sea</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Staring at the sand</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Staring at myself</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Reflected in the eyes</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Of the dead man on the beach</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">The dead man on the beach</span><br /> <br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">I'm alive</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">I'm dead</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">I'm the stranger</span><br /> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Killing an arab</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-3979193193246161022?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-35955349768188424212011-01-31T05:04:00.000-08:002011-01-31T05:31:29.334-08:00<div style="text-align: justify;">Στιγμές πριν πεθάνει ο Κάφκα ζήτησε από το φίλο του σαν τελευταία επιθυμία να κάψει όλα τα γραπτά του επειδή θεωρούσε πως δεν έχουν την παραμικρή αξία. Μια επιθυμία που με έφερε σε πολύ δύσκολη θέση καθώς διάβαζα το Γράμμα στον Πατέρα. Πρόκεται για μια επιστολή με παραλήπτη τον πατέρα του συγγραφέα που του μιλάει ανοιχτά για όλα όσα τον προβλημάτισαν και τον στιγμάτισαν στη μεταξύ τους σχέση.<br /><br />Όταν ένας άνθρωπος δεν επιδιώκει να διαβαστούν τα δημιουργήματά του θα ένιωθε σε πολύ δυσχερή θέση όταν χιλιάδες άνθρωποι θα γινόταν γνώστες προσωπικών του στιγμών και σκέψεων που ίσως τις κατέγραψε προσπαθώντας να βρει την κάθαρη που ζητούσε απεγνωσμένα καθώς το γράμμα δεν στάλθηκε ποτέ στον πατέρα του. Ένιωθα όχι απλά σαν να ρίχνω κλεφτιές ματιές πίσω από την πόρτα ενός ανθρώπου παρατηρώντας την προσωπική του ζωή αλλά σαν να κοιτούσα επίμονα και αδιάκριτα το υποσυνείδητο μιας βασανισμένης ψυχης ενώ είχε κυριευτεί από αδυναμία.<br /><br />Τα γραφόμενα του Κάφκα δεν πέρασαν ποτέ απαρατήρητα και το συγκεκριμένο βιβλίο έγινε αντικείμενο ανάλυσης από κοινωνιολόγους, ψυχολόγους, κριτικούς τέχνης. Είναι στην προσωπική εκτίμηση του καθενός αναγνώστη τι θα απορροφήσει από αυτό και αν στο τέλος ταυτιστεί με τον πόνο του συγγραφέα. Ο φίλος του που επέλεξε να το δημοσιεύσει θεωρώντας το λογοτεχνικό έργο είχε άραγε δίκιο;<br /><br />Το Γράμμα στον Πατέρα εκτός των άλλων λειτουργεί σαν οδηγός και βοήθημα κατανοήσης του συνολικού έργου του Κάφκα. Με αυτό το βιβλίο γίνονται σαφέστατες οι προθέσεις του συγγραφέα με τη Μεταμόρφωση να θίξει τη σχέση του με τον πατέρα χρησιμοποιώντας σουρεαλιστικό τρόπο, οι λέξεις αίσθημα ενοχής επαναλαμβάνονται συχνά στο γράμμα και είναι ακριβώς το ίδιο συναίσθημα που κυρίευσε τον Γιόζεφ Κ. στη Δίκη και τον οδήγησε στον αναπόφευκτο χαμό του.<br /><br />Μπορεί να διαβαστεί πρώτο πριν τα υπόλοιπα έργα του για να κατοπίσει άμεσα τον αναγνώστη. Λειτουργεί εξαιρετικά ακόμα και αν διαβαστεί τελευταίο. Ποιος ξέρει ίσως καταφέρει να μας γνωρίσει καλύτερα τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από τις λέξεις και να μειώσει στο ελάχιστο την ντροπή που εξακολουθεί να ζει και μετά το θάνατο.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-3595534976818842421?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-19960574167333032302011-01-30T05:20:00.000-08:002011-01-30T05:26:01.966-08:00<div style="text-align: justify;">Δεν το λες και το καλύτερο τραγούδι του κόσμου. Δεν το λες πως θα γράψει ιστορία στο χώρο της μουσικής. Στα παπάρια μας κιόλας. Είναι ένα τραγούδι που είχα πολλά χρόνια να ακούσω. Πίτσιρικας ήμουν όταν έβαζαν το Videoclip σε τοπικό σταθμό που φαντάζομαι πως πλέον δεν υπάρχει και όπως καταλαβαίνετε δεν θυμάμαι το όνομά του. Μου έφτιαχνε τη διάθεση τότε. Ήταν απλό, σου έδινε μια μικρή δόση μελαγχολίας από την καθημερινότητα και στην πετούσε πέρα για πέρα στο λέπτο. Σαν να σου γεννάει όνειρα ένα πράγμα μέσα από τη μαυρίλα. Ποιος ξέρει ίσως πουν και εσάς κάτι οι πρώτες νότες της γλυκύτατης μελωδίας. Εμένα ακόμα μου λένε. Κρίμα που δεν βρήκα πουθενά το απίστευτο videoclip.<br /><br /><iframe title="YouTube video player" class="youtube-player" type="text/html" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/QemuEmHWy8E" frameborder="0"></iframe><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-1996057416733303230?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-73541123577993567842011-01-09T05:02:00.000-08:002011-01-09T06:26:36.360-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_-s3wMqKy0Ls/TSmywvWUqPI/AAAAAAAAAFE/ZvbtAEko2FI/s1600/%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25AC%25CE%25BB%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25BF%25CF%2582.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 140px; height: 199px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_-s3wMqKy0Ls/TSmywvWUqPI/AAAAAAAAAFE/ZvbtAEko2FI/s200/%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25AC%25CE%25BB%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25BF%25CF%2582.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5560171765379148018" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Άργησα να τη δω το ομολογώ και δεν έχω απολύτως καμιά δικαιολογία. Όχι πως τη ξέχασα και ποτέ αλλά ίσως δεν της έδωσα την πρέπουσα σημασία που αξίζουν όλες οι ταινίες του μικρού σε μπόι και τεράστιου σε εγκέφαλο δημιουργού. Μάζεψε ένα λαμπρό καστ αποτελούμενο από την Naomi Watts που την έκανε να δείχνει ακόμα πιο όμορφη, το Josh Brolin, τον Antonio Banderas και την γλυκύτατη Freida Pinto από το γλυκανάλατο και πλέον ξεθωριασμένο από τον χρόνο Slumdog Millionaire. Δεν είναι βεβαίως η πρώτη φορά που μαζεύει τόσα πολλά και επιτυχημένα ονόματα καθώς αποτελεί όνειρο πολλών καλλιτεχνών να έχουν την ευκαιρία να συνεργαστούν μαζί του. Εξάλλου ακόμα και αν τον αντιπαθείτε ή αηδιάζετε στο άκουσμα το ονόματος του μιλάμε για τον άνθρωπο που όταν τον συνάντησε η Johansson είπε πως ένιωσε σαν να είχε δει από κοντά το Θεό.<br /><br />Woody Allen το όνομα του δημιουργού για τους αδαείς που δεν κατάλαβαν για ποιον μιλάω τόση ώρα και για ακόμα μια φορά θα τους προτρέψω να φύγουν τρέχοντας από το blog mου χωρίς δεύτερη σκέψη. Μάλλον έχω ξαναγράψει την άποψη του για τις δημιουργίες του αλλά δεν πειράζει θα σας τα ξαναθυμίσω. Η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης εξάλλου. Είχε σχολιάσει λοιπόν πως όλες οι ταινίες του είναι σαν να τρως Κινέζικο. Άλλη φορά είναι ρύζι, άλλη γαρίδες αλλά πάντα εξακολουθεί να είναι Κινέζικο. Θα ήθελε να δημιουργήσει κάτι διαφορετικό που θα ήταν συνάμα και η μεγαλύτερη του ταινία αλλά δεν το έχει καταφέρει αυτό. Η δικιά μου εκτίμηση είναι πως έχει δημιουργήσει κάτι το διαφορετικό που τον έκανε να ξεχωρίσει και φυσικά αναφέρομαι στο Match Point. Ελπίζω να συμφωνείτε και εσείς.<br /><br />Το You Will Meet a Tall Dark Stranger είναι ακόμα ένα Κινέζικο πιάτο στη συλλογή του που όμως έχει εμπλουτιστεί με μια γενναιόδωρη σαλάτα. Τη θέλετε χωριάτικη, Γαλλική ό,τι τραβάει η όρεξη σας δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Γνώριμοι νευρωτικοί χαρακτήρες που φαινομενικά ζουν μια υπέροχη ζωή στο πλευρό των συντρόφων τους αλλά είναι ευάλωτοι στα εξωτερικά ερεθίσματα και ψάχνουν μανιωδώς την ολοκλήρωση τους σαν χαρακτήρες. Οι καταστάσεις που βιώνουν είναι από τις πιο δύσκολες που έχουν προβληθεί στα έργα του Allen και η ανικανότητα τους να τις διαχειριστούν τους οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο αναγνωρισιμότητας από τον πλησίον τους και δυστυχίας.<br /><br />Ποια είναι η διαφορετική σαλάτα που προστίθεται στο γεύμα; Η μεταφυσική που παίρνει τη θέση της ψυχανάλυσης και για πρώτη φορά κατέχει κυρίαρχη θέση σε ταινία του Allen. Εντάξει υπάρχει και το Curse of the Jade Scorpion μόνο που είναι σε μεγάλο βαθμό ανάλαφρη , δεν επικεντρώνεται στα συναισθήματα των ηρώων και βασίζεται στη γρήγορη εναλλαγή ατακών και κωμικών σκηνών. Ένας από τους χαρακτήρες του έργου έχοντας απηυδήσει από τις δυσκολίες της ζωής και τις συμβουλές των δήθεν ειδικών καταφεύγει στη βοήθεια μέντιουμ μήπως και καταφέρει να νικήσει τα προσωπικά προβλήματα. Καμιά φορά οι αυταπάτες είναι καλύτερες από τα φάρμακα ακούγεται μέσα στην ταινία και είναι το βασικό της μότο.<br /><br />Ο Woody Allen δίνει απροκάλυπτα την ευτυχία και τη γαλήνη στην κυρία που εμπιστεύτηκε τις συμβουλές του μέντιουμ και βυθίζει στην άγνοια και την ταπείνωση τους δύο χαρακτήρες που ακολουθούν είτε τη φωνή της λογικής είτε του ενστίκτου. Με προβλημάτισε αυτή η στάση του το ομολογώ αλλά έμεινα απορημένος με τους λόγους δημιουργίας της ταινίας. Σίγουρα όλοι μας λίγο πολύ παραδεχόμαστε πως καμιά φορά χρειάζεται να αφεθούμε σε φρούδες ελπίδες και να βασιστούμε σε λόγια που δεν έχουν καμιά λογική υποστάση. Δεν είναι εύκολο όμως να αποδεχτούμε το γεγονός πως η ευτυχία μας είναι πλασματική και σύντομα θα καταρριφθεί.<br /><br />Αυτό είναι το λεπτό σημείο της ταινίας ανάμεσα στην παραδοχή και την αποδοχή. Τα μεταφυσικά φαινόμενα παρουσιάζονται με έναν εύθυμο, κωμικό τρόπο και σε πολλά σημεία αγγίζουν με το παραπάνω τη γελοιοποίηση. Η διάθεση απέναντι τους είναι σαρκαστική αλλά στο τέλος προδίδεται δίνοντας τους κυρίαρχη σημασία καθώς οδηγούν στην ευτυχία. Μπορώ να καταλάβω την παραδοχή τους αλλά σε καμιά περίπτωση δεν με βρίσκει σύμφωνο η αποδοχή τους. Αν ξαφνικά ο Allen θεωρεί πως η εύρεση ψυχικού σθένους είναι ζήτημα αφηρημένων εννοιών και ψεύτικων υποσχέσεων ποιος μου λέει πως στις επόμενες δημιουργίες του δεν θα τον δω υπέρμαχο της θρησκείας;<br /><br />Ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί η ταινία. Προσωπικά θεωρώ πως δεν υπάρχει πλήρης ταύτιση δημιουργού με την ηρωίδα του αλλά γίνεται μια ευχάριστη αναφορά με ελαφρώς ειρωνική διάθεση στους ανθρώπους αφήνουν τη μοίρα τους σε ανώτερες δυνάμεις. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι συνηθίζω να λέω αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θέλω να τους μοιάσω. Καλύτερα προβληματισμένος και σκεπτόμενος παρά χαζοχαρούμενος. Μόνο που αυτό το συμπέρασμα δεν το έβγαλα αμέσως και χρησιμοποίησα σαφώς τα δικά μου βιώματα. Η εύκολη εξήγηση είναι πως οι αυταπάτες είναι πράγματι λειτουργικές και πρέπει να τις ακολουθήσουμε. Θα μείνω υπέρμαχος της πρώτης θεωρίας. Μακάρι να είναι αυτοί οι αληθινοί λόγοι δημιουργίας. Με τρομάζει και μόνο η σκέψη της δεύτερης θεωρίας.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-7354112357799356784?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-57858793998540187702010-12-29T05:12:00.000-08:002010-12-29T05:15:16.841-08:00<div style="text-align: justify;">Ο άνθρωπος είναι τα τραγούδια που ακούει, οι ταινίες που βλέπει, τα βιβλία που διαβάζει. Ο,τιδήποτε καινούριο ανακαλύπτει τον καθορίζει σαν προσωπικότητα. Ντρέπομαι που δεν είχα ακούσει το τραγούδι αυτό παλιότερα.<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/WDzpD_p1A8w?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/WDzpD_p1A8w?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-5785879399854018770?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-64594887156113217272010-12-23T04:37:00.000-08:002010-12-23T05:05:03.894-08:00<div style="text-align: justify;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_-s3wMqKy0Ls/TRNCvwkVLPI/AAAAAAAAAE4/YRHxO3GYXP4/s1600/The-Loved-Ones-Poster.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 138px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_-s3wMqKy0Ls/TRNCvwkVLPI/AAAAAAAAAE4/YRHxO3GYXP4/s200/The-Loved-Ones-Poster.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553856153736522994" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"></span></span>Μετά τη ματιά στην Αμερικάνικη νεολαία που ρίξαμε μέσω του φεστιβάλ περνάμε σε μια πιο συνηθισμένη όπου η ευτυχία των εφήβων κρίνεται από το χορό αποφοίτησης και από την εύρεση συνοδού που θα καταλήξει σε σεξ για να μην πάνε παρθένοι στο κολλέγιο. Ο Jamie έχει καπαρωμένη τη συνοδό που είναι όμορφη κοπέλα, πρόβλημα με το σεξ δεν έχει αλλά η ευτυχία είναι πολύ απομακρυσμένη από αυτόν. Οικογενειακά προβλήματα έχει το παιδί καθώς ο πατέρας του σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα όπου ήταν ο ίδιος οδηγός και δεν αντέχει τις αντιδράσεις της υπερπροστατευτικής μητέρας που όλο υπονοεί πως αυτός είναι υπεύθυνος για το θάνατο του συζύγου της.<br /><br />Στεναχώρια για τον Jamie που απέχει από την έννοια του ευτυχισμένου ανθρώπου ακόμα μεγαλύτερη στεναχώρια και για μια παχουλοκομψή κοπελίτσα που έχει ερωτευτεί τον Jamie του προτείνει να γίνει συνοδός της στο χωρό και δέχεται την απόρριψη. Οι στρουμπουλές δεν έχουν δικαίωμα στον έρωτα έχουν όμως δικαίωμα στην παράνοια και με συνεργό τον πατέρα της απαγάγουν τον Jamie τον κρατάνε δεμένο σε μια καρέκλα και του ψιθυρίζουν γλυκά λόγια στο αυτί. Δεν μένουν εκεί όμως γιατί μετουσιώνουν τις υποσχέσεις τους σε πράξεις ξεκινώντας μια σαδιστική ιστορία εκδίκησης που περιέχει δυσβάσταχτες αποκαλύψεις. Παράλληλα εξελίσσονται δύο διαφορετικές ιστορίες του κολλητού του βασανιζόμενου η πρώτη και η δεύτερη της αγωνίας της κοπέλας και της μητέρας για την τύχη του πρωταγωνιστή.<br /><br />Μια ακόμα ταινία βασανιστηρίων και πραγματοποίησης φρικιαστικών επιθυμιών που στερείται δραματουργίας πάσης φύσεως αν και προσπαθεί να θίξει και αυτόν τον τομέα, με τις παράπλευρες ιστορίες να είναι εκτός κλίματος και με ένα φινάλε απόλυτα προβλέψιμο και όμως τη γουστάρεις μέχρι εκεί που δεν πάει. Pure fun που θα λέγανε και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ή αλλιώς απόλυτη διασκέδαση για όσους δεν έχουν εντρυφήσει στην αρχαία Ελληνική. Με το ένα πόδι να πατάει στο Evil Dead και με το άλλο να στέκεται αγέρωχα στις καλύτερες στιγμές βασανισμού που έχουμε παρακολουθήσει στην οθόνη.<br /><br />Σαπίλα, φρίκη, αιμομιξία, αστεϊσμούς, οφθαλμόλουτρο και ότι άλλο τραβάει η ορεξή σας υπάρχει μέσα στο The Loved Ones. Σκηνές που θα σας κάνουν να γυρίσετε το κεφάλι, να ανατριχιάσετε διαδέχονται αλλές βγαλμένες από cult ταινίες παλιότερων δεκαετιών. Ο σκηνοθέτης κάνει εξαιρετική δουλειά καθώς γνωρίζει πότε ακριβώς πρέπει να δείξει ξεκάθαρα τις σκηνές των βασανιστηρίων αλλά κυρίως κατέχει πότε πρέπει να αφήσει τη φαντασία του θεατή να οργιάσει και να μην γίνει υπερβολικός. Γράφω θυμάμαι την ταινία και ανατριχιάζω. Αφού το κατάφερε σε εμένα που δεν είμαι ο μεγαλύτερος θαυμαστής του συγκεκριμένου είδους δεν μπορώ να φανταστώ τι θα κάνει στους υπόλοιπους. Μη τη χάσετε.<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_-s3wMqKy0Ls/TRNCvwkVLPI/AAAAAAAAAE4/YRHxO3GYXP4/s1600/The-Loved-Ones-Poster.jpg"><span style="font-weight: bold;"></span></a></div></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-6459488715611321727?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-33254213187451283482010-12-13T04:33:00.000-08:002010-12-13T06:03:12.427-08:00<div style="text-align: justify;">Τελευταία μέρα του Φεστιβάλ και νιώθω περίεργα. Έφτασε η στιγμή που γεννάει σκέψεις, εικόνες σου δίνει μια διάθεση για κριτική όλων όσων πέρασες αυτών που θα μπορούσες να δεις, εκείνων που θα'θελες να δεις για κάποιον λόγο αλλά τελικά δεν μπόρεσες. Τρεις ταινίες για την τελευταία μέρα όπως είχα υποσχεθεί και ξεκινάω με το <span style="font-weight: bold;">The myth of the Americansleepover</span> που μεταφράστηκε ως ο Μύθος της Αμερικάνικης εφηβείας. Sleepover είναι το πιτζάμα πάρτυ υποδοχής των πρωτοετών αποκλειστικά για κορίτσια που συνδυάζουν να κάνουν οι Αμερικάνοι και αν αναλογιστώ τη μετάφραση Ο μύθος του Αμερικάνικου πιτζάμα πάρτυ συνειδητοποιώ πως η μετάφραση είναι ομολογουμένως σωστή. Από τον τίτλο και από τις πρώτες σκηνές γίνεται σαφής η πρόθεση του σκηνοθέτη να απομυθοποιήσει τις ταινίες που προέρχονται από την πατρίδα του και αφορούν τη νεολαία. Καθόλου ξέφρενοι ρυθμοί, μηδενικές ακρότητες γενικώς μας περνάει την εικόνα πιο συμμαζεμένων νέων που δεν ξέχασαν να σκέφτονται και να προβληματίζονται. Not all Americans are stupid θα μπορούσε να είναι ο εναλλακτικός τίτλος. Ένα προβληματάκι βρίσκεται στον τρόπο αφήγησης καθώς ο σεναριογράφος επιλέγει να αναφέρει τα υπαρκτά στερεότυπα για την νεολαία και αμέσως μετά να τα καταρρίπτει. Η τόσο συχνή αναφορά έχει σαν αποτέλεσμα σε ορισμένες στιγμές να δίνει την εντύπωση πως αποδέχεται τέτοιου είδους συμπεριφορές και να μην τις κατακρίνει. Είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από όσο θα έπρεπε και σε ορισμένα σημεία κουράζει με τη φλυαρία της. Βέβαια το γεγονός ότι μιλάει για εφηβικό πάρτυ στην Αμερική και δεν έχει καθόλου σεξ μέσα της δίνει επιπλέον πόντους καθώς εξυπηρετεί απόλυτα τους σκοπούς της. Μου άρεσε δεν αντιλέγω αλλά δεν συγκλονίστηκα κιόλας. Πάρα πολύ καλές προθέσεις ήθελε περισσότερη προσοχή στην εκτέλεση.<br /><br />Δεύτερη ταινία το <span style="font-weight: bold;">Sang Sattawat</span> ή στη μετάφραση Σύνδρομα και ένας αιώνας του πολυφορεμένου στο Φεστιβάλ Τζο. Το ηθικό δίδαγμα της προβολής είναι πως ο Τζο είναι αυστηρά ακατάλληλος για τελευταία μέρα φεστιβάλ όταν η κόπωση έχει αρχίσει να δείχνει τα σημάδια της. Αποδεικνύει με τη δημιουργία του πως με το πέρασμα των χρόνων παραμένει πιστός στις απόψεις του καθώς μέσα σε κάθε του δημιουργία βάζει παραπάνω από μια ταινίες και πάντα δημιουργεί πρωτίστως για τον εαυτό του. Για να περάσει την ιστορία ενός αιώνα αφηγείται την ίδια κατάσταση σε δύο διαφορετικές εποχές όταν ήταν μικρός ηλικιακά και στην εποχή που ζούμε σήμερα. Διαφορετικές γωνίες λήψης δίνουν τη διαφορετικότητα όπως επίσης τονίζεται και η αλλαγή μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Η λατρεία της φύσης από τον Τζο είναι εμφανέστατη στο πρώτο μέρος αλλά δυστυχώς παραμένω πολύ κουρασμένος για να εμβαθύνω στα νοήματα του Τζο. Αν θέλετε να δείτε δικιά του δημιουργία επικεντρωθείτε στο Θείο Μπούνμι και μετά ασχοληθείτε με τα υπόλοιπα.<br /><br />Η αυλαία του 51ου Φεστιβάλ έπεσε για εμένα στην αίθουσα Παύλος Ζάννας με την ταινία <span style="font-weight: bold;">Tiny Furniture</span>. Από την Αμερική και αυτό προερχόμενο και έχω την εντύπωση πως έλιωσα για τα καλά το τμήμα του ανεξάρτητου Αμερικάνικου κινηματογράφου και ιδιαίτερα με το τμήμα των νέων σκηνοθετών. Δεν το μετανιώνω και θεωρώ πως ήταν σοφή κίνηση από πλευράς διοργανωτών καθώς μας έδειξαν μια διαφορετική εικόνα ενός είδους κινηματογράφησης που το κατακρίνουμε σε μεγάλο βαθμό γενικεύοντας επικίνδυνα. Το Tiny Furniture είναι η ιστορία μιας κοπέλας που έχει τελειώσει τη σχολή κινηματογράφου γυρίζει σπίτι της και προσπαθεί να βρει το δρόμο που της ταιριάζει στη ζωή μέσα από ένα πέπλο διαρκούς αμφιβολίας για τα πάντα. Οι χαρακτήρες που την περιτριγυρίζουν και ιδιαίτερα οι συγγενείς της δεν της προσφέρουν την παραμικρή βοήθεια αλλά την προβληματίζουν έντονα και την ωθούν να πράττει με αποπροσανατολιστικό για αυτούς τρόπο. Μου αρέσουν οι ταινίες που αφορούν οικογενειακές καταστάσεις και προβληματισμό σε σχέσεις και είναι δοσμένες με διάθεση χιούμορ και με μεγάλες δόσεις υπόγειας μελαγχολίας. Δεν είναι βέβαια στο επίπεδο του The squid and the whale αλλά σαφώς βλέπεται ευχάριστα και ας μη συμφωνεί μαζί μου μεγάλη μερίδα του κοινού.<br /><br />Τελικός απολογισμός. 25 ταινίες κατόρθωσω να δω κάπου μεταξύ δύο και τριών τη μέρα. Το να λες πως είδες 2.5 ταινίες ανά μέρα προφανώς και δε στέκει. Δύο τρεις παραπάνω δεν θα με έβλαπταν αλλά τώρα είναι αργά. Θα σας παραθέσω τη συνοπτική λίστα για να είναι πιο εύκολο να βρείτε κατευθείαν αυτή που θέλετε. Μια γραμμή παρακάτω είναι μην αγχώνεστε. Εννοείται πως οι σημερινές δεν αναφέρονται. Για να φτάσατε μέχρι εδώ σίγουρα θα έχετε διαβάσει και τα παραπάνω; Σίγουρα; Λέμε τώρα.<br /><a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-111210.html"><br /></a><a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-51210.html"><span style="text-decoration: underline;">127 Hours,</span></a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-111210.html">45 Τετραγωνικά,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-101210.html">Άπνοια,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-101210.html">Κανένας,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-111210.html">Aardvark,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-71210.html">Attenberg,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-31210.html">Dogfahr nai meu marm,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-61210.html">Donkeys,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-81210.html">Drei</a><a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-81210.html">,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-41210.html">En ganske snill man,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-61210.html">Kak ya provyol etim le letom,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-81210.html">L'enfance du mal,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-71210.html">Littlerock,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-71210.html">Lung Boonmee raluek Chat,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-41210.html">Majka Asfalta,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-111210.html">Meeks Cutoff,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-101210.html">Robert Mitchum est mort,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-41210.html">Route Irish,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-51210.html">Show Bitch,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-61210.html">Submarino,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-31210.html">Szelid teremtes - A Frankenstein - terv,</a> <a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-31210.html">The happy poet.</a><br /><br />Τι μάθαμε:Τον Τζο, ένα διαφορετικό Αμερικάνικο κινηματογράφο.<br /><a href="http://argram.blogspot.com/2010/12/51o-111210.html"> </a>Ατυχής στιγμή:Είπα να πάρω σαλέπι και μου βγήκε χλιαρό.<br />Ευτράπελο: Η διερμηνέας του Ολύμπιον σε ρόλο ηθοποιού.<br />Ωραιότερη παρουσία: Η πρωταγωνίστρια του 45 τετραγωνικά με τα μίνι και τα σορτσάκια<br />Χειρότερη στιγμή: Το κρύο στην αίθουσα Μαρκετάκη<br />Χειρότερη ταινία: Aardvark (Show Bitch βασικά αλλά φοβάμαι μη με βρει ο Ζερβός.)<br />Πιο συναισθηματική στιγμή:Ισοψηφία μεταξύ φινάλε Submarino και Route Irish<br />Τι έμεινε: Ότι του χρόνου θα περιμένω με την ίδια ανυπομονησία.<br /><br />Ευχαριστώ που με διαβάσατε. Τα λέμε.<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-3325421318745128348?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-61409990870928561772010-12-12T01:13:00.000-08:002010-12-12T02:10:02.957-08:00<div style="text-align: justify;">Προτελευταία μέρα του φεστιβάλ και έζησα και ένα ενδιαφέρον ευτράπελο. Φύγανε κάτι ψιλές πριν την προβολή του 45 τετραγωνικά και το παράδοξο είναι ότι οι αυτουργοί του επεισοδίου ήταν δύο ηλικιωμένες κυρίες που έσπρωχναν έναν περίεργο τύπο που ήθελε να καθίσει στη θέση που είχαν κρατήσει οι κυρίες. Για την ακρίβεια η φίλη τους ήταν τρεις σειρές πιο πάνω και μιλούσε και ο τύπος δεν έχασε την ευκαιρία να καθίσει. Πρωτόγνωρος τσαμπουκάς και για μια στιγμή πίστεψα πως ο σαματάς δεν θα σταματούσε εκεί αλλά τελικά ο ιδιόρρυθμος κύριος αποδείχτηκε και κότα αφού τσαμπουκαλεύτηκε καλά καλά και μετά κλαιγόταν στον εθελοντή. Φήμες αναφέρουν πως συνηθίζει να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο και μάλιστα ακριβώς το ίδιο είχε κάνει και στην προηγούμενη προβολή. Να πω την αλήθεια τον είχα δει να κάνει το ίδιο πράγμα και στο Drei μόνο που εκεί όταν έμαθε πως η κοπέλα είναι έγκυος έκανε πίσω. Μην τον κατηγορούμε άδικα έχει και αξίες στη ζωή του.<br /><br />Στην τελετή λήξης είχαν στραφεί τα φώτα της δημοσιότητας στην οποία δήλωσε παρών ο υπουργός Πολιτισμού και πολλές άλλες προσωπικότητες, δόθηκαν τα βραβεία κοινού και κριτικών αλλά ο περισσότερος κόσμος που περίμενε έξω υπομονετικά στο κρύο δεν ήθελε να ακούσει τις εξαγγελίες του Γερουλάνου αλλά να δει το Black Swan του Arronofsky. Για την ταινία θα ήθελα να ήμουν εκεί αλλά που να βρεις πρόσκληση. Για εντυπώσεις από την ταινία δεν άκουσα κάτι και δεν έψαξα πολύ. Θα περιμένω υπομονετικά μέχρι να προβληθεί στις αίθουσες και τότε θα τα πούμε πιο αναλυτικά για το αν ο Darren μπορεί να διεκδικήσει μια θέση στο πάνθεον των σκηνοθετών. Κρατάω το ταμπουρωμένο Ολύμπιον που όχι απλά δεν μπορούσες να μπεις αλλά και για να βγεις έπρεπε να ξέρεις την έξοδο κινδύνου επειδή τέτοια εικόνα δεν τη βλέπεις καθημερινά.<br /><br />Στο θέμα των ταινιών οι επιλογές μου εξαρχής δεν ήταν του γούστου μου αλλά δεν ήθελα να λείψω για μία μέρα ολόκληρη και έτσι τελικά διάλεξα τρεις διαδοχικές. Τέσσερις για την ακρίβεια αλλά τα Μικροσκοπικά Έπιπλα που μου ταιριάζουν είχαν γίνει sold out από νωρίς. Περιόρισα τις ταινίες σε τρεις και η πρώτη ήταν τα <span style="font-weight: bold;">45 τετραγωνικά</span>. Θα το έγραφα με μαθηματικό τύπο αλλά το Blogspot δεν αναγνωρίζει χαρακτήρες mathtype συνεπώς δεν μπορώ να κάνω φιγούρα. Σκηνοθέτης και λίγοι συντελεστές βρέθηκαν στην αίθουσα και μας προσκάλεσαν σε πάρτυ για ποτό και κουβέντα. Δεν μπόρεσα να βρεθώ ούτε στις ερωτήσεις του κοινού γιατί έπρεπε να τρέξω στην επόμενη προβολή. Τα 45 τετραγωνικά είναι μια ενδιαφέρουσα πρόταση και αφορά τη ζωή μιας κοπέλας που έχει κουραστεί από τη συμβίωση με τη μητέρα της και τις σχέσεις με τους φίλους της για αυτό παίρνει τη δύσκολη απόφαση να μετακομίσει σε δικό της σπίτι για να γίνει ανεξάρτητη. Το περίμενα σαφώς πιο αποπνικτικό με τους τοίχους του μικρού σπιτιού να σε περιορίζουν να σου προκαλούν ασφυξία. Όμως η επιλογή του σκηνοθέτη είναι σαφής και επικεντρώνεται στα συναισθήματα της κοπέλας στην ανάγκη της να βρει κουράγιο ή έστω ένα στήριγμα στις δύσκολες στιγμές και πως μπορεί να αποξενωθεί από τους γύρω της καθώς το μυαλό της εστιάζει στην επιβίωση. Δεν ήταν άσχημο αλλά δεν ήταν και συγκλονιστικό.<br /><br />Αντίθετα η δεύτερη ταινία με τίτλο <span style="font-weight: bold;">Aardvark</span> ήταν με διαφορά ότι χειρότερο είχε να παρουσιάσει φέτος το Φεστιβάλ. Δεν θέλω να μείνω στις αντιδράσεις του κοινού που ήταν ψυχρές και από τη θερμοκρασία στην πόλη επειδή είναι σύνηθες φαινόμενο σε μη συνηθισμένες ταινίες Σε ''αργές'' ταινίες που δεν δίνουν ξεκάθαρες απαντήσεις και δεν έχουν σαφή τοποθέτηση πάνω στα πράγματα. Μόνο που το Aardvark δεν ανήκει στην κατηγορία αυτή και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να της αποδοθεί ο όρος καλλιτεχνική. Χωρίς ιδιαίτερα νοήματα με κάκιστη αφήγηση πολύ βιαστική σε ορισμένα σημεία ανυπόφορα αμετάβλητη στα περισσότερα. Παίρνει με άνεση το βραβείο του πιο άστοχου σεναρίου. Ξεκίνησε όμορφα με την αφήγηση και κατέληξε απελπιστικά αδιάφορο αφού έγινε μια ταινία μυστηρίου χωρίς μυστήριο. Η μέρα σώθηκε ελαφρώς με το <span style="font-weight: bold;">Meek's Cutoff</span> που και σε αυτό επικράτησαν οι παγωμένες αντιδράσεις αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπαίνει στην ίδια μοίρα με το Aardvark. Ταινια εποχής τοποθετημένη στο μακρινό 1845 όπου ένα κομβόι από άμαξες εμπιστεύεται τον οδηγό που προσέλαβε και τελικά κατορθώνουν να χαθούν σε ένα ιδιαίτερα αφιλόξενο τοπίο. Προσπαθούν να διατηρήσουν τη ψυχραιμία τους βγάζοντας σε μικρό βαθμό την ανησυχία τους μέχρι τη στιγμή που συλλαμβάνουν έναν περιπλανώμενο Ινδιάνο και στην ταινία εισέρχονται νέες διαστάσεις. Ο φόβος για το άγνωστο, η έλλειψη εμπιστοσύνης, η διαφορετικότητα που προβληματίζει είναι πλέον οι κύριοι άξονες αφήγησης. Αλλιώς μια έρευνα πάνω στην ψυχολογία του ανθρώπου όταν αντιμετωπίζει δύσκολες καταστάσεις. Είχα μια ένσταση αν θα έπρεπε να πάρει πιο ξεκάθαρη θέση πάνω στο θέμα του Ινδιάνου αλλά μετά από συζήτηση (γεια σου ρε Δημήτρη) κατέληξα ότι είχα άδικο και είμαι μπούφος. Κουράζομαι μωρέ το ομολογώ. Να δω πως θα αντεπεξέλθω στον Τζο που μια ταινία του ισοδυναμεί με 70 σελίδες ηλεκτρομαγνητισμού.<br /><br />Είχαμε και βραβεία που ήρθαν σε κόντρα με τις δικές μου απόψεις. Μπορώ να το δω με δύο τρόπους. Ο ένας είναι να το παίξω αντισυμβατικός με ξεκάθαρη δική μου άποψη που δεν επηρεάζεται από την κοινή γνώμη και ο δεύτερος είναι να σκεφτώ καλά πόσο άσχετος μπορεί να είμαι δεν ντρέπομαι να γράφω για σινεμά; Τελικά θα πω απλά δεν πάτε στι διάολο και οι δύο τρόποι δεν ισχύει κανένας σας και θα μπω στο ζουμί. Πρώτο βραβείο ή αλλίως Χρυσό Αλέξανδρο κατέκτησε το <span style="font-weight: bold;">Periferic</span> από τη Ρουμανία και μόλις κύλησε ένα δάκρυ από τα μάτια μου γιατί σκέφτηκα να το δω και τελικά προτίμησα τον Κανένα. Θα φτάσουμε και εκεί όπου το δάκρυ θα τρέχει ποτάμι. Αργυρός Αλέξανδρος για το ιδιαίτερο <span style="font-weight: bold;">Attenberg</span> που δεν είναι του γούστου μου αλλά δεν μπορώ να αρνήθω πως έχει μια άποψη αποδεκτή από πολύ κόσμο και Χάλκινο Φοίνικα για το <span style="font-weight: bold;">Ζαν Ζαντί Ένας καλός άνθρωπος.</span><br /><br />Βραβείο κοινού για την καλύτερη Ελληνική ταινία πήρε ο <span style="font-weight: bold;">Κανένας</span> και αυτό μόνο σαν ανέκδοτο μπορεί να λειτουργήσει. Ποιος πήρε το βραβείο; Κανένας δεν πήρε το βραβείο. Όπως είπα και στην αναφορά μου στην ταινία οι συντελεστές και οι συγγενείς τους ηταν σαφώς περισσότεροι από το υπόλοιπο κοινό είδα με τα ίδια μου τα μάτια μαμάδες να λένε στα παιδιά τους να ψηφίσουν πολύ καλή συνεπώς θα έπρεπε να αναμένω το αποτέλεσμα. Για το διεθνές διαγωνιστικό το έπαθλο κατέκτησε η <span style="font-weight: bold;">Άπνοια </span>και αν θέλετε να βρείτε συγκεντρωμένα τα αναξιόπιστα βραβεία κοινού αλλά και όλα τα υπόλοιπα κάντε κλικ <a href="http://tiff.filmfestival.gr/default.aspx?lang=en-US&amp;loc=9&amp;&amp;page=911&amp;newsid=1417">εδώ.</a><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-6140999087092856177?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-31811491476508480762010-12-11T01:33:00.000-08:002010-12-11T02:44:49.075-08:00<div style="text-align: justify;">Τελικά υπήρξε ένα μικρό κένο στην έτσι και αλλιώς όχι πλήρη κάλυψη του Φεστιβάλ. Για την Πέμπτη σκέφτηκα σοβαρά να παρακολουθήσω το Trip του Michael Winterbottom αλλά μιας και τα εισητήρια είχαν εξαντληθεί βαρέθηκα να μπω στη διαδικασία αναμονής στην ουρά όσων έχουν κάρτες και να τρέχω να βρω μια θέση σε μια κατάμεστη κινηματογραφική αίθουσα. Σαν να με εκδικήθηκε η μοίρα και το πρώτο συνθετικό του επίθετου του σκηνοθέτη με βρήκε όχι μόνο όσο ήμουν έξω αλλά και μέσα στις αίθουσες. Δύο ταινίες είχα να δω στην Τόνια Μαρκετάκη και οι υπεύθυνοι μας ενημέρωσαν πως δεν λειτουργεί η θέρμανση για αυτό θα ήταν λίγο κρύα εκεί μέσα. Για καλό και κακό σήμερα θα έχω και μια κουβέρτα καβάτζα γιατί ποτέ δεν ξέρεις από που θα σου έρθει. Με λίγο τουρτούρισμα, πολλή θέληση και υπομονή κατάφερα να παρακολουθήσω αρχικά<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Άπνοια Σκηνοθεσία: Άρης Μπαφαλούκα</span>ς<br /><br />Σκηνοθετικό ντεμπούτο για τον Άρη Μπαφαλούκα και μια ταινία με πολύ καλές συστάσεις που σαφώς ήταν η πρώτη επιλογή για σήμερα. Ο τίτλος προέρχεται από την άσκηση των κολυμβητών να μένουν στο νερό για όση το δυνατόν παραπάνω ώρα χωρίς να πάρουν ανάσα. Η γαλήνη και η ηρεμία που επικρατούν στο βυθό είναι ταυτόχρονα τα χαρακτηριστικά της ταινίας που παραλληλίζει τη ζωή των πρωταγωνιστών με τη συγκεκριμένη άσκηση. Παρακολουθούμε την τραγική ιστορία αγάπης δύο αντιδιαμετρικών χαρακτήρων μέσα από περιορισμένες αναφορές στο σύγχρονο αθλητισμό και πιο συγκεκριμένα τη μάστιγα του ντόπινγκ και με σαφώς περισσότερη προσήλωση στις οικολογικές ανησυχίες και προβληματισμούς του δημιουργού της.<br /><br />Έμφαση δίνεται στο δραματουργικό στοιχείο που τονίζεται έντονα με την εκπληκτική μουσική του Νίκου Κυπουργού και με τη χρήση flashback που δένουν αρμονικά με την εξέλιξη της ιστορίας που παρακολουθούμε στο παρόν. Ο Μπαφαλούκας στο ντεμπούτο του δείχνει ότι διαθέτει άφθονο ταλέντο και πως είναι σε θέση να το αξιοποιήσει ακόμα περισσότερο στο μέλλον. Με μια σαφώς πιο γρήγορη εξέλιξη και με περισσότερες σκηνές έντασης όπως η τελευταία με τον πρωταγωνιστή στο νερό όλοι θα μιλούσαμε για ένα σύγχρονο αριστούργημα. Τώρα χαρίζουμε το πιο δυνατό μας χειροκρότημα μένουμε ικανοποιημένοι και αναμένουμε την επόμενη δουλειά.<br /><br />Μαζί μας ήταν ο Άρης Μπαφαλούκας που μας ενημέρωσε πως τα γυρίσματα διήρκεσαν 33 μερές και η δυσκολία που αντιμετώπισε ήταν τα γυρίσματα στο νερό που ήταν πολλά και απαιτητικά και ανήσυχε για την υγεία του πρωταγωνιστή. Η ταινία έχει ήδη βρει διανομή από τις 13 Ιανουαρίου στην Αθήνα και σύντομα θα ακολουθήσουν και οι υπόλοιπες πόλεις της Ελλάδας. Αναφέρθηκε στο συσχετισμό των λέξεων άπνοια - αφύπνιση λέγοντας πως υπάρχουν οι συγκεκριμένες αναφορές στην ταινία του αλλά δεν θέλει να περιορίσει την κρίση των θεατών που μπορεί να την αντιλήφθηκαν διαφορετικά και πως αυτή είναι η μαγεία του κινηματογράφου. Στην ερώτηση αν θα άλλαζε κάτι απάντησε πως σε κάθε θέαση τα συναισθήματα είναι διαφορετικά αναλόγως το κοινό και κάθε φορά καταλύεται ακόμα και η υποκειμενικότητα καθώς είναι σαν τη σχέση με έναν άνθρωπο που αγαπάς που κάποιες στιγμές μπορεί να σε εκνευρίσει και να μη θέλεις να τον ξαναδείς. Η προβολή έκλεισε με την καθηγήτρια του σχολείου που γύρισε μια ταινία μικρού μήκους ο Μπαφαλούκας να τον ευχαριστεί εμφανέστατα συγκινημένη για τη σπουδαία δημιουργία που μας παρέδωσε. Επόμενη προβολή η επίσης Ελληνική<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Κανένας Σκηνοθεσία: Χρήστος Νικολέρης</span><br /><br />Παρόλο το κρύο που επικρατούσε στην αίθουσα η κατάσταση μέσα ήταν ίδια με αυτή που υπάρχει σε ένα παιδικό πάρτυ. Σχεδόν όλοι οι συντελέστες της ταινίας ήταν παρόντες και αν βάλεις τους συγγενείς και φίλους που κουβάλησαν μαζί τους εύκολα αντιλαμβάνεσαι πως ήταν σαφώς περισσότεροι από το υπόλοιπο κοινό και με συνεχείς φωνές και γέλια εκδήλωναν τη χαρά τους που βρίσκοταν στο Φεστιβάλ. Οι συντελεστές έχουν κυρίως εμπειρία από την τηλεόραση με το σκηνοθέτη να έχει γυρίσει τα Άγρια Παιδιά και το σεναριογράφο Παναγιώτη Ιωσηφέλη που είναι υπεύθυνος για αρκετά επεισόδια της Δέκατης Εντολής.<br /><br />Το τελικό αποτέλεσμα προσεγγίζει την εναλλακτική τηλεόραση παρά το σύγχρονο κινηματογράφο. Προσπάθησα να βρώ κάτι θετικό να πιαστώ αλλά δεν τα κατάφερα. Είναι μια ταινία που αφορά το μέσο κάγκουρα, το μέσο μαλάκα, τη μέση πουτάνα. Φτιαγμένα αυτοκίνητα, μπινελίκια, γκόμενες που θεωρούν αυτονόητο να ντύνονται σα ξέκωλα και να τις τραβάνε βίντεο ενώ πηδιούνται οι συμμαθητές τους είναι τα υλικά που αναμειγνύονται και πρέπει να ταιριάξουν για να δώσουν θετικό αποτέλεσμα. Όταν το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου στηρίζει τέτοιου είδους προσπάθειες εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί πάμε κατά διαόλου σαν χώρα στο χώρο της έβδομης τέχνης.<br /><br />Με επιείκια θα τη χαρακτήριζα διακριτικά ρατσιστική και αν ήθελα να είμαι απολύτως ειλικρινής η σωστή έκφραση θα ήταν ύπουλα ρατσιστική. Αλβανοί και Ρώσσοι που σκοτώνονται στους δρόμους με τους πρώτους να καταφεύγουν στη βία για να λύσουν τα οικογενειακά τους προβλήματα και τους δεύτερους να είναι ικανοί για οποιαδήποτε αποτρόπαια πράξη. Αχτίδα ελπίδας και στις δύο πλευρές δύο παιδιά που ο ένας γεννήθηκε στην Ελλάδα ενώ η άλλη ήρθε σε μικρή ηλικία και για αυτό είναι περισσότερο λογικοί αλλά που θα πάει κάποια στιγμή θα βγάλουν το Ρώσσο και την Αλβανίδα που κρύβουν μέσα τους.<br /><br />Ερωτεύονται λοιπόν τα καλά παιδία σε μια σύγχρονη έκδοση του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας και το άγαρμπο ρομάντζο χαλάει από την υπερβολή και την έκδηλη αμηχανία της πρωταγωνιστρίας που υποκρίνεται με κινήσεις των ματιών και σπαστικές κινήσεις του κεφαλιού της. Θέλει να περάσει ένα μήνυμα στο τέλος και το κάνει με τον πιο άκυρο τρόπο. Σαν να ξεκινάς να πας Θεσσαλονική - Αθήνα να έχεις φτάσει Σουηδία να κλείνεις τα μάτια και σε ένα δευτερόλεπτι βρίσκεσαι Αθήνα. Άστο καλύτερα πάμε για άλλα.<br /><br />Οι ηθοποίοι εγκωμίασαν το ευχάριστο κλίμα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και ελπίζουν να πέρασαν και σε εμάς το ίδιο, ο σεναριογράφος δήλωσε πως ηθέλε να συνδυάσει ένα Μεσαιωνικό κείμενο με ένα αρχαίο Ελληνικό και ο σκηνοθέτης τόνισε πως δεν ήταν το θέμα οι μετανάστες αλλά η ιστορία αγάπης. Θα το δείτε στο Village αν θέλετε σύντομα.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Robert Mitchum est mort Σκηνοθεσία: Olivier Babinet, Fred Kihn</span><br /><br />Τρία στα τρία και σήμερα καθώς ήταν πάλι μαζί μας οι δημιουργοί και επίσημα πλέον έχω χάσει το μέτρημα. Ο Kihn δεν μιλούσε Αγγλικά και το λόγο πήρε ο Babinet που χαρακτήρισε την ταινία τους μια μελαγχολική κωμωδία και μας ευχήθηκε να την απολαύσουμε.<br /><br />Μια ιδιαίτερη δημιουργία είδαμε που αφορούσε το ταξίδι ενός manager και του ηθοποιού που εκπροσωπεί με προορισμό φεστιβάλ της Νορβηγίας για να γνωρίσουν καταξιωμένο σκηνοθέτη για συνεργασία με τον ηθοποιό. Το ταξίδι τους είναι περίεργο καθώς περιέχει χαρακτήρες και καταστάσεις που ξεφεύγουν από το συνηθισμένο. Το περίεργο και αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως ενώ η ιστορία αγγίζει τα όρια της καφρίλας και της Αμερικανιάς με την κακή έννοια η ταινία παραμένει ήρεμη και αντιμετωπίζει με σεβασμό κάθε γραφική σκηνή που διαδραματίζεται. Σαν να σκηνοθέτησαν το Kung Fu Pow οι αδερφοί Coen ένα πράγμα.<br /><br />Δεν έχει τις ξεκαρδιστικές σκηνές αλλά δεν παύει να είναι αφοπλιστικό σε ορισμένα σημεία. Η μελαγχολία και η νοσταλγία είναι διάχυτες για τους ανθρώπους που ζουν σε ένα διαφορετικό κόσμο από τον δικό μας και μάταια προσπαθούν να βρουν και αυτοί τη θέση που τους αξίζει. Ενδιαφέρον μεν τίποτα το σπουδαίο δε. Στο δεύτερο σκέλος της προβολής πληροφορηθήκαμε πως o Robert Mitchum ήταν σπουδαίος αυτοδημιούργητος Αμερικανός ηθοποιός που έκανε καριέρα σαν τραγουδιστής επίσης και πως ο τίτλος είναι συμβολικός λέγοντας με πλάγιο τρόπο πως το Αμερικάνικο όνειρο πέθανε. Απάντησαν πως δεν είναι απαισιόδοξοι για το μέλλον του κινηματογράφου αλλά στην ταινία τους αναφέρονται νοσταλγικά σε ανθρώπους είναι κολλημένοι σε άλλες εποχές και τελειώνοντας ανέφεραν πως οι χώρες που έγιναν τα γυρίσματα αποφασίστηκαν από κοινού από αυτούς και τους παραγωγούς εκτός από τη Νορβηγία που επιλέχτηκε επειδή βρήκαν από εκεί χορηγίες. Φυσικά το Φεστιβάλ που παρουσίασαν στην ταινία τους ήταν γέννημα της φαντασίας και όχι υπαρκτό.<br /><br />Δύο μέρες μείνανε δηλαδή άλλες έξι ταινίες. Καλό κουράγιο και σε εσάς και σε εμένα.<br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-3181149147650848076?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-1272411447028741602010-12-09T04:33:00.000-08:002010-12-09T06:08:35.544-08:00<div style="text-align: justify;">Νάμαστε και πάλι εδώ μόνο που αυτή τη φορά θα ξεκινήσω κάπως στενάχωρα. Όπως συνηθίζω διαμορφώνοντας το πρόγραμμα μου είχα μια κεντρική επιλογή και γύρω από αυτήν έχτισα τις υπόλοιπες ταινίες. Winter's bone λέγεται και κατάφερα να τη χάσω. Δεν ευθύνεται η κούραση αλλά η στάση εργασίας των υπαλλήλων του Ο.Α.Σ.Θ και το μεγάλο κοινό που είχα μεταξύ δύο προβολών. Έχω λιγάκι πεσμένη διάθεση αλλά που θα πάει θα καταφέρω να τη δω. Σκέφτομαι πως και σήμερα Πέμπτη δεν θα παρακολουθήσω τίποτα και πάλι δεν κατάφερα να σώσω την κοιλιά από το άρθρο. Το ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο θα επανέλθω δριμύτερος και όπως συνηθίζω να λέω ναι αυτό είναι απειλή.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Drei Σκηνοθεσία: Tom Tykwer</span><br /><br />H καινούρια ταινία του πολλά υποσχόμενου δημιουργού των Τρέξε Λόλα Τρέξε, Άρωμα. Με τη Λόλα είχε αφήσει πολλές θετικές εντυπώσεις εξαιτίας των πρωτοποριακών ιδεών του και με το Άρωμα κατόρθωσε να δημιουργήσει σε πολλά σημεία έναν αισθητικό θρίαμβο και να αποθεώσει την τέχνη. Οι ικανότητες του στο σκηνοθετικό τομέα είναι γνωστές και δεν χρειάζεται να αναφερθώ σε αυτές και για αυτό μια από τις πρώτες Ευρωπαϊκές προβολές της νέας του δημιουργίας δεν περνάει εύκολα απαρατήρητη. Γεμάτη αίθουσα όπως αναμενόταν και πέφτουν οι τίτλοι αρχής.<br /><br />Τρίο η μετάφραση του Φεστιβάλ και αν το μυαλό σας πάει σε παρτούζες, όργια και ερωτικές περιπτύξεις μην ντραπείτε να το πείτε δεν θα σας χαρακτηρίσει κανείς πονηρούς επειδή αυτή είναι η θεματολογία της ταινίας. Πρόκειται για την πιο εμπορική και πιο απλοϊκή ταινία του σκηνοθέτη με τις λιγότερες απαιτήσεις. Ένα ζευγάρι που ο άντρας αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας και η γυναίκα του συνάπτει ερωτική σχέση με έναν άλλο άντρα. Για να ολοκληρωθεί η τριάδα του τίτλου ο άντρας της λίγο αργότερα γνωρίζει τον εραστή της και ερωτεύονται κεραυνοβόλα.<br /><br />Το σενάριο είναι του Tykwer και είναι αυτό που προδίδει το εγχείρημα. Προσπαθεί να κάνει αναφορές στις δραματικές σκηνές που τις διαποτίζει με πιο εύθυμες και χαλάρες ενώ παράλληλα κάνει αναφορά στη προβληματική σχέση του ζευγαριού και την αδυναμία τους να επικοινωνήσουν και να νοιαστούν ο ένας για τον άλλο. Στην ουσία αυτό που κατορθώνει είναι να γίνει αρκετά κωμική, λίγο συγκινητική και ελάχιστα σκεπτόμενη καθώς το θέμα της σχέσεως του ζευγαριού μένει πολύ στην απέξω. Πρόκειται για μια ανάλαφρη και επιφανειακή προσέγγιση σε ένα θέμα που σηκώνει περαιτέρω ανάλυση και προβληματισμό. Αν δεν διεισδύσεις βαθιά στη ψυχολογία και το υποσυνείδητο των ηρώων σου κινδυνεύεις να εκτεθείς ανεπανόρθωτα καθώς η δημιουργία σου θα γίνει ίδια με παλιά σειρά του Alpha τις Ερωτικές Ιστορίες ή κάπως έτσι. Μιλάω για εκείνη τη σειρά που είχε γράψει σενάριο ο μέγιστος Νίκος Μουρατίδης.<br /><br />Για να είμαι πιο σωστός θα πω ότι το Drei είναι ένα κουλτουριάρικο επεισόδιο της προαναφερθείσας σειράς καθώς η εικόνα και η σκηνοθεσία είναι πολύ ανώτερες από το μέσο επίπεδο της τηλεόρασης. Και του κινηματογράφου θα συμπληρώσω. O Tykwer στο εικαστικό κομμάτι συνεχίζει να κάνει θαύματα με τις συνηθισμένες του τεχνικές που οδηγούν στην πιο καλαίσθητη σκηνή της ταινίας με το φινάλε. Στο Άρωμα είχε δημιουργήσει κάτι παρόμοιο μόνο που εκεί το σενάριο τον στήριζε απολύτως η κατάληξη ήταν απρόβλεπτη και επικράτησε ο εντυπωσιασμός. Στο Drei αυτά δεν υφίστανται καθώς λείπει το στοιχείο της έκπληξης και το εύθυμο κομμάτι της ταινίας έχει δηλώσει τη δυναμική του παρουσία λίγα λεπτά νωρίτερα. Να τη δείτε κυρίως για την όμορφη εικόνα της προσπαθώντας να μη σκέφτεστε όσα διαδραματίζονται. Τώρα που το σκέφτομαι δεν πάτε σε καμιά έκθεση φωτογραφίας καλύτερα; Και εκεί ωραίες εικόνες θα έχει.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">L'enfance du Mal Σκηνοθεσία: Olivier Coussemacq</span><br /><br />Συνεχίστηκε για ακόμα μία μέρα η παράδοση καθώς πλέον μετράω έξι μέρες προβολής και οχτώ ερωτοαπαντήσεις με αντίστοιχους σκηνοθέτες. Ο Olivier Coussemacq χαριτολογώντας είπε πως είναι πολύ χαρούμενος που τον επέλεξαν για το διαγωνιστικό κομμάτι του Φεστιβάλ αποδεικνύοντας πως έχουν γούστο στηρίζοντας μια ωραία ταινία αλλά επέλεξαν και άλλες το ίδιο όμορφες ταινίες για αυτό και ο συναγωνισμός θα είναι έντονος. Μας ευχήθηκε να απολαύσουμε τη δημιουργία του και ήρθε αισίως η στιγμή της έναρξης της προβολής.<br /><br /><div style="text-align: justify;">Η αρχή του κακού όπως είναι η Ελληνική μετάφραση είναι μια εξαιρετική κλασική δημιουργία του Ευρωπαϊκού κινηματογράφου που καταφέρνει κρατώντας χαμηλούς τόνους να έχει τεράστια ένταση και δυναμική και να παίζει επιτυχώς με τα νεύρα του θεατή. Ψυχολογικό θρίλερ για γερά νεύρα με τάσεις να ισοπεδώνει τους χαρακτήρες του, να τους αφήνει απόλυτα εκτεθειμένους και να έχουν παραδώσει ψυχή και σώμα στον μαέστρο που τους κατευθύνει σαν μαριονέτες. Κάποιες μικρές σεναριακές υπερβολές δεν μπόρεσαν να στερήσουν τουλάχιστον από εμένα την απόλαυση της παρακολούθησης.<br /><br />Δεν μπορώ όμως να αναφερθώ σε ένα ψεγάδι που για μερικούς μπορεί να αποβεί παραπάνω από καταστροφικό και απαξιωτικό για την ταινία. Aναφέρομαι στην πρωτοφανή ομοιότητα με το κατά τέσσερα χρόνια παλιότερο και επίσης Γαλλικό <a href="http://www.imdb.com/title/tt0487503/">La Tourneuse de Pages</a> κυρίως στα νοήματα των δύο ταινίων αλλά και στη δομή. Η μικρή διαφορά τους είναι πως στην Αρχή του Κακού δεν γίνονται αμέσως κατανοητές οι σεναριακές προθέσεις αλλά υπολείπεται σε ατμόσφαιρα του Κοριτσιού που Γυρνούσε τις Σελίδες. Οποιαδήποτε αναφορά στη μία ταινία ισχύει και για την άλλη και αυτό με προβηματίζει. Δείτε και τις δύο και κάντε με τη σειρά σας τις συγκρίσεις.<br /><br />Ερώτησεις απαντήσεις στη συνέχεια και ήταν η πιο αμήχανη στιγμή καθώς οι περισσότερες ερωτήσεις κινήθηκαν γύρω από τον τίτλο της ταινίας και δεν τις χαρακτηρίζεις εύκολα εύστοχες. Αφού καταλάβαμε πως η ακριβής μετάφραση είναι η Παιδική Ηλικία του Κακού και προσθέσαμε μια παραπάνω αχρείαστη πληροφορία στον εγκέφαλο, ο σκηνοθέτης απόρησε με την ερώτηση για τα σκοτεινά πλάνα λέγοντας αστειεύομενος πως η ταινία του θα είναι κωμωδία και μετά διευκρίνισε πως είναι και ο σεναριογράφος και πως υπάρχουν πολλά σημεία της ταινίας που αναφέρονται στην κακία που κρύβει η βασική του πρωταγωνιστρία αλλά δεν θέλει να τα επισημάνει και πως γνωρίζει πως η συγκεκριμένη απάντηση δεν είναι η πιο πειστική. Θα μπορούσαμε να είχαμε πιο πετυχημένες ερωτήσεις και περισσότερο χρόνο αλλά δυστυχώς δεν είναι όλα τέλεια. Άλλη μια μέρα έφτασε στο τέλος της.<br /><br />Θα τα ξαναπούμε. Αύριο; Μεθαύριο; Θα δείξει τα δεδομένα αλλάζουν αστραπιαία.<br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-127241144702874160?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-28765480316037894292010-12-08T00:02:00.000-08:002010-12-08T01:57:53.829-08:00<div style="text-align: justify;">Βρε βρε πως πέρασε ο καιρός. Φτάσαμε αισίως ακριβώς στη μέση του Φέστιβαλ και όπως συνηθίζω να λέω το πρώτο μισό είναι το δύσκολο μετά αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Δυστυχώς δεν θέλω να μετράω ανάποδα γιατί μου είναι κάτι παραπάνω από ευχάριστη η φεστιβαλική εμπειρία αλλά τι να κάνω θέλω δεν θέλω θα ξέρω πως η επόμενη μέρα θα είναι η αρχή του τέλους. Δεν πειράζει το ξέρουμε όλοι πως τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Στα δικά μας τώρα θα θυμάστε πως χαρακτήρισα την προηγούμενη μέρα ως την καλύτερη μέχρι στιγμής. Αν ψάξω κάποιο χαρακτηρισμό για τη σημερινή θα είναι γεμάτη και σίγουρα θα με ακούσετε να λέω πως ήταν η πιο ογκώδης σε πληροφορίες. Μου είχε κάνει εντύπωση πως σε τέσσερις μέρες πέτυχα τέσσερις σκηνοθέτες να απαντάνε σε ερωτήσεις του κοινού. Δεν πίστευα πως θα κάνω το 5/5 και τελικά δικαιώθηκα γιατί έκανα το 7/5. Ναι, ναι και οι τρεις σκηνοθέτες δήλωσαν παρόντες μοιράστηκαν πολλές πληροφορίες μαζί μας και θυμήθηκα πως πριν ξεκινήσει το Φεστιβάλ σκεφτόμουν να πάρω ένα τετράδιο μαζί μου να σημειώνω πολλά για να μη τα ξεχνάω. Τελικά δεν μετουσίωσα σε πράξη τη σκέψη μου και τη χθεσινή μέρα το μετάνιωσα πραγματικά. Too much info που λένε και οι φίλοι μας τα Αμερικάνακια και καλύτερη πάσα για την πρώτη ταινία δεν θα μπορούσα να κάνω.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Littlerock Σκηνοθεσία: Mike Ott</span><br /><br />Η δεύτερη μόλις ταινία του Αμερικάνου δημιουργού πραγματεύεται το ταξίδι δύο αδερφών (αγοριού - κοριτσιού) από την πατρίδα τους την Ιαπωνία στην Αμερική. Περνώντας τις διακοπές τους θα νιώσουν ανάλαφροι, ξένοιαστοι αλλά δεν θα λείψουν και οι κόντρες λόγω της διαφοράς στη φιλοσοφία τους. Παίζει πολύ με το πρόβλημα της επικοινωνίας καθώς η κοπέλα της οικογένειας δεν μιλάει λέξη Αγγλικά αλλά εστιάζει στην ανάγκη των ανθρώπων για επικοινωνία ακόμα και κάτω από αντίξοες συνθήκες. Είναι σκηνοθετημένη προσεκτικά εστιάζοντας στους ανθρώπους αλλά της λείπει η έξαρση έστω η σεναριακή που θα της δώσει το κάτι παραπάνω. Οι ερμηνείες αν και προέρχονται από νεαρούς ηθοποιούς είναι μεστές, σοβαρές χωρίς ίχνος υπερβολής.<br /><br />Μας παρουσιάζει μια διαφορετική νοοτροπία των νεαρών Αμερικάνων πολιτών μακριά από όσα έχουμε συνηθίσει και θεωρούμε ως δεδομένη καθώς εδώ αντικρίζουμε πιο σκεπτόμενους ανθρώπους που δεν προκαλούν αντιπάθεια. Ήταν με διαφορά η πιο τρυφερή και ευαίσθητη στιγμή μέχρι τώρα που προκάλεσε και συγκίνηση με ιστορικές αναφορές. Η δίψα των ανθρώπων για επικοινωνία και ευτυχισμένες στιγμές ακόμα και όταν νιώθουν ξένοι σε ένα κόσμο που η διαφορετικότητά τους είναι εμφανής κυριαρχεί αλλά όπως είπα και πριν της λείπει ένα μεγάλο μπαμ που θα την εκτινάξει, μια ανατροπή που θα δώσει άλλον αέρα. Παραμένει βέβαια μια ευχάριστη πρόταση.<br /><br />Ο Mike Ott αφού δέχτηκε τα συγχαρητήρια και το θερμό χειροκρότημα του κοινού είπε πως πηγή έμπνευσης αποτέλεσε για αυτόν το ταξίδι του στην Ευρώπη που επισκέφτηκε χώρες όπου δεν μιλούσε τη γλώσσα και δεν μπορούσε να συνεννοηθεί και περισσότερο το ειδύλλιο που έζησε με μια κοπέλα στην Αργεντινή που δεν μιλούσε Αγγλικά και το αποχαιρετιστήριο τηλεφώνημα που της έκανε που αποτέλεσε μια πολύ άβουλη σκηνή. Δεν μιλάει καθόλου Ιαπωνικά συνεπώς δεν καταλάβαινε λέξη από αυτά που έλεγαν οι ηθοποιοί του αλλά η πρωταγωνίστρια ήξερε καλά Αγγλικά και του εξηγούσε η ίδια. Επέλεξε τους Ιάπωνες γιατί συγκατοικούσε με άνθρωπο από εκείνη τη χώρα τον οποίο και ήθελε να βάλει μέσα στην ταινία αλλά δεν πρόλαβε γιατί πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα. Ανέφερε πως μένει μια ώρα μακριά από το σημείο που έγιναν τα γυρίσματα και πως το σημείο αυτό το επισκέπτονται αρκετοί Ιάπωνες κάθε χρόνο αλλά δεν μπορεί να γνωρίζει τον ακριβή αριθμό. Η συζήτηση έληξε πιο γρήγορα από όσα θα έπρεπε γιατί έπρεπε να ετοιμαστεί η αίθουσα για την επόμενη προβολή. Δεν ήταν όποια και όποια.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Lung Boonmee Raluek Chat Σκηνοθεσία: Apichatpong Weerasethakul </span><br /><br />Ναι ναι ο άνθρωπος που αποφεύγω να πω το όνομά του ήταν και αυτός μαζί μας και ο υπεύθυνος του φεστιβάλ μας προέτρεψε να τον φωνάζουμε φιλικά Τζο βγάζοντας με χωρίς να το ξέρει από τη δύσκολη θέση προσφέροντας μια πολύ καλή λύση. Ζήσαμε την πιο ''φαντασμαγορική' στιγμή του Φεστιβάλ με πολλούς φωτογράφους κάμερες και κάθε λογής επισημότητες καθώς ο Θείος Μπούνμι που θυμάται τις προηγούμενες ζωές του ήταν ο θριαμβευτής στο Φεστιβάλ των Καννών και νικητής του Χρυσού Φοίνικα. Οι Κάννες δεν είναι παίξε γέλασε δεν είναι σαν το θεσμό των Όσκαρ και ο νικητής της διοργάνωσης πλησιάζει περισσότερο από κάθε άλλον σε αυτό που λέμε καλύτερη ταινία της χρονιάς. Στον αντίποδα μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις και στην πλευρά των λιγότερο υποψιασμένων θεατών που θεωρούν ότι οι κριτικοί βραβεύουν οτιδήποτε είναι αργό, βαρετό και χωρίς ουσία και ψάχνουν αφορμή να γελοιοποιήσουν και να ξεφτιλίσουν τις βραβευμένες ταινίες. ΄Όπως και να το δει κανείς παραμένει η πιο σημαντική προβολή από όλες.<br /><br />Ο Τζο τελικά αποδείχτηκε καλαμπουρτζής και καθόλου σοβαροφανής μας προέτρεψε να μη χρησιμοποιήσουμε τη λογική αλλά να αφήσουμε την εικόνα και τον ήχο να διεισδύσουν μέσα μας. Οι αντιδράσεις στην ταινία του ήταν εντελώς διαφορετικές σε κάθε άνθρωπο άλλοι βρήκαν πολιτικά μηνύματα στην ίδια σκηνή άλλοι έκλαιγαν και άλλοι γελούσαν. Προσπάθησε να αποτυπώσει τις τελευταίες στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου και χαριτολογώντας μας χαιρέτησε με την ευχή να απολαύσουμε την κωμωδία του. Ωραίος τύπος.<br /><br />Τι να περιμένετε να δείτε; Θυμηθείτε το Fountain και τα θέματα που πραγματεύονταν Αν θεωρείτε πως είναι βαριά ταινία με πολλούς συμβολισμούς και απαιτεί πολλές θέασεις για την πλήρη κατανόηση της μπορείτε να προσθέσετε το βάρος όλου του κόσμου, όλα τα σύμβολα που υπάρχουν στο word σας για να πάρετε μια μικρή γεύση του ειδικού βάρους που κατέχει ο θείος Μπούνμι. Εδώ δεν υπάρχει κανείς να σας πάρει από το χέρι να σας καθοδηγήσει να σας δώσει την παραμικρή εξήγηση για όσα διαδραματίζονται. Αυτό το γεγονός συνδυασμένο με την Ανατολική φιλοσοφία που απέχει παρασάγγας από τη δική μας νοοτροπία και στάση ζωής δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο την πλήρη κατανόηση του έργου.<br /><br />Δεν αντιλέγω ότι θα κουράσει σε ορισμένα σημεία και θα δημιουργήσει απορίες γιατί απέχει πολύ από αυτό που αποκαλούμε συνηθισμένη ταινία. Μακρόσυρτα πλάνα, έλλειψη διαλόγων, ακατανόητες καταστάσεις κάθονται βαριά στο μη πεπειραμένο μάτι και σε έναν εγκέφαλο που δεν δέχεται να μπει σε λειτουργία αλλά προτιμάει έτοιμο φαγητό. Πρέπει να είστε συνηθισμένοι σε ''εξωτικές'' δημιουργίες και στον κινηματογράφο της Ανατολής για να δώσετε μια αληθινή ευκαιρία στο Θείο Μπούνμι, να είστε ανοιχτοί στο παιχνίδι που σας κάλεσε να πάρετε μέρος.<br /><br />Του βγάζω το καπέλο επειδή καταφέρνει να ασχοληθεί με το θάνατο, τις τελευταίες μέρες της ζωής ενός βαριά αρρώστου και η ταινία του είναι γεμάτη ζωή σε κάθε πλάνο. Η ιδέα της μετενσάρκωσης περνάει πλήρως στο θεατή και ο σεβασμός στο ζωικό βασίλειο είναι ο ίδιος με αυτόν προς τον άνθρωπο γιατί απλά και τα ζώα κρύβουν μέσα τους τη ψυχή ενός ανθρώπου. Η διαρκής ροή ζωής αποτυπώνεται όχι μόνο σε έμψυχα όντα αλλά και σε άψυχα όπως τα στοιχεία της φύσης το νερό που αναζωογονεί, ο αέρας που δίνει κίνηση στη φύση. Μας πείθει ότι η ζωή εξελίσσεται και μετά το θάνατο χωρίς να αγγίζει σε κανένα σημείο το μελό ούτε το συνηθισμένο. Ιδέες της Ανατολής συνδυασμένες με ιστορίες πνευμάτων από τον κόσμο της Δύσης και πάμπολλες αναφορές σε θρησκείες, μύθους, δοξασίες συμπληρώνουν το παζλ. Τίποτα δεν φανερώνεται άμεσα στο θεατή ίσως και για αυτό να μην μπόρεσα να καταλάβω το νόημα της τελευταίας σκηνής. Το είπε βέβαια ο Τζο μη χρησιμοποιείτε τη λογική απλά αφεθείτε. Πόσο μπούφος είμαι που δεν το έκανα έστω και στο τέλος.<br /><br />Χειροκροτήθηκε θερμά και αυτός και όταν η πρώτη τοποθέτηση από μέλος του κοινού τον ευχαρίστησε για το ταξίδι που του προσέφερε ο τεράστιος Τζο του απάντησε πως καθόταν πολύ μπροστά και ίσως για αυτό το έζησε έτσι. Δεν απέφυγε να απαντήσει με καθόλου προσβλητικό απαξιωτικό τρόπο και σε εκείνον που θεώρησε την ταινία του βαρετή σε κάποια σημεία. Η απάντηση ήταν το πολύ απλό your time is not my time αναφερόμενος για ακόμα μία φορά στην προσωπική κρίση του καθενός και συνέχισε λέγοντας πως θεωρεί πως η ταινία του είχε πολλούς διαλόγους για εκείνον, πως δεν κατέχει μια συγκεκριμένη πατέντα για να δημιουργεί αριστουργήματα και πως κάνει ταίνιες πρώτα για τον εαυτό του και μετά για τους υπόλοιπους. Το κοινό αντέδρασε στο σχόλιο του θεατή λέγοντας πως μπορεί να έλειπαν οι διάλογοι αλλά το βάθος σε αυτές τις σκηνές ήταν τεράστιο άλλοι εκθείασαν την αγάπη που έδειξε ο Τζο για τη φύση και η συζήτηση έγινε πολύ ενδιαφέρουσα με την ποικιλία των απόψεων που ακούστηκαν. Ο ίδιος αναφέρθηκε στην ποικιλία και μέσα στην ταινία θεωρώντας πως μέσα σε αυτήν υπάρχουν έξι διαφορετικές γυρισμένες με αλλιώτικη τεχνική γιατί κάθε μία θέλει να περάσει διαφορετικά συναισθήματα. Τελειώνοντας ο σκηνοθέτης αναφέρθηκε στην έμπνευση του για την ταινία από το βιβλίο ενός μοναχού που θυμήθηκε τις προηγούμενες ζωές του, έκανε έρευνα και βρήκε τους δύο ηλικιωμένους γιους του που δεν γνώριζαν για την ικανότητα του πατέρα τους αλλά αυτός δεν θέλησε να κάνει μια πιστή μεταφορά για αυτό και χρησιμοποίησε στοιχεία από την προσωπική του ζωή όπως ο θάνατος του πατέρα του από νεφρική ανεπάρκεια και η απεικόνιση του σπιτιού που μεγάλωσε. Ο συνδυασμός ταινίας και συζήτησης ήταν η πιο όμορφη στιγμή του Φεστιβάλ παρόλο που δεν θεωρώ ότι η ταινία είναι η καλύτερη που έχω δει. Σε κάποια σημεία ξεφεύγει από τα προσωπικά μου γούστα όχι βέβαια τόσο όσο η επόμενη.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Attenberg Σκηνοθεσία: Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη</span><br /><br />Ελληνική η ταινία με συμμετοχή στο Φεστιβάλ της Βενετίας και αναμένεται και συμμετοχή στο διαγωνιστικό του Sundance και κάπως έτσι εξηγείται η κατάμεστη αίθουσα και η ανυπομονησία των θεατών. Αν ήμουν εντελώς λακωνικός θα χρησιμοποιούσα το προαναφερθέν your time is not my time and definetely Attenberg's time is not my time. Τόσα Αγγλικά που έχω ακούσει αυτές τις μέρες άρχισαν να μου βγαίνουν και εμένα αυθόρμητα. Αναγνωρίζω τις προθέσεις της σκηνοθέτιδος να μιλήσει για την προβληματική σχέση πατέρα κόρης, για εύρεση σεξουαλικότητας ακόμα την προσπάθεια της για πολιτική αναφορά αλλά η εκτέλεση των ιδεών παραμένει απωθητική και δυσάρεστη για τη δικιά μου νοοτροπία.<br /><br />Θυμάμαι χαρακτηριστικά το δίδυμο Σπιρτόκουτο - Η Ψυχή στο Στόμα και το συνδυάζω απόλυτα με το Κυνόδοντας - Attenberg. Οι πρώτες ταινίες από τα ζευγάρια είχαν ένα περιορισμένο χώρο καθόλου συνηθισμένο που η εμφάνιση ακραίας συμπεριφοράς δεν ήταν απλά αποδεκτή αλλά ήταν η πιο λογική συνέπεια της ασυνήθιστης κατάστασης. Στο Attenberg ο κόσμος διευρύνεται έντονα και χάνεται αυτή η σπίθα που μπορεί να οδηγήσει στην ύπαρξη τόσο ιδιαίτερων χαρακτήρων. Δυστυχώς συνεχίζει να έχει τα λάθη του Κυνόδοντα και αναφέρομαι φυσικά στην τόσο συχνή επανάληψη σκηνών και εννοιών. Τη μιμητική συμπεριφορά την είδαμε όχι μια αλλά τουλάχιστον οχτώ φορές, το πρόβλημα της σεξουαλικότητας της πρωταγωνίστριας τονίστηκε με τρεις παρεμφερείς σκηνές το ίδιο και οι άστοχοι διάλογοι με τον πατέρα της. Με κούρασε υπερβολικά αν και έχω την εντύπωση πως η πλειονότητα του κοινού δεν συμφώνησε μαζί μου. Πιθανότατα αυτό μαζί με τον Κυνόδοντα να αποτελέσουν νέο πρότυπο δημιουργίας για νέους σκηνοθέτες. Μεταξύ μας καλύτερα αυτό παρά ταινίες τύπου Λουκουμάδες με Μέλι. Αν δεν υπήρχε και η τόσο εμφανής ομοιότητα με τον Κυνόδοντα στη σκηνοθετική πλευρά σίγουρα θα εκθείαζα την Ευρωπαϊκή τεχνοτροπία. Τώρα δεν μπορώ.<br /><br />Στο QnA κομμάτι της προβολής δεν κατόρθωσα να μείνω μέχρι τέλος γιατί η κούραση με νίκησε αλλά δεν τρελαινόμουν να ακούσω και το παρασκήνιο από μια ταινία που με την παγωμένη της αισθητική με άφησε παγερά αδιάφορο. Μαζί με τη σκηνοθέτιδα ήταν και οι πρωταγωνιστές Ariane Labed και Βαγγέλης Μουρίκης τον οποίο τον συμπαθώ τρέλα σαν ηθοποιό και με τη στάση του τον συμπάθησα περισσότερο και σαν άνθρωπο. Οι πιο πολλές ερωτήσεις απευθύνθηκαν στη σκηνοθέτιδα που αρνήθηκε να απαντήσει στο αν θα άλλαζε κάτι στην ταινία επειδή είναι πολύ πρόσφατη όπως και δεν επεκτάθηκε για το αν ευθύνεται για την τωρινή κατάσταση της χώρας μας η ξαφνική πολιτική αλλαγή στη δεκαετία του 60 επειδή έκανε την ταινία για να το αποδείξει αυτό και δεν χρειάζεται να φλυαρεί. Αναφέρθηκε στην ταινία της λέγοντας πως έγραψε το σενάριο κατά την περίοδο των Δεκεμβριανών προσπαθώντας να δώσει την εικόνα μιας ερειπωμένης χώρας, βλέπει την ταινία της σαν μια ερωτική ιστορία μεταξύ τεσσάρων άνθρωπων που σχηματίζουν ένα τετράγωνο και αναφέρθηκε στην τοποθεσία των γυρισμάτων όπου έζησε στα παιδικά της χρόνια και της έδωσε ιδέες για να εξελίξει το σενάριο της.<br /><br />Πραγματικά πολύ γεμάτη μέρα με δύο κάργα φεστιβαλικές ταινίες και μια σε πιο ήπιους ρυθμούς. Σίγουρα δεν μπόρεσα να περάσω ακριβώς το κλίμα της μέρας και όλες τις πληροφορίες που δέχτηκα μερικές γιατί δεν τις συγκράτησα και άλλες επειδή δεν θέλησα να αναφερθώ. Δεν θα γράψω ούτε δίτομη εγκυκλοπαίδεια ούτε είμαι κριτικός να τεκμηριώνω απόλυτα κάθε μου άποψη. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο το χαίρομαι το τελευταίο. Άντε ας πάρω μια ανάσα γιατί ακολουθεί ακόμα μια τριάδα ταινιών με την πρώτη να ξεκινάει σε λίγες ώρες από τώρα. Μη φύγετε θα επιστρέψω. <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-2876548031603789429?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-28363731454989705702010-12-07T02:22:00.000-08:002010-12-07T03:53:03.857-08:00<div style="text-align: justify;">Πέρασε το Σαββατοκύριακο ήρθε και η Δευτέρα. Αν και η μέρα δεν παίζει ιδιαίτερο ρόλο γιατί δεν λειτουργώ βάση ημερολογίου αλλά κυρίως σκεπτόμενος ότι σήμερα θα δω τόσες ταινίες θα πρέπει να κλείσω αύριο για άλλες τόσες και πάει λέγοντας. Στον προγραμματισμό κυριαρχούσε το Submarino του Vinterberg του ανθρώπου που με είχε καθηλώσει με το Festen και με εντυπωσίασε στο Dear Wendy. Κατάφερα εύκολα και πάλι να βρω εισιτήριο άρα θυσίασα το Δέντρο που Ψιθύριζε που διαβάζοντας την υπόθεση σου κάνει ξεχωριστό. Θα το χάσω και αυτό πιθανότατα εξαιτίας της νέας ταινίας του Tykwer αλλά δεν θα το βγάλω από το μυαλό μου. Η δεύτερη ταινία λόγω της παραπάνω θυσίας ήταν αναγκαστικά το Ηοw i ended this summer από τη Ρωσσία με έντονα στοιχεία απομόνωσης. Έψαχνα απεγνωσμένα και για μια τρίτη και τελικά κατέληξα στο<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Donkeys Σκηνοθεσία:Morag Mckinnon</span><br /><br />Γάιδαροι λοιπόν ο τίτλος και πέρα από το γεγονός ότι με εκφράζει σαν άνθρωπο και σαν χαρακτήρα πληροφορήθηκα κάτι για αυτήν που δεν το περίμενα σε καμία περίπτωση. Αποτελεί το δεύτερο μέρος μιας ιδιότυπης τριλογίας που σκαρφίστηκε ο Τρίερ και το πρώτο της κομμάτι ήταν το Red Road που με είχε συνεπάρει πριν λίγα χρόνια. Για περισσότερες λεπτομέρειες σε ό,τι αφορά την τριλογία κάντε υπομονή μέχρι το τέλος των γραφομένων μου για την ταινία όπου θα αναφερθώ στη συζήτηση της σκηνοθέτριας με το κοινό.<br /><br />Για πρώτη φορά η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη ακόμα και στα σκαλοπάτια κάτι που φανερώνει τις καλές συστάσεις που έγιναν μετά την πρώτη προβολή της ταινίας. Να δώσω με τη σειρά μου το βραβείο του πιο ηλίθιου κοινού σε όσους βρέθηκαν στη Φρίντα Λιάππα αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά πως δεν καταλαβαίνουν τι βλέπουν. Δεν αντιλέγω ότι το κωμικό στοιχείο κατείχε συγκεκριμένη θέση στην ταινία με υπόγειο και σαρκαστικό κυρίως τρόπο αλλά δεν μπορείς επειδή γέλασες κάποιες φορές να καταστρέφεις και τις πιο τραγικές στιγμές της ταινίας. Βάλε και λίγο φρένο, σκέψου ήμαρτον δηλαδή.<br /><br />Στα της ταινίας αν πρέπει να τη χαρακτηρίσω με μία λέξη δεν θα χρησιμοποιήσω άλλη από το εξαιρετική. Δεν βαδίζει πολύ μακριά από το Red Road καθώς αναφέρεται σε ανολοκλήρωτες σχέσεις μεταξύ ανθρώπων που προσπαθούν να βρουν κοινό σημείο επαφής και να ξεπεράσουν τον εγωισμό τους και τα προβλήματα που οι ίδιοι δημιούργησαν. Αστειεύονται μεταξύ τους αλλά η θλίψη παραμένει διαρκώς αποτυπωμένη στα βλέμματα τους, η στεναχώρια τους διαδέχεται διαρκώς τη θέληση τους για μερικές στιγμές ευτυχίας, για επανόρθωση όλων όσων έπραξαν και μετάνιωσαν.<br /><br />Είναι σίγουρα από τις πιο συγκινητικές στιγμές που έχω παρακολουθήσει χάρη στην αληθοφάνεια των χαρακτήρων και κυρίως εξαιτίας της σοβαρής και μεστής δουλειάς που έχει κάνει η σκηνοθέτης σε όλους τους τομείς. Έχει σασπένς και κρυμμένα μυστικά που κρατούν το ενδιαφέρον του θεατή αλλά δεν υπερνικούν σε καμιά περίπτωση την αγάπη της δημιουργού για τους χαρακτήρες που παρουσιάζει. Το τέλος έρχεται και είναι λυτρωτικό όπως και στο Red Road δίνοντας την ηθική ικανοποίηση στους ήρωες αλλά και στο θεατή που έχει ταυτιστεί μαζί τους και νιώθει την ανάγκη για ηθική ανύψωση. Μεγάλη δημιουργία που είναι και η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της McKinnon. Αν συνεχίσει με παρόμοια διάθεση θα δώσει πολλά στο χώρο.<br /><br />Το QnA μέρος της προβολής που άργησα λίγο να καταλάβω πως σημαίνει questions and answers ξεκίνησε με ένταση. Μέλη του κοινού διαμαρτυρήθηκαν για το κακό φωτισμό λόγω του προβολέα που σε μερικά σημεία πράγματι έδειχνε πιο πολύ σκοτάδι παρά εικόνα το θεώρησαν ασέβεια προς την καλεσμένη του Φεστιβάλ, άλλοι θυμήθηκαν πως υπήρξαν προβλήματα στην αίθουσα Κασσαβέτης, κάποιοι είπαν μη τα βάζετε με το διερμηνέα αλλά δεν μπορούσα να απολαύσω το χαμό επειδή είχα να τρέξω στην επόμενη προβολή. Η σκηνοθέτης εμφανώς αγχωμένη απολογήθηκε πολλές φορές για την ποιότητα της εικόνας και ευχήθηκε να μπορούμε να τη δούμε στην κανονική της μορφή. Πάντως και έτσι ενθουσίασε τον κόσμο.<br /><br />Η McKinnon αναφέρθηκε πιο συγκεκριμένα στη τριλογία λέγοντας πως είναι ιδέα του Τρίερ και πως οι κανόνες ήταν να τη σκηνοθετήσουν δημιουργοί από την Αγγλία(Andrea Arnold) από τη Σκωτία(η ίδια) και τέλος κάποιος από τη Νορβηγία. Κάθε σκηνοθέτης έχει την ευθύνη για τη δική του δημιουργία δεν γνωρίζει τίποτα για τις άλλες δύο και είναι υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσει οκτώ κοινούς χαρακτήρες που ερμηνεύονται από τους ίδιους ηθοποιούς και η ταινία θα πρέπει να διαδραματίζεται στο παρόν δηλαδή να μην έχει flashback. Μας είπε πως δεν είναι σε θέση να γνωρίζει αν αυτή η σκέψη θα καταφέρει να δημιουργήσει ένα νεό κίνημα αντίστοιχο του Δόγματος 95 γιατί είναι πολύ νωρίς ακόμα και πως δεν αισθάνεται πολύ άνετα με τους περιορισμούς που της έθεσαν γιατί θέλει περισσότερη ελευθερία. Τι παραπάνω μπορεί να κάνει απορώ με τη σειρά μου. Μια μικρή αναφορά στη συνεργασία της με τους ηθοποιούς και στον τίτλο της ταινίας που αρχικά ήταν Μαντρωμένα Γαιδούρια όπως ακούστηκε και στην ταινία. Δεν θυμάμαι καθόλου την Αγγλική έκφραση για αυτό δέχομαι το λιθοβολισμό σας. Τελικά άλλαξε σε Γάιδαροι και κατά κάποιον τρόπο εκφράζει τους χαρακτήρες. Σημειώστε το όνομα Morag McKinnon σίγουρα θα το ξανασυναντήσετε.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Submarino Σκηνοθεσία: Thomas Vinterberg</span><br /><br />Θα διαβάσατε νωρίτερα για το Δόγμα 95 δημιουργία του Lars Von Trier και του Thomas Vinterberg. Λειτούργησε σαν μανιφέστο όπου οι δημιουργοί θα ακολουθούσαν ορισμένους κανόνες με σκοπό την όσο τη δυνατόν ρεαλιστική απεικόνιση της ταινίας. Για περισσότερες λεπτομέρειες υπάρχει και το google δεν διδάσκω ιστορία κινηματογράφου. Από τότε βέβαια βέβαια και οι δύο έχουν καταπατήσει κάποιους από τους κανόνες αλλά αν είναι να παρουσιάζουν αριστουργήματα επιπέδου Submarino χαλάλι τους. Άντε Lars και στα δικά σου εύχομαι.<br /><br />Σε μαθήματα ψυχολογίας αρχάριου επιπέδου η λύση σε όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος είναι η αναδρομή στην παιδική του ηλικία που αποτελεί τη ρίζα του κακού. Δύο αδέρφια είναι οι πρωταγωνιστές του Submarino που σύμφωνα με τη ψυχολογία η ζωή τους προβλέπεται μαύρη και άραχνη. Η αλκοολική μάνα τους είναι διαρκώς πνιγμένη ανάμεσα σε εμετούς και κατρουλιά αδιαφορεί για τα παιδιά τους τα οποία βασίζονται στο μικρότερο τους αδερφό και εκεί βασίζουν τις ελπίδες τους. Σε μια εκπληκτική και πολύ τολμηρή σκηνή το μωρό βρίσκεται νεκρό κυρίως με ευθύνη των δύο αδερφών του και η πρώτη ένεση σοκ λειτουργεί τέλεια.<br /><br />Χρόνια μετά και παρακολουθούμε τη ζωή των δύο αδερφών ως ενήλικες πλέον. Η αρχική ένεση σοκ πολλαπλασιάζεται και όλοι εμείς μένουμε καθηλωμένοι και εκστασιασμένοι με όσα εξελίσσονται μπροστά στα μάτια μας. Ο Vinterberg καταπατώντας μια από τις βασικές αρχές του Δόγματος μας χαρίζει την εξέλιξη που δεν προσμέναμε και με την αψεγάδιαστη σκηνοθεσία κερδίζει με διαφορά τις εντυπώσεις. Οι αντιθέσεις, οι ομοιότητες των δύο αδερφών η κοινή τους πορεία,η αδυναμία τους να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις βρίσκονται στο επίκεντρο. Η τελευταία σκηνή αν και αναμενόμενη παραμένει μεγαλειώδη και συγκλονιστική αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά το μεγαλείο του δημιουργού. Δεν μπορώ να βρω εύκολα ψεγάδι σε αυτή τη δημιουργία γιατί και τα λίγα που με ενόχλησαν αναιρέθηκαν την αμέσως επόμενη στιγμή. Ιδανική συνέχεια για μια πολύ ενδιαφέρουσα μέρα.<br />Άντε ας βρω κάτι αρνητικό. Το τέλος όσο όμορφο και να ήταν χαρακτηρίζεται ελαφρώς αισιόδοξο για Vinterberg. Το είπα, δεν μπόρεσα να το κρατήσω μέσα μου.<br /><br />Δεν επεκτάθηκα πολύ στην υπόθεση επειδή δεν θέλω να στερήσω από κανέναν το στοιχείο της έκπληξης. Για το καλό σας λειτουργώ.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kak ya provyol etim letom Σκηνοθεσία: Alexei Popogrebsky</span><br /><br />Μετά από τόση μαυρίλα, στεναχώρια, μελαγχολία ένιωθα ένα απίστευτο βάρος μέσα μου. Στην πλειονότητα του κόσμου δεν αρέσει αυτό αλλά για τον υποφαινόμενο είναι άξιο αναφοράς επειδή ταινίες που σου μαυρίζουν τη ψυχή έχουν κάτι να σου πουν. Δεν ήξερα βέβαια πόσο ήμουν ικανός να αντέξω και άλλη μια γερή δόσης ψυχολογικής κατάπτωσης αλλά μεταξύ μας όσο και να γκρίνιαζα πως δεν ήθελα άλλο ήλπιζα μέσα μου πως θα τελειώσει όμοια η μέρα.<br /><br />Τελικά είδα κάτι εντελώς διαφορετικό ενδιαφέρον μέχρι ένα σημείο αλλά ελαφρώς παρατραβηγμένο. Ένας μετεωρολογικός σταθμός στην άκρη του πουθενά κάπου κοντά στον Αρκτικό Κόλπο ( πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι τους Εραστές του Αρκτικού Κύκλου όποτε ακούω τις λέξεις Αρκτικάτι) δύο εργαζόμενοι εκεί που μελετούν τα καιρικά φαινόμενο σε μια έρευνα που κρατάει χρόνια. Σε ένα χώρο που η μοναδική επικοινωνία γίνεται μέσω ασυρμάτου και αν κάποιος θέλει να τους πλησιάσει θα χρειαστεί ένα σεβαστό χρονικό διάστημα είναι λογικό η οποιαδήποτε μικρή αλλαγή να γίνει καταστροφική για τους δύο εργαζομένους.<br /><br />Η καθημερινότητα αρχικά λειτουργεί όπως αναμενόταν και εμείς παρακολουθούμε με ενδιαφέρον ομολογώ τις συνήθειες των δύο ανθρώπων και την τυπική σχέση μεταξύ τους. Ένα απρόσμενο γεγονός έρχεται να δώσει νέα ώθηση στην ταινία και να την στρέψει στο ψυχολογικό κομμάτι. Από τη μία η ανάγκη για αποκάλυψη της αλήθειας και η απόλυτη ειλικρίνεια και από την άλλη να υποβόσκει ο φόβος για τις μη προσδοκώμενες αντιδράσεις. Ο φόβος αποτυπώνεται με μαεστρική ακρίβεια όπως και η αποτύπωση της σύγχυσης του ενός εκ των δύο πρωταγωνιστών. Στη συνέχεια οι ρόλοι θύτη και θύματος δεν είναι ξεκάθαροι και αρχίζει ένα άγριο κυνήγι χωρίς ουσιαστικό λόγο που μαρτυρά πως λειτουργεί ο άνθρωπος σε συνθήκες πίεσης και όταν λειτουργεί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της επιβίωσης. Το τέλος και εδώ αναγνωρίζει τις αξίες των ανθρώπων και τη μετάνοια για λάθη που διέπραξαν. Η σημερινή μέρα τελικά αφήνει ευχάριστη νότα στο τέλος.<br /><br />Αναγνωρίζω την πρωτότυπη ιδέα και την όμορφη εκτέλεση. Δύσκολο και αυτό το εγχείρημα που λογικά παρουσιάζει αδυναμίες. Ήθελα πιο έντονο το στοιχείο της απομόνωσης να με πνίξει χωρίς έλεος να τονιστεί περισσότερο η έλλειψη διεξόδου. Η σχέση των πρωταγωνιστών είναι σωστά δοσμένη και ίσως έπρεπε να της δοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα. Αν έλειπαν ορισμένα σχετικά αχρείαστα πλάνα κυρίως στην αρχή που θα της περιόριζαν τη διάρκεια και είχε περισσότερη ένταση στο τέλος σίγουρα θα μιλούσαμε για αριστούργημα. Δεν πειράζει και πάλι παραμένει ενδιαφέρουσα πρόταση.<br /><br />Χωρίς πολλά λόγια η Δευτέρα 6 του Δεκέμβρη είναι η μέχρι στιγμής καλύτερη μέρα του Φεστιβάλ. Η επόμενη μας φτάνει ακριβώς στη μέση. Θα έχει το πολυταξιδεμένο στα Φεστιβάλ Attenberg Ελληνικής παραγωγής. Θα έχει και άλλα. Σας λέω αλήθεια.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-2836373145498970570?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-74183068437362990812010-12-06T04:25:00.001-08:002010-12-06T05:54:52.457-08:00<div style="text-align: justify;">Ξεφύγαμε αισίως από γιορτές αγγέλων και φτάσαμε αισίως στην τρίτη μέρα. Εξήγησα ήδη στην προηγούμενη μου ανάρτηση ποιες ταινίες θα δω δεν έχω να προσθέσω και τίποτα αξιέπαινο για αυτό περνάω αμέσως στο ζουμί.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Show Bitch Σκηνοθεσία: Νίκος Ζερβός</span><br /><br />Η επιστροφή μετά από οχτώ χρόνια ενός σκηνοθέτη που δεν τον λες και τον πιο πετυχημένο στο επάγγελμα του αλλά που σίγουρα έχει στις πλάτες του μια σειρά ταινίων που δημιούργησαν φανατικό κοινό στη δεκαετία του 80. Είχα πλήρη συναίσθηση όταν την έπελεξα ότι δεν θα δω κανένα αριστούργημα του κινηματογράφου, ούτε επικές σκηνοθεσίες και ανατρεπτικά σενάρια. Σκέφτηκα την παρακολουθήση σαν ένα μικρό φόρο τιμής στην πιο cult Ελληνική ταινία όλων των εποχών το Δράκουλα των Εξαρχείων. Εκεί βέβαια η ουσιαστική διαφορά ήταν ότι ενεργό συμμετοχή στη συγγραφή του σεναρίου είχε ο Τζίμης Πανούσης ή αλλιώς ο λατρεμένος Τζιμάκος συνεπώς η καφρίλα ήταν αγνή, καθαρή και είχε σαφείς απόψεις πάνω στην κοινωνία και την πολιτική ζωή ακόμα παρουσιασμένες βέβαια με έναν τρόπο πολύ απομακρυσμένο από τον καθωσπρεπισμό.<br /><br />Στη καινούρια δημιουργία του Ζερβού τα όρια στενεύουν λιγάκι επικίνδυνα επειδή επικεντρώνεται σε ένα κομμάτι της κοινωνίας που στην εποχή μας είναι πολυσυζητημένο από δήθεν αναλυτές και γνώστες και η τόσο συχνή αναφορά σε αυτό έχει καταντήσει κουραστική. Μιλάω φυσικά για το κομμάτι της show biz όπως την αποκαλούν και από εκεί προήλθε και το λογοπαίγνιο του τίτλου κοινώς στο κομμάτι που αφορά την προσωπική ζωή των διασημοτήτων και τις μεθόδους που χρησιμοποιούν για άνοδο στην κορυφή. Το νέο βέβαια για την ταινία το μάθαμε πριν καιρό από τον ίδιο το Ζερβό μέσα από την εκπομπή της Χριστίνας Λαμπίρη στην οποία ο σκηνοθέτης υπήρξε πιο τακτικός θαμώνας από ότι ο Έλεγκανς στην Τατιάνα. Ο μέγας cult σκηνοθέτης στο super star? Ας μην επεκταθώ παραπάνω.<br /><br />Στο Show Bitch τα υλικά της συνταγής είναι ορισμένες μορφές του χώρου όπως ο Πουλικάκος, ο Γκουσγκούνης, ο Πανταζής στο ρόλο του Λεπά, ο Τζόνυ Βαβούρας μαζί με καλούς ηθοποιούς που δεν φοβούνται να τσαλακωθούν βλέπε Ρένος Χαραλαμπίδης και αυτά τα ασυνδύαστα κατά κάποιο τρόπο υλικά αναμιγνύονται και το αποτέλεσμα αναμένεται εκρηκτικό. Αμ δε είναι η απάντηση. Σε ένα μεγάλο αχταρμά εικόνων, σκηνών, προσώπων που δεν έχουν την παραμικρή συνοχή κυριαρχεί η συχνή επανάληψη αστείων που δεν προκαλούν εύκολα το γέλιο και η έλλειψη αυθορμητισμού που οδηγεί σε ψεύτικες καταστάσεις.<br /><br />Δύο στοιχεία τουλάχιστον θα ήθελα να δω. Την cult αισθητική και το έντονο στοιχείο της σάτιρας και δυστυχώς ούτε αυτά είδα. Σάτιρα; Σαν να την έχουμε παρεξηγήσει αυτή την έννοια. Η αναπαραγωγή όσων βλέπουμε στις οθόνες μας και δεν τιμάνε καθόλου τη νοημοσύνη μας δεν αποτελεί κριτική πόσο μάλλον κατακεραύνωση. Η cult αισθητική του 80 διαποτισμένη με ροζ ποπ αποχρώσεις εν έτει 2010 τείνει επικίνδυνα στη γραφικότητα. Μπορούσε να διαφοροποιήθει λίγο ή τουλάχιστον να μείνει καθαρή δείχνοντας τις αγνές προθέσεις του δημιουργού.<br /><br />Τις ποιες; Τις αμφισβητώ και αυτές. Ακόμα και τα στοιχεία αυτοσαρκασμού που περάσαν μπροστά στα μάτια μου δεν με έπεισαν γιατί περισσότερο τα θεώρησα σαν μια αυτοπροβολή του Ζερβού. Το να πετάς σε μια ταινία Τζάρμους, Γκοντάρ, Mystique, Λιβιτσάνου και τραγούδια τύπου Antique δεν σημαίνει ότι είσαι κάφρος αλλά ότι έχεις ξεφύγει από τους σκοπούς σου. Για να μην είμαι και πολύ άδικος γέλασα πολύ με το τραγούδι του Μιθριδάτη και το στίχο "αν ήθελα τον κόσμο να άλλαζα θα σταματούσα το πέος να μάλαζα'' και με την επική μετάφραση στο αν πας με άλλη θα σου σπάσω το κεφάλι που έγινε ''if you go with another chick i'll hit you with a stick''. Έκανε το χαβαλέ του, μάζεψε όσους βρήκε διαθέσιμους και έφτιαξε μια προσποιητή καφρίλα. Δεν έπεισε κανέναν όμως. Ο Ζερβός του 2010 δεν πείθει ούτε τον ίδιο του τον εαυτό.<br /><br />Μετά την προβολή ήταν μαζί μας και η πρωταγωνίστρια Άννα Κριτσέλη που ήταν βγαλμένη μέσα από τις μέρες του Δράκουλα των Εξαρχείων και από τα Κουρέλια που Τραγουδάνε Ακόμα. Έχω την εντύπωση πως ήταν πολύ καλή επιλογή αλλά δεν την εκμεταλεύτηκαν όπως έπρεπε. Η αίθουσα είχε ψιλοαδειάσει ο κόσμος δεν είχε να ρωτήσει και πολλά και συζήτησαν με τον υπεύθυνο του Φεστιβάλ για την αποτύπωση της Ελληνικής show biz στο film που ήταν επιεικής και για τη συνεργασία της με τον Μπενίνι στη Θεία Κωμωδία του Δάντη. Να τη δω σε ρόλο Βεατρίκης και τίποτα άλλο δεν θέλω. Κάπου εκεί δέχτηκε ερώτηση - τοποθέτηση από μια κυρία του κοινού που περισσότερο απευθυνόταν στο σκηνοθέτη. Ήθελε να μάθει γιατί δεν ήταν μαζί μας ο Ζερβός, αν έμεινε ευχαριστημένος από το δημιούργημά του και τα λοιπά. Η πρωταγωνίστρια έμεινε ψύχραιμη, ο συντονιστής της κουβέντας λειτούργησε σαν πυροσβέστης και το κλίμα δεν θερμάνθηκε παραπάνω. Κρίμα χάσαμε το μπατιρντί. Ε ρε και να ήταν ο Ζερβός τι θα γινόταν.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">127 Hours Σκηνοθεσία: Danny Boyle</span><br /><br />Με διαφορά η πιο εμπορική ταινία της διοργάνωσης από το θριαμβευτή των Oscar με το μοναδικό, συγκλονιστικό και ανεπανάληπτο Slumdog Millionaire. Oκ αυτά τα λένε οι άλλοι εμείς τα λέμε <a href="http://argram.blogspot.com/2009/03/slumdog-millionaire_09.html">διαφορετικά</a> Χθες μόλις έλεγα για τη μεγάλη λατρεία που έχω στο Loach και πόσο πολύ μπορούν και μιλάνε μέσα μου οι ταινίες του. Δεν είναι όλα έτσι στη ζωή. Ακριβώς στην αντιθέτη πλευρά βρίσκεται ο Boyle που το θεωρώ σαφέστατα τον πιο υπερεκτιμημένο δημιουργό και που πνίγεται διαρκώς στις συμβάσεις και στα κλισέ ακόμα και στην πιο ανατρεπτική και καλύτερη του ταινία το Trainspotting.<br /><br />Όσο και να μη το χωνεύω ήθελα να παρακολουθήσω τη νέα του ταινία γιατί αναγνωρίζω πως είναι ίσως το πιο τολμηρό του εγχείρημα μέχρι στιγμής. Καταρχήν έχει να αντιμετωπίσει την αδιαμφισβήτη επιτυχία του Slumdog και κατά δεύτερον και κυριότερον καταπιάστηκε με ένα θέμα που είναι εντελώς έξω από τα νερά του. Ο Boyle γουστάρει γκάζια, τσίτα ρυθμούς, speedάτες δημιουργίες συνοδευόμενες από ξέφρενες και έντονες μουσικές που δίνουν βιντεοκλιπάδικη αισθητική. Είναι πολύ καλός σε αυτό το ομολογώ. Όταν είχε να διαχειριστεί πιο προσωπικές ανθρώπινες καταστάσεις απέτυχε πλήρως μην αναφερθώ πως τα θαλάσσωσε στο Sunshine που θα μπορούσε να μεγαλουργήσει. Δεν συνεχίζω γιατί δεν θα ξεφύγω από το λιθοβολισμό ορισμένων.<br /><br />Στις 127 Ώρες μας συστήνει έναν τρελαμένο εξερευνητή που τριγυρνάει σε όρη και φαράγγια και ταιριάζει πλήρως στο κινηματογραφικό στυλ του Boyle. Ξαφνικά όμως τον παγιδεύει ακίνητο για περίπου πέντε μέρες σε ένα βράχο και απλώς παρακολουθεί τις αντιδράσεις του. Πως θα κάνει τα γνωστά σκηνοθετικά του παιχνίδια του ήταν η απορία μου ή αν θα κάνει στροφή στην καριέρα του. Παραδόξως ο Boyle λειτούργησε με τη γνωστή του συνταγή και ακόμα πιο περιέργως σχεδόν με έπεισε. Εντάξει όλα όσα παρακολουθούμε με το χιούμορ το τζερτζελέ δεν ταιριάζουν στη ψυχολογία ενός εγκλωβισμένου και οι επιστήμονες θα σκίσουν τα πτυχία τους βλέποντας την ταινία αλλά πανάθεμα τον τα ταίριαξε. Τα ταίριαξε χωρίς να με εκνευρίσει αλλά κάνοντας με να απορήσω λίγο. Αν κατάφερε να το κάνει αυτό σε έναν άνθρωπο που δεν χωνεύει τις δημιουργίες του φανταστείτε τι έκανε στο δικό του κοινό.<br /><br />Δεν κουράστηκα καθόλου. Τα όμορφα πλάνα του δήλωσαν την παρουσία τους, το γρήγορο μοντάζ ήταν και αυτό εκεί αντεπεξήλθε θετικά στους περιορισμούς που το έθετε το σενάριο. Μάλιστα στα τελευταία λεπτά της ταινίας κατορθώνει να δημιουργήσει συγκίνηση, ένταση και να αποτυπώσει τη δίψα για ζωή όπως δεν το έχει ξανακάνει σε προηγούμενες ταινίες. Δημιούργησε μια πολύ καλή ταινία. Μια πολύ καλή ταινία για Boyle θα συμπληρώσω για να σας κατατοπίσω καλύτερα. Τα κλισέ δεν λείπουν βέβαια αλλά δεν περίμενα και κάτι αντίθετο. Δεν έγινε ξαφνικά και Κιου.. ωχ μην το πω πάλι θα γίνω γραφικός. Δεν έγινε και Ζερβός. Τώρα το έθεσα σε πιο σωστές βάσεις.<br /><br />Ιδανικό φιλμάκι για χαλαρή έξοδο στον κινηματογράφο. Θα σας περάσει από πολλά συναισθήματα, δεν θα σας εξοντώσει ψυχολογικά γιατί έχει και τις εύθυμες στιγμές του και μετά το τέλος θα έχετε διάθεση ακόμα και για κλαμπάκι. Την πιάνει τη βάση, άντε και λίγο παραπάνω.<br /><br />Για σήμερα δηλαδή Δευτέρα 6/12 έχω τρεις επιλογές. Το ένστικο μου λέει πως θα είναι η μία καλύτερη από την άλλη. Για να δω.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-7418306843736299081?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-32863419838629103512010-12-05T02:31:00.000-08:002010-12-05T04:08:09.010-08:00<div style="text-align: justify;">Σάββατο 4 του Δεκέμβρη ή αλλιώς δεύτερη μέρα του Φεστιβάλ για αρκετό κόσμο ή γιορτή των αγγέλων για τον περισσότερο. Τι ήταν και αυτό πάλι; Προσπαθούσα να πάω στο Ολύμπιον και έπρεπε να κάνω ανίχνευση για να βρω τον κατάλληλο δρόμο που αρχικά δεν θα οδηγούσε σε αδιέξοδο και κατά δεύτερον δεν θα σκουντουφλούσα σε παραπάνω από δεκαπέντε άτομα. Μετρημένα δεν λέω τίποτα στην τύχη. Έβγαλε και κρύο αρκετούτσικο. Ξέρω μια ψυχή εκεί εξώ που διαβάζει τις γραμμές και μου κρατάει κακία που μιλάω για Φεστιβάλ και κρύο αλλά θα με συγχωρέσει. Μας φύσηξε λιγάκι ο Βαρδάρης αλλά όποιος έχει κάνει Α.Ο στο Πολύκαστρο 4-6 δεν χαμπαριάζει από αυτά.<br /><br />Το πρόγραμμα του Σαββάτου ήταν κομματάκι αγχωτικό. Είχε τη βασική επιλογή που δεν χανόταν με τίποτα και για τις επόμενες δύο ταινίες προβληματίστηκα αρκετά. Ήδη έχω αναφέρει ότι περίμενα πως και πως το Route Irish του φοβερού και τρομερού Ken Loach και μια θέση με περίμενε με ανυπομονησία στις οκτώμισι στο Ολύμπιον. Αγαπημένη αίθουσα και σκηνοθέτης αδυναμία αχτύπητος συνδυασμός. Πρώτος προβληματισμός ήταν για το βράδυ στις έντεκα που το ένστικτο μου έλεγε να δώ τη Μήτρα. Διάβασα κάποια καλά σχόλια διάσπαρτα στο διαδίκτυο αλλά η θεματολογία της δεν μου είναι ιδιαίτερα ευχάριστη. Κλωνοποίηση που θυμίζει βιολογία λυκείου και κατευθείαν έρχεται στο μυαλό μου ο πυρετός που ανέβαζα όταν τη διάβασα και επίσης βαριέμαι λιγάκι τα περί ηθικής και λοιπές σάχλες. Αν είχε ασχοληθεί ο Κιούμπρικ κάτι θα γινόταν. Τελικά επέλεξα τη Μητέρα της Ασφάλτου ένα road movie με δόσεις μελαγχολίας που μου ταιριάζει καλύτερα.<br /><br />Στην απογευματινή προβολή ήμουν μεταξύ Artherapy, Λυκόφωτος και τελικά τις απέκλεισα αμφότερες την πρώτη επειδή θεωρώ πως ο Περάκης έχει ελαφρώς ξεκουτιάνει και τη δεύτερη γιατί μπορούσα να τη δω και σήμερα το πρωί. Από τη στιγμή που γράφω στο blog αντί να είμαι στο Ολύμπιον εύκολα καταλαβαίνεις αγαπητέ αναγνώστη ότι τελικά την έχασα. Οριστικά; Μπα δεν νομίζω. Εντάξει έχει τον ίδιο τίτλο με τη μούφα που γελοιοποιεί το μύθο των βρικολάκων αλλά ακούγεται πολλά υποσχόμενο. Γιατί τότε το απέφυγα; Για προληπτικούς λόγους. Το πρόγραμμα για Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη είναι φορτωμένο με ταινίες που ανυπομονώ να τις δω και φυσικά σε κάθε μέρα αντιστοιχεί μια προβολή αργά το βράδυ. Ας κρατήσω δυνάμεις γιατί θα μου χρειαστούν. Ξέφυγα ε; Οκ όπως συνηθίζω απέρριψα δύο προτάσεις και κατέληξα σε μια τρίτη.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Εn Ganske Snill Man Σκηνοθεσία: Hans Petter Molland</span><br /><br />Εκ Νορβηγίας προερχόμενο και τοποθετημένο στους Ανοιχτούς Ορίζοντες που επανήλθαν μετά την απουσία αρκετών χρόνων. Με αυτήν συμβαίνει το εξής παράδοξο. Είναι η λιγότερη φεστιβαλική ταινία από όλες αλλά κατάφερε να συγκεντρώσει τον περισσότερο κόσμο και να κερδίσει τις εντυπώσεις και το πολύ θερμό χειροκρότημα του κοινού. Μάλλον δεν ξέρουμε τελικά τι θέλουμε ούτε που ακριβώς βρισκόμαστε αλλά δεν είμαι εδώ για να αναλύω τη ψυχοσύνθεση των θεατών.<br /><br />Ένας κάπως ευγενικός άνθρωπος ο τίτλος και η υπόθεση μου φάνηκε περίεργη επειδή αναφέρεται σε έναν ευγενικό άνθρωπο(σώπα ρε τι μας λες την λέξη πλεονασμός δεν την έχεις ακουστά;) που δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις από τους γύρω του αλλά είναι και με τα μικρά που του προσφέρουν ικανοποιημένος και ξαφνικά η επόμενη πρόταση λέει ότι μόλις βγήκε από τη φυλακή και τον προσλαμβάνει ένας γκάνστερ για να εκτελέσει έναν παλιό τους εχθρό. Κούνησα το κεφάλι απορημένα και είχα την εντύπωση πως πρόκειται για ιστορία εκδίκησης.<br /><br />Τελικά αντίκρισα την πιο πλακατζίδκη ταινία. Το επαναλαμβάνω. Όχι την πιο εύθυμη, την πιο διασκεδαστική αλλά αυτή με την περισσότερη πλάκα. Ο πρωταγωνιστής είναι πραγματικά ολιγαρκής που δέχεται όλα όσα του προστάζουν όσοι συναναστρέφονται μαζί του. Όλοι μαζί κινούνται στα όρια της γραφικότητας καθένας με τον τρόπο του κατορθώνοντας να αγγίξουν την υπερβολή αλλά να μην τη ξεπερνάνε. Γέλασε ο κόσμος γέλασα και εγώ μαζί τους. Μια διαφορετική ανάλαφρη πρόταση.<br /><br />Ορισμένες ενστάσεις τις έχω. Μπορούσε να θίξει πιο διεξοδικά ορισμένα θέματα που τα προσπέρασε. Η διαρκής ευγένεια του πρωταγωνιστή τον έβαλε σε μπελάδες που αν απλά ήταν αληθινός θα τους ξεπερνούσε αμέσως. Θα ήταν προτιμότερο για εμένα να αναδείξει περισσότερο τα ξεσπάσματά του σε μερικά σήμεια για να δείξει σε μεγαλύτερο βαθμό την διαφορετικότητα των δύο καταστάσεων και να πάρει πιο ξεκάθαρη θέση στο κομμάτι της χρησιμότητας της ευγένειας. Διστάζει να προτείνει και ενοχλήθηκα γιατί είχε τη δυνατότητα να το κάνει ακόμα και με τον ανάλαφρο τρόπο που προτείνει. Το διασκέδασα δεν λέω άλλα μου άφησε και την αίσθηση του ανολοκλήρωτου.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Route Irish Σκηνοθεσία: Ken Loach</span><br /><br />Να και η ταινία που ήταν η πιο αναμενόμενη της μέρας και κατόρθωσε να γεμίσει ασφυκτικά το Ολύμπιον. Ο Ken Loach είναι από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες καθώς κατορθώνει σχεδόν τέλεια να δημιουργεί αλλά και να μεταχειρίζεται κάθε λογής συναίσθημα που του παρουσιάζεται και να τα μεταφέρει με ξεχωριστό τρόπο στους θεατές είτε μιλάει για πόλεμο (The Wind that Shakes the Barley) είτε για μη αποδεκτό έρωτα (Ae Fond Kiss). Για την τελευταία του δημιουργία στα πηγαδάκια πριν την προβολή άκουσα πως ο Εϊπίδης, ο διευθυντής του Φεστιβάλ, είπε πως είναι η ταινία της χρονιάς. Να πω ότι διαφωνώ με το χαρακτηρισμό ψέματα θα είναι.<br /><br />Είναι φορές που τα λόγια, η ανάλυση της υπόθεσης μοιάζουν περιττά και ανούσια. Αυτό που μπορώ να σας πω με απόλυτη βεβαιότητα είναι πως μετά τη λήξη της προβολής σκέφτηκα πολύ έντονα να μην παρακολουθήσω τη Μητέρα της Ασφάλτου γιατί δεν ήθελα να χαθεί ούτε στο ελάχιστο η εικόνα που είχα σχηματίσει και η ένταση που με κατέκλυζε. Ήθελα να κρατήσω αυτή την αίσθηση ανέπαφη και ατόφια. Παρασύρθηκα, πόνεσα στις σκηνές των βασανιστηρίων, τρόμαξα με το πρόσωπο που παρουσιάζει ο άνθρωπος στη διάρκεια του πολέμου, στεναχωρήθηκα όταν είδα αδίστακτους να λυγίζουν, ένιωσα την κάθαρση που τόσο χρειαζόμουν.<br /><br />Για το τυπικό του θέματος αναφέρω πως η ταινία μιλάει για δύο φίλους που υπηρέτησαν μαζί στο πόλεμο του Ιράκ και ο ένας από τους δύο σκοτώθηκε μυστηριωδώς. Θα ήταν εξευτελιστικό από μέρους μου να θεωρήσω ότι μιλάμε για μια ταινία μυστηρίου και αναζήτησης του δολοφόνου γιατί στα χέρια του Loach αυτά περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Έχει τη δυνατότητα και το αποδεικνύει ξεκάθαρα πως οποιοδήποτε σενάριο και να πάρει και όσο κοινότυπο αν είναι αυτός θα το μεταμορφώσει, θα το αναγκάσει να σπινθηροβολίσει.<br /><br />Οι άνθρωποι - τέρατα προκαλούν την αντιπάθεια αλλά μπορούν να μετατρέψουν και τους φυσιολογικούς ανθρώπους σε τέρατα δείχνοντας τη σκοτεινή και κατακριτέα πλευρά τους. Τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο όταν μιλάμε για τη ψυχοσύνθεση του ανθρώπου που αντιμετωπίζει δύσκολες καταστάσεις και οι αντιδράσεις του είναι έντονες, απρόβλεπτες. Τρομάζεις καθώς παρακολουθείς την ταινία και αναρωτιέσαι αν μέσα σου κρύβεται ένα κομμάτι από τους ήρωες της θέλεις να το μην παραδεχτείς αλλά δεν είσαι και τόσο σίγουρος.<br /><br />Ο πνευματικός κόσμος συνδυάζεται εξαίσια με τα πανέμορφα και πλήρως αληθοφανή πλάνα δημιουργώντας μια εμπειρία ζωής. Οι εξάρσεις των χαρακτήρων αποτυπώνονται αψεγάδιαστα, οι ερμηνείες είναι έντονες, δυναμικές καθόλου συνηθισμένες. Μέσα από τη φρίκη του πολέμου γεννιέται η ελπίδα, μέσα από τη βία αναπηδάει το όνειρο που μας ταξιδεύει μακριά. Μην το σκεφτείτε πολύ για να δείτε μια ταινία που θα σας συγκλονίσει και που θέλω να συνεχίσω να γράφω πολλά για αυτήν. Μη το διανοηθείτε να σας ξεφύγει.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Majka Asfalta Σκηνοθεσία:Dalibor Matanic</span><br /><br />Εδώ είναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε και περνάμε στην Κροατία και στη Μητέρα της Ασφάλτου. Λιγότερος κόσμος που ξαφνικά αυξήθηκε μάλλον λόγω του προβλήματος με τους Ελληνικούς υπότιτλους που παρουσιάστηκε στη προβολή του Μέσα από τις Φλόγες στη διπλανή αίθουσα. Μαζί μας και ο Dalibor Matanic ευδιάθετος, ελαφρώς πολυλογάς και οπαδούς της Δυναμό Ζάγκρεμπ. Ας ευχηθώ ολόψυχα νίκη της ομάδας του στον Ευρωπαϊκό αγώνα που δίνει. Κοίτα ατυχία μου διαφεύγει το όνομα του αντιπάλου της.<br /><br />Εδώ πλέον μιλάμε για καθαρά φεστιβαλική ταινία που τιμήθηκε με το βραβείο σεναρίου στο Balkan Fund και προβλήθηκε σε εμάς λίγες μέρες πριν την επίσημη διανομή στην Κροατία. Απλή ταινία, λιτή με κύριο θέμα της τη συναισθηματική μοναξιά και τα αδιέξοδα των σχέσεων που προέρχονται από την αδυναμία των ανθρώπων να τις διαχειριστούν. Η κάμερα του σκηνοθέτη παρακολουθεί διακριτικά τους ήρωες, συμμετέχει στον πόνο τους όπως ακριβώς θα έκανε κάποιος αμέτοχος παρατηρητής.<br /><br />Μητέρα που αντιμετωπίζει προβλήματα με το σύζυγό της πέφτει θύμα ξυλοδαρμού παίρνει το μικρό της γιο και φεύγουν για ένα δύσκολο ταξίδι στο χιονισμένο Ζάγκρεμπ. Η δραματική σχέση μάνας παιδιού βρίσκεται στο επίκεντρο και οι υπόλοιποι χαρακτήρες συμπληρώνουν το στενάχωρο στοιχείο. Είναι στο στυλ των ταινιών που προτιμώ να βλέπω και φυσικά πρέπει να προβάλλονται μαζικά στα φεστιβάλ για να δίνουν την ευκαιρία στους νέους δημιουργούς που αποσκοπούν να καταθέσουν διαφορετική άποψη.<br /><br />Ακολούθησε συζήτηση μεταξύ κοινού και σκηνοθέτη που και αν ξεκίνησε αμήχανα χωρίς κάποιος να θέλει να ρωτήσει κατέληξε να έχει μεγάλη διάρκεια. Δεν αναφέρθηκα σε πολλές πτυχές της ταινίας επειδή ο ίδιος ο σκηνοθέτης ρωτήθηκε για αυτές και απάντησε με σαφήνεια. Στο δημιουργικό κομμάτι μας ανέφερε πως και οι χαρακτήρες και οι καταστάσεις που παρουσίασε δεν ήταν δημιουργήματα του μυαλού του αλλά βασιζόταν σε αληθινές ιστορίες και μάλιστα αυτός τις παρουσίασε με λιγότερη υπερβολή. Για να μας πείσει συμπλήρωσε πως όταν η παραγωγός της ταινίας θεώρησε υπερβολικές τις σκηνές καπνίσματος την πήγε σε ένα μπαρ και αμέσως άλλαξε γνώμη όπως επίσης έδειξε και στον ηθοποιό που υποδύθηκε το φύλακα τον αληθινό άνθρωπο.<br /><br />Στο κομμάτι του φύλακα είπε πως ανήκει στην κατηγορία εκείνων των ανθρώπων που είναι μοναχικοί έχουν ανάγκη από αγάπη αλλά δεν είναι ικανοί να τη κρατήσουν να τη διαχειριστούν και να συνυπάρξουν με τους υπόλοιπους ανθρώπους επειδή έχουν συνηθίσει σε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής. Ανέλυσε πολύ τις σχέσεις των νεαρών ζευγαριών που οδηγούνται εύκολα σε διαζύγιο και για τον πολυτελή τρόπο ζωής που επέλεξαν και τον συνδυασμό του με την ευτυχία. Αυτός με την ταινία του τα αναιρεί αυτά έχει διαφορετική άποψη για την ευτυχία που τη συνδυάζει με τη ψυχική ικανοποίηση και τη διάθεση για καλές πράξεις ακόμα και στις δύσκολες συνθήκες Τελειώσαμε με τη ψυχολογική και σωματική βία που ασκείται στις γυναίκες την κατέκρινε παρόλο που παραδέχτηκε ότι αποτελεί κομμάτι του ανθρώπου γιατί βγάζει προς τα έξω πρωτόγονες αντιδράσεις όταν δεν μπορεί να σκεφτεί κάτι καλύτερο. Πέρασε η ώρα με αυτά και με αυτά και η βραδιά έκλεισε με πολύ όμορφο τρόπο.<br /><br />Κυριακή σήμερα και περιμένω δύο μόλις ταινίες. Αλλά τι ταινίες. Επιστροφή Ζερβού και πολυαναμένομενο 127 Ώρες που δέχτηκε ενθαρρυντικές κριτικές στην τελετή έναρξης. Αύριο τα νεώτερα.<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-3286341983862910351?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-76822330269508731982010-12-04T01:23:00.000-08:002010-12-04T02:40:12.402-08:00<div style="text-align: justify;">Ω ναι έφτασε η πολυπόθητη μέρα και ευτυχώς δεν άλλαξε κάτι από τον αρχικό σχεδιασμό που είχα αναφέρει στον πρόλογο. Μία μόνο λάθος σκέψη έκανα και τη διόρθωσα αμέσως στις επόμενες μέρες για να μην προκύψουν απρόοπτα ντράβαλα. Εννιάμιση το πρωί ανοίγουν οι τηλεφωνικές γραμμές για κράτηση εισητηρίων και βγάζοντας έναν καλό έως και ηλίθιο εαυτό λέω μην τους πάρεις μόλις ανοίξουν άσε τα παιδιά να πάρουν λίγο αέρα μπορείς να πάρεις και μισή ώρα αργότερα χωρίς να αλλάξει κάτι. Ναι, θα'θελα. Τελικά κατάφερα να πιάσω γραμμή μετά από μιάμιση ώρα και ευτυχώς οι ταινίες που ήθελα να παρακολουθήσω δεν είχαν την ανάλογη ζήτηση και η εύρεση εισητηρίων ήταν κάτι παραπάνω από παιχνιδάκι.<br /><br />Σκεφτόμουν να γράψω πως ο καιρός χειροτέρεψε ανήμερα του Φεστιβάλ αλλά είδα το θερμόμετρο να γράφει είκοσι βαθμούς Κελσίου αρχές Δεκέμβρη και σκέφτηκα τι πας να πεις ρε αθεόφοβε; Μήπως να το γράψω σε Φαρενάιτ αναρωτήθηκα για να φανεί πως έκανε κρύο; Πάλι εκτέθηκα γιατί σε αυτή την κλίμακα η θερμοκρασία θα ήταν υψηλότερη. Το χιονόνερο που νόμιζα πως έριχνε μάλλον ήταν ψευδαίσθηση που μου υποδεικνύει πως το άσυλο πνευματικών ασθενειών με πλησιάζει με γρήγορη ταχύτητα.<br /><br />Λεπτομέρειες όλες αυτές αλλά και το περιβάλλον παίζει σημαντικό ρόλο. Τρεις επιλογές για σήμερα και όλες με μεγάλη δόση ρίσκου για να περάσω στο θέμα και να μην κουράσω κανέναν. Ρίσκο γιατί πολύ απλά δεν γνώριζα το παραμικρό για καμία από αυτές απλά διάβασα την υπόθεση ταίριαζαν και κάπως τα ωράρια και λέω μάλλον είναι κοντά στα γούστα μου. Κόσμο δεν είχε πολύ σε καμία από τις τρεις προβολές. Ιδιαιίτερα στην πρώτη η κατάσταση ήταν απογοητευτική. Όχι ότι με ενόχλησε βέβαια το γεγονός πως κατάφερα να βρω εύκολα θέση και να γλιτώσω από εντάσεις και καυγάδες αλλά αφού σχολιάστηκε η προσέλευση του κοινού είναι χρέος μου να το αναφέρω. Θα στριμώχτηκαν όλοι φαίνεται στην τελετή έναρξης και στον όχι τόσο αγαπημένο μου Ντάνι Μπόιλ του οποίου παρεμπιπτόντως τη νέα δουλειά θα παρακολουθήσω αύριο.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Dogfahr Nai Meu Marm Σκηνοθεσία: Apichatpong Weerasethakul</span><br /><br />Αν το όνομα του σκηνοθέτη σας μοιάζει δύσκολο στην ανάγνωση στα Αγγλικά δεν έχω παρά να σας το αναφέρω και στα Ελληνικά και να καταλάβετε πως η άποψη σας δεν θα αλλάξει και πολύ. Απίτσατπονγκ Βιρασεττάκουν λέγεται κατάγεται από την Ταϊλάνδη το Φεστιβάλ του κάνει αφιέρωμα και θα προσπαθήσω να αποφύγω την αναφορά στο ονοματεπώνυμο του. Μια πειραματική ασπρόμαυρη ταινία που προβλήθηκε πριν 10 χρόνια και διαπραγματεύεται τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο εκάστοτε δημιουργός προσπαθώντας να συλλάβει μια πρωτότυπη ιδέα και να την εξελίξει όσο το δυνατόν καλύτερα. Α ναι ο Ελληνικός τίτλος είναι Μυστηριώδες Αντικείμενο το Μεσημέρι.<br /><br />Ο σκηνοθέτης ( καλά τα κατάφερα) επιλέγει έναν ιδιαίτερο και ελαφρώς τεμπέλικο τρόπο για να αναδείξει νέες πτυχές της κεντρικής ιδέας επιλέγοντας να ταξιδέψει σε διάφορες περιοχές του Σιάμ να παρακολουθήσει με την κάμερα του τις ζωές τους και να δώσουν αυτοί τη συνέχεια που θέλουν χωρίς περιορισμούς. Θα μπορούσε να είναι καλή ιδέα και να έχει κάτι παραπάνω από θετικά αποτέλεσματά αλλά...<br /><br />Πρώτον οι ξεχωριστές ιστορίες θυμίζουν πολλές ταινίες μικρού μηκούς διαφορετικών μεταξύ τους και πολύ άνισα κατανεμημένων. Το αποτέλεσμα είναι το αναμένομενο δηλαδή η δημιουργία προβλημάτων στο ρυθμό αφήγησης. Υπάρχουν στιγμές που απολαμβάνεις την ταινία, διασκεδάζεις, νιώθεις τους αφηγητές αλλά στο μεγαλύτερο κομμάτι της βαριέσαι και ξεχνιέσαι. Δεύτερον ακροβατεί μεταξύ ντοκιμανταιρ και μυθοπλασίας. Η σκηνοθεσία εστιάζει στην προσωπική ζωή των χωρικών ενώ το σενάριο επικεντρώνεται στην εξέλιξη της αρχικής ιστορίας. Καταφέρνει με ένα παράδοξο τρόπο να μην ισορροπεί ανάμεσα στα δύο αλλά ούτε να επικρατεί και το ένα του άλλου. Ακόμα μου είναι δύσκολο να καταλάβω πως το κατόρθωσε.<br /><br />Συμπέρασμα; Είναι σαν να έχεις ένα μπασκετμπολίστα που έχει παίξει δέκα αγώνες στους τρεις έκανε παπάδες και στους άλλους εφτά ήταν τραγικός. Τον λες καλό παίχτη ή κακό; Εξαρτάται θα σας πω. Αν είναι μικρός ηλικιακά και άπειρος περιμένεις να δεις την εξέλιξη του τα επόμενα χρόνια. Αυτό θα κάνω λοιπόν και εγώ βλέποντας την πιο πρόσφατη και βραβευμένη δημιουργία του αυτού καταλάβατε. Για το Αντικείμενο ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Happy Poet Σκηνοθεσία:Paul Gordon</span><br /><br />O Paul Gordon δεν σκηνοθετεί απλά αλλά είναι και ο σεναριογράφος και ο πρωταγωνιστής της ανάλαφρης και διασκεδαστικής ταινίας που περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα των νέων ανεξάρτητων Αμερικανών κινηματογραφιστών. Ερμηνεύει το ρόλο ενός ανθρώπου που είναι χρεωμένος μέχρι το κόκκαλο και βρίσκει μια πρωτότυπη ιδέα για να βρει χρήματα δημιουργώντας μια καντίνα που δεν πουλάει το λεγόμενο βρώμικο αλλά υγιεινές φαγητό που απευθύνεται κυρίως σε χορτοφάγους. Στον ελεύθερο χρόνο του γράφει και ποιήματα που ομολογώ δεν έχουν και τη μεγαλύτερη καλλιτεχνική αξία για αυτό και ονομάζει την καντίνα του Happy Poet.<br /><br />Ήταν και στην προβολή μαζί μας ο Paul Gordon. Τον έκοψα δεν ήταν και ο πιο fit τύπος, δεν μετρούσες τους κοιλιακούς του, δεν σκιζόταν η μπλούζα από τα μπράτσα του κάτι που έκανε ακόμα πιο κατανοήτες τις προθέσεις του. Όχι δεν ενδιαφερόταν να μας ωθήσει στα γυμναστήρια και στις μπάρες δημητριακών απλά χρησιμοποιώντας μια αλληγορία ήθελε να πει τον πόνο του.<br /><br />Όπου δημιουργός καντίνας βάζετε τον εκάστοτε νεαρό σκηνοθέτη που έχει τις καλύτερες προθέσεις για να φτιάξει δικό του έργο. Έρχεται σε κόντρα με το σύστημα, βάζει τα δυνατά του, βρίσκεται διαρκώς σε εγρήγορση, έχει τις αμφιβολίες για το εγχείρημα του και συχνά σκέφτεται να αλλαξοπιστήσει για να γίνει ευρύτερα γνωστός και να επιβιώσει. Είναι επίσης μια αναφορά στην αποδοχή που θέλει να έχει κάθε άνθρωπος από τους γύρω του τόσο στο δημιουργικό τομέα αλλά και στις διαπροσωπικές σχέσεις του. Είναι μια παραγωγή χαμηλού προϋπολογισμού αλλά καταφέρνει να κάνει το θεατή να γελάσει με την καρδιά του αλλά να πει και δύο πράγματα παραπάνω στη συνείδησή του. Μια όμορφη, απλή ταινία που αξίζει της προσοχής σας.<br /><br />Μετά την προβολή το κοινό μπορούσε να απευθύνει τις ερώτησεις του στον Αμερικάνο σκηνοθέτη και αυτός εστίασε στις προθέσεις του για τη δημιουργία μιας διαφορετικής ταινίας από τις συνηθισμένες και για αυθεντικούς ήρωες που λειτουργούν ρεαλιστικά. Στο πιο ενδιαφέρον κομμάτι της συζήτησης μίλησε και για τον παραλληλισμό μεταξύ του τέλους της ταινίας και του μέλλοντος του ανέξαρτητου κινηματογράφου. Παραδέχτηκε πως και ο ίδιος έχει σκοπό να κάνει πιο εμπορικές ταινίες για να έχει μεγαλύτερο κέρδος ώστε να μπορεί να γυρίσει αργότερα αυτό που πραγματικά θέλει. Δεν του αρέσει αυτή η σκέψη αλλά είναι αναγκασμένος να την κάνει. Αυτή τη σύγχυση πέρασε και στο τελευταίο του διφορούμενο πλάνο της ταινίας και ορισμένοι από το κοινό εξέφρασαν πως το αντιλήφθηκαν αυτοί. Αυτά είναι τα ωραία του Φεστιβάλ.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Szelid Teremtes - A Frankenstein-terv Σκηνοθεσία:Kornel Mundruczo</span><br /><br />Στο διαγωνιστικό κομμάτι συμμετέχει η ταινία Στοργικός γιος - Υπόθεση Φρανκενστάϊν και για αυτό είναι η πιο επαγγελματική δουλειά από τις δύο προηγούμενες. Και σε αυτήν ο σκηνοθέτης είναι συνάμα πρωταγωνιστής.Καθόλη τη διάρκεια της ταινίας η απογοήτευση των θεατών ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής και συνοδεύτηκε από μαζικές αποχωρήσεις, από έντονους δυσανασχετισμούς, ξεφυσήματα, κακοπροαίρετα σχόλια και λοιπά τέτοια χαριτωμένα. Το ομολογώ αν την είχα νοικιάσει σε dvd, ήμουν αραχτός στον καναπέ του σπιτιού μου θα την είχα κλείσει και θα επέλεγα να κάνω κάτι διαφορετικό. Όμως έμεινα μέχρι τέλος στην αίθουσα και πραγματικά δεν το μετάνιωσα.<br /><br />Η αρχική μου δυσαρέσκεια μετατατράπηκε σε ερωτηματικό και χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα να παρακολουθώ έχοντας απορροφηθεί πλήρως στην ατμόσφαιρα. Ξεκινάει η ταινια έχοντας στο επίκεντρο κάποιον ιδιόρυθμο σκηνοθέτη που ψάχνει κάποιον αντισυμβατικό πρωταγωνιστή για το νέο του μεγάλο σχέδιο. Στις ακροάσεις εμφανίζεται ένας νεαρός που του κεντρίζει το ενδιαφέρον και θέλει να τον επιλέξει. Η χρυσή τομή ανάμεσα στους δύο ήρωες αργεί να βρεθεί και μάλιστα αργεί πολύ. Σε αυτή την καθυστέρηση οφείλεται η αρχική μου δυσαρέσκεια καθώς τα τεκταινόμενα στην οθόνη μοιάζουν ανούσια.<br /><br />Επί αρκετή ώρα παρακολουθούσα μια σύχρονη εκδοχή των ασπρόμαυρων ταινιών μέχρι και τη Νύφη του Φρανκενστάϊν και σκεφτόμουν χαριτολογώντας αν θα έσκαγε μύτη και ο Μπορίς Καρλόφ. Η απάθεια του πρωταγωνιστή, η έλλειψη κάθε συναισθήματος και η χαραστηριστική αδιαφορία του σκηνοθέτη για τους χαρακτήρες λειτουργούν αποτρεπτικά για μεγάλη μερίδα του κοινού αλλά για εμένα όχι αναγκαστικά. Οι καλλιτεχνικές, λυρικές ταινίες που γεννούν συναισθήματα από το συνδυασμό εικόνας και μουσικής συγκαταλέγονται στις προτιμήσεις μου και ο Στοργικός Γιος παίρνει καλό βαθμό σε αυτό τον τομέα. Είναι γεμάτος από παγωμένα, αιχμηρά πλάνα που δεν μπορείς παρά να τα θαυμάσεις.<br /><br />Προς το τέλος μας εξηγείται και η δημιουργία του σύγχρονου Φρανκενστάϊν όχι από τη δίψα για νέα μορφή ζωής αλλά από την προσωπική φιλοδοξία και την εμμονή για καλοπέραση και την αδιαφορία για τη ζωή των γύρω. Η σχέση των δύο πρωταγωνιστών δένει αρμονικά και πλέον η ταινία γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα. Προβληματίστηκα. Είναι από εκείνες τις ταινίες που θέλεις να πεις πως σου άρεσαν αλλά διστάζεις να το κάνεις. Δεν μπορώ να σας εγγυηθώ πως θα σας αρέσει αλλά είμαι σίγουρος πως θα τη συζητήσετε. Οπλιστείτε με μεγάλη υπομονή πάντως γιατί θα τη χρειαστείτε.<br /><br />Αυτά για την πρώτη μέρα του Φεστιβάλ που και τρεις χάλια ταινίες να έβλεπα θα την ευχαριστιόμουν όσο τίποτα άλλο. Για τη δεύτερη είμαι χαρούμενος που θα παρακολουθήσω το Route Irish του μεγάλου Ken Loach. Συντονιστείτε.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-7682233026950873198?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-44630043861824558842010-11-29T06:35:00.000-08:002010-11-29T07:09:09.225-08:00<div style="text-align: justify;">Τρεις και σήμερα όπως θα έλεγα πέρσι για το γεγονός που περίμενα όλη τη χρονιά. Οκ έχασα το πιο επετειακό δεν γίνεται φεστιβάλ αλλά θα δηλώσω παρών στο 100ο όταν θα είμαι ένας ακμαιότατος γεράκος ηλικίας 76 ετών. Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στο όνειρο και την ελπίδα και οποιαδήποτε κακεντρεχές σχόλιο δεν θα μπορέσει να μου τη στερήσει. Μια γιορτή ξεκινάει για την πόλη που θα στολιστεί στις αποχρώσεις του Φεστιβάλ, ωραίοι άνθρωποι κάθε ηλικίας θα μαζευτούν σε καλαίσθητους χώρους για να δουν διαφορετικές και καλές ταινίες και να σχολιάσουν διαφορετικά από ότι συνηθίζεται. Αυτή είναι και η ομορφιά που θα υπάρξει στην πόλη μας από 3 - 12 του Δεκέμβρη. Οι ρυθμοί θα αλλάξουν, άνθρωποι που πνίγονται όλη μέρα στη δουλειά θα αλλάξουν το πρόγραμμά τους για να πάρουν μέρος στο συμβάν και να ανταλλάξουν απόψεις με αγνώστους. Φάλτσες νότες υπάρχουν παντού και σίγουρα πάλι θα εμφανιστούν άνθρωποι που απέχουν πολύ από τη νοοτροπία και τον πολιτισμό που παράγει το Φεστιβάλ απλά για να παραστούν σε ένα θεωρούμενο από τους ίδιους in και μοδάτο γεγονός αλλά ποσώς με απασχολούν. Θα το ευχαριστηθώ ρε κουφάλες και θα το ευχαριστηθώ πολύ. Γιατί;<br /><br />Πρώτον επειδή πλέον θα είμαι πιο υποψιασμένος. Το 2008 μου πήρε λίγο χρόνο να συνειδητοποιήσω τον τρόπο λειτουργίας, κουράστηκα χωρίς λόγο με άσκοπες μετακινήσεις, ζόρισα παραπάνω το <a href="http://www.themoviescult.gr/modules.php?name=Content&amp;pa=showpage&amp;pid=57">σχεδόν παρατημένο στη μέση άρθρο</a> με αποτέλεσμα να μην το ευχαριστηθώ όσο θα ήθελα βλέποντας λιγότερες ταινίες από όσες είχα συμπεριλάβει στον αρχικό μου σχεδιασμό. Μια ετήσια κάρτα θα με βοηθήσει με το θέμα κούραση καθώς θα μπορώ να κάνω τηλεφωνικές κρατήσεις και θα αποφύγω περιττά δρομολόγια 20 ευρώ παραπάνω από την κανονική αλλά σου δίνει και δωρεάν εισιτήρια για το Φεστιβάλ Ντοκυμανταίρ και διάφορες εκπτώσεις στις παροχές που προσφέρει το Ολύμπιον. Βρε αξίζει τον κόπο και ούτε χρειάζεται παραπάνω κουβέντα.<br /><br />Σήμερα βγήκε και το πρόγραμμα. Ωραία αίσθηση να ψάχνεις τις προβολές, να ταιριάξεις τις ώρες, να δεις ποια άλλη μέρα παίζεται η ταινία που θυσίασες για σήμερα γιατί δεν αξίζει να την χάσεις και γενικά σε κρατάει σε εγρήγορση. Ακόμα περισσότερο πλάκα θα έχει η αγορά των εισιτηρίων και οι μορφασμοί που παίρνουν οι υπάλληλοι όταν έχουν ακούσει δεκάδες περίεργους τίτλους από εκατοντάδες άτομα και η ζάλη τους έχει κυριαρχήσει για τα καλά. Φαντάζομαι να λέω ότι θέλω να κλείσω εισιτήριο για το Στοργικός Γιος - Υπόθεση Φρανκενστεϊν και αυτό που θα ακολουθήσει να είναι η απορημένη φωνή του υπαλλήλου "που παίζεται αυτό;;;"<br /><br />Για την Παρασκευή έφτιαξα ήδη το πρόγραμμα. Τρεις ταινίες φέτος αντί για δύο του 2008. Σκέφτηκα να ξεκινήσω με την Αργεντίνικη ταινία για να κάνω παραλληλισμό με το Λίβερπουλ αλλά τελικά μου κέντρισε το ενδιαφέρον το Μυστηριώδες Αντικείμενο το Μεσημέρι. Χαρδαβελικό ακούγεται μπορεί να έχει κρυστάλλινα κρανία ή κανέναν υπολογιστή των Αντικυθήρων. Μπα η υπόθεση δείχνει ότι θα επικρατήσει ένα ψιλό χάος διαρκών και απρόβλεπτων ανατροπών. Μετά ακολουθεί ο Ευτυχισμένος Ποιητής με έναν άνθρωπο που προσπαθεί να αλλάξει τον κόσμο με το δικό του τρόπο και το τελευταίο το ανέφερα πριν μην με βάζετε να λέω τα ίδια συνέχεια κουράζομαι.<br /><br />Για τις επόμενες μέρες δεν το έχω ψάξει ακόμα. Έχω καιρό δεν προβληματίζομαι ιδιαίτερα. Θα ακολουθήσουν σχόλια ξεχωριστά για κάθε μέρα του Φεστιβάλ ίσως με κάποια χρονική καθυστέρηση λίγων ημερών. Ευελπιστώ να τα καταφέρω και το τωρινό άρθρο να βγει πληρέστερο από την πρώτη μου απόπειρα. Μήπως έχω και κάτι καλύτερο να κάνω;<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-4463004386182455884?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-54280009452631161742010-11-20T05:15:00.000-08:002010-11-20T07:37:48.186-08:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KvfO7A8ANQk?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/KvfO7A8ANQk?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Χάρτινος ο κόσμος ψεύτικος ντουνιάς, όμως ο Μαζωνάκης ξέρει που πονάς.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-5428000945263116174?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-64254076406134204872010-11-19T05:08:00.000-08:002010-11-19T05:30:31.535-08:00<div style="text-align: justify;">Προσοχή αναγνώστη ακολουθεί ανάρτηση τριλογία που ίσως σε θίξει.<br /><br />Μόδα λοιπόν ή αλλιώς εκμηδενισμός προσωπικότητας και καταπάτηση γούστου. Ακούς τις μουσικές που προστάζει η εποχή, φοράς τα ρούχα που επιλέγουν οι άλλοι ακόμα και αν δεν σου αρέσουν γενικώς ζεις με επιλογές που σου καθορίζουν άλλοι.<br /><br />Κοινωνική δικτύωση ώστε να έχεις έναν ευρύ κύκλο γνωριμιών, να καθορίζεις το επίπεδο της ευτυχίας με γνώμονα το πλήθος των ανθρώπων που σε παίρνουν για καφέ καθημερινά ακόμα και αν τους κράζεις στον επόμενο καφέ. Αυταρέσκεια, ματαιοδοξία και...<br /><br />Ηλιθιότητα. Δεν χωράει πολύ ανάλυση εδώ. Όλοι έχουμε συναντήσει ηλίθιους ανθρώπους σε πολλούς τομείς έχουμε συμπεριφερθεί και εμείς όμοια αλλά τουλάχιστον το αναγνωρίζουμε και δεν το επικροτούμε.<br /><br />Σοβαρό θέμα δεν έχω να θίξω και ούτε με έπιασαν τάσεις για κριτική. Απλά είδα στο πιο δημοφιλές σάιτ κοινωνικής δικτύωσης μια μόδα που φανερώνει το μεγαλείο της ηλιθιότητας. Για πέντε μέρες είπαν να βάλουν όλοι φωτογραφίες από αγαπημένους παιδικούς ήρωες για να μην υπάρχουν στο fb ανθρώπινες φωτογραφίες. Προσπερνάω ότι πήξαμε στη Σαντιμπελ, στην Τινκερμπελ, στην μπεσαμελ και δεν είδα πουθενά το Μάμρα, το Σρέντερ, το Τζόκερ και σχολιάζω κάτι άλλο.Προσπερνάω ακόμα ότι όταν έβαλα τη φωτογραφία του γίγαντα pennywise πριν χρόνια όλοι με κράζανε και μου λέγανε να βάλω μια δική μου.Τώρα θα σχολιάσω σίγουρα.<br /><br /> Δεν θέλουμε ανθρώπινες φωτογραφίες λοιπόν βάζουμε στο προφίλ μια από καρτούν και αγνοούμε ότι οι άλλες 295 που έχουμε μας δείχνουν στην παραλία, στη χθεσινή έξοδο, σε αισθησιακές πόζες (τρομάρα μας) και ότι πιθανότατα η Μενεγάκη έχει φωτογραφηθεί λιγότερες φορές. Η πλειονότητα εκεί μέσα έχει επιδοθεί σε οικειοθελές φακέλωμα και έχει την εντύπωση πως αντιδρά και πως προκαλεί εντύπωση. Λίγακι αντίσταση και αντίδραση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν ιδιαίτερα όταν εφαρμόζεται για ανούσιο σκοπό.<br /><br />Δεν λέω μπορείς να ισχυριστείς αγαπητέ αναγνώστη πως είναι καθαρή πλάκα και πως έχω χάσει το χιούμορ μου. Δεν πειράζει πάνε άλλαξε τη φωτογραφία στο προφίλ σου, βάλε αυτή του Λούκυ Λουκ και χαράματα Σαββάτου βάλε καμιά πενηνταριά από τη σημερινή σου έξοδο για να μας δείξεις πόσο τέλεια παρέα έχεις. Σε λυπάμαι αγαπητέ αναγνώστη...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-6425407640613420487?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-78783443115076751502010-11-15T04:39:00.000-08:002010-11-20T07:38:10.456-08:00Με πολύ κόπο και βάσανο. Όσο για αυτόν<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_-s3wMqKy0Ls/TOEqLPXOJhI/AAAAAAAAAEo/_xJgYhATYU8/s1600/mitro.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_-s3wMqKy0Ls/TOEqLPXOJhI/AAAAAAAAAEo/_xJgYhATYU8/s200/mitro.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5539755389233276434" border="0" /></a>Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει. Αιωνία του η μνήμη. Ήταν κακός άνθρωπος.<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_-s3wMqKy0Ls/TOEqZ0eV_AI/AAAAAAAAAEw/_06R5Sc32Sg/s1600/under.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 134px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_-s3wMqKy0Ls/TOEqZ0eV_AI/AAAAAAAAAEw/_06R5Sc32Sg/s200/under.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5539755639713430530" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-7878344311507675150?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-46014923918191114792010-11-06T05:19:00.000-07:002010-11-06T06:49:57.710-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_-s3wMqKy0Ls/TNVQ_WMSM6I/AAAAAAAAAEg/R6wS6U8dhpo/s1600/triangle-poster.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 135px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_-s3wMqKy0Ls/TNVQ_WMSM6I/AAAAAAAAAEg/R6wS6U8dhpo/s200/triangle-poster.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5536420366140978082" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Ύβρις - Τίσις θα το έλεγαν ορισμένοι που δείχνουν έμπρακτο ενδιαφέρον για τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και κάποιοι σαν εμένα που θυμούνται ελάχιστα από τα φιλολογικά μαθήματα που παρακολούθησαν στο Λύκειο. Θα μπορούσες να το πεις επίσης Έγκλημα και Τιμωρία αν έχεις ασχοληθεί έστω και επιφανειακά με τη λογοτεχνία. Η γιαγιά μου θα χρησιμοποιούσε καθημερινή γλώσσα και θα με συμβούλευε πως το κακό που θα το κάνεις στη ζωή σου θα το βρεις μπροστά σου. Όλοι θα συμφωνούσαν πως οι αμαρτίες πληρώνονται ασχέτως αν η καθημερινότητα τους διέψευδε με την πρώτη δοθείσα ευκαιρία. Στην πραγματική ζωή σπάνια κάποιος απολογείται ή τιμωρείται για τα παραμπτώματά του και ο μοναδικός υπερασπιστής της παραπάνω αξίας παραμένει η τέχνη αλλά όχι σε όλους τους τομείς της. Πόσες ταινίες δεν έχουμε δει να επιβραβεύουν π.χ την αυτοδικία αφήνοντας ένα κενό μέσα μας που να εμποδίζει την κάθαρση; Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του λέμε και απαιτούμε την απονομή δικαιοσύνης χωρίς εξαιρέσεις για να μην στερηθεί από το θεατή το αίσθημα της ολοκλήρωσης.<br /><br />Χαρακτηριστικό παράδειγμα που εξελίσει τη θεωρία είναι ο αγαπήμενος από τα παιδικά χρόνια μύθος του Σίσσυφου. Βασιλιάς της Κορίνθου, γιος του Αιόλου του θεού του ανέμου, πρόγονος του πολυμήχανου Οδυσσέα και διέπραξε εις διπλούν ύβρη εξαπατώντας τους θεούς. Την πρώτη φορά κατάφερε να εξαπατήσει και να δέσει χειροποδάρα το Χάρο που ήρθε για να τον κατεβάσει στον ΄Αδη και τη δεύτερη φέρθηκε ακόμα πιο πονηρά. Ήταν σίγουρος πως δεν μπορούσε να επαναλάβει το ίδιο κόλπο για αυτό και ζήτησε από τη γυναίκα του να μην κάνει θυσίες στον Πλούτωνα όταν αυτός πεθάνει και να ζητήσει το ίδιο και από όλες τις γυναίκες της Κορίνθου. Τελικά ο Χάρος μαζί με τον Άρη πήραν μαζί τους το Σίσσυφο στον Άδη αλλά ο Πλούτωνας ήταν δυσαρεστημένος επειδή σε ένα μέρος της Ελλάδας γινόταν θυσίες στους άλλους θεούς αλλά για αυτόν καμία. Ο Σίσσυφος είπε πως ξέρει το λόγο και να μπορέσει να ανέβει θα διορθώσει το πρόβλημα. Έτσι με την άδεια του Πλούτωνα ανέβηκε στον επάνω κόσμο και κατόρθωσε να νικήσει για δεύτερη φορά το θάνατο.<br /><br />Με έπιασε η φλυαρία μου πάλι αλλά ζητάω ταπεινά τη συγχώρεση σας αφού έχω μεγάλη αδυναμία στο μύθο και ορισμένοι μπορεί να μην το έχετε καν ακουστά. Όταν καταφέρεις να ξεγέλασεις τους θεούς αναμενόμενο είναι να δεχτείς και ανάλογη τιμωρία που στα αυτιά των περισσότερων από εσάς θα έχει φτάσει σαν μαρτύριο. Ο άμοιρος Σίσσυφος καταδικάστηκε να σπρώχνει ένα βαρύ βράχο στην κορυφή ενός λόφου μόνο που σε ένα σημείο λίγο πριν το τέλος ο βράχος γλιστράει πέφτει κάτω και η προσπάθεια ξεκινάει από την αρχή. Τα αιώνια μαρτύρια αποτελούν σύνηθες φαινόμενο στην αρχαία Ελλάδα δίνοντας μια άλλη εικόνα της αποκαλούμενης πλέον Κόλασης. Ο Σαρτρ έλεγε πως η κόλαση είναι οι άλλοι και ο Stephen King στη συλλογή διηγημάτων Ιστορίες του Λυκόφωτος έδωσε την εκδοχή πως κόλαση είναι η επανάληψη. Όταν είναι και της ίδιας κατάστασης συμπληρώνω ακόμα χειρότερα.<br /><br />Η ιδέα της αιώνιας τιμωρίας είναι τρομακτική, σε στοιχειώνει, σε κάνει να αναρωτιέσαι και φυσικά να τη φοβάσαι. Σαν ιδέα είναι κάτι παραπάνω από χρήσιμη αλλά τι συμβαίνει στη πράξη και ιδιαίτερα όταν σχετίζεται με ταινία; Βλέπεις έναν τύπο να σπρώχνει ένα βράχο που όλο πέφτει, κάμποσες τύπισσες να προσπαθούν να γεμίσουν με νερό κανάτες που δεν έχουν πάτο πονάς μαζί τους, τις νιώθεις, συμπάσχεις. Αρχικά τουλάχιστον. Τι γίνεται όμως αν περάσει μια ώρα παρακολουθώντας την ίδια κατάσταση; Σιχτιρίζεις, βαριέσαι, αναθεματίζεις, μιλάς για σινεμά των ψευτοκουλτουριάρηδων και το περνάς στην κατηγορία των χειρότερων ταινιών που έχεις παρακολουθήσει. Υπάρχει και ένα μικρό εκτός που σου αλλάζει άποψη. Εκτός και αν το στοιχείο της έκπληξης κάνει την εμφάνιση του ανά τακτά χρονικά διάστηματα κατορθώνοντας να αλλάξει τη ροή αφήγησης και να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον. Διδακτικό αλλά όχι κουραστικό, βγαλμένο από τα αρχαία χρόνια αλλά δοσμένο με παραδείγματα μέσα από την καθημερινότητα.<br /><br />Πιθανότατα θα θέλετε να μάθετε πληροφορίες για το σκηνοθέτη, το σενάριο, τις ερμηνείες αλλά δεν έχω κανένα λόγο να μπώ σε αυτά τα ύδατα. Είναι επιλογή σας να μπείτε στο Imdb και να δείτε πιο συγκεκριμένα πράγματα ίσως όμως τελικά το μόνο που θα κατορθώσετε θα είναι η απώλεια της έκπληξης. Ούτε εξώ ήξερα τι με περιμένει και χάρηκα πολύ με αυτό που είδα. Η άγνοια είναι καλός οδηγός για τη συνειδητοποίηση της αξίας του Triangle. Κάντε τη χάρη στον εαυτό σας και δείτε τη. Μια συμβουλή για το τέλος. Αν σας φανεί τουλάχιστον στην αρχή κοινότυπη και συνηθισμένη μην βιαστείτε να την κρίνετε. Αφεθείτε και έχετε υπομονή. Μπορεί και να με θυμηθείτε.<br /><br />Υ.Γ Αφού την παρακολουθήσετε μια καλή μουσική επιλογή θα είναι το She's lost control από Joy Division.<br />Confusion in her eyes that says it all<br />She's lost control<br />And she expressed herself in many different ways<br />Until she lost control again<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-4601492391819111479?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-70543751224983102022010-11-01T05:24:00.000-07:002010-11-01T05:59:06.827-07:00<div style="text-align: justify;">Φυσικά βλέποντας τον τίτλο θα σκεφτόμουν τα λατρεμένο smackdown και την μονομαχία <a href="http://www.youtube.com/watch?v=-n0aE9I1ibQ">John Cena - Batista</a> με τον πρώτο να δένει στα σκοινιά τον δεύτερο που δεν κατάφερε να σηκωθεί και τελικά έχασε. Ο τελευταίος που θα σταθεί όρθιος κερδίζει λοιπόν και όταν στο κόλπο μπαίνουν μαι γυναίκες η ιδέα μοιάζει ακόμα καλύτερη.Σε αυτό που αναφέρομαι βέβαια οι γυναίκες δεν πλακώνονται μεταξύ τους δεν υπάρχουν λάσπες επειδή τίποτα στον κόσμο δεν είναι τέλειο.<br /><br />Το Last Woman Standing είναι ένα reality προερχόμενο από την Αμερική και στην χώρα μας προβάλλεται από το Σκαι κάθε Κυριακή στις εφτά το απόγευμα. Πέντε γυναίκες γυμνασμένες, αθλητικές μαζεύτηκαν για να ανταγωνιστούν μεταξύ τους και πολύ απλά η καλύτερη κερδίζει. Μια πυγμάχος, μια παίχτρια του ράγκμπι, μια που ασχολείται με τα θαλάσσια σπορ, άντε και η επόμενη που είναι τρελαμένη με τα γυμναστήρια και η τελευταία που ασχολείται με τα κινητικά βάρη που ομολογώ πως δεν τα είχα ακούσει ποτέ στο παρελθόν.<br /><br />Το σενάριο όλης της ιδέας βασίζεται στην ικανότητα των αθλητριών του σύγχρονου δυτικού κόσμου να αντεπεξέλθουν σε αγωνίσματα που θυμίζουν πρωτόγονες καταστάσεις και να συναγωνιστούν με άλλες αθλήτριες. Ταξιδεύουν σε περιοχές του πλανήτη όπου υπάρχουν πολιτισμοί που δεν μπορούσαμε καν να τους φανταστούμε παίρνουν μια γεύση από τα ήθη και τις συνήθειες τους και μετά συμμετέχουν στις δοκιμασίες. Στο πρώτο επεισόδιο πήραν μέρος σε έναν παλιομοδίτικο αγώνα πάλης, στο δεύτερο συμμετείχαν σε σκυταλοδρομία πολλών χιλιομέτρων κουβαλώντας στην πλάτη τους ένα κορμό σαράντα κιλών και στο τρίτο και τελευταίο μέχρι στιγμής εκπαιδεύτηκαν στην επίπονη μονομαχία με ραβδί.<br /><br />Ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα γιατί δίνει έμφαση σε άγνωστους πολιτισμούς μας γνωρίζει νέους κόσμους και το πολύ reality μέρος απέχει μέχρι στιγμής. Στο τελευταίο επεισόδιο οι αθλήτριες θυμήθηκαν ότι είναι λίγο κατίνες και άρχισαν να μαλώνουν μεταξύ τους αντί να είναι ενωμένες για να αντιμετωπίσουν τις εκάστοτε καταστάσεις αλλά οκ το προσπερνάμε και ελπίζουμε να μη συνεχιστεί στο μέλλον. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια για αυτό συντονιστείτε την επόμενη Κυριακή και θα με θυμηθείτε.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-7054375122498310202?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-5771673237858943732010-10-29T05:21:00.000-07:002010-10-30T07:14:46.514-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_-s3wMqKy0Ls/TMrMgJp8FNI/AAAAAAAAAEY/yfTBVPWNL4s/s1600/crucifixion2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 128px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_-s3wMqKy0Ls/TMrMgJp8FNI/AAAAAAAAAEY/yfTBVPWNL4s/s200/crucifixion2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5533459944897778898" border="0" /></a>Είχε ακούσει πως αν ξέρεις πραγματικά τι θέλεις από τη ζωή σου είναι θέμα χρόνου να το επιτύχεις και στην πραγματικότητα. Πολλές εκδοχές της παραπάνω σύνοψης είχαν φτάσει στα αυτιά του άλλες φιλοσοφημένες, μερικές τις χαρακτηρίζει με επιείκεια αφελείς, οι περισσότερες όμως περιείχαν μια ουτοπική διάθεση και του προκαλούσαν μελαγχολία και θλίψη ταυτόχρονα. Μελαγχολία,γλυκιά για την ακρίβεια, επειδή φανταζόταν πως δεν θα μπορούσε ποτέ να βιώσει ο ίδιος μια τόσο χαρούμενη κατάσταση και θλίψη επειδή ο πληθυσμός που βασιζόταν σε ονειροπολήσεις και ψευδείς αναφορές στην καθημερινότητά του αυξανόταν διαρκώς. Τα μάτια αποτελούν τον καθρέφτη της ψυχής και αν κοιτάξεις βαθιά μέσα στα δικά του θα διακρίνεις το χαλαρό δισταγμό για την ανάδυση της καλά κρυμμένης ελπίδας από τα μέγιστα βάθη που μπορεί κανείς να φανταστεί. Θα δεις έναν διαφορετικό, γαλήνιο κόσμο και θα βυθιστείς στη βελούδινη, αέναη, χαοτική σιγή που θα σε τρομάξει αρχικά και στο τέλος θα σε απωθήσει. Θα δεις τη λύπη για την αναπόφευκτη φθορά κάθε έμβιου όντος, τη φρίκη κάθε πονεμένου πολλαπλασιασμένη με τη μέγιστη δυνατή ποσότητα, θα δεις... Ακόμα και αν κατορθώσεις να τον προσεγγίσεις και να συνειδητοποιήσεις τι κρύβεται πίσω από τις μεταμφιεσμένες χαριτωμένες εκφράσεις του προσώπου του θα είσαι άραγε σε θέση να τον κατανοήσεις, να τον αισθανθείς, να του πεις λίγες απλές αληθινές κουβέντες μέσα από την καρδιά σου που θα του αλλάξουν τη ζωή;<br /><div style="text-align: justify;"><br />Για τα δικά του ανθρώπινα δεδομένα έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που κατέγραψα την πρώτη μου αναφορά βασιζόμενος σε ένα καθημερινό περιστατικό. Οι αλλαγές πάνω του είναι πολλές αλλά το βλέμμα του συνεχίζει να παραμένει αναλλοίωτο με την πάροδο του χρόνου. Είναι πιο ώριμος, πιο προετοιμασμένος για τις εκάστοτε δυσκολίες δυστυχώς όμως είναι και μεγαλύτερος ηλικιακά και εύχεται ολόψυχα να είχε τις τωρινές γνώσεις στο παρελθόν που τις χρειάστηκε. Βέβαια ξέρει κατά βαθός πως οποιαδήποτε μορφή γνώσης δεν θα τον απέτρεπε από τα λάθη που διέπραξε αλλά θα τον έριχνε στα πιο βαθιά πηγάδια της αυτοκριτικής. Επαληθεύω συνεχώς μέσα από τη ζωή του την πρόβλεψη μου πως οι δαίμονες που τον ταλαιπωρούσαν παλιότερα όχι απλά θα έπαυαν να υφίστανται αλλά θα πολλαπλασιάζονταν. Οι παιδικές του ανησυχίες είναι πλέον μια αθώα ανάμνηση που του προκαλούν χαμόγελα ανεμελιάς και δεν ντρέπεται να τις συζητήσει διότι τις απολαμβάνει και έχει συμφιλιωθεί μαζί τους. Μπορεί να υπέπεσε σε πράξεις που τον ντρόπιασαν, τον βασάνισαν αλλά δεν τις απαρνείται επειδή τις έχει ανάγκη, τις χρειάζεται γιατί είναι απλά ένα κομμάτι του εγώ του. Η αρμονική συμβίωση με τις εικόνες του παρελθόντος δεν κατάφεραν να τον οδηγήσουν σε μια βελτιωμένη και ευτυχισμένη εκδοχή της ζωής του. Παρόλο που έγινε περισσότερο κοινωνικός γνωρίζοντας πιο πολλούς ανθρώπους, εκφράζοντας σε μεγάλο βαθμό τις ενδότερες σκέψεις του, ανοίγοντας την καρδιά του χωρίς φόβο τελικά πέτυχε να κλειστεί στον εαυτό, να απομονωθεί από τον περίγυρο του. Επιχείρησε να βγάλει προς τα έξω εκείνα τα στοιχεία που υπέθεσε πως θα ήταν αρωγοί στην ατέρμονη προσπάθεια του για τη διατήρηση της ευτυχίας και αντί για αυτό κατάφερε να δώσει ζωή στα στοιχεία που μισεί πάνω του.<br /><br />Όταν ήταν σταθερός στις αντιλήψεις και τις πεποιθήσεις του αναρωτιόταν αν θα έπρεπε να γίνει συγκαταβατικός και προσαρμοστικός στις σχέσεις με τους συνανθρώπους του. Ίσως αν διαφοροποιούσε τη συμπεριφορά του θα ήταν ανοιχτός σε νέους ορίζοντες που θα του έδιναν εκείνη την εύθυμη νότα που τόσο απεγνωσμένα έψαχνε. Όταν το επιχειρούσε τα αποτελέσματα δεν ήταν τα επιθυμητά γιατί αμφιταλαντεύοταν ανάμεσα σε δύο ρόλους που διαγράφοταν στο κινηματογραφικό πανί της ζωής και σε δύο προσωπικότητες που έδιναν ανελέητη μάχη για την επιβίωση. Πίστευε πως οι άνθρωποι δεν άλλαζαν στο πέρασμα του χρόνου απλά οι καταστάσεις τους διαφοροποιούσαν σε ορισμένους τομείς. Μήπως όμως κάθε στιγμή της ζωής του δεν ήταν τίποτα άλλο από τους ρόλους που υποδυόταν; Τον τρομάζει η ανίχνευση της αληθινής του υπόστασης αλλά δεν μπορεί να την αποφύγει. Έχει παγιδευτεί στους νοσηρούς διαδρόμους του μυαλού και έχει κλείσει ερμητικά όλες τις εισόδους αποκλείοντας κάθε ενδεχόμενη πιθανή βοήθεια. Δεν θα μπορούσε να έχει διαφορετική αντίδραση από τη στιγμή που βίωσε στο πετσί του την προδοσία, την αχαριστία και την ασέβεια. Ανοίχτηκε καθιστώντας τη ψυχή του ευάλωτη σε κάθε λογής κακοπροαίρετα σχόλια από σιχάματα που αυτοαποκαλούνται άνθρωποι. Χρησιμοποιούσε τον χαρακτηρισμό αυτόν σε περιόδους που η οργή του ήταν μεγάλη. Ανοίχτηκε και το μετανιώσε αποτυγχάνοντας να κυριαρχήσει στη διαγραφόμενη ευτυχία που πάντα ονειρεύοταν.<br /><br />Γνωρίζει καλά τι πρέπει να κάνει για να γλιτώσει από τη δυσάρεστη θέση που μόνος του εισήλθε. Έχει συνειδητοποιήσει το πρόβλημα, ανακάλυψε τη ρίζα του και θέλει να διαφύγει το συντομότερο δυνατόν και με τις λιγότερες απώλειες. Η αμφιβολία εμφανίζεται σποραδικά κυρίως επειδή έχει ξανανιώσει την ίδια σιγουριά στο παρελθόν και οδηγήθηκε σε αδιέξοδο. Δεν με εκπλήσσει η στάση του αφού αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του και θα συνεχίσει να τον συντροφεύει μέχρι τα τελευταία δευτερόλεπτα της ύπαρξης του. Τα όνειρα είναι αθάνατα, η εικόνα του μέλλοντος που θέλει να ζήσει είναι ολότελα καθαρή μπροστά του έχει δηλαδή όλα τα εχέγγυα να την ζωντανέψει. Δεν είναι πάντα δυνατό να μπεις στον παράδεισο ακόμα και αν τον ζωγράφισες χρησιμοποιώντας τα δικά σου χρώματα. Βλέπεις δεν πιστεύει σε ουτοπίες παρόλο που τις θεωρεί απαραίτητες για την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Δεν αρκεί η θέληση για να κινηθεί ένα βουνό. Η πίστη είναι εκείνη που θα το πραγματοποιήσει αλλά αυτή έχει χαθεί εδώ και καιρό. Ο φόβος για μια καινούρια αρχή τον έχει κυριεύσει, νιώθει αδύναμος να την πραγματοποιήσει, τρέμει στην ιδέα των επιπτώσεων που θα υπάρξουν στη ζωή του. Αν κλειστείς σε ένα σκοτεινό δωμάτιο για μεγάλο χρονικό διάστημα σίγουρα θα εκτιμήσεις την αξία του φωτός αλλά θα έχεις το κουράγιο να αντέξεις στις κακουχίες ή απλά θα υποκύψεις στις αδυναμίες σου; Δεν ήταν σίγουρος για τα όρια του.<br /><br />Ίσως να νιώθεις άβολα, δυσάρεστα, να λυπήθηκες τον καλό μου φίλο ίσως ακόμα να ανησύχησες για το μέλλον του. Υπάρχει βεβαίως η περίπτωση να τον θεωρείς δειλό και πως έχει μια απίστευτη ικανότητα να πνίγεται σε ένα κουτάλι νερό. Δεν επιτρέπεται να πω την άποψη μου καθώς βρίσκομαι εδώ απλά για να τον παρατηρώ όχι για να τον κρίνω. Μπορώ όμως να να πράξω διαφορετικά και να αναφερθώ σε κάποια πράγματα περισσότερο. Βλέπεις τον παρακολουθώ ανελλιπώς, τον γνωρίζω καλύτερα από κάθε άλλον σε αυτό τον κόσμο έχω διαβάσει όλες τις σκέψεις του γνωρίζω τους λόγους που τον οδήγησαν σε κάθε επιλογή του. Δεν ανησυχώ για τη θλιμμένη και απαισιόδοξη του ματιά, για τις αντιφατικές του σκέψεις και για τη διαρκή αλληλοαναίρεση την επιθυμιών του. Εκείνο που με φοβίζει είναι η κρυφή ελπίδα η διάθεση για καλοσύνη και για πνευματική αφύπνιση που έχουν δώσει τη θέση τους στη σιωπηλή αποδοχή της μοίρας και στον συμβιβασμό πέρα από κάθε όριο. Η χαμένη ελπίδα θα τον οδηγήσει σε δύσβατα και επίπονα μονοπάτια. Με τρομάζει η άνευ όρων υποταγή στη βελούδινη σιγή που είναι τόσο τρομακτική...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-577167323785894373?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-44373947360501004472010-10-27T05:26:00.001-07:002010-10-27T06:07:21.515-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_-s3wMqKy0Ls/TMgbEJRiV6I/AAAAAAAAAEQ/OfiEgR1wQCs/s1600/exam-poster1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_-s3wMqKy0Ls/TMgbEJRiV6I/AAAAAAAAAEQ/OfiEgR1wQCs/s200/exam-poster1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5532701900247553954" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Ξέρετε πόσο κουραστικό είναι να ψάχνεις κρυμμένα διαμαντάκια στους αφιλόξενους χώρους του videoclub; Όχι είναι η απάντηση γιατί θεωρείτε τέτοιους χώρους είδος προς εξαφάνιση εκτός εποχής και σπατάλη χρημάτων. Ας πούμε το γνωστό κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη του αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να την ακούσω κιόλας. Η οδύσσεια με την Εξέταση Μέχρι Θανάτου στην πομπωδέστατη και για ακόμα μια φορά άτυχη μετάφραση ξεκίνησε πριν περίπου δεκαπέντε μέρες όταν διάβασα την υπόθεση και σκέφτηκα ότι πρόκειται για ένα καλό θριλεράκι που θα σκοτώσει ευχάριστα την ώρα. Νοικιασμένη για κακή μου τύχη και έτσι παρέμεινε για κάμποσο καιρό ακόμα. Ρώτησα αν ξεχάστηκε το καρτελάκι αλλά η απάντηση που πήρα ήταν πως όχι αλλά τη νοικιάζει πολύς κόσμος επειδή είναι καλή. Την επόμενη τη βρήκα ξενοίκιαστη και δεν ήξερα αν έπρεπε να θεωρήσα τον εαυτό μου τυχερό ή να παραδεχτώ επιτέλους πως οι υπάλληλοι του μαγαζιού γίνονται υπερβολικοί ορισμένες φορές.<br /><br />Η υπόθεση του λειτουργεί σαν διαφημιστικό σποτάκι για τη γραμμή του ΟΤΕ καθώς αναφέρεται σε μία ερώτηση που έχει μόλις μία απάντηση και πρέπει να την ανακαλύψουν σε ογδόντα λεπτά οχτώ διαγωνιζόμενοι για να κερδίσουν μια και μοναδική θέση σε μεγάλη εταιρεία. Παλεύουν για να λύσουν μια και καλή το πρόβλημα της επιβίωσης οι άνθρωποι για αυτό κλείνονται σε ένα δωμάτιο ακούνε προσεκτικά τις οδηγίες του συντονιστή και είναι πλέον έτοιμοι να δώσουν την πιο πειστική απάντηση. Τι κάνεις όμως όταν η κόλλα είναι λευκή; Τι απάντηση να δώσεις σε μια ερώτηση που δεν υπάρχει; Δεν έχουν άλλη επιλογή απο τα να μιμηθούν εμένα και τον τρόπο που γράφω στο blog δηλαδή να αυτοσχεδιάσουν.<br /><br />Άγνωστοι ηθοποιοί, άγνωστος σκηνοθέτης και μια καλή ιδέα για σεναριακή αφήγηση που αφήνει υποσχέσεις. Αξίζει να αναφερθώ σε αυτήν γιατί έχει τα φόντα να λάμψει στους λεγόμενους cult κύκλους όπως έκανε ακριβώς και το πρότυπο της, <a href="http://www.imdb.com/title/tt0123755/">το Cube</a>. Δεν ξέρετε ποιος είναι ο εν λόγω κύβος; Λυπάμαι για αυτό σας δίνω το link και μερικά σχόλια για να μάθετε. Το σωτήριο έτος 1997 είχε παρουσιαστεί μια ταινία που έκανε θραύση μετέπειτα στις ενοικιάσεις και αφορούσε 7 εντελώς αγνώστους μεταξύ τους που βρέθηκαν ανεξήγητα κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο και με κύριο όπλο τους τα μαθηματικά προσπάθησαν να βγουν από την παγίδα. Ο σκηνοθέτης Vincenzo Natali πρόσφατα σκηνοθέτησε το όχι και τόσο πετυχημένο αλλά και απομακρυσμένο από τους underground χώρους Splice και το καλύτερο αντίδοτο βρέθηκε στο Exam.<br /><br />Υστερεί στο κομμάτι της αγωνίας και του άγχους γιατί ο θεατής δεν έχει να αντιμετωπίσει το απόλυτο άγνωστο που του δημιουργεί φοβίες αλλά έχει πάρει μια έστω γενική ιδέα για την εξέλιξη. Επιτυγχάνει να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον εξαιτίας της λογικής, ευρηματικής και συμβαδιζόμενης με την επιστήμονικη αλήθεια αφήγηση. Παρεπιπτόντως και το Cube(μα πρώτος αριθμός το 6;) και πολύ περισσότερο το Splice από τον όρο επιστημονική φαντασία αγνόησαν επιδεικτικά την πρώτη λέξη και επικεντρώθηκαν στη δεύτερη. Οι αντιδράσεις των συμμετέχοντων στηρίζονται σε στέρεες βάσεις και οδηγούν αρμονικά το σενάριο να οδηγηθεί στην ολοκλήρωσή του. Κάθε χαρακτήρας εννοείται πως κρύβει και μια αμαρτωλή ιστορία πίσω του και οι συγκρούσεις δεν θα αργήσουν να έρθουν κρατώντας όμως μεγαλύτερο(όχι πολύ ευτυχώς) κομμάτι της υπόθεσης από όσο τους ανήκει.<br /><br />Η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα λειτουργεί ικανοποιητικά, η έμφαση στις λεπτομέρειες αναγκάζει το θεατή να μείνει κολλημένος στην οθόνη του και να απολαμβάνει τις ανατροπές που δεν ξεπερνάνε την υπερβολή. Το ολίγον διδακτικό κλείσιμο δεν είναι ταιριαστό με τις σκέψεις που μου δημιουργήθηκαν στο μυαλό αλλά δεν παύει να είναι αξιόλογο και κύριως να παραμένει σχετικό με όσα είδαμε προηγουμένως. Είναι μια από τις πιο αναλάφρες επιλογές που αξίζει τον κόπο και θυμίζει παλιές εποχές. Πιθανότατα δεν θα βρει μια θέση στην ιστορία λόγω της έλλειψως πρωτοτυπίας σε πολλά σημεία αλλά τι μας νοιάζει; Δεν θα βλέπουμε και συνέχεια αριστουργήματα. Καλή θέαση λοιπόν.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-4437394736050100447?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-53091739623462033172010-09-23T04:58:00.000-07:002010-09-23T05:53:20.640-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_-s3wMqKy0Ls/TJtBdG1A1RI/AAAAAAAAAEI/oxEHCktoiQQ/s1600/the-invention-of-lying.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 157px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_-s3wMqKy0Ls/TJtBdG1A1RI/AAAAAAAAAEI/oxEHCktoiQQ/s200/the-invention-of-lying.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5520077736577651986" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Έχω ένα μεγάλο βίτσιο και πρέπει να το εξομολογηθώ. Όταν ακούω από άτομα που δεν εκτιμώ καθόλου το κινηματογραφικό τους γούστο να μιλάνε με ενθουσιώδη σχόλια για μια ταινία δεν τους αγνοώ αλλά τους δίνω μια δεύτερη ευκαιρία και από καθαρή περιέργεια παρακολουθώ την επιλογή τους. Στο <a href="http://argram.blogspot.com/2010/03/paranormal-activity.html">παρελθόν</a> βέβαια αυτή η κακή συνήθεια μου βγήκε σε κακό γιατί σπατάλησα μιάμισι ώρα από τη ζωή μου με πολλές βλασφημίες και χαρακτηρισμούς που αν τους παραθέσω το Blog θα γίνει ακατάλληλο για ανηλίκους. Με την ελπίδα ότι τελικά θα παρακολουθήσω ΄΄μια αστεία ταινία γεμάτη νοήμα΄΄ τη νοίκιασα χθες από το Video club και καταρχήν χάρηκα που δεν προέκυψε μούφα σαν το Paranormal Activity.<br /><br />Η κεντρική ιδέα είναι έξυπνη όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις και περίμενα με αγωνία να δω πως θα τη χειριζόταν οι συντελεστές. Φανταστείτε λοιπόν ένα κόσμο που κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να πει ψέματα και εκφράζουν τα συναισθήματά τους με απόλυτη ειλικρίνεια. Κάτι σαν μια παλιά ταινία με τον Κάρευ μόνο που εδώ δεν αντικρίζουμε εναλλαγές σε γκριμάτσες και αστείες κινήσεις αποφεύγοντας το One man show του πρωταγωνιστή αλλά επικεντρωνόμαστε στο σύνολο. Η αποφυγή του καθωσπρεπισμού και των φυσιολογικών μη επικρινόμενων από το γενικό κοινό συμπεριφορών έχουν τη δυνατότητα να οδηγήσουν σε καταστάσεις γεμάτες αγνή καφρίλα, ατελείωτο χαβαλέ και φυσικά να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο διασκεδαστικές. Κρίμα όμως που δεν επιτυγχάνεται στο Invention of Lying λόγω του ακραίου των χαρακτήρων και της πολύ συχνής επανάληψης λόγων και συνθηκών. Πόσες φορές μπορείτε να ακούσετε τη λέξη απόλυση μέσα σε πέντε λεπτά; Δείτε την ταινία και θα συνειδητοποιήσετε ότι είναι πολλές περισσότερες από όσο μπορείτε να φανταστείτε. Η ανακύκλωση υλικών κάνει καλό στο περιβάλλον αλλά η ανακύκλωση ιδεών κάνει κακό στην τέχνη.<br /><br />Περνάει αρκετή και συνάμα βαρετή ώρα για να δούμε μια αλλαγή στην εξέλιξη με τον πρωταγωνιστή να λέει το πρώτο ψέμα και να ανακαλύπτει ότι μπορεί να συνεχίσει να λέει ότι θέλει και να γίνει αμέσως πιστευτός. Το ηθικό δίλημμα αν πρέπει να χρησιμοποιήσει αυτό το δώρο για το προσωπικό του συμφέρον ή για το καλό της κοινωνίας απασχολεί ελάχιστα τους δημιουργούς επειδή περιλαμβάνεται σε λίγες βιαστικές σκηνές και γίνεται μια απότομη στροφή στο θέμα που θέλει να θίξει ή καλύτερα να καυτηριάσει και δεν είναι άλλο από τις οργανωμένες θρησκείες και την πίστη σε μια ανώτερη δύναμη. Κατορθώνει με έναν αφελέστατο και καθημερινό τρόπο να γκρεμίσει κάτι που χρειάστηκε ολόκληρες χιλιετίες για να χτιστεί και σίγουρα αυτό συγκαταλέγεται στα θετικά της ταινίας. Μας παρουσιάζει τον φόβο του ανθρώπου απέναντι στο θάνατο δηλαδή τον λόγο της δημιουργίας των θρησκείων και είναι σαφέστατο επικριτικό απέναντι στη μερίδα των ανθρώπων που θα πιστέψουν κάθε τι αρκεί να πειστούν πως προέρχεται από ένα ον υπεράνω του ανθρώπου. Στηρίζει το δικαίωμα στην ελεύθερη ανθρώπινη επιλογή απέναντι στη δήθεν επίκληση σε θεούς και δαίμονες και κάπου εδώ θα νομίζετε ότι μιλάω για εξαιρετική ταινία που πραγματικά έχει να πει πολλά.<br /><br />Είστε λάθος και στα δύο. Ξεκινώντας από τα πιο απλά πρέπει να πω πως κωμωδία που δεν προκαλεί γέλιο παρά ελαφρά σποραδικά μειδιάματα δεν είναι πετυχημένη στο είδος της. Το περιβόητο Βρετανικό χιούμορ που είναι από τα αγαπημένα μου υποτίθεται πως υπάρχει μέσα στην ταινία καθώς οι περισσότερες σκηνές μυρίζουν Αμερικανιά από χιλιόμετρα. Προχωρώντας λιγάκι παραπέρα μπορεί σαν κεντρική ιδέα και σαν νοήματα που στοχεύει να περάσει να είναι σωστό αλλά είναι τόσο καταστροφικά επεξηγηματικό και φλύαρο που και σε πίθηκο να απευθυνόταν πάλι θα γινόταν κατανοητό. Το αρχικό τέχνασμα δεν αξιοποιείται μετά τη μέση της ταινίας καθώς συγχέονται έννοιες όπως η ειλικρίνεια και η προσωπική άποψη μπερδεύοντας το θεατή και μαρτυρώντας την αδυναμία των συντελεστών να εισχωρήσουν κάτω από την επιφάνεια και να καταθέσουν μια σπουδή πάνω στην ανθρώπινη φύση. Το σενάριο αρχίζει να μπάζει νερά από παντού και οι καταστάσεις να λειτουργούν υπέρ των σεναριογράφων ακόμα και αν αναιρούν όλα όσα μας είχαν πει λίγο νωρίτερα.<br /><br />Δεν είναι κακή ταινία. Καλή πάλι δεν τη λες. Για σκότωμα ώρας; Μπα, στο είδος υπάρχουν πολύ καλύτερες που προσφέρουν άφθονο γέλιο και πιο ειλικρινείς καταστάσεις. Αν τη δείτε θα το μετανιώσετε; Ούτε πάλι. Τι στο διάολο γίνεται λοιπόν; Σε τέτοιες περιπτώσεις θυμάμαι μια έκφραση που άκουγα μικρός. Μπήκε από το ένα αυτί και βγήκε από το άλλο. Πόσο τέλεια ταιριάζει σε μεγάλο αριθμό ταινιών. Γιατί να μη ταιριάζει και στο Invention of Lying; Έλα ντε. Η δεύτερη ενοικίαση ήταν το a single man που είπαν καλά σχόλια άτομα που τα έχω σε εκτίμηση. Άντε να δούμε.<br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-5309173962346203317?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-9159621850020212142010-09-21T05:09:00.000-07:002010-09-21T05:28:40.171-07:00<div style="text-align: justify;">Σε αυτό το σημείο έχετε δύο επιλογές. Αν θέλετε να διαβάσετε την αποψή μου για το προσφάτο remake <a href="http://www.newsfilter.gr/2010/09/18/to-nf-pigeni-sinema-the-karate-kid2010/"><span style="text-decoration: underline;">υπάρχει λύση.</span></a> Αν πάλι θέλετε να διαβάσετε άκυρα πράγματα γενικά για το θέμα συνεχίστε εδώ. Αν θέλετε να κάνετε και τα δύο περαστικά σας.<br /><br />Good karate inside you, concentrate με σπασμένα Αγγλικά και μια εφηβεία ξαναγεννιέται μπροστά στα μάτια μας. Έκατσα να δω το remake και σκέφτηκα αν αξίζει τον κόπο να ξαναπροσπαθήσω να πετύχω το θρυλικό χτύπημα του πελαργού. Θυμήθηκα πως και πιτσιρικάς όταν ήμουν πάντα κόντευα να κολλήσω τα μούτρα μου στο πάτωμα και αναρωτήθηκα τι θα μπορούσα να πάθω τώρα αν σκόπευα να κάνω την ίδια κίνηση. Απ΄την άλλη λες δεν γαμιέται έχω κάνει και χειρότερα στη ζωή μου ίσως αξίζει να το δοκιμάσω. Το αν έκανα πράξη την επιθυμία μου το αφήνω στη φαντασία του αναγνώστη.<br /><br />Άλλη διαχρονική απορία που έχει μείνει ανεξήγητη. Στο πρώτο μέρος ο Ντανιέλ ήταν ένας φλώρος καρπαζοεισπράκτορας που εκπαιδεύτηκε, προπονήθηκε και έγινε ένας αξιοπρεπής καρατέκα. Στο δεύτερο ήταν λογικό να τις έτρωγε γιατί τα είχε βάλει με έναν δολοφόνο, τρελιάρη, σφίχτη που δεν μασούσε από γουαξ ον γουαξ οφ. Αφού κέρδισε ή μάλλον καλύτερα κατατρόπωσε και τον ειδικοδυναμίτη γιατί στο διάολο στο τρίτο έτρωγε και πάλι το ξύλο της αρκούδας από έναν τύπο που ήταν ίδιος με αυτόν που κέρδισε στο πρώτο;<br /><br />Γιατί ο Ντανιέλ έχασε τη γοητεία του στο τρίτο και δεν κατάφερε να ρίξει το γκομενάκι που δεν ήταν τόσο καλό όσα τα δύο πρώτα; Η Hilary Swank κάνει αναφορά στο βιογραφικό της στο the next karate kid? Aυτό πάλι γιατί δεν λεγόταν karate girl; Με την ίδια λογική γιατί και το καινούριο να μην λέγεται kung fu kid; Τα φυτά μπονζάι υπάρχουν και είναι τόσο πολύτιμα στην πραγματικότητα και ποια η σχέση τους με τα μπαλέτα μπολσόι; Η δικιά μου σεναριακή ιδέα με τον Ντανιέλ να εκπαιδεύει έναν μαθητή που τρώει συνέχεια ξύλο, στην τελευταία καθοριστική μονομαχία τις ξανατρώει και μετά τσακίζει με τους υπόλοιπους στο ξύλο τον Ντανιέλ δεν είναι καλύτερη από τη μούφα με το μαυράκι; Απαντήστε ειλικρινά.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-915962185002021214?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-87595757385679020172010-09-16T11:06:00.000-07:002010-09-16T11:39:19.296-07:00<div style="text-align: justify;">Με μια ελαφριά καθυστέρηση που τελικά αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του εν λόγω blog. Το είχα σκεφτεί αν πρέπει να γράψω και ο δισταγμός μου οφειλόταν σε ένα απλό λόγο: ήταν η χειρότερη οργάνωση από άποψη θεάματος και <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">ενδιαφέροντος.</span> Σίγουρα μπορούμε να αναφερθούμε σε τρεις τέσσερις <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">ματσάρες</span>, να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">επαινέσουμε</span> τους Τούρκους για την άκρως αθλητική ατμόσφαιρα που <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">δημιουργήσαν</span> αλλά η αλήθεια παραμένει ότι ήταν η οργάνωση με τις περισσότερες ελλείψεις επειδή πολλοί μεγάλοι σταρ αρνήθηκαν να πάρουν μέρος ενώ άλλοι ήθελαν(Καλντερόν, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">Νοτσιόνι</span>, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">Στουνταμάιρ</span>) αλλά τραυματισμοί της τελευταίας στιγμής δεν τους επέτρεψαν να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">συμμετάσχουν.</span><br /><br />Αν κάτι είχε ενδιαφέρον δεν ήταν τίποτα άλλο από τις εκπλήξεις τόσο στους ομίλους όσο και στα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">νοκ</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">αόυτ</span> παιχνίδια. Βλέπετε οι ποιοτικές διαφορές των ομάδων ήταν πολύ μικρές και οποιαδήποτε ομάδα προσπαθούσε να παλέψει κάθε αγώνα που έδινε. Είδαμε τους Γερμανούς να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">νικάνε</span> τους Σέρβους, να κοντράρουν στα ίσα τους <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">Αργεντίνους</span> και να τελικά να μένουν εκτός 16<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11">αδάς</span> λόγω ήττας από την αδύναμη Αγκόλα. Το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12">Πουερτό</span> Ρίκο από την <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_13">αλλή</span> χωρίς τον καλύτερο του παίχτη τον <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14">Αρόγιο</span> έπαιξε στα ίσα την εθνική μας και τους Τούρκους, κέρδισε το ντέρμπι της τέταρτης θέσης με τη μαχητική Κίνα και έχασε πανηγυρικά στην τελευταία αγωνιστική από την Ακτή Ελεφαντοστού που πιθανότατα θα πήγαινε καλύτερα αν έβαζε τον <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_15">Ντρογκμπά</span> δυάρι. Αυτές ήταν οι δύο εκπλήξεις των ομίλων από τις <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_16">μπασκετικά</span> αδύναμες ηπείρους Αφρική και Ασία που φυσικά αποκλείστηκαν εύκολα στην επόμενη φάση.<br /><br />Φάση ομίλων και θυμηθήκαμε κάτι από τα παλιά που πραγματικά ντροπιάζει το άθλημα. Μιλάω για την επιλογή αντιπάλου στα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_17">νοκ</span> άουτ παιχνίδια. Δεν είναι καινούριο φαινόμενο το 2004 οι <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_18">Πορτορικάνοι</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_19">έκατσαν</span> και έχασαν από την εθνική μας για να αποφύγουν τους <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_20">Αργεντινούς</span> δείχνοντας προτίμηση στους Ιταλούς. Τελικά Αργεντινή και Ιταλία πέρασαν και Ελλάδα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_21">Πουέρτο</span> Ρίκο έμειναν έξω. Σε μια παλιότερη διοργάνωση που δυστυχώς δεν θυμάμαι ποια ήταν είχαμε επιλέξει τη μεγάλη τότε Λιθουανία επειδή την είχαμε κοντράρει σε ένα φιλικό με αποτέλεσμα να χάσουμε με κατεβασμένα χέρια. Η ιστορία έδειξε ότι οι ομάδες που κάθονται να χάσουν συνήθως αποκλείονται αλλά οι παίχτες μας δεν <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_22">πτοήθηκαν.</span> Θέλανε να χάσουν για να αποφύγουν την Ισπανία(και την Αμερική στη συνέχεια) αλλά το ίδιο ακριβώς <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_23">επιδιώκαν</span> και οι <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_24">Ρώσσοι.</span> Η διαφορά είναι ότι οι <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_25">Ρώσσοι</span> ήταν ελαφρώς πιο αξιοπρεπείς. Τα χάλασαν όλα οι ανεκδιήγητοι και μόνιμα αφελείς Γάλλοι που ήθελαν να αποφύγουν εμάς. Η κουβέντα καταντάει <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_26">ανυπόφορη</span> και οι υπεύθυνοι της <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_27">FIBA</span> πρέπει να βρουν μια λύση για να μην υπάρχουν τέτοια <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_28">ρεζιλίκια.</span> Η κλήρωση θα μπορούσε να είναι μια λύση ή έστω η μείωση των ομάδων αλλά ας το αφήσουμε το θέμα στους πιο αρμόδιους.<br /><br /><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_29">Δυσάρεστες</span> εκπλήξεις οι φιναλίστ του προηγούμενου <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_30">mundobasket</span> Ελλάδα και Ισπανία. Οι δικοί μας φαίνεται ότι σπατάλησαν όλη την ενέργεια τους στα φιλικά παιχνίδια όπου έδειξαν πολύ καλά στοιχεία στην άμυνα πολυφωνία στην επίθεση και στα γήπεδα της Τουρκίας δεν είχαν ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο, ήταν άστοχοι και δεν κατάφεραν να βρουν λύσεις σε μια κλασική άμυνα ζώνης. Με τους Ισπανούς προσπάθησαν να συνέλθουν έδειξαν κάποια καλά στοιχεία αλλά οι αντίπαλοι ήταν καλύτεροι. Οι Ισπανοί πάλι είναι απορίας άξιο πως καταφέρνουν να χάνουν από τους Γάλλους και να μην θυμίζουν καθόλου εκείνη τη διαστημική ομάδα του 2008. Φέτος πάντως ήταν η πρώτη τους οργάνωση που έλειπαν τόσο ο <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_31">Γκαζόλ</span> όσο και ο Καλντερόν και ίσως να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_32">δικαιολογούνται</span><br /><br />Οι Τούρκοι είχαν βατό πρόγραμμα μετά την κατάληψη της πρώτης θέσης είχαν ταλέντο και ψηλά κορμιά και δίκαια έφτασαν μέχρι τα ημιτελικά. Εκεί θα έπρεπε να είχαν χάσει από τους Σέρβους που αδικήθηκαν από τη διαιτησία, είχαν μια μεγάλη αλεπού στον πάγκο και γενικά ήταν καλύτερη ομάδα. Μας προσέφεραν και τα πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια με Κροάτες, Ισπανούς που κρίθηκαν στην τελευταία επίθεση. Οι <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_33">Λιθουανοί</span> βασίστηκαν στον <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_34">Κλέιζα</span> και όταν έφτασε η ώρα να συναντήσουν την Αργεντινή παρουσίασαν εξαιρετική εμφάνιση βγαλμένη από τις μέρες του 2003 και του 2004. Εκείνο το παιχνίδι ήταν με διαφορά το καλύτερο του τουρνουά. Στα υπόλοιπα δεν έπεισαν όπως και οι περισσότερες ομάδες.<br /><br />Πάμε και στους <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_35">τροπαιούχους</span> μετά από δεκαέξι χρόνια τους Αμερικάνους. Ομάδα χωρίς πεντάρι, με βασικό άσσο έναν 35χρόνο και πολλά αμυντικά εργαλεία. Προσπάθησαν να τρέξουν, να <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_36">εκμεταλλευτούν</span> τα αθλητικά τους προσόντα όπου είναι με διαφορά οι καλύτεροι και αυτό αρκούσε για να γίνουν παγκόσμιοι πρωταθλητές. Στα δύσκολα τα έχαναν όπως με τη Βραζιλία, στις άμυνες ζώνης πελάγωναν και είχαν μεγάλα νεκρά διαστήματα σε όλη τη διάρκεια του τουρνουά. Ερώτηση: αν δεν είχαν τον <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_37">Ντουράντ</span> πόσο μακριά θα έφταναν; Καθόλου είναι η απάντηση. Στα κρίσιμα παιχνίδια ήταν εκεί και όλοι μας τον παρακολουθούσαμε με ανοιχτό το στόμα γνωρίζοντας ότι μπροστά στα <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_38">μάτιας</span> μας έχουμε έναν παίχτη που σίγουρα θα γράψει ιστορία στο άθλημα.<br /><br />Θυμηθήκαμε λοιπόν τις προσωπικότητες αφήνοντας στην άκρη την ομαδική δουλειά και <span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_39">αφοσίωση</span> που τόσο εμπεδώσαμε στις μέρες του <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_40">Γιαννακη.</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_41">Ντουράντ</span>, Σκόλα, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_42">Κλέιζα</span>, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_43">Τούρκογλου</span> πήραν τις ομάδες τους στην πλάτη τους και τα κατάφεραν καλά. Έχω την εντύπωση ότι θα ξεχαστεί γρήγορα του τουρνουά αν δεν ξεχάστηκε ήδη. Τα λέμε στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/692988943713384966-8759575738567902017?l=argram.blogspot.com' alt='' /></div>argramhttp://www.blogger.com/profile/14968400248554055694noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-692988943713384966.post-40271458487633921322010-09-14T04:59:00.000-07:002010-09-14T06:09:11.708-07:00<div style="text-align: justify;">Την ιδέα την έκλεψα στεγνά από τον <a href="http://nixterinospodilatis.blogspot.com/2010/09/top-of-tops-for-me.html">Νυχτερινό Ποδηλάτη</a> που γράφει σε ένα από τα blogs που διαβάζω με περισσή ευχαρίστηση και πιστεύω πως δεν θα ενοχληθεί από αυτή μου την κίνηση. Θα διαφοροποιηθώ λίγο από το δικό του τρόπο γιατί ως γνωστόν είμαι και φαφλατάς και μου αρέσουν τα μεγάλα κείμενα. Όσα θα αναφέρω παρακάτω απέχουν πολύ από τα δέκα πιο αγαπημένα πράγματα, καταστάσεις ή οτιδήποτε. Τα έχω χωρίσει σε πέν�